چپتر 360: مروارید گنجینه (۲)
0«موجود زنده؟دیگه نگو که‌شعله‌های باز هم تویی؟»
چونگ‌ریونگ با ناباوری نوچ‌نوچی کرد‌چهره‌ای و دستش را دراز کرد تا‌گیونگ‌ونِ مروارید گنجینه‌ی ترک‌خورد را طلب کند.
به محض‌یافته لمس مروارید،لمسش چشمانش تار شد.
آشکارا در‌کردن خلسه‌ای عمیق‌گیونگ‌ون فرو رفته بود.
این مروارید چه قدرت مرموزی در دل نهفته داشت که حتی فردی‌قصد با ذهنی استوار چون او را پی‌درپی به ورطه‌ی گیجی می‌کشاند؟ در‌اون حالت عادی شاید متوجه نمی‌شد، اما اکنون مجالی برای این حرف‌ها نبود.
چونگ‌ریونگ که برای بیدار کردن‌چهره‌ای موک گیونگ‌ون تجسم یافته بود، دست‌گیونگ‌ونِ دراز کرد تا لمسش کند، اما...
«... این قیافه جدیده.»
چهره‌ای بود که‌موک به ندرت در‌یافته او دیده می‌شد.
چونگ‌ریونگ با نگاهی خیره به موک‌فشرده گیونگ‌ونِ مبهوت، سری تکان داد و‌قصد شتابان سعی در بیدار کردنش کرد.
سپس، درست در همان لحظه—
گررر!
ناگهان، زبانه‌های آتش از دست موک‌یافته گیونگ‌ون که مروارید را در مشت‌ندرت داشت، زبانه کشید و شعله‌ور شد.
چشمان چونگ‌ریونگ گرد شد.
این آتشی معمولی نبود.
شعله‌ها چنان سیاه‌دست بودند که مغاک بی‌انتها‌چهره‌ای را به یاد می‌آوردند.
موجی از‌کردن شوک بر‌گیونگ‌ون چهره‌اش نشست.
«آتیش سیاه؟ این دیگه چیه...؟»
گررر!
شعله‌های سیاه از دستی که‌قیافه مروارید را فشرده بود آغاز‌می‌شد شد و تمام پیکرش را درنوردید.
اما درست در لحظه‌ای که قصد‌یافته بلعیدنش را داشتند، آتش ناگهان فرو نشست‌دیده و محو شد، گویی هرگز نبوده است.
آتش تنها‌دیگه برای لحظه‌ای کوتاه‌دستی پدیدار شده بود.
«اون چی بود؟»
چه اتفاقی داشت می‌افتاد؟
«من تکه‌ای از‌چیه هسته‌ام. فقط یه‌فشرده تیکه از وجود تو.»
«تکه‌ای از‌لمسش هسته؟» این‌جدیده چه معنایی داشت؟
در حین حیرت او، شعله‌ها پیکری شبیه‌چهره‌ای به خودش را در بر گرفت و‌مبهوت آتش شروع به سرایت به بدنش کرد.
احساس عجیب باعث شد موک‌تجسم گیونگ‌ون سعی کند تکان بخورد،جدیده اما قادر به جنبیدن نبود.
در عوض، لحظه‌ای که‌شعله‌های شعله‌های سیاه لمسش کردند، حسی‌پیکرش غریب وجودش را فرا گرفت.
حسی بود همچون سقوط در‌چهره‌ای تاریکی بی‌پایان و شعله‌هایی که‌خیره سوزان نبودند، بلکه سرمایی استخوان‌سوز داشتند.
عجیب‌تر آنکه‌یافته این حس‌لمسش ناآشنا نبود.
لحظه‌ای که شعله‌ها بر بدنش‌تجسم گسترده شد، حسی مبهم اما‌جدیده آشنا در درونش به جوش آمد.
گررر!
هم‌زمان با پخش شدن شعله‌های سیاه در‌دیده تمام بدنش، موجی از هیجان و چیزی‌تکان که از اعماق وجودش برمی‌خاست، همراهش شد.
درست زمانی که می‌رفت‌لمسش تا آتش سیاه را‌ندرت تماماً در آغوش کشد—
هوه!
کسی دستش‌دیگه را روی‌شعله‌های شانه‌ی او گذاشت.
«فعلاً من‌لمسش ترتیب این‌جدیده یکی رو میدم.»
«!؟»
گررر!
شعله‌های سیاهی که بر بدنش گسترده‌فشرده شده بود، به سمت شانه‌ای که‌قصد دست بر آن قرار داشت، هجوم بردند.
سپس، گویی کاملاً‌قیافه سوخته و خاکستر‌ندرت شده باشند، ناپدید شدند.
موک گیونگ‌ون که از ماجرا‌قیافه گیج شده بود، به پیکری که‌نگاهی دستش را گرفته بود نگاه کرد.
کاملاً شبیه خودش بود، اما‌تجسم این پیکر اخمی بر چهره‌جدیده داشت و لب به سخن گشود.
«تو؟ تو وجود داشتی؟»
«بودم.»
صدا آشنا بود.
نه تنها‌کردن آشنا، بلکه دقیقاً‌تجسم همان صدا بود.
موک گیونگ‌ون سعی کرد سرش را به سمت‌تمام پیکری که عیناً شبیه خودش بود بچرخاند، اما بدنش‌هرگز تکان نمی‌خورد، گویی در جای خود میخکوب شده بود.
سپس—
«شرمنده، ولی وقتش نرسیده.»
«چی؟»
«نه. حتی بدون‌چیه این هم پتانسیل‌فشرده تو از من بیشتره.»
«داری چی میگی...؟»
«همه چی بستگی به طرز‌قیافه فکرت داره. در نهایت، همه چی‌نگاهی برمی‌گرده به اراده برای عمل کردن.»
«تو دقیقاً کی هستی؟»
«خب... به‌دیگه زودی همه‌شعله‌های چی رو می‌فهمی.»
هوه!
با این کلمات، پیکر‌لمسش دستش را از روی‌ندرت شانه‌ی موک گیونگ‌ون برداشت.
موک گیونگ‌ون‌کردن بی‌درنگ هوشیاری‌اش را‌تجسم از دست داد.
ووش!
پیکر موک گیونگ‌ونِ‌قیافه بیهوش همچون مهِ‌ندرت پراکنده محو شد.
با ناپدید شدن او، پیکری که‌جدیده در کنارش ایستاده بود گامی پیش نهاد؛گیونگ‌ونِ هیچ تفاوتی با خودِ موک گیونگ‌ون نداشت.
او خودِ او بود.
با دیدن این صحنه،شعله‌های موجودی که خود را تکه‌ای‌پیکرش از هسته می‌نامید، سخن گفت.
«انتخاب غیرقابل درکیه.قیافه حتی شخصیتت رو‌ندرت هم جدا کردی؟»
«بذار اینطوری بگیم.»
«انتخاب اضافه‌ای نبود؟»
«لازم بود.»
«انتخابی بود که‌قیافه چون نمی‌تونستی تحملش‌ندرت کنی انجام دادی؟»
«.........»
«می‌فهمم. ولی چرا جلوی جذب شدن‌یافته انرژی باقی‌مونده توی اون تکه رو گرفتی؟دیده مگه قرار نبود یه اقدام احتیاطی باشه؟»
پیکری که شبیه‌چیه موک گیونگ‌ون بود‌فشرده سرش را تکان داد.
«وقتش نرسیده.لمسش برای کنترل‌جدیده این خیلی زوده.»
«خیلی زوده، ولی با‌لمسش وجود ناقص بودن وجودت،ندرت به طرز باورنکردنی‌ای قوی شدی.»
«کافی نیست. اگه انرژی این تکه رو‌دست بدون آمادگی جذب کنی و لو بدی، حتی‌نگاهی اونایی که اون بالا هستن هم متوجه میشن.»
«!!!!!»
با شنیدن این کلمات، چشمان‌چهره‌ای موجودی که خود را تکه‌خیره می‌نامید از تعجب گرد شد.
سپس، گویی‌یافته بالاخره متوجه‌لمسش شده باشد، گفت.
«... پس‌کردن به خاطر همین‌تجسم جلوش رو گرفتی.»
«آره.»
«ولی حالا می‌فهمم.»
«چی رو؟»
«چرا همچین کار اضافه‌ای‌گیونگ‌ون کردی. فقط به خاطر این‌قیافه نبود که نمی‌تونستی تحملش کنی.»
«.........»
«همه‌ش لازم بود.»
هنوز کلامش تمام نشده بود‌قیافه که بدنِ آن تکه شروع‌می‌شد به پراکنده شدن و فروپاشی کرد.
پیکری که خودِ موک گیونگ‌ون‌تجسم بود، دستانش را در هم گره‌چهره‌ای زد و با احترام تعظیم کرد.
«این چیه؟»
«اینجا اینطوری احترام می‌ذاریم.»
«احترام... کلمه‌ی خوبیه. حالا که کار‌جدیده تموم شده احساس سبکی می‌کنم، حتی حالم‌گیونگ‌ونِ هم بهتر شده. داشتن هدف یعنی همین؟»
پیکر در حال پراکنده‌گیونگ‌ون شدن لبخندی زد و سپس‌قیافه در میان مه ناپدید شد.
تلق!
در همان دم، مروارید‌لمسش گنجینه‌ی ترک‌خورده در هم شکست‌دیده و چون ماسه فرو ریخت.
«ها؟»
موک گیونگ‌ون که حالا‌شعله‌های کاملاً هوشیار شده بود، با‌پیکرش اخم به آن نگاه کرد.
انتظار نداشت مروارید کاملاً بشکند.
ذهنش آشفته شد.
آنچه در خلسه تجربه کرده‌تجسم بود، حتی از چیزهایی که‌جدیده پیش‌تر دیده بود هم درک‌ناپذیرتر می‌نمود.
این تکه‌ی هسته چه‌شعله‌های بود؟ و آن حضور‌تمام ناگهانی متعلق به که بود؟
[تو دقیقاً کی هستی؟]
[خب... به‌یافته زودی همه‌لمسش چی رو می‌فهمی.]
اون لحن.
با اینکه چهره‌اش‌چیه دیده نشده بود،فشرده ولی یادش بود.
قطعاً همان حضوری‌قیافه بود که زمانی بدنش‌دیده را تسخیر کرده بود.
از حسی که آن‌لمسش زمان داشت تا لحن‌ندرت دقیق صدایش، مطمئن بود.
آن حضور درونش چه بود؟ قطعاً‌یافته وجود داشت، اما پس از دیدار کوتاهش‌دیده در خلسه، ذهنش فقط بیشتر گره خورد.
سپس—
«هوی موجود‌لمسش زنده، اون‌جدیده چی بود دیگه؟»
چونگ‌ریونگ ناگهان‌یافته پرسید و صورتش‌قیافه را نزدیک آورد.
موک گیونگ‌ون‌کردن با گیجی‌گیونگ‌ون پلک زد.
«منظورت چیه؟»
«آتیش سیاه.»
«آتیش سیاه؟»
«آره. اون قطعاً...»
«اون؟»
«اون... اه! نه،قیافه نه. امکان نداره. تو‌دیده چی هستی، موجود زنده؟»
«اگه اینطوری‌یافته بپرسی، نمی‌دونم‌لمسش چی جواب بدم.»
«همین الان بدنت با شعله‌های‌تجسم سیاه پوشیده شد. هرچند بلافاصله‌جدیده بعد از ظاهر شدن غیب شدن.»
«یهو غیب شدن؟»
«آره. چه بلایی سرشون اومد؟»
«... اگه بخاطر اون شعله‌های سیاهه می‌پرسی،چهره‌ای منم نمی‌دونم. توضیح دادن چیزی که توی‌مبهوت اون خلسه گذشت، حتی از قبل هم سخت‌تره.»
با شنیدن حرف‌های موک گیونگ‌ون،تجسم چونگ‌ریونگ لبش را محکم گزید‌جدیده و سپس آه عمیقی کشید.
با دیدن این‌چیه صحنه، نگاه موک‌فشرده گیونگ‌ون تیز شد.
«قضیه آتیش‌لمسش سیاه باشه‌جدیده واسه بعد.»
با این حرف، چونگ‌ریونگ‌لمسش به جایی که موک‌ندرت گیونگ‌ون خیره شده بود، نگریست.
آنجا، یاغی‌ای که سرتاپایش به خون‌یافته سبز اژدهایان خاکی آغشته بود، با‌ندرت حالتی درنده و وحشی نزدیک می‌شد.
موک گیونگ‌ون پودر حاصل‌شعله‌های از مروارید خرد شده‌تمام را به دست او داد.
گرچه شکل اصلی‌اش را از‌چهره‌ای دست داده بود، اما نگهداری‌خیره از آن ضروری به نظر می‌رسید.
«تنهایی از پسش برمیای؟»
«یه کاریش می‌کنم.»
«وقتی بیشتر از دو تا‌دستی هسته جذب کرده باشه، دیگه رسماً‌لحظه‌ای آدم نیست. آره، تقریباً نامیرا شده.»
«خب، بذار امتحان کنیم.»
«امتحان؟»
«ببینیم چطوری میشه کشتش.»
تک!
هنوز حرفش تمام نشده بود که‌ندرت موک گیونگ‌ون با گامی الهی به سمت‌سری یاغی در حال نزدیک شدن یورش برد.
اعتماد به نفس و روحیه جنگندگی‌جدیده یاغی که تمام اژدهایان خاکی را‌خیره قلع‌وقمع کرده بود، در اوج قرار داشت.
هاله‌اش به شدت فوران می‌کرد.
فششش!
تیغه شمشیرش با‌قیافه شعله‌هایی لرزان می‌درخشید‌ندرت و آماده رهاسازی بود.
«کار رو‌یافته همین‌جا تموم‌لمسش می‌کنیم! شیطان آسمانی!»
چا-چا-چا-چا!
«حرکت سوم: تور تیغه‌ی افراطی!»
تیغه آتشین شمشیر یاغی مسیری عجیب را‌دیده ترسیم کرد که با فنون شمشیرزنی معمولی غیرممکن‌داد بود و به سوی موک گیونگ‌ون هجوم آورد.
موک گیونگ‌ون در‌دست حالی که با‌جدیده خونسردی نظاره‌گر بود...
چا-چا-چا-چا!
تیغه شمشیر پخش شد و توری بزرگ‌آغاز تشکیل داد که منطقه را به وسعت‌داشتند هشت طول بازو، به شکلی متراکم پوشش می‌داد.
این توری از تیغه‌های‌جدیده آتشین بود که هیچ‌می‌شد راه فراری باقی نمی‌گذاشت.
وووش!
اگرچه فشار سهمگین تیغه شمشیر می‌توانست او را‌لمسش سرکوب کند، اما موک گیونگ‌ون بدون هیچ تغییری‌خیره در چهره، شمشیر سیاهش، «آکجوک» را بیرون کشید.
با بیرون کشیدن شمشیر، موک گیونگ‌ون‌فشرده با آرایش شمشیر دست چپش، روح شمشیر‌بلعیدنش را از پایین به بالا ترسیم کرد.
وووش!
در آن لحظه، شمشیر‌لمسش شروع به ساطع کردن‌ندرت هاله‌ای از سرمای افراطی کرد.
سرما با انرژی شیطانی‌گیونگ‌ون درآمیخت و به سرمایی‌لمسش سیاه و سوزان بدل شد.
«از انرژی سرما استفاده می‌کنه؟»
یاغی در دلش نچ‌نچی کرد.
گفته می‌شد انرژی آتشی که از جذب‌چهره‌ای هسته‌های اژدهای خاکی به دست می‌آید، یکی‌مبهوت از مرگبارترین‌ها در میان جانوران روحانی است.
او برنامه ریخته بود تا با استفاده از این آتش به سرعت‌ندرت برتری را به دست گیرد، اما انتظار نداشت این حریف که هیچ‌کردنش هسته‌ای جذب نکرده، از انرژی سرما استفاده کند که نقطه مقابل آن بود.
«ولی اون انرژی احتمالا‌شعله‌های مال هسته‌ها نیست، پس‌تمام فقط یه قدرت موقتیه.»
گرومب!
اگر با هم‌دست برخورد می‌کردند، برتری‌جدیده از آن او می‌شد.
تیغه شمشیر آتشین‌موک و تیغه شمشیر‌یافته سرد به هم کوبیدند.
چانگ! چا-چانگ!
تکنیک شمشیر موک‌قیافه گیونگ‌ون، حرکت اول از‌دیده «هنر شمشیر شیطانی» بود.
نیازی به دفاع گسترده نبود.
تمام تور به او‌گیونگ‌ون حمله نمی‌کرد، پس محافظت‌لمسش از خودش کافی بود.
چانگ! چا-چانگ!
برخورد سهمگین آتش‌قیافه و انرژی سرما،ندرت بخاری غلیظ تولید کرد.
با بالا‌یافته رفتن بخار، دید‌قیافه اطراف تار شد.
چهره یاغی‌کردن به طرزی عجیب‌تجسم در هم رفت.
«این دیگه چیه؟»
با اینکه قدرتش را تا سطح هسته بالا‌می‌شد برده و با حمله‌ای خردکننده فشار آورده بود،شتابان اما اصلاً نتوانسته بود موک گیونگ‌ون را عقب براند.
در واقع، انرژی‌دست حریف قوی‌تر از‌جدیده قبل به نظر می‌رسید.
این چه معنایی داشت؟
«نکنه مهارتش بیشتر شده؟»
نه. غیرممکن بود.
چطور ممکن بود مهارتش در‌قیافه چنین مدت کوتاهی این‌قدر رشد‌می‌شد کند؟ این دور از عقل بود.
چانگ! چا-چانگ!
چشمان یاغی‌دیگه در حین برخورد‌دستی شمشیرها باریک شد.
با خود فکر کرد شاید بخار او‌دیده را به اشتباه انداخته، اما حتی تمام‌تکان بدن موک گیونگ‌ون چیزی شبیه بخار ساطع می‌کرد.
صورتش سرخ شده بود.
شو-وو!
آیا به همین دلیل بود که مومنتوم تکنیکش بالا رفته‌درنوردید بود؟ هر روشی که بود، تقویت موقت انرژی به این‌تنها شکل، با گذشت زمان فقط به یک نقطه ضعف تبدیل می‌شد.
آنگاه—
چانگ! چا-انگ!
یاغی کمرش را چرخاند و‌تجسم شمشیر را به گردش درآورد تا‌چهره‌ای گردبادی آتشین پیرامون خود ایجاد کند.
«حرکت ششم: صعود بازگشت اژدها!»
تکنیکی که گردابی چرخنده ایجاد‌چهره‌ای می‌کرد تا حریف را محدود‌خیره کرده و تحت فشار بگذارد.
در آن لحظه—
تاپ!
ضربه الهی موک‌چیه گیونگ‌ون به دو‌فشرده قسمت تقسیم شد.
او با استفاده از‌جدیده «گام خدای باد»، ضربه‌می‌شد الهی‌اش را دوگانه کرد.
یکی از موک گیونگ‌ون‌های تقسیم‌شده—
تومب!
با گامی استوار، شمشیرش را‌دستی در برابر گردباد آتشین عقب کشید‌لحظه‌ای و سپس به جلو یورش برد.
چا-چا-چا-چا!
از نوک شمشیر، سرمایی‌لمسش سیاه و سوزان به‌ندرت سمت گردباد یاغی فوران کرد.
این «شمشیر‌کردن بازگشت اژدهای‌گیونگ‌ون تعقیب‌کننده» بود.
چانگ! چا-چانگ!
آتش و سرمای دو استاد‌چهره‌ای برتر به شدت با هم‌خیره درگیر شدند و قدرتشان برابر بود.
اما در مرکز‌دست گردباد، سایه‌ای به‌جدیده پرواز درآمده بود.
آن یکی از کلون‌های موک گیونگ‌ون‌یافته بود که توسط تکنیک «دوگانه سایه باد»دیده از گام خدای باد ایجاد شده بود.
لرز!
یاغی به طور غریزی‌جدیده دریافت که موک گیونگ‌ون قصد‌نگاهی انجام چه کاری را دارد.
قطعاً همان بود—تک‌ضربه شمشیری‌لمسش که تمام قدرت را‌ندرت در یک نقطه متمرکز می‌کرد.
چشمانش تیز شد.
«حتماً همون تک‌ضربه نهاییته.شعله‌های ولی حتی اون شمشیر‌تمام هم نقطه ضعف داره.»
جمع کردن تمام قدرت در یک نقطه‌دیده باعث می‌شد ضربه آن‌چنان سنگین باشد که‌تکان نتوان آن را در میانه راه متوقف کرد.
هر کس که آن را‌قیافه تجربه کرده یا با آن روبرو‌نگاهی شده بود، تنها نقصش را می‌دانست.
اگر می‌شد مسیر را در میانه راه‌دست تغییر داد، آن ضعف قابل پوشش بود،می‌شد اما این آشکارا تک‌ضربه‌ای فراتر از محدودیت‌ها بود.
غیرقابل توقف بود.
سپس—
قریچ!
یاغی در حین‌موک اجرای «صعود بازگشت اژدها»،دست شمشیرش را محکم فشرد.
چاک!
در آن لحظه،قیافه خطی سیاه در‌ندرت مرکز گردباد پدیدار شد.
لحظه‌اش فرا رسیده بود.
از آنجا که هدف توسط گردباد در‌دست یک نقطه جمع شده بود، یاغی اطمینان داشت‌نگاهی که قدرت تنها بر یک نقطه متمرکز است.
او نیم‌گامی به پهلو برداشت.
پاک!
و از همان موقعیت نیم‌گام—
چاک!
او «حرکت پنجم:چیه تیغه کشتار سریع‌فشرده افراطی» را رها کرد.
جاخالی دادن غیرممکن بود.
موک گیونگ‌ون مجبور بود تمام‌قیافه نیروی آن ضربه را به‌می‌شد همراه تک‌ضربه خودش دریافت کند...
پا-گا-گا-گاک!
«!؟»
چشمان یاغی لرزید.
دلیلش این بود که—
«... وایستاد؟»
تک‌ضربه موک گیونگ‌ون که تمام‌دستی قدرت را گرد آورده بود،درنوردید در میانه راه متوقف شده بود.
زمین ترک برداشت‌قیافه و تکه‌ها به‌ندرت هوا پرتاب شدند.
اما ماجرا‌یافته به همین‌جا‌لمسش ختم نمی‌شد.
چون قدرت ضربه بسیار‌گیونگ‌ون زیاد بود، مجبور کردن‌لمسش آن به توقف یعنی—
کرک، تق!
تنها بدن خودش بود‌جدیده که باید عواقب بازگشت‌می‌شد نیرو را تحمل می‌کرد.