چپتر 385: تغییر ناگهانی (۲)
0چشمان طلایی که مستقیم به او خیره‌دیدن شده بودند، باعث شدند روح سرگردان، وی منگ-چون،خرچ نتواند گیجی و بهت خود را پنهان کند.
سپس، شاهزاده بزرگ نا یول-ریانگ‌ستون لبخندی زد و گفت: «خب، جالبه.پیک پس ارواح سرگردان واقعاً وجود دارن.»
«... چطور؟»
بی‌تردید، او‌سایه‌ای را به وضوح‌جدا تشخیص داده بود.
وی منگ-چون نمی‌دانست چه کند.
باید از آنجا می‌گریخت، اما کالبد روحی‌اش‌پیکر با ضربه شاهزاده بزرگ نا یول-ریانگ به‌چهره‌اش دو نیم شده بود و توان حرکت نداشت.
به دلیلی نامعلوم، باید هرچه سریع‌تر فرار می‌کرد تا‌ستون به دیگران درباره نقشه نا یول-ریانگ و این حقیقت‌چهره‌اش که او قادر به دیدن اجسام روحی است، هشدار دهد.
در همان لحظه—
خرچ!
دست نا‌خودشونه یول-ریانگ دور‌کنار گردنش حلقه شد.
چشمان وی‌میان منگ-چون از شدت‌خونه شوک گرد شد.
نه تنها می‌توانست کالبد روحی را ببیند،فردی بلکه واقعاً می‌توانست آن را لمس کند، گویی‌سوختگی‌های جسمی حقیقی است؟ مگر چنین چیزی ممکن بود؟
در حالی که غرق در حیرت بود، نا یول-ریانگ لبخندی‌است زد و گفت: «ولی این رو بهم بگو... چرا روح سرگردانی‌شوک که از بدن هو جونگ-هیوک بیرون اومد، شبیه توئه، وی منگ-چون؟»
با شنیدن این‌سایه‌ای حرف، بدن وی منگ-چون‌پیکر در دم خشک شد.
اقامتگاه شاهزاده‌سایه‌ای بزرگ نا‌ستون یول-ریانگ، عمارت.
نا یول-ریانگ که پس از اتمام کارهایش بازگشته‌اجسام بود، پوزخندی زد و خطاب به کسی گفت: «حالا‌دور دیگه جوری میان و میرن که انگار خونه خودشونه.»
با این حرف او، سایه‌ای‌ستون از کنار ستون عمارت جدا‌گشت شد و پیکر فردی نمایان گشت.
او پیک تالار بزرگان بود‌خونه که چهره‌اش به دلیل سوختگی‌های‌جدا وحشتناک با پارچه‌ای پوشانده شده بود.
«هر چقدر هم که از تالار بزرگان‌فردی باشی، باید بیشتر مراقب باشی. توی شهر‌دلیل درونی جایی نیست که چشمای استاد بهش نرسه.»
«حواسم بود‌درباره که جلب توجه‌حقیقت نکنم، شاهزاده بزرگ.»
نا یول-ریانگ‌خودشونه سرش را‌کنار تکان داد.
هرچند خواهان حمایت تالار بزرگان‌خونه بود، اما دخالت فعال آن‌ها‌جدا بیشتر مایه دردسر بود تا یاری.
اگر بزرگان بازنشسته مدام‌ستون مداخله می‌کردند، قطعاً توجه‌ها‌نمایان را به خود جلب می‌کردند.
از آنجا که او هنوز در‌قادر مهارت‌های رزمی از رهبر انجمن پیشی‌دهد نگرفته بود، احتیاط امری ضروری می‌نمود.
ناگهان، پیک تالار بزرگان با لحنی‌جدا آمیخته به علاقه گفت: «ولی شاهزاده‌تالار بزرگ، چیز جالبی تو دستت گرفتی.»
«!؟»
نا یول-ریانگ ابرویی بالا انداخت.
دلیل تعجبش این بود که در دستش روح‌اجسام سرگردانی قرار داشت که دست و پایش قطع‌دست شده بود و از درد به خود می‌پیچید.
«می‌تونی این رو ببینی؟»
گیجی نا یول-ریانگ دلیل ساده‌ای داشت؛ پیک‌سایه‌ای تالار بزرگان نابینا بود و هر دو چشمش‌پیک را در اثر سوختگی از دست داده بود.
شاید بتوان گفت حواس دیگرش‌جدا برای جبران فقدان بینایی تقویت شده‌اند،تالار اما این موضوعی کاملاً متفاوت بود.
پیک جلوتر آمد و گفت: «به‌قادر همین زودی یادت رفته کی اون‌دهد چشما رو برات آورد، شاهزاده بزرگ؟»
«... می‌خوای بگی به‌کنار خاطر این چشماست که‌فردی می‌تونی این رو ببینی؟»
«البته. اون چشما متعلق به یه اهریمن طیفی در‌ستون سطح هیولای روحانیه. کاملاً با چشمای قبلیت فرق دارن.چهره‌اش واسه همینه که حتی می‌تونی ارواح سرگردان رو هم ببینی.»
«حتی اگه واسه من‌ستون اینطور باشه، تو چطور می‌بینی؟گشت داری ادای کورا رو درمیاری؟»
«ابداً. من واقعاً نمی‌تونم جلو‌حقیقت رو ببینم. ولی از نظر‌است روحانی روشن‌بین شدم، واسه همین می‌بینم.»
نا یول-ریانگ‌خودشونه با شنیدن این‌ستون حرف، پوزخندی زد.
چه مردکِ دردسرسازی.
از زمانی که فرقه‌اش را بست و آن چشمان‌گشت شیطانی را به دست آورد، مهارت‌های رزمی‌اش به سرعت پیشرفت‌چقدر کرده بود، با این حال حدود توانایی‌هایش هنوز نامشخص بود.
آیا این مرد‌نقشه واقعاً فقط یک پیک‌دیدن ساده تالار بزرگان بود؟
چندین بار سعی کرده بود ردش را بزند،فردی اما پیک همیشه مانند یک شبح ناپدید می‌شد‌سوختگی‌های و هیچ ردی از خود بر جای نمی‌گذاشت.
«... فعلاً‌میان خیال کن‌انگار داری بازیم میدی.»
او طعمه آسانی نبود.
این آن‌ها نبودند که از‌حقیقت او استفاده می‌کردند، بلکه او‌است بود که از آن‌ها بهره می‌برد.
زمانی که به هدفش می‌رسید و فایده‌پیکر آن‌ها تمام می‌شد، به آن‌ها نشان می‌داد‌چهره‌اش که دور انداخته شدن چه طعمی دارد.
اما نه حالا.
«اسمت یول-میونگ بود، نه؟ چه‌جدا روشن‌بین باشی چه نباشی، به‌پیک من ربطی نداره. حالا برو.»
«به همین‌درباره زودی مرخصم‌این می‌کنی، قربان؟»
«یه مهمون‌خودشونه قراره برسه‌کنار پاویون وونسال.»
«پاویون وونسال؟ اوه، چه تصادفی.»
«چی؟»
«منم منتظر بودم تا به شاهزاده‌قادر بزرگ خبر بدم، و اینکه می‌بینم‌دهد خودت اومدی سراغ پاویون وونسال، بهترین زمان‌بندیه.»
«... منظورت چیه؟»
«نیازی نیست توی‌میرن پاویون وونسال منتظر مهمون‌سایه‌ای باشی. لطفاً دنبالم بیا.»
«!؟»
تالار اصلی‌خودشونه پاویون وونسال،کنار دفتر لرد.
شاهزاده بزرگ نا یول-ریانگ با‌خونه دستان گره‌کرده در پشتش وارد‌جدا شد و متوجه چیز عجیبی گشت.
در داخل اتاق، لرد این سو-اوک‌پیکر از پاویون وونسال حضور داشت؛ پوستش رنگ‌پریده‌چهره‌اش و ظاهرش گروتسک و وحشتناک شده بود.
حتی دودی سیاه از دهانش بیرون می‌زد‌دیدن و چهره‌اش در هم رفته بود، گویی‌لحظه— در عذابی سخت، تمنای چیزی را داشت.
دست‌ها و پاهایش‌سایه‌ای بسته شده بود‌جدا و توان حرکت نداشت.
نا یول-ریانگ از پیک‌انگار تالار بزرگان، یول-میونگ، پرسید:کنار «چش شده؟ مسموم شده؟»
«چرا با‌سایه‌ای اون چشمات‌ستون خودت نگاه نمی‌کنی؟»
«با چشمام ببینم؟»
نا یول-ریانگ با کنجکاوی‌کنار چشم‌بند را از روی‌فردی چشم راستش پایین کشید.
همین که چشم طلایی‌اش‌انگار روی این سو-اوک متمرکز‌کنار شد، اخم‌هایش در هم رفت.
هیچ نشانی از‌کنار انرژی حیاتی در‌پیکر این سو-اوک دیده نمی‌شد.
هیچ تفاوتی‌درباره با یک‌این جسد نداشت.
«این دیگه... چه کوفتیه؟»
«یه روحِ جسدِ زنده.»
«چی؟»
«یه تکنیک ممنوعه مخفیه به اسم تکنیک‌دیدن احضار روح شش نفره. لرد این سو-اوک‌لحظه— تبدیل به یه روحِ جسدِ زنده شده.»
«روحِ جسدِ زنده؟»
«بله.»
نا یول-ریانگ که گیج شده بود، پرسید: «شنیده بودم‌گشت لرد این سو-اوک یه استاد هنر شیطانی قدرتمنده که شخصاً‌چقدر توسط رهبر انجمن دعوت شده. چطور به این روز افتاده؟»
اینجا شهر درونی انجمن آسمان‌حقیقت و زمین بود که به‌است شدت در برابر بیگانگان محافظت می‌شد.
چطور ممکن‌خودشونه بود چنین اتفاقی‌ستون اینجا رخ دهد؟
یول-میونگ پاسخ داد: «به‌انگار نظر میاد یه استاد‌کنار هنر شیطانی دیگه دخالت کرده.»
«استاد هنر شیطانی؟»
«بله. در حالت عادی، یه نیروی اصلی مثل‌اجسام لرد این سو-اوک به دست هر کسی شکست‌دست نمی‌خوره. ولی اگه حریف قوی‌تر باشه، قضیه فرق می‌کنه.»
«می‌خوای بگی یه‌سایه‌ای استاد هنر شیطانی‌جدا قوی‌تر پاش وسطه؟»
«آره.»
«فهمیدی کار کیه؟»
«یه حدسی دارم.»
«کی؟»
«ارباب پاویون هه‌سئون.»
«ارباب پاویون هه‌سئون؟»
«همون‌طور که رزمیکارا رتبه‌بندی دارن، اساتید‌قادر هنر شیطانی هم سطح‌بندی میشن. توی اوج‌همان این قدرت، لقب "خدای شیطان" قرار داره.»
«ارباب پاویون‌خودشونه هه‌سئون یه‌کنار خدای شیطانه؟»
«آره، اونم یه نمونه‌انگار خیلی معروفش. تکنیک‌های منحصر‌به‌فردش‌کنار باعث میشه خیلی دردسرساز باشه.»
«تکنیک‌های منحصر‌به‌فرد؟ منظورت هموناییه‌ستون که این بلا رو‌نمایان سر ارباب این سو-اوک آورد؟»
«نه. اون یه تکنیک ممنوعه با‌قادر کارایی پایین بود، ولی هر کسی‌دهد اگه تمرین کنه می‌تونه یادش بگیره.»
«پس داری‌خودشونه راجع به‌کنار چی حرف می‌زنی؟»
«تکنیکی که فضارو تا می‌کنه.»
«فضا رو تا می‌کنه؟»
توجه نا یول‌ریانگ جلب شد.
تا کردن فضا‌سایه‌ای به معنای جابه‌جایی آزادانه‌پیکر به هر مکانی بود.
قابلیتی راحت، اما‌میرن بسته به نوع استفاده،سایه‌ای می‌توانست بسیار خطرناک باشد.
«آره، یه جور انقباض فضاییه. فقط‌پیکر کسی که به هنرهای شیطانی پیشرفته‌بزرگان مسلط شده باشه می‌تونه انجامش بده.»
«فقط اون؟»
«آره، تا جایی که من‌ستون می‌دونم، توی پاویون هه‌سئون فقط‌گشت اون می‌تونه این کار رو بکنه.»
با شنیدن این حرف، نا یول‌ریانگ ابرویی برای یول‌میونگ بالا انداخت‌پیکر و گفت: «واسه یه پیک تالار بزرگان، خیلی از جادوگری سر‌پارچه‌ای در میاری. اون چشم‌ها رو هم که برام آوردی و این حرفا.»
«ها ها ها.کنار من فقط به‌پیکر چیزای مختلفی علاقه دارم.»
«واقعاً فقط علاقه‌ست؟»
«من فقط می‌خوام به شاهزاده‌ستون بزرگ توی هدف بزرگش کمک‌گشت کنم. نیازی نیست انقدر گارد بگیری.»
«...»
نا یول‌ریانگ پوزخندی زد.
هرچه بیشتر می‌دانست، محتاط‌تر می‌شد.
اما یک‌خودشونه سوال باقی‌کنار مانده بود.
«چطور انقدر‌میان مطمئنی که کار‌خونه پاویون هه‌سئون بوده؟»
یول‌میونگ سرش را خم کرد و پاسخ داد: «متاسفانه‌گشت باید بگم زنی که ارباب این سو-اوک رو کنترل می‌کرد،چقدر با یه اختلاف مویی از دست دادم. تقصیر من بود.»
«یه زن؟»
«آره، یه زن خیلی حیله‌گر.»
با اینکه نابینا بود،انگار صدا و بوی او‌کنار را به خاطر داشت.
آن زن با باز کردن فضا فرار‌فردی کرده بود، بنابراین نتوانستند او را بگیرند، اما‌سوختگی‌های او می‌دانست که آن تکنیک نقاط ضعفی دارد.
احتمالاً زیاد دور نشده بود.
آن‌ها منطقه اطراف شهر داخلی را‌جدا مسدود کرده بودند، با این فرض‌تالار که او هنوز در همان نزدیکی است.
«به‌زودی می‌گیریمش، پس نگران نباش. ولی قبلش،سایه‌ای شاید بد نباشه یه چشمه از داروی‌گشت خودِ اون زن حیله‌گر رو به خوردش بدیم.»
«منظورت چیه؟»
«میشه اون روح سرگردانی‌این که گرفتی رو یه‌اجسام لحظه بدی به من؟»
«من هنوز مغز‌سایه‌ای متفکر اصلی پشت این‌پیکر قضیه رو پیدا نکردم.»
هر چقدر هم که به بدن روح آسیب می‌زد،ستون او ساکت می‌ماند، بنابراین نا یول‌ریانگ به دنبال کمک‌چهره‌اش گرفتن از پاویون وونسال بود، گروهی از اساتید هنر شیطانی.
«ارواح سرگردان با آدما‌ستون فرق دارن. صرفاً با‌نمایان درد آوردن به حرف نمیان.»
«... راه دیگه‌ای هم هست؟»
«آره. از طریق این، حتی‌ستون می‌تونیم ردِ اون مغز متفکری که‌پیک پشت این روح سرگردانه رو بزنیم.»
«اوه؟ واقعاً؟»
«اجازه میدی انجامش بدم؟»
نا یول‌ریانگ روح سرگردان، وی‌حقیقت منگ-چون، را که هنوز از‌است گردن گرفته بود، تحویل داد.
یول‌میونگ نیز همانند نا‌کنار یول‌ریانگ قادر بود روح سرگردان‌نمایان را با دستانش لمس کند.
یول‌میونگ با دست‌میرن چپش مهر دستی‌خودشونه ساده‌ای شکل داد.
بشکن!
به‌زودی، دود غلیظی‌نقشه از کف دست‌قادر یول‌میونگ بلند شد.
فیسسسس!
با اینکه آتشی‌میرن در کار نبود، صحنه‌سایه‌ای عجیبی به نظر می‌رسید.
همان‌طور که دود غلیظ‌تر‌ستون می‌شد، لب‌های یول‌میونگ به‌نمایان لبخند محوی باز شد.
نا یول‌ریانگ گیج شده بود.
«مطمئناً این "تکنیک اتصال"ـه.»
«تکنیک اتصال؟»
«آره. یه جور جادوئه که روح رو‌فردی به زور با یه پیوند به عنوان‌دلیل خدمتکار متصل می‌کنه. ولی این یکی غافلگیرکننده‌ست.»
«غافلگیرکننده؟»
«آره. معمولاً یه استاد در سطح خدای شیطان مثل ارباب پاویون هه‌سئون‌تالار یا شاگرداش می‌تونن خیلی راحت یه روح سرگردان سطح پایین رو با این‌شهر تکنیک کنترل کنن. ولی... این یکی شبیه روح یه جادوگر پیشرفته معمولی نیست.»
«منظورت چیه؟»
نا یول‌ریانگ‌سایه‌ای کاملاً سردرگم‌ستون به نظر می‌رسید.
یول‌میونگ سرش را تکان داد و‌قادر گفت: «بی‌خیال. در هر صورت، کسایی‌دهد که مداخله می‌کنن باید تاوان پس بدن.»
«چطوری؟»
«همون‌طور که گفتم، تکنیک‌انگار اتصال یه پیوند ایجاد می‌کنه.ستون این پیوند مثل اتصال روحه.»
«اتصال روح؟»
«آره. اگه به زور شکسته بشه،قادر روح متصل‌شده نابود میشه و اربابی‌دهد که بهش وصله، ضربه روحانی سنگینی می‌خوره.»
«اوه؟ جدی؟»
«با اضافه کردن یه مقدار جادو‌خودشونه به این فرآیند، می‌تونیم سریع بفهمیم‌فردی اون زن حیله‌گر کجا قایم شده.»
«خیلی اعتماد‌سایه‌ای به نفس‌ستون داری، نه؟»
«ها ها‌درباره ها. کار‌این سختی نیست.»
چشمان نا یول‌ریانگ باریک شد.
او پیش از این هم به ماهیت‌سایه‌ای غیرعادی این مرد مشکوک بود، اما دیدن‌گشت مهارتش در جادوگری او را کنجکاوتر کرد.
سپس یول‌میونگ با دست چپش مهری‌پیکر شکل داد و با دست راستش به‌چهره‌اش آرامی سر روح سرگردان را لمس کرد.
ناگهان—
'این دیگه چیه؟'
چشم راست نا یول‌ریانگ‌انگار چیزی شبیه به یک‌کنار نخ قرمز را دید.
اما لحظه‌ای که‌کنار آن نخ با دست‌فردی یول‌میونگ تماس پیدا کرد—
تق!
با بریده شدن‌سایه‌ای نخ قرمز، جرقه‌های‌جدا درخشانی به هوا برخاست.
یول‌میونگ نخ قرمز پاره‌شده را گرفت و دستانش‌کنار را به هم قفل کرد، مهر قلب تزلزل‌ناپذیر‌تالار را شکل داد و وردی را زمزمه کرد.
«چون جونگ جی جونگ ایل وول جی جونگ چون جی هاپ گی جونگ ایل وول هاپ گی‌پارچه‌ای میونگ شین گوی هاپ گی هیونگ ای شیپ هاپ آ شیم آ شیم هاپ ای شیم چون شیم‌نکنم مان شیم مان مان شیم اوی هاپ آ شیم تائه سانگ نو گون گوپ گوپ یو یول ریونگ!»
تکنیکی که او‌نقشه می‌خواند نوعی «روش‌قادر احضار و هماهنگی» بود.
به طور معمول، این کار نیاز به‌پیکر طلسم‌های کاغذی داشت، اما او افسون را تنها‌دلیل با استفاده از قدرت روحانی خود شکل داد.
هر استاد هنر‌میرن شیطانی با دیدن‌خودشونه چنین مهارتی شوکه می‌شد.
اما ناگهان—
پا پا پا پاک!
یول‌میونگ ناگهان‌خودشونه تلوتلوخوران به‌کنار عقب رفت.
سپس—
«پوفف!»
او خون سیاهی‌نقشه را همچون فواره‌ای‌قادر از دهانش بیرون ریخت.
نا یول‌ریانگ اخم‌سایه‌ای کرد و پرسید:جدا «داری چه غلطی می‌کنی؟»
آیا این‌میان هم نوعی‌انگار افسون بود؟
یول‌میونگ دندان‌هایش را به‌ستون هم سایید و با خشم‌گشت گفت: «... افسون دفع شد.»
«چی؟»
قرچ!
«هوف.»
موک گیونگ‌ون کش و‌این قوسی به بدنش داد‌اجسام و نفس عمیقی بیرون داد.
کسی سعی کرده‌سایه‌ای بود با شکستن پیوند،پیکر رد او را بزند.
اما موک گیونگ‌ون که به قلمرو «کتاب کوه‌ها و‌ستون دریاها» دست یافته بود، حساسیتش نسبت به تمام انرژی‌ها‌چهره‌اش بی‌نهایت بالا بود، بنابراین حمله را به سمت فرستنده بازگرداند.
در کنارش، او می‌توانست چهره‌جدا نا یول‌ریانگ را هم ببیند‌پیک که پوشیده از سوختگی بود.
موک گیونگ‌ون به زیردستانش که در‌قادر آن نزدیکی بودند نگاه کرد و‌دهد گفت: «به نظر میاد وقت رفتنه.»