چپتر 208: کارما (۵)
0روح آبی.
بر اساس «کتاب کوه‌ها و دریاها»، گفته می‌شود که‌تنومندی این موجود شبیه به ناله‌ای فراموش‌نشدنی از کینه است؛ یک‌دیگه روح باستانی که بیش از سیصد سال دوام آورده است.
زمانی که یک روح به سطح «روح آبی» می‌رسد، آن‌چنان‌شتاب خطرناک محسوب می‌شود که می‌تواند با اهریمن‌های طیفی سطح بالا یا‌راهب هیولاهای شیطانی رقابت کند و از موجودات روحانی معمولی فراتر رود.
این موجود در اصل یک‌جهان فاجعه‌ی متحرک کوچک است که‌تهوع‌آور جن‌گیری آن تقریباً غیرممکن می‌باشد.
— هووووف!
باران سیل‌آسا تماماً به رنگ‌منظره‌ای سرخ درآمده بود و جهان‌شتاب را با رنگی خونین پر می‌کرد.
بوی تهوع‌آور خون با امواج‌منظره‌ای سرخِ خروشان درآمیخته بود و وحشتی‌هنگام استخوان‌سوز در دل تمام حاضرین می‌کاشت.
حتی خبرگانی همچون سئوپ‌بود چون و مونگ مویاک نیز‌بوی از این قاعده مستثنی نبودند.
آن‌ها مبهوت ایستاده بودند،محض ناتوان از درک واقعیتی که‌جنگجویان در برابر چشمانشان رقم می‌خورد.
آیا این‌چطور یک توهم بود؟منظره‌ای یا واقعیت داشت؟
تک‌تک حواس پنج‌گانه‌شان‌می‌توانست فریاد می‌زد که‌تاب این حقیقت محض است.
«اه...»
— شالاپ.
«آه، بانوی جوان!»
اگر حتی این جنگجویان کارکشته شوکه شده بودند، وو-هیانگ، دختر صاحب عمارت که دختری معمولی‌وحشت‌زده بود، چطور می‌توانست چنین منظره‌ای را تاب بیاورد؟ مرد تنومندی که با شتاب او را هنگام‌خود غش کردن گرفته بود نیز چهره‌ای وحشت‌زده داشت و حتی جرأت نمی‌کرد نگاهش را بالا بیاورد.
«این دیگه چه کوفتیه؟»
راهب سقوط‌کرده، جا گوم‌جونگ، دارای دید روحانی‌جوان بود که به او اجازه می‌داد مردگان‌دختر و موجودات ماورایی را با چشمان خود ببیند.
اما حتی او‌می‌توانست نیز هرگز شاهد‌تاب چنین منظره‌ای نبود.
محیط غرق در خون تنها یک توهم نبود...مرد به نظر می‌رسید قدرت روحانیِ روح سرگردان، کنترل‌جرأت کامل این فضا را به دست گرفته است.
«این یه‌سرخ روح سرگردان‌بود معمولی نیست...»
تنها حجم قدرتی که کل فضا را در‌اگر بر گرفته بود، کافی بود تا مرز بین‌عمارت خطرناک بودن و فاجعه‌بار بودن را رد کند.
برای اولین بار پس از سقوط‌تاب از مقامش، نزدیک بود بدون اینکه‌کردن متوجه شود زیر لب بگوید «آمیتابا».
— هوووو.
از میان استخر خون روی زمین، روح آبی‌می‌کرد که کاملاً تجلی یافته بود، پیپ را از‌وحشتی لب‌هایش برداشت و ابری غلیظ از دود بیرون داد.
سپس با پیچشی‌حقیقت شوم بر لب‌هایش،بانوی لب به سخن گشود.
— چه حس نابی.
مدت‌ها بود که قدرت روحانی‌اش را‌تاب تمام و کمال آزاد نکرده و‌کردن فرم واقعی‌اش را آشکار نساخته بود.
درون «انجمن آسمان و زمین»، او هاله‌اش‌خونین را سرکوب کرده و خود را پنهان ساخته‌درآمیخته بود، اما اینجا نیازی به چنین خویشتن‌داری‌ای نبود.
احساس می‌کرد از‌حقیقت تمام قید و‌بانوی بندها رها شده است.
موک گیونگ‌ون‌چطور نیشخندی به او‌منظره‌ای زد و پرسید:
«از پسش‌چطور برمیای دیگه،چنین روح آبی؟»
— مگه واسه‌درآمده همین من رو صدا‌خونین نزدی؟ هه هه هه.
او پیش از آنکه نگاهش را به روح سرگردانی که صاحب عمارت‌شده را تسخیر کرده بود بدوزد، با آرامش خندید. صاحب عمارت در مقابل تالار‌تنومندی اصلی ایستاده بود، جایی که باران خونین تمام نورها را خاموش کرده بود.
وقتی نگاه روح سرگردان‌چنین با چشمان او تلاقی‌مرد کرد، بی‌اختیار به خود لرزید.
تفاوت قدرت‌چطور میان آن‌ها‌چنین فاحش بود.
یکی روح آبی بود، روحی‌جهان سرگردان که کینه‌ای بیش از‌تهوع‌آور سیصد ساله را به دوش می‌کشید.
دیگری روح سبز‌حقیقت بود که کینه‌هایش تنها‌جوان صد سال قدمت داشت.
«چطور ممکنه‌چطور همچین موجودی‌چنین وجود داشته باشه؟»
روح سبزی که صاحب عمارت‌منظره‌ای را تسخیر کرده بود، در درون‌هنگام خود گیج و مبهوت مانده بود.
او حتی حضور چنین‌بود موجود قدرتمندی را در‌می‌کرد قلمرو خود حس نکرده بود.
این موضوع کاملاً گیج‌کننده بود.
روح سبز‌چطور با تلاشی بسیار‌منظره‌ای دهان باز کرد.
— موجودی مثل تو چطور‌منظره‌ای ممکنه همراه با انسان‌های فانی‌شتاب به چنین جایی نزول کنه؟
— به تو ربطی نداره.
— ........
روح سبز جرأت‌می‌توانست نداشت احساساتش را‌تاب به راحتی بروز دهد.
شکاف قدرت میان آن‌ها بیش‌منظره‌ای از حد عمیق بود؛ هر اقدام‌هنگام نسنجیده‌ای می‌توانست به فاجعه منجر شود.
— شالاپ!
در آن لحظه، روح سرگردانی که یی‌جوان مون‌هه، تهذیب‌گر شیطانی را تسخیر کرده بود،دختر در استخر خون زانو زد و گفت:
«ای روح سرگردان عالی‌رتبه، اگرچه ما به‌بیاورد خاطر کینه‌هامون تو این دنیا موندیم، ولی‌چهره‌ای به قلمرو یا غم‌های همدیگه تجاوز نمی‌کنیم.»
— تجاوز؟
«اینجا بیش از صد ساله‌جهان که قلمرو بانو هایون بوده. لطفاً‌خون به کینه ایشون احترام بذارید و...»
— چقدر بی‌ادبه‌حقیقت که یه بچه‌بانوی بپره وسط حرف بزرگترها.
— سوووش!
روح آبی با تکان دستش،منظره‌ای دست‌هایی لرزان و ساخته‌شده از‌شتاب خون را از استخر احضار کرد.
— کررراک!
دست‌های خونین، روح سرگردانی را که‌بانوی یی مون‌هه را تسخیر کرده بود‌شده گرفتند و دست‌ها و پاهایش را چسبیدند.
«چـ-چی؟!»
— گم شو، بچه.
همین که‌سرخ روح آبی مشتش‌جهان را گره کرد،
— هووووف!
«نـــــــــــه!»
روح سرگردان همراه با بدن یی‌تاب مون‌هه به اعماق استخر خون کشیده شد،گرفته گویی توسط پرتگاهی بی‌پایان بلعیده شده باشد.
حتی صدایی هم باقی نماند.
«؟!»
هایون، روح سبزی که‌چنین صاحب عمارت را تسخیر کرده‌تنومندی بود، از شوک خشکش زد.
حتی در میان ارواح سرگردان،منظره‌ای هرچه قدیمی‌تر و قدرتمندتر بودند،شتاب بیشتر به یکدیگر احترام می‌گذاشتند.
ارواح رده‌بالاتر، عقل و‌بود خودآگاهی‌ای فراتر از غریزه‌می‌کرد و کینه صرف داشتند.
اما این روح آبیِ‌محض مقابل او هیچ‌گونه احترامی نشان‌جنگجویان نمی‌داد؛ بلکه آشکارا خصومت می‌ورزید.
— ای روح سرگردان عالی‌رتبه.
من و‌چطور تو هیچ کینه‌ای‌منظره‌ای از هم نداریم.
چرا به قلمرو‌درآمده من تجاوز کردی و‌خونین چنین دشمنی‌ای نشون میدی؟
— دشمنی؟می‌زد فکر می‌کنی‌محض این دشمنیه؟
— اگه دشمنی نیست، پس‌منظره‌ای چرا دخالت می‌کنی؟ این کارماییه که‌هنگام گناهان خاندان وو به بار آورده.
— گمونم همین‌طور باشه.
موجودی مثل‌سرخ تو بی‌دلیل‌بود کاری نمی‌کنه.
هایون یک روح‌حقیقت سبز رده‌بالا، روحی‌بانوی کهن و باستانی بود.
اینکه چنین موجودی بدون کینه‌ی شخصیِ مستقیم،بیاورد تمام یک خاندان را نفرین کند، بدین‌چهره‌ای معنا بود که اتفاقی خارق‌العاده رخ داده است.
اما اگر قرار بود به‌منظره‌ای تک‌تک این موارد توجه کنند،شتاب هرگز نمی‌توانستند دست به عمل بزنند.
پس چونگ‌ریونگ پاسخ داد:
«منم دلایل خودم رو دارم.»
«دلایل؟»
«آره. به احترام اینکه صاحب این قلمرویی،بیاورد بهت یه نصیحتی می‌کنم: همین الان تمومش‌چهره‌ای کن. اون بدن رو فوراً ول کن.»
چشمان هایون از لحن تحقیرآمیز‌جهان و نگاه از بالا به پایینِ‌خون روح آبی، سرد و بی‌روح گشت.
اینجا قلمرو او بود.
اعمال خاندان وو خشم بی‌شمار ارواح را‌بیاورد در این منطقه برانگیخته بود و خشم‌چهره‌ای جمعی آنان در وجود او تجلی یافته بود.
دخالت گستاخانه‌ی یک‌می‌توانست غریبه در این‌تاب میان، خشم‌آور بود.
«آهای روح رده‌بالا.»
«...»
«فقط چون یکی‌می‌توانست زورش بهت می‌رسه می‌تونی‌بیاورد کینه‌ت رو ول کنی؟»
کینه.
این تنها‌سرخ دلیل وجود‌بود ارواح سرگردان بود.
درخواست از یک روح برای‌شالاپ رها کردن کینه‌اش، تفاوتی با‌کارکشته درخواست برای نابودی وجودش نداشت.
با شنیدن‌چطور این سخن، چونگ‌ریونگ‌منظره‌ای آهی خفیف کشید.
ارواح رده‌پایین ممکن بود تحت‌منظره‌ای فشار تسلیم شوند، اما یک روح‌هنگام سبز با کینه‌ای ریشه‌دار متفاوت بود.
حتی با آگاهی از شکاف قدرت،رنگی به آسانی تسلیم نمی‌شد؛ به‌ویژه روحی‌امواج قلمروطلب که به زمین خود وابسته بود.
«پس چاره‌ای‌می‌زد نیست. مجبورم‌محض زورت کنم.»
هایون با‌چطور خشم نگریست‌چنین و پاسخ داد:
«قبول دارم که قدرتت از من بیشتره.بیاورد ولی کل این منطقه قلمرو منه. واقعاً فکر‌وحشت‌زده کردی زورِ قدرت روحانیت اینجا به من می‌رسه؟»
هنوز سخنش‌سرخ به پایان‌بود نرسیده بود که...
بوم!
رعد غرید‌چطور و باران‌چنین خون شدت گرفت.
آذرخش در سرتاسر محیطِ آغشته به‌تاب خون جرقه زد و فضا چنان‌کردن لرزید که گویی در حال شکافتن بود.
موک گیونگ‌ون پرسید: «چه خبره؟»
چونگ‌ریونگ با خونسردی پاسخ داد:
«تصرف قلمرو.»
«تصرف قلمرو؟»
«ارواح سرگردان با رتبه روح سبز یا بالاتر‌می‌کرد می‌تونن با قدرت روحانی‌شون قلمرو خودشون رو بسازن،وحشتی حتی خارج از مناطقی که به کینه‌شون گره خورده.»
«آها... یه قلمرو ارواح.»
او از‌چطور این موضوع‌چنین آگاه بود.
قلمرو ارواح توسط‌می‌توانست اراده‌ی شدید یک‌تاب روح رده‌بالا شکل می‌گرفت.
«اینجا لبریز از کینه‌ست.بود قلمرو اون داره با‌می‌کرد قلمرو من شاخ‌تو‌شاخ میشه.»
در حالی که چونگ‌ریونگ قلمرو خود را با قدرت روحانی شکل داده‌شده بود، قلمرو هایون تمام منطقه‌ای بود که در کینه‌ی او غرق شده‌مرد بود؛ یک قلمرو طبیعی که قدرت او در آن به اوج می‌رسید.
اووووووه!
اوووووووه!
ناله‌های بی‌شمار‌سرخ ارواح از هر‌جهان سو طنین‌انداز شد.
با نگاهی به اطراف، لشکری غیرقابل‌شمارش از‌جوان ارواح گرد آمده بودند که تعدادشان حتی از‌صاحب صخره‌های دره خون و اجساد نیز فراتر بود.
مگر چند‌چطور نفر در اینجا‌منظره‌ای جان باخته بودند؟
«لعنتی. خیلی زیادن.»
جا گوم‌جونگ که می‌توانست‌بود آن‌ها را مستقیم ببیند،می‌کرد با ناباوری نچی کرد.
فضا چنان از ارواح انباشته‌شالاپ بود که تشخیص اینکه اینجا‌کارکشته دنیای انسان‌هاست یا جهنم، دشوار می‌نمود.
وضعیت وخیم شده بود.
آیا او واقعاً‌می‌توانست می‌توانست از پس‌تاب این ماجرا برآید؟
درست زمانی که‌درآمده شک و تردید‌رنگی در دلش رخنه کرد...
«آهای روح رده‌بالا. حرف‌های خودت رو‌بانوی به خودت برمی‌گردونم. الان از اینجا‌شده برو و هیچ آسیبی بهت نمی‌رسه.»
«خیلی از خودراضی حرف می‌زنیا.»
«از روی احترام نصیحتت می‌کنم.منظره‌ای بکش عقب. خاندان وو باید‌شتاب تقاص کارهاشون رو پس بدن.»
بوم!
رعد و برق‌حقیقت آسمان خونین را شکافت‌جوان و محیط را لرزاند.
دریای ارواح‌چطور گویی هر لحظه‌منظره‌ای آماده‌ی یورش بود.
آنگاه، چونگ‌ریونگ پوزخندی زد.
با خنده‌ای تمسخرآمیز گفت:
«واقعاً فکر کردی‌حقیقت حد و حدود‌بانوی قلمرو من همین‌قدره؟»
«کل این منطقه‌می‌توانست قلمرو منه. مهم‌تاب نیست چقدر قدرت روحانی...»
پیش از آنکه سخنش را به‌تاب پایان رساند، ابرهای سیاهی که آسمان را‌گرفته تیره کرده بودند، به رنگ زرشکی درآمدند.
باران خون که پیش از این به تالار اصلی محدود‌تهوع‌آور بود، در یک چشم بر هم زدن در تمام روستا‌می‌کاشت گسترش یافت و صدها گز را به رنگ سرخ درآورد.
«ا... این دیگه چیه...؟»
هایون نتوانست‌چطور شوک خود‌چنین را پنهان کند.
این سرزمین از‌می‌توانست کینه‌ی او و ارواح‌بیاورد بی‌شمار اشباع شده بود.
با این حال، چونگ‌ریونگ‌بود آن را کاملاً با‌می‌کرد قلمرو خود بازنویسی کرده بود.
و ماجرا‌می‌زد به همین‌محض جا ختم نشد.
چونگ‌ریونگ چپقش را بالا برد.
دونگ! دونگ!
باران سیل‌آسای‌سرخ خون ناگهان‌بود متوقف شد.
قطرات بی‌شمار زرشکی در‌محض میان زمین و آسمان معلق‌جنگجویان ماندند؛ منظره‌ای وهم‌آور و فراواقعی.
سپس با چرخش چپقش...
هووووش!
قطرات تغییر جهت دادند، به سمت بالا‌خونین شلیک شدند و سپس بر سر لشکر‌خروشان ارواحی که عمارت را محاصره کرده بودند، باریدند.
بنگ! بنگ! بنگ!
پیکر ارواح که توان‌چنین تحمل آن قدرت روحانی عظیم‌تنومندی را نداشتند، از هم پاشید.
آنان وحشت‌زده‌چطور به هر‌چنین سو گریختند.
...!!!!!!
چهره‌ی هایون‌می‌زد در ناامیدی‌محض درهم رفت.
«... حتی می‌تونه‌می‌توانست یه قلمرو طبیعی‌تاب رو نادیده بگیره؟»
این فراتر‌چطور از قدرت‌چنین مطلق بود.
حتی برای یک‌درآمده روح آبی، این امر‌خونین فراتر از تصور بود.
چونگ‌ریونگ با‌می‌زد پوزخند به‌محض او نگریست.
«حالا چی؟چطور کل این‌چنین منطقه مال منه.»
«...»
هایون پاسخی نداشت.
شکاف میان آن‌ها پرناشدنی بود.
آنگاه، موک‌چطور گیونگ‌ون لب‌چنین به سخن گشود:
«وقت نداریم. تمومش کن.»
«بسیار خب.»
نگاه لرزان‌می‌زد هایون به سمت‌شالاپ موک گیونگ‌ون چرخید.
این انسان که بود؟ چگونه‌منظره‌ای یک روح رده‌بالا از یک‌شتاب فانی اطاعت می‌کرد؟ هیچ معنایی نداشت.