---

---

---

لطفا کپی و بازنشر نکنید،

روی ترجمه کارها زحمت خیلی خیلی زیادی کشیده شده،

لطفا شور و شوق ما رو کور نکنید،

منبع: ناولها | novelha.net

---

---

---

← برگشت

راز، قدرت، آشوب

چپتر 385: تغییر ناگهانی (۲) • ⏱ 12 دقیقه

چپتر 385: تغییر ناگهانی (۲)

0

چشمان طلایی که مستقیم به او خیره‌عمارت​ شده بودند، باعث شدند روح سرگردان، وی منگ-چون،‌دیگه​ نتواند گیجی و بهت خود را پنهان کند.

سپس، شاهزاده بزرگ نا یول-ریانگ‌خودشونه​ لبخندی زد و گفت: «خب، جالبه.‌فردی​ پس ارواح سرگردان واقعاً وجود دارن.»

«... چطور؟»

بی‌تردید، او‌خطاب​ را به وضوح‌دیگه​ تشخیص داده بود.

وی منگ-چون نمی‌دانست چه کند.

باید از آنجا می‌گریخت، اما کالبد روحی‌اش‌کنار​ با ضربه شاهزاده بزرگ نا یول-ریانگ به‌پیک​ دو نیم شده بود و توان حرکت نداشت.

به دلیلی نامعلوم، باید هرچه سریع‌تر فرار می‌کرد تا‌دیگه​ به دیگران درباره نقشه نا یول-ریانگ و این حقیقت‌ستون​ که او قادر به دیدن اجسام روحی است، هشدار دهد.

در همان لحظه—

خرچ!

دست نا‌میرن​ یول-ریانگ دور‌خونه​ گردنش حلقه شد.

چشمان وی‌اتمام​ منگ-چون از شدت‌پوزخندی​ شوک گرد شد.

نه تنها می‌توانست کالبد روحی را ببیند،‌میان​ بلکه واقعاً می‌توانست آن را لمس کند، گویی‌جدا​ جسمی حقیقی است؟ مگر چنین چیزی ممکن بود؟

در حالی که غرق در حیرت بود، نا یول-ریانگ لبخندی‌بازگشته​ زد و گفت: «ولی این رو بهم بگو... چرا روح سرگردانی‌خودشونه​ که از بدن هو جونگ-هیوک بیرون اومد، شبیه توئه، وی منگ-چون؟»

با شنیدن این‌انگار​ حرف، بدن وی منگ-چون‌کنار​ در دم خشک شد.

اقامتگاه شاهزاده‌خطاب​ بزرگ نا‌حالا​ یول-ریانگ، عمارت.

نا یول-ریانگ که پس از اتمام کارهایش بازگشته‌اتمام​ بود، پوزخندی زد و خطاب به کسی گفت: «حالا‌میان​ دیگه جوری میان و میرن که انگار خونه خودشونه.»

با این حرف او، سایه‌ای‌خودشونه​ از کنار ستون عمارت جدا‌پیکر​ شد و پیکر فردی نمایان گشت.

او پیک تالار بزرگان بود‌پوزخندی​ که چهره‌اش به دلیل سوختگی‌های‌جوری​ وحشتناک با پارچه‌ای پوشانده شده بود.

«هر چقدر هم که از تالار بزرگان‌میان​ باشی، باید بیشتر مراقب باشی. توی شهر‌ستون​ درونی جایی نیست که چشمای استاد بهش نرسه.»

«حواسم بود‌توئه​ که جلب توجه‌خشک​ نکنم، شاهزاده بزرگ.»

نا یول-ریانگ‌میرن​ سرش را‌خونه​ تکان داد.

هرچند خواهان حمایت تالار بزرگان‌پوزخندی​ بود، اما دخالت فعال آن‌ها‌جوری​ بیشتر مایه دردسر بود تا یاری.

اگر بزرگان بازنشسته مدام‌حالا​ مداخله می‌کردند، قطعاً توجه‌ها‌میرن​ را به خود جلب می‌کردند.

از آنجا که او هنوز در‌اقامتگاه​ مهارت‌های رزمی از رهبر انجمن پیشی‌خطاب​ نگرفته بود، احتیاط امری ضروری می‌نمود.

ناگهان، پیک تالار بزرگان با لحنی‌سایه‌ای​ آمیخته به علاقه گفت: «ولی شاهزاده‌نمایان​ بزرگ، چیز جالبی تو دستت گرفتی.»

«!؟»

نا یول-ریانگ ابرویی بالا انداخت.

دلیل تعجبش این بود که در دستش روح‌اتمام​ سرگردانی قرار داشت که دست و پایش قطع‌جوری​ شده بود و از درد به خود می‌پیچید.

«می‌تونی این رو ببینی؟»

گیجی نا یول-ریانگ دلیل ساده‌ای داشت؛ پیک‌کسی​ تالار بزرگان نابینا بود و هر دو چشمش‌خودشونه​ را در اثر سوختگی از دست داده بود.

شاید بتوان گفت حواس دیگرش‌دیگه​ برای جبران فقدان بینایی تقویت شده‌اند،‌خودشونه​ اما این موضوعی کاملاً متفاوت بود.

پیک جلوتر آمد و گفت: «به‌اقامتگاه​ همین زودی یادت رفته کی اون‌خطاب​ چشما رو برات آورد، شاهزاده بزرگ؟»

«... می‌خوای بگی به‌خونه​ خاطر این چشماست که‌ستون​ می‌تونی این رو ببینی؟»

«البته. اون چشما متعلق به یه اهریمن طیفی در‌دیگه​ سطح هیولای روحانیه. کاملاً با چشمای قبلیت فرق دارن.‌ستون​ واسه همینه که حتی می‌تونی ارواح سرگردان رو هم ببینی.»

«حتی اگه واسه من‌حالا​ اینطور باشه، تو چطور می‌بینی؟‌انگار​ داری ادای کورا رو درمیاری؟»

«ابداً. من واقعاً نمی‌تونم جلو‌خشک​ رو ببینم. ولی از نظر‌بازگشته​ روحانی روشن‌بین شدم، واسه همین می‌بینم.»

نا یول-ریانگ‌میرن​ با شنیدن این‌خودشونه​ حرف، پوزخندی زد.

چه مردکِ دردسرسازی.

از زمانی که فرقه‌اش را بست و آن چشمان‌انگار​ شیطانی را به دست آورد، مهارت‌های رزمی‌اش به سرعت پیشرفت‌گشت​ کرده بود، با این حال حدود توانایی‌هایش هنوز نامشخص بود.

آیا این مرد‌شنیدن​ واقعاً فقط یک پیک‌عمارت​ ساده تالار بزرگان بود؟

چندین بار سعی کرده بود ردش را بزند،‌ستون​ اما پیک همیشه مانند یک شبح ناپدید می‌شد‌بزرگان​ و هیچ ردی از خود بر جای نمی‌گذاشت.

«... فعلاً‌اتمام​ خیال کن‌بازگشته​ داری بازیم میدی.»

او طعمه آسانی نبود.

این آن‌ها نبودند که از‌خشک​ او استفاده می‌کردند، بلکه او‌بازگشته​ بود که از آن‌ها بهره می‌برد.

زمانی که به هدفش می‌رسید و فایده‌کنار​ آن‌ها تمام می‌شد، به آن‌ها نشان می‌داد‌پیک​ که دور انداخته شدن چه طعمی دارد.

اما نه حالا.

«اسمت یول-میونگ بود، نه؟ چه‌دیگه​ روشن‌بین باشی چه نباشی، به‌خونه​ من ربطی نداره. حالا برو.»

«به همین‌توئه​ زودی مرخصم‌حرف​ می‌کنی، قربان؟»

«یه مهمون‌میرن​ قراره برسه‌خونه​ پاویون وونسال.»

«پاویون وونسال؟ اوه، چه تصادفی.»

«چی؟»

«منم منتظر بودم تا به شاهزاده‌اقامتگاه​ بزرگ خبر بدم، و اینکه می‌بینم‌خطاب​ خودت اومدی سراغ پاویون وونسال، بهترین زمان‌بندیه.»

«... منظورت چیه؟»

«نیازی نیست توی‌کارهایش​ پاویون وونسال منتظر مهمون‌کسی​ باشی. لطفاً دنبالم بیا.»

«!؟»

تالار اصلی‌میرن​ پاویون وونسال،‌خونه​ دفتر لرد.

شاهزاده بزرگ نا یول-ریانگ با‌پوزخندی​ دستان گره‌کرده در پشتش وارد‌جوری​ شد و متوجه چیز عجیبی گشت.

در داخل اتاق، لرد این سو-اوک‌جوری​ از پاویون وونسال حضور داشت؛ پوستش رنگ‌پریده‌کنار​ و ظاهرش گروتسک و وحشتناک شده بود.

حتی دودی سیاه از دهانش بیرون می‌زد‌عمارت​ و چهره‌اش در هم رفته بود، گویی‌حالا​ در عذابی سخت، تمنای چیزی را داشت.

دست‌ها و پاهایش‌انگار​ بسته شده بود‌سایه‌ای​ و توان حرکت نداشت.

نا یول-ریانگ از پیک‌بازگشته​ تالار بزرگان، یول-میونگ، پرسید:‌حالا​ «چش شده؟ مسموم شده؟»

«چرا با‌خطاب​ اون چشمات‌حالا​ خودت نگاه نمی‌کنی؟»

«با چشمام ببینم؟»

نا یول-ریانگ با کنجکاوی‌خونه​ چشم‌بند را از روی‌ستون​ چشم راستش پایین کشید.

همین که چشم طلایی‌اش‌بازگشته​ روی این سو-اوک متمرکز‌حالا​ شد، اخم‌هایش در هم رفت.

هیچ نشانی از‌کسی​ انرژی حیاتی در‌جوری​ این سو-اوک دیده نمی‌شد.

هیچ تفاوتی‌توئه​ با یک‌حرف​ جسد نداشت.

«این دیگه... چه کوفتیه؟»

«یه روحِ جسدِ زنده.»

«چی؟»

«یه تکنیک ممنوعه مخفیه به اسم تکنیک‌عمارت​ احضار روح شش نفره. لرد این سو-اوک‌حالا​ تبدیل به یه روحِ جسدِ زنده شده.»

«روحِ جسدِ زنده؟»

«بله.»

نا یول-ریانگ که گیج شده بود، پرسید: «شنیده بودم‌انگار​ لرد این سو-اوک یه استاد هنر شیطانی قدرتمنده که شخصاً‌گشت​ توسط رهبر انجمن دعوت شده. چطور به این روز افتاده؟»

اینجا شهر درونی انجمن آسمان‌خشک​ و زمین بود که به‌بازگشته​ شدت در برابر بیگانگان محافظت می‌شد.

چطور ممکن‌میرن​ بود چنین اتفاقی‌خودشونه​ اینجا رخ دهد؟

یول-میونگ پاسخ داد: «به‌بازگشته​ نظر میاد یه استاد‌حالا​ هنر شیطانی دیگه دخالت کرده.»

«استاد هنر شیطانی؟»

«بله. در حالت عادی، یه نیروی اصلی مثل‌اتمام​ لرد این سو-اوک به دست هر کسی شکست‌جوری​ نمی‌خوره. ولی اگه حریف قوی‌تر باشه، قضیه فرق می‌کنه.»

«می‌خوای بگی یه‌انگار​ استاد هنر شیطانی‌سایه‌ای​ قوی‌تر پاش وسطه؟»

«آره.»

«فهمیدی کار کیه؟»

«یه حدسی دارم.»

«کی؟»

«ارباب پاویون هه‌سئون.»

«ارباب پاویون هه‌سئون؟»

«همون‌طور که رزمیکارا رتبه‌بندی دارن، اساتید‌اقامتگاه​ هنر شیطانی هم سطح‌بندی میشن. توی اوج‌کسی​ این قدرت، لقب "خدای شیطان" قرار داره.»

«ارباب پاویون‌میرن​ هه‌سئون یه‌خونه​ خدای شیطانه؟»

«آره، اونم یه نمونه‌بازگشته​ خیلی معروفش. تکنیک‌های منحصر‌به‌فردش‌حالا​ باعث میشه خیلی دردسرساز باشه.»

«تکنیک‌های منحصر‌به‌فرد؟ منظورت هموناییه‌حالا​ که این بلا رو‌میرن​ سر ارباب این سو-اوک آورد؟»

«نه. اون یه تکنیک ممنوعه با‌اقامتگاه​ کارایی پایین بود، ولی هر کسی‌خطاب​ اگه تمرین کنه می‌تونه یادش بگیره.»

«پس داری‌میرن​ راجع به‌خونه​ چی حرف می‌زنی؟»

«تکنیکی که فضارو تا می‌کنه.»

«فضا رو تا می‌کنه؟»

توجه نا یول‌ریانگ جلب شد.

تا کردن فضا‌انگار​ به معنای جابه‌جایی آزادانه‌کنار​ به هر مکانی بود.

قابلیتی راحت، اما‌کارهایش​ بسته به نوع استفاده،‌کسی​ می‌توانست بسیار خطرناک باشد.

«آره، یه جور انقباض فضاییه. فقط‌جوری​ کسی که به هنرهای شیطانی پیشرفته‌سایه‌ای​ مسلط شده باشه می‌تونه انجامش بده.»

«فقط اون؟»

«آره، تا جایی که من‌خودشونه​ می‌دونم، توی پاویون هه‌سئون فقط‌پیکر​ اون می‌تونه این کار رو بکنه.»

با شنیدن این حرف، نا یول‌ریانگ ابرویی برای یول‌میونگ بالا انداخت‌میان​ و گفت: «واسه یه پیک تالار بزرگان، خیلی از جادوگری سر‌نمایان​ در میاری. اون چشم‌ها رو هم که برام آوردی و این حرفا.»

«ها ها ها.‌کسی​ من فقط به‌جوری​ چیزای مختلفی علاقه دارم.»

«واقعاً فقط علاقه‌ست؟»

«من فقط می‌خوام به شاهزاده‌خودشونه​ بزرگ توی هدف بزرگش کمک‌پیکر​ کنم. نیازی نیست انقدر گارد بگیری.»

«...»

نا یول‌ریانگ پوزخندی زد.

هرچه بیشتر می‌دانست، محتاط‌تر می‌شد.

اما یک‌میرن​ سوال باقی‌خونه​ مانده بود.

«چطور انقدر‌اتمام​ مطمئنی که کار‌پوزخندی​ پاویون هه‌سئون بوده؟»

یول‌میونگ سرش را خم کرد و پاسخ داد: «متاسفانه‌انگار​ باید بگم زنی که ارباب این سو-اوک رو کنترل می‌کرد،‌گشت​ با یه اختلاف مویی از دست دادم. تقصیر من بود.»

«یه زن؟»

«آره، یه زن خیلی حیله‌گر.»

با اینکه نابینا بود،‌بازگشته​ صدا و بوی او‌حالا​ را به خاطر داشت.

آن زن با باز کردن فضا فرار‌میان​ کرده بود، بنابراین نتوانستند او را بگیرند، اما‌جدا​ او می‌دانست که آن تکنیک نقاط ضعفی دارد.

احتمالاً زیاد دور نشده بود.

آن‌ها منطقه اطراف شهر داخلی را‌سایه‌ای​ مسدود کرده بودند، با این فرض‌نمایان​ که او هنوز در همان نزدیکی است.

«به‌زودی می‌گیریمش، پس نگران نباش. ولی قبلش،‌کسی​ شاید بد نباشه یه چشمه از داروی‌خونه​ خودِ اون زن حیله‌گر رو به خوردش بدیم.»

«منظورت چیه؟»

«میشه اون روح سرگردانی‌حرف​ که گرفتی رو یه‌اتمام​ لحظه بدی به من؟»

«من هنوز مغز‌انگار​ متفکر اصلی پشت این‌کنار​ قضیه رو پیدا نکردم.»

هر چقدر هم که به بدن روح آسیب می‌زد،‌دیگه​ او ساکت می‌ماند، بنابراین نا یول‌ریانگ به دنبال کمک‌ستون​ گرفتن از پاویون وونسال بود، گروهی از اساتید هنر شیطانی.

«ارواح سرگردان با آدما‌حالا​ فرق دارن. صرفاً با‌میرن​ درد آوردن به حرف نمیان.»

«... راه دیگه‌ای هم هست؟»

«آره. از طریق این، حتی‌خودشونه​ می‌تونیم ردِ اون مغز متفکری که‌فردی​ پشت این روح سرگردانه رو بزنیم.»

«اوه؟ واقعاً؟»

«اجازه میدی انجامش بدم؟»

نا یول‌ریانگ روح سرگردان، وی‌خشک​ منگ-چون، را که هنوز از‌بازگشته​ گردن گرفته بود، تحویل داد.

یول‌میونگ نیز همانند نا‌خونه​ یول‌ریانگ قادر بود روح سرگردان‌جدا​ را با دستانش لمس کند.

یول‌میونگ با دست‌کارهایش​ چپش مهر دستی‌خطاب​ ساده‌ای شکل داد.

بشکن!

به‌زودی، دود غلیظی‌شنیدن​ از کف دست‌اقامتگاه​ یول‌میونگ بلند شد.

فیسسسس!

با اینکه آتشی‌کارهایش​ در کار نبود، صحنه‌کسی​ عجیبی به نظر می‌رسید.

همان‌طور که دود غلیظ‌تر‌حالا​ می‌شد، لب‌های یول‌میونگ به‌میرن​ لبخند محوی باز شد.

نا یول‌ریانگ گیج شده بود.

«مطمئناً این "تکنیک اتصال"ـه.»

«تکنیک اتصال؟»

«آره. یه جور جادوئه که روح رو‌میان​ به زور با یه پیوند به عنوان‌ستون​ خدمتکار متصل می‌کنه. ولی این یکی غافلگیرکننده‌ست.»

«غافلگیرکننده؟»

«آره. معمولاً یه استاد در سطح خدای شیطان مثل ارباب پاویون هه‌سئون‌نمایان​ یا شاگرداش می‌تونن خیلی راحت یه روح سرگردان سطح پایین رو با این‌بیشتر​ تکنیک کنترل کنن. ولی... این یکی شبیه روح یه جادوگر پیشرفته معمولی نیست.»

«منظورت چیه؟»

نا یول‌ریانگ‌خطاب​ کاملاً سردرگم‌حالا​ به نظر می‌رسید.

یول‌میونگ سرش را تکان داد و‌اقامتگاه​ گفت: «بی‌خیال. در هر صورت، کسایی‌خطاب​ که مداخله می‌کنن باید تاوان پس بدن.»

«چطوری؟»

«همون‌طور که گفتم، تکنیک‌بازگشته​ اتصال یه پیوند ایجاد می‌کنه.‌دیگه​ این پیوند مثل اتصال روحه.»

«اتصال روح؟»

«آره. اگه به زور شکسته بشه،‌اقامتگاه​ روح متصل‌شده نابود میشه و اربابی‌خطاب​ که بهش وصله، ضربه روحانی سنگینی می‌خوره.»

«اوه؟ جدی؟»

«با اضافه کردن یه مقدار جادو‌خطاب​ به این فرآیند، می‌تونیم سریع بفهمیم‌میرن​ اون زن حیله‌گر کجا قایم شده.»

«خیلی اعتماد‌خطاب​ به نفس‌حالا​ داری، نه؟»

«ها ها‌توئه​ ها. کار‌حرف​ سختی نیست.»

چشمان نا یول‌ریانگ باریک شد.

او پیش از این هم به ماهیت‌کسی​ غیرعادی این مرد مشکوک بود، اما دیدن‌خونه​ مهارتش در جادوگری او را کنجکاوتر کرد.

سپس یول‌میونگ با دست چپش مهری‌جوری​ شکل داد و با دست راستش به‌کنار​ آرامی سر روح سرگردان را لمس کرد.

ناگهان—

'این دیگه چیه؟'

چشم راست نا یول‌ریانگ‌بازگشته​ چیزی شبیه به یک‌حالا​ نخ قرمز را دید.

اما لحظه‌ای که‌کسی​ آن نخ با دست‌میان​ یول‌میونگ تماس پیدا کرد—

تق!

با بریده شدن‌انگار​ نخ قرمز، جرقه‌های‌سایه‌ای​ درخشانی به هوا برخاست.

یول‌میونگ نخ قرمز پاره‌شده را گرفت و دستانش‌حالا​ را به هم قفل کرد، مهر قلب تزلزل‌ناپذیر‌سایه‌ای​ را شکل داد و وردی را زمزمه کرد.

«چون جونگ جی جونگ ایل وول جی جونگ چون جی هاپ گی جونگ ایل وول هاپ گی‌فردی​ میونگ شین گوی هاپ گی هیونگ ای شیپ هاپ آ شیم آ شیم هاپ ای شیم چون شیم‌درونی​ مان شیم مان مان شیم اوی هاپ آ شیم تائه سانگ نو گون گوپ گوپ یو یول ریونگ!»

تکنیکی که او‌شنیدن​ می‌خواند نوعی «روش‌اقامتگاه​ احضار و هماهنگی» بود.

به طور معمول، این کار نیاز به‌کنار​ طلسم‌های کاغذی داشت، اما او افسون را تنها‌تالار​ با استفاده از قدرت روحانی خود شکل داد.

هر استاد هنر‌کارهایش​ شیطانی با دیدن‌خطاب​ چنین مهارتی شوکه می‌شد.

اما ناگهان—

پا پا پا پاک!

یول‌میونگ ناگهان‌میرن​ تلوتلوخوران به‌خونه​ عقب رفت.

سپس—

«پوفف!»

او خون سیاهی‌شنیدن​ را همچون فواره‌ای‌اقامتگاه​ از دهانش بیرون ریخت.

نا یول‌ریانگ اخم‌انگار​ کرد و پرسید:‌سایه‌ای​ «داری چه غلطی می‌کنی؟»

آیا این‌اتمام​ هم نوعی‌بازگشته​ افسون بود؟

یول‌میونگ دندان‌هایش را به‌حالا​ هم سایید و با خشم‌انگار​ گفت: «... افسون دفع شد.»

«چی؟»

قرچ!

«هوف.»

موک گیونگ‌ون کش و‌حرف​ قوسی به بدنش داد‌اتمام​ و نفس عمیقی بیرون داد.

کسی سعی کرده‌انگار​ بود با شکستن پیوند،‌کنار​ رد او را بزند.

اما موک گیونگ‌ون که به قلمرو «کتاب کوه‌ها و‌دیگه​ دریاها» دست یافته بود، حساسیتش نسبت به تمام انرژی‌ها‌ستون​ بی‌نهایت بالا بود، بنابراین حمله را به سمت فرستنده بازگرداند.

در کنارش، او می‌توانست چهره‌دیگه​ نا یول‌ریانگ را هم ببیند‌خونه​ که پوشیده از سوختگی بود.

موک گیونگ‌ون به زیردستانش که در‌اقامتگاه​ آن نزدیکی بودند نگاه کرد و‌خطاب​ گفت: «به نظر میاد وقت رفتنه.»

ناولها | novelha.net