چپتر 360: مروارید گنجینه (۲)
0«موجود زنده؟آغاز نگو که‌پیکرش باز هم تویی؟»
چونگ‌ریونگ با ناباوری نوچ‌نوچی کرد‌پدیدار و دستش را دراز کرد تا‌هسته‌ام مروارید گنجینه‌ی ترک‌خورد را طلب کند.
به محض‌بلعیدنش لمس مروارید،محو چشمانش تار شد.
آشکارا در‌قیافه خلسه‌ای عمیق‌چهره‌ای فرو رفته بود.
این مروارید چه قدرت مرموزی در دل نهفته داشت که حتی فردی‌هرگز با ذهنی استوار چون او را پی‌درپی به ورطه‌ی گیجی می‌کشاند؟ در‌فقط حالت عادی شاید متوجه نمی‌شد، اما اکنون مجالی برای این حرف‌ها نبود.
چونگ‌ریونگ که برای بیدار کردن‌پدیدار موک گیونگ‌ون تجسم یافته بود، دست‌هسته‌ام دراز کرد تا لمسش کند، اما...
«... این قیافه جدیده.»
چهره‌ای بود که‌جدیده به ندرت در‌دیده او دیده می‌شد.
چونگ‌ریونگ با نگاهی خیره به موک‌لحظه‌ای گیونگ‌ونِ مبهوت، سری تکان داد و‌هرگز شتابان سعی در بیدار کردنش کرد.
سپس، درست در همان لحظه—
گررر!
ناگهان، زبانه‌های آتش از دست موک‌دیده گیونگ‌ون که مروارید را در مشت‌سری داشت، زبانه کشید و شعله‌ور شد.
چشمان چونگ‌ریونگ گرد شد.
این آتشی معمولی نبود.
شعله‌ها چنان سیاه‌داشتند بودند که مغاک بی‌انتها‌نبوده را به یاد می‌آوردند.
موجی از‌قیافه شوک بر‌چهره‌ای چهره‌اش نشست.
«آتیش سیاه؟ این دیگه چیه...؟»
گررر!
شعله‌های سیاه از دستی که‌گویی مروارید را فشرده بود آغاز‌کوتاه شد و تمام پیکرش را درنوردید.
اما درست در لحظه‌ای که قصد‌دیده بلعیدنش را داشتند، آتش ناگهان فرو نشست‌تکان و محو شد، گویی هرگز نبوده است.
آتش تنها‌آغاز برای لحظه‌ای کوتاه‌درنوردید پدیدار شده بود.
«اون چی بود؟»
چه اتفاقی داشت می‌افتاد؟
«من تکه‌ای از‌تمام هسته‌ام. فقط یه‌لحظه‌ای تیکه از وجود تو.»
«تکه‌ای از‌است هسته؟» این‌کوتاه چه معنایی داشت؟
در حین حیرت او، شعله‌ها پیکری شبیه‌نبوده به خودش را در بر گرفت و‌اتفاقی آتش شروع به سرایت به بدنش کرد.
احساس عجیب باعث شد موک‌ندرت گیونگ‌ون سعی کند تکان بخورد،گیونگ‌ونِ اما قادر به جنبیدن نبود.
در عوض، لحظه‌ای که‌پیکرش شعله‌های سیاه لمسش کردند، حسی‌داشتند غریب وجودش را فرا گرفت.
حسی بود همچون سقوط در‌پدیدار تاریکی بی‌پایان و شعله‌هایی که‌تکه‌ای سوزان نبودند، بلکه سرمایی استخوان‌سوز داشتند.
عجیب‌تر آنکه‌بلعیدنش این حس‌محو ناآشنا نبود.
لحظه‌ای که شعله‌ها بر بدنش‌ندرت گسترده شد، حسی مبهم اما‌گیونگ‌ونِ آشنا در درونش به جوش آمد.
گررر!
هم‌زمان با پخش شدن شعله‌های سیاه در‌اون تمام بدنش، موجی از هیجان و چیزی‌وجود که از اعماق وجودش برمی‌خاست، همراهش شد.
درست زمانی که می‌رفت‌محو تا آتش سیاه را‌است تماماً در آغوش کشد—
هوه!
کسی دستش‌آغاز را روی‌پیکرش شانه‌ی او گذاشت.
«فعلاً من‌است ترتیب این‌کوتاه یکی رو میدم.»
«!؟»
گررر!
شعله‌های سیاهی که بر بدنش گسترده‌لحظه‌ای شده بود، به سمت شانه‌ای که‌هرگز دست بر آن قرار داشت، هجوم بردند.
سپس، گویی کاملاً‌تنها سوخته و خاکستر‌شده شده باشند، ناپدید شدند.
موک گیونگ‌ون که از ماجرا‌گویی گیج شده بود، به پیکری که‌پدیدار دستش را گرفته بود نگاه کرد.
کاملاً شبیه خودش بود، اما‌ندرت این پیکر اخمی بر چهره‌گیونگ‌ونِ داشت و لب به سخن گشود.
«تو؟ تو وجود داشتی؟»
«بودم.»
صدا آشنا بود.
نه تنها‌قیافه آشنا، بلکه دقیقاً‌ندرت همان صدا بود.
موک گیونگ‌ون سعی کرد سرش را به سمت‌بلعیدنش پیکری که عیناً شبیه خودش بود بچرخاند، اما بدنش‌پدیدار تکان نمی‌خورد، گویی در جای خود میخکوب شده بود.
سپس—
«شرمنده، ولی وقتش نرسیده.»
«چی؟»
«نه. حتی بدون‌تمام این هم پتانسیل‌لحظه‌ای تو از من بیشتره.»
«داری چی میگی...؟»
«همه چی بستگی به طرز‌گویی فکرت داره. در نهایت، همه چی‌پدیدار برمی‌گرده به اراده برای عمل کردن.»
«تو دقیقاً کی هستی؟»
«خب... به‌آغاز زودی همه‌پیکرش چی رو می‌فهمی.»
هوه!
با این کلمات، پیکر‌محو دستش را از روی‌است شانه‌ی موک گیونگ‌ون برداشت.
موک گیونگ‌ون‌قیافه بی‌درنگ هوشیاری‌اش را‌ندرت از دست داد.
ووش!
پیکر موک گیونگ‌ونِ‌تنها بیهوش همچون مهِ‌شده پراکنده محو شد.
با ناپدید شدن او، پیکری که‌هرگز در کنارش ایستاده بود گامی پیش نهاد؛اون هیچ تفاوتی با خودِ موک گیونگ‌ون نداشت.
او خودِ او بود.
با دیدن این صحنه،پیکرش موجودی که خود را تکه‌ای‌داشتند از هسته می‌نامید، سخن گفت.
«انتخاب غیرقابل درکیه.تنها حتی شخصیتت رو‌شده هم جدا کردی؟»
«بذار اینطوری بگیم.»
«انتخاب اضافه‌ای نبود؟»
«لازم بود.»
«انتخابی بود که‌تنها چون نمی‌تونستی تحملش‌شده کنی انجام دادی؟»
«.........»
«می‌فهمم. ولی چرا جلوی جذب شدن‌دیده انرژی باقی‌مونده توی اون تکه رو گرفتی؟تکان مگه قرار نبود یه اقدام احتیاطی باشه؟»
پیکری که شبیه‌تمام موک گیونگ‌ون بود‌لحظه‌ای سرش را تکان داد.
«وقتش نرسیده.است برای کنترل‌کوتاه این خیلی زوده.»
«خیلی زوده، ولی با‌محو وجود ناقص بودن وجودت،است به طرز باورنکردنی‌ای قوی شدی.»
«کافی نیست. اگه انرژی این تکه رو‌می‌شد بدون آمادگی جذب کنی و لو بدی، حتی‌شتابان اونایی که اون بالا هستن هم متوجه میشن.»
«!!!!!»
با شنیدن این کلمات، چشمان‌پدیدار موجودی که خود را تکه‌تکه‌ای می‌نامید از تعجب گرد شد.
سپس، گویی‌بلعیدنش بالاخره متوجه‌محو شده باشد، گفت.
«... پس‌قیافه به خاطر همین‌ندرت جلوش رو گرفتی.»
«آره.»
«ولی حالا می‌فهمم.»
«چی رو؟»
«چرا همچین کار اضافه‌ای‌چهره‌ای کردی. فقط به خاطر این‌خیره نبود که نمی‌تونستی تحملش کنی.»
«.........»
«همه‌ش لازم بود.»
هنوز کلامش تمام نشده بود‌گویی که بدنِ آن تکه شروع‌کوتاه به پراکنده شدن و فروپاشی کرد.
پیکری که خودِ موک گیونگ‌ون‌ندرت بود، دستانش را در هم گره‌مبهوت زد و با احترام تعظیم کرد.
«این چیه؟»
«اینجا اینطوری احترام می‌ذاریم.»
«احترام... کلمه‌ی خوبیه. حالا که کار‌هرگز تموم شده احساس سبکی می‌کنم، حتی حالم‌اون هم بهتر شده. داشتن هدف یعنی همین؟»
پیکر در حال پراکنده‌چهره‌ای شدن لبخندی زد و سپس‌خیره در میان مه ناپدید شد.
تلق!
در همان دم، مروارید‌محو گنجینه‌ی ترک‌خورده در هم شکست‌تنها و چون ماسه فرو ریخت.
«ها؟»
موک گیونگ‌ون که حالا‌پیکرش کاملاً هوشیار شده بود، با‌داشتند اخم به آن نگاه کرد.
انتظار نداشت مروارید کاملاً بشکند.
ذهنش آشفته شد.
آنچه در خلسه تجربه کرده‌ندرت بود، حتی از چیزهایی که‌گیونگ‌ونِ پیش‌تر دیده بود هم درک‌ناپذیرتر می‌نمود.
این تکه‌ی هسته چه‌پیکرش بود؟ و آن حضور‌بلعیدنش ناگهانی متعلق به که بود؟
[تو دقیقاً کی هستی؟]
[خب... به‌بلعیدنش زودی همه‌محو چی رو می‌فهمی.]
اون لحن.
با اینکه چهره‌اش‌تمام دیده نشده بود،لحظه‌ای ولی یادش بود.
قطعاً همان حضوری‌تنها بود که زمانی بدنش‌اون را تسخیر کرده بود.
از حسی که آن‌محو زمان داشت تا لحن‌است دقیق صدایش، مطمئن بود.
آن حضور درونش چه بود؟ قطعاً‌دیده وجود داشت، اما پس از دیدار کوتاهش‌تکان در خلسه، ذهنش فقط بیشتر گره خورد.
سپس—
«هوی موجود‌است زنده، اون‌کوتاه چی بود دیگه؟»
چونگ‌ریونگ ناگهان‌بلعیدنش پرسید و صورتش‌گویی را نزدیک آورد.
موک گیونگ‌ون‌قیافه با گیجی‌چهره‌ای پلک زد.
«منظورت چیه؟»
«آتیش سیاه.»
«آتیش سیاه؟»
«آره. اون قطعاً...»
«اون؟»
«اون... اه! نه،تنها نه. امکان نداره. تو‌اون چی هستی، موجود زنده؟»
«اگه اینطوری‌بلعیدنش بپرسی، نمی‌دونم‌محو چی جواب بدم.»
«همین الان بدنت با شعله‌های‌ندرت سیاه پوشیده شد. هرچند بلافاصله‌گیونگ‌ونِ بعد از ظاهر شدن غیب شدن.»
«یهو غیب شدن؟»
«آره. چه بلایی سرشون اومد؟»
«... اگه بخاطر اون شعله‌های سیاهه می‌پرسی،نبوده منم نمی‌دونم. توضیح دادن چیزی که توی‌اتفاقی اون خلسه گذشت، حتی از قبل هم سخت‌تره.»
با شنیدن حرف‌های موک گیونگ‌ون،ندرت چونگ‌ریونگ لبش را محکم گزید‌گیونگ‌ونِ و سپس آه عمیقی کشید.
با دیدن این‌تمام صحنه، نگاه موک‌لحظه‌ای گیونگ‌ون تیز شد.
«قضیه آتیش‌است سیاه باشه‌کوتاه واسه بعد.»
با این حرف، چونگ‌ریونگ‌محو به جایی که موک‌است گیونگ‌ون خیره شده بود، نگریست.
آنجا، یاغی‌ای که سرتاپایش به خون‌دیده سبز اژدهایان خاکی آغشته بود، با‌سری حالتی درنده و وحشی نزدیک می‌شد.
موک گیونگ‌ون پودر حاصل‌پیکرش از مروارید خرد شده‌بلعیدنش را به دست او داد.
گرچه شکل اصلی‌اش را از‌پدیدار دست داده بود، اما نگهداری‌تکه‌ای از آن ضروری به نظر می‌رسید.
«تنهایی از پسش برمیای؟»
«یه کاریش می‌کنم.»
«وقتی بیشتر از دو تا‌درنوردید هسته جذب کرده باشه، دیگه رسماً‌گویی آدم نیست. آره، تقریباً نامیرا شده.»
«خب، بذار امتحان کنیم.»
«امتحان؟»
«ببینیم چطوری میشه کشتش.»
تک!
هنوز حرفش تمام نشده بود که‌شده موک گیونگ‌ون با گامی الهی به سمت‌تیکه یاغی در حال نزدیک شدن یورش برد.
اعتماد به نفس و روحیه جنگندگی‌هرگز یاغی که تمام اژدهایان خاکی را‌شده قلع‌وقمع کرده بود، در اوج قرار داشت.
هاله‌اش به شدت فوران می‌کرد.
فششش!
تیغه شمشیرش با‌تنها شعله‌هایی لرزان می‌درخشید‌شده و آماده رهاسازی بود.
«کار رو‌بلعیدنش همین‌جا تموم‌محو می‌کنیم! شیطان آسمانی!»
چا-چا-چا-چا!
«حرکت سوم: تور تیغه‌ی افراطی!»
تیغه آتشین شمشیر یاغی مسیری عجیب را‌اون ترسیم کرد که با فنون شمشیرزنی معمولی غیرممکن‌هسته بود و به سوی موک گیونگ‌ون هجوم آورد.
موک گیونگ‌ون در‌داشتند حالی که با‌هرگز خونسردی نظاره‌گر بود...
چا-چا-چا-چا!
تیغه شمشیر پخش شد و توری بزرگ‌قصد تشکیل داد که منطقه را به وسعت‌است هشت طول بازو، به شکلی متراکم پوشش می‌داد.
این توری از تیغه‌های‌کوتاه آتشین بود که هیچ‌اتفاقی راه فراری باقی نمی‌گذاشت.
وووش!
اگرچه فشار سهمگین تیغه شمشیر می‌توانست او را‌نگاهی سرکوب کند، اما موک گیونگ‌ون بدون هیچ تغییری‌سعی در چهره، شمشیر سیاهش، «آکجوک» را بیرون کشید.
با بیرون کشیدن شمشیر، موک گیونگ‌ون‌لحظه‌ای با آرایش شمشیر دست چپش، روح شمشیر‌نبوده را از پایین به بالا ترسیم کرد.
وووش!
در آن لحظه، شمشیر‌محو شروع به ساطع کردن‌است هاله‌ای از سرمای افراطی کرد.
سرما با انرژی شیطانی‌چهره‌ای درآمیخت و به سرمایی‌نگاهی سیاه و سوزان بدل شد.
«از انرژی سرما استفاده می‌کنه؟»
یاغی در دلش نچ‌نچی کرد.
گفته می‌شد انرژی آتشی که از جذب‌نبوده هسته‌های اژدهای خاکی به دست می‌آید، یکی‌اتفاقی از مرگبارترین‌ها در میان جانوران روحانی است.
او برنامه ریخته بود تا با استفاده از این آتش به سرعت‌سری برتری را به دست گیرد، اما انتظار نداشت این حریف که هیچ‌زبانه‌های هسته‌ای جذب نکرده، از انرژی سرما استفاده کند که نقطه مقابل آن بود.
«ولی اون انرژی احتمالا‌پیکرش مال هسته‌ها نیست، پس‌بلعیدنش فقط یه قدرت موقتیه.»
گرومب!
اگر با هم‌داشتند برخورد می‌کردند، برتری‌هرگز از آن او می‌شد.
تیغه شمشیر آتشین‌جدیده و تیغه شمشیر‌دیده سرد به هم کوبیدند.
چانگ! چا-چانگ!
تکنیک شمشیر موک‌تنها گیونگ‌ون، حرکت اول از‌اون «هنر شمشیر شیطانی» بود.
نیازی به دفاع گسترده نبود.
تمام تور به او‌چهره‌ای حمله نمی‌کرد، پس محافظت‌نگاهی از خودش کافی بود.
چانگ! چا-چانگ!
برخورد سهمگین آتش‌تنها و انرژی سرما،شده بخاری غلیظ تولید کرد.
با بالا‌بلعیدنش رفتن بخار، دید‌گویی اطراف تار شد.
چهره یاغی‌قیافه به طرزی عجیب‌ندرت در هم رفت.
«این دیگه چیه؟»
با اینکه قدرتش را تا سطح هسته بالا‌اتفاقی برده و با حمله‌ای خردکننده فشار آورده بود،معنایی اما اصلاً نتوانسته بود موک گیونگ‌ون را عقب براند.
در واقع، انرژی‌داشتند حریف قوی‌تر از‌هرگز قبل به نظر می‌رسید.
این چه معنایی داشت؟
«نکنه مهارتش بیشتر شده؟»
نه. غیرممکن بود.
چطور ممکن بود مهارتش در‌گویی چنین مدت کوتاهی این‌قدر رشد‌کوتاه کند؟ این دور از عقل بود.
چانگ! چا-چانگ!
چشمان یاغی‌آغاز در حین برخورد‌درنوردید شمشیرها باریک شد.
با خود فکر کرد شاید بخار او‌اون را به اشتباه انداخته، اما حتی تمام‌وجود بدن موک گیونگ‌ون چیزی شبیه بخار ساطع می‌کرد.
صورتش سرخ شده بود.
شو-وو!
آیا به همین دلیل بود که مومنتوم تکنیکش بالا رفته‌محو بود؟ هر روشی که بود، تقویت موقت انرژی به این‌اتفاقی شکل، با گذشت زمان فقط به یک نقطه ضعف تبدیل می‌شد.
آنگاه—
چانگ! چا-انگ!
یاغی کمرش را چرخاند و‌ندرت شمشیر را به گردش درآورد تا‌مبهوت گردبادی آتشین پیرامون خود ایجاد کند.
«حرکت ششم: صعود بازگشت اژدها!»
تکنیکی که گردابی چرخنده ایجاد‌پدیدار می‌کرد تا حریف را محدود‌تکه‌ای کرده و تحت فشار بگذارد.
در آن لحظه—
تاپ!
ضربه الهی موک‌تمام گیونگ‌ون به دو‌لحظه‌ای قسمت تقسیم شد.
او با استفاده از‌کوتاه «گام خدای باد»، ضربه‌اتفاقی الهی‌اش را دوگانه کرد.
یکی از موک گیونگ‌ون‌های تقسیم‌شده—
تومب!
با گامی استوار، شمشیرش را‌درنوردید در برابر گردباد آتشین عقب کشید‌گویی و سپس به جلو یورش برد.
چا-چا-چا-چا!
از نوک شمشیر، سرمایی‌محو سیاه و سوزان به‌است سمت گردباد یاغی فوران کرد.
این «شمشیر‌قیافه بازگشت اژدهای‌چهره‌ای تعقیب‌کننده» بود.
چانگ! چا-چانگ!
آتش و سرمای دو استاد‌پدیدار برتر به شدت با هم‌تکه‌ای درگیر شدند و قدرتشان برابر بود.
اما در مرکز‌داشتند گردباد، سایه‌ای به‌هرگز پرواز درآمده بود.
آن یکی از کلون‌های موک گیونگ‌ون‌دیده بود که توسط تکنیک «دوگانه سایه باد»تکان از گام خدای باد ایجاد شده بود.
لرز!
یاغی به طور غریزی‌کوتاه دریافت که موک گیونگ‌ون قصد‌می‌افتاد انجام چه کاری را دارد.
قطعاً همان بود—تک‌ضربه شمشیری‌محو که تمام قدرت را‌است در یک نقطه متمرکز می‌کرد.
چشمانش تیز شد.
«حتماً همون تک‌ضربه نهاییته.پیکرش ولی حتی اون شمشیر‌بلعیدنش هم نقطه ضعف داره.»
جمع کردن تمام قدرت در یک نقطه‌اون باعث می‌شد ضربه آن‌چنان سنگین باشد که‌وجود نتوان آن را در میانه راه متوقف کرد.
هر کس که آن را‌گویی تجربه کرده یا با آن روبرو‌پدیدار شده بود، تنها نقصش را می‌دانست.
اگر می‌شد مسیر را در میانه راه‌می‌شد تغییر داد، آن ضعف قابل پوشش بود،داد اما این آشکارا تک‌ضربه‌ای فراتر از محدودیت‌ها بود.
غیرقابل توقف بود.
سپس—
قریچ!
یاغی در حین‌جدیده اجرای «صعود بازگشت اژدها»،می‌شد شمشیرش را محکم فشرد.
چاک!
در آن لحظه،تنها خطی سیاه در‌شده مرکز گردباد پدیدار شد.
لحظه‌اش فرا رسیده بود.
از آنجا که هدف توسط گردباد در‌می‌شد یک نقطه جمع شده بود، یاغی اطمینان داشت‌شتابان که قدرت تنها بر یک نقطه متمرکز است.
او نیم‌گامی به پهلو برداشت.
پاک!
و از همان موقعیت نیم‌گام—
چاک!
او «حرکت پنجم:تمام تیغه کشتار سریع‌لحظه‌ای افراطی» را رها کرد.
جاخالی دادن غیرممکن بود.
موک گیونگ‌ون مجبور بود تمام‌گویی نیروی آن ضربه را به‌کوتاه همراه تک‌ضربه خودش دریافت کند...
پا-گا-گا-گاک!
«!؟»
چشمان یاغی لرزید.
دلیلش این بود که—
«... وایستاد؟»
تک‌ضربه موک گیونگ‌ون که تمام‌درنوردید قدرت را گرد آورده بود،محو در میانه راه متوقف شده بود.
زمین ترک برداشت‌تنها و تکه‌ها به‌شده هوا پرتاب شدند.
اما ماجرا‌بلعیدنش به همین‌جا‌محو ختم نمی‌شد.
چون قدرت ضربه بسیار‌چهره‌ای زیاد بود، مجبور کردن‌نگاهی آن به توقف یعنی—
کرک، تق!
تنها بدن خودش بود‌کوتاه که باید عواقب بازگشت‌اتفاقی نیرو را تحمل می‌کرد.