چپتر 377: آن روز (۴)
0ریشه‌ی «رگه‌های آسمان، زمین‌واقعیتی و ماه» به دوران‌عظیم نابودی «نه دنیای رزمی» بازمی‌گردد.
پس از آن روزِ فاجعه‌بار، صدها فرقه‌ارزش از صفحه‌ی روزگار محو شدند و شمار‌نبود رزمیکارانِ جان‌باخته از حد و حصر گذشت.
با این حال، آنان که به سختی‌رازی از آن روز شوم جان سالم به در‌ارزش بردند، ریشه‌های دنیای رزمی کنونی را شکل دادند.
در آغاز، شاخه‌های آسمان،داشت زمین و ماه، همگی‌جویای از یک سرچشمه نشئت می‌گرفتند.
«یانگ بیریو»، محافظ راز رزمی، مردی با مهارت‌های رزمی استثنایی بود‌دژی که مدیریت مخفی‌ترین اسرار رزمی را بر عهده داشت؛ رازی که‌خون برای گروهی که جویای هنر رزمی خالص بودند، بیشترین ارزش را داشت.
دلیل انتخاب او به عنوان محافظ، تنها قدرت بی‌نظیرش‌انتخاب نبود؛ بلکه او خواجه‌ای مقطوع‌النسل بود که فرزندی نداشت،فرزندی و نابینایی که توان دیدن پیش رویش را نداشت.
او به عنوان محافظ پنهان راز رزمی در گروه‌گروهی خود، در اعماق زمین می‌زیست و تنها هر شش‌عنوان روز یک‌بار، برای یک روز استراحت به سطح زمین می‌آمد.
«در حقیقت،اسرار اون اونجا‌داشت زندگی می‌کرد.»
«همین‌طوره.»
یانگ بیریو که از راز رزمی پاسداری‌ارزش می‌کرد، طبق معمول برای روز استراحتش بیرون‌نبود آمد، اما با واقعیتی تکان‌دهنده روبرو شد.
کتابخانه‌ی عظیم اسرار رزمی، عمارت‌عهده و حتی دژی که باید روی‌هنر زمین می‌بود، همگی ناپدید شده بودند.
تنها بویی که مشامش را می‌آزارد، بوی غلیظ‌جویای خون بود؛ تعفنی کریه که هرگز پیش از‌عنوان آن حس نکرده بود، آمیخته با بوی خاکستر سوخته.
او که توان مهار بهت و حیرتش را نداشت، سه‌حتی شبانه‌روز به دنبال بازماندگان گشت، اما سرانجام دریافت که تنها‌بوی بازمانده‌ی آن ویرانی است و آن مکان را ترک کرد.
اگرچه او توان داشتن فرزند نداشت و نابینا و‌انتخاب خواجه به دنیا آمده بود، اما به این گروه بزرگ‌نداشت که او را پناه داده بودند، سوگند وفاداری خورده بود.
حقیقت بیش از حد هولناک بود،داشت اما او نمی‌توانست در جایی بماند‌خالص که هیچ‌کس در آن باقی نمانده بود.
پس از ترک آن ویرانه و‌برای اندیشیدن بسیار، یکی از کتابچه‌های راهنمای‌بیشترین مخفی گروه را با خود برداشت.
این تنها اثر باقی‌مانده و یکی از مهم‌ترین‌عظیم متون مخفی گروه بود و او تاب آن‌شده را نداشت که بگذارد این میراث نابود شود.
او تمام عمر در جهان سرگردان‌بیشترین شد، با این عزم که اگر روزی‌بی‌نظیرش بازمانده‌ای یافت، امانت را به او بسپارد.
اما حتی پس‌مخفی‌ترین از گذشت ده سال،رازی هیچ بازمانده‌ای پیدا نشد.
در حین جستجو برای یافتن هم‌کیشانش، در‌گروهی دهکده‌ای فقیر به سه یتیم برخورد که در‌انتخاب آستانه‌ی مرگ از گرسنگی بودند و نجاتشان داد.
از آن لحظه به‌واقعیتی بعد، آن‌ها را زیر‌عظیم پر و بال خود گرفت.
«نکنه همون سه نفر باشن؟»
«آره. اونا سه‌مخفی‌ترین بنیان‌گذار شاخه‌های آسمان،داشت زمین و ماه هستن.»
آن‌ها کودکانی از دهکده‌ای‌داشت فقیر بودند، بدون نام خانوادگی‌هنر و تنها با نام کوچک.
یانگ بیریو که آن‌ها را پناه داده بود، از سر‌حتی تنهایی آن‌ها را همچون فرزندان خود بزرگ کرد و حتی برای‌غلیظ محافظت از جانشان، هنرهای رزمی مخفی خود را به آنان آموخت.
با وجود آموزش هنرهای رزمی، یانگ بیریو‌ارزش هرگز نام تکنیک‌ها را فاش نکرد، چرا‌نبود که نمی‌توانست منشأ خود را برملا سازد.
اگرچه او کودکان را به سرپرستی گرفته‌رازی بود، اما مدت‌ها سرگردان ماند و در‌بیشترین نهایت هرگز هیچ بازمانده‌ای از گروه اصلی نیافت.
او سرانجام در دهکده‌ای کوچک،رازی بر اثر کهولت سن و‌خالص بیماری مزمن از دنیا رفت.
از آنجا که مرگش ناگهانی بود و وصیتی‌عظیم از خود بر جای نگذاشته بود، سه برادری‌شده که بزرگ کرده بود در سردرگمی عمیقی فرو رفتند.
یانگ بیریو اسرار بسیاری داشت و چیز زیادی‌دلیل به آن‌ها نگفته بود، بنابراین آن‌ها حتی نمی‌دانستند‌خواجه‌ای او تمام عمر به دنبال چه کسانی می‌گشته است.
پس از بحث‌های‌مخفی‌ترین بسیار، توافق کردند‌داشت که وسایلش را بسوزانند.
آن‌ها به این خواسته احترام گذاشتند که‌گروهی حتی روح پدرخوانده‌شان را، که هرگز جرأت‌دلیل دست‌درازی به حریمش را نداشتند، آزرده نکنند.
ولی...
توافق آن‌ها‌جویای طبق برنامه‌خالص پیش نرفت.
«یعنی تهش‌مدیریت همه‌چی زیر‌اسرار سر طمع بود؟»
«واسه کسایی که رزمی یاد گرفته بودن، اون مثل بزرگ‌ترین گنج‌بودند دنیا بود. تازه بعد از مرگ یانگ بیریو بود که اونا‌خواجه‌ای واسه اولین بار محتویاتش رو دیدن و نتونستن جلوی طمعشون رو بگیرن.»
«پس واسه‌آمد همین از‌واقعیتی هم جدا شدن؟»
«آره. هر کدوم یکی از حروف نام یانگ بیریو رو به عنوان‌قدرت نام خانوادگی خودشون برداشتن و شدن بنیان‌گذاران شاخه‌های آسمان، زمین و ماه،رویش و مدت‌ها برای تصاحب اون کتابچه راهنمای مخفی با هم دشمنی کردن.»
با بالا گرفتن‌مخفی‌ترین درگیری میان آن‌ها،داشت دشمنان خارجی پدیدار شدند.
نسل‌های بعدی به این نتیجه رسیدند‌برای که جنگیدن سه شاخه‌ای که ریشه‌ی‌بیشترین مشترک دارند، بی‌معناست و پیمانی بستند.
آن پیمان،آمد «پیمان رقابت‌واقعیتی رزمی اتحاد» بود.
سه شاخه‌ی جدا شده باید دوباره در قالب‌دلیل یک انجمن متحد می‌شدند و کسی که رهبری آن‌مقطوع‌النسل را به دست می‌گرفت، صاحب کتابچه راهنمای مخفی می‌شد.
آن کتابچه راهنمای‌مخفی‌ترین مخفی، همان «تکنیک‌های‌داشت هشت فکرشکن» بود.
روز رقابت نهایی رزمی‌واقعیتی برای تعیین رئیس انجمن‌عظیم به سرعت فرا رسید.
قرار بود این رقابت‌خالص در زمین تمرین رزمی‌دلیل شاخه‌ی ماه برگزار شود.
برای ارباب «ریو گانگ»،اسرار رئیس شاخه‌ی ماه، این‌برای روز معنای ویژه‌ای داشت.
تنها هشت سال پیش، تصور می‌شد که شاخه‌ی‌جویای آسمان همه چیز را تصاحب خواهد کرد و‌عنوان او تمام انگیزه‌اش را از دست داده بود.
ولی اکنون، همه «ریو سوول»تکان‌دهنده از شاخه‌ی ماه را به عنوان‌دژی محتمل‌ترین گزینه برای ریاست انجمن می‌دیدند.
«عزیزم. هون.جویای سوول، اون بچه‌بودند خیلی قد کشیده.»
با اینکه بیش از ده سال از رفتن آن‌ها از‌جویای این دنیا می‌گذشت، چرا این‌قدر دلتنگشان بود؟ او به سمت‌قدرت تالار فرعی که لوح‌های یادبودشان در آنجا قرار داشت، رفت.
به محض‌اسرار ورود، با‌داشت تعجب ایستاد.
دلیلش این بود‌اما که شخصی داخل‌روبرو تالار حضور داشت.
«تویی؟»
او «بی‌مدیریت یونگ‌هیون»، رئیس‌اسرار شاخه‌ی آسمان بود.
انتظار می‌رفت که او در‌رازی حال آماده‌سازی برای رقابت نهایی‌خالص فردا باشد، پس چرا اینجا بود؟
در حالی که ریو گانگ متعجب‌روبرو بود، بی یونگ‌هیون با دندان‌های به‌باید هم فشرده به چیزی خیره شده بود.
«اه!»
سپس بی یونگ‌هیون‌مخفی‌ترین بیرون آمد و‌داشت با او روبرو شد.
«ارباب.»
«اینجا چی‌کار می‌کنی؟»
«اومدم برادر هون رو ببینم.»
«آه، که این‌طور.»
پیش از ریو‌عهده سوول، رئیس قبلی‌برای «ریو هون» بود.
بی یونگ‌هیون چندین بار با‌تکان‌دهنده او مبارزه کرده بود و‌حتی رفاقتی بینشان شکل گرفته بود.
ارباب ریو گانگ با‌خالص دانستن این موضوع، سری‌دلیل به نشانه درک تکان داد.
ولی لوح‌های یادبود در آن جهت نبودند،رازی پس چرا رئیس شاخه‌ی آسمان در حالی‌بیشترین که به جای دیگری نگاه می‌کرد، خشمگین بود؟
«من دیگه میرم تالار مهمان.»
«بسیار خب.»
پس از بدرقه‌هنر کردن او، ارباب ریو‌ارزش گانگ آهی آرام کشید.
«آه...»
چیزی که بی یونگ‌هیون به آن‌برای خیره شده بود، چیزی نبود جز پرتره‌های‌ارزش ریو سوول و مردی که دوستش داشت.
او پرتره‌های آن‌ها را‌واقعیتی آویخته بود تا به همسر‌عمارت و فرزند مرحومش نشان دهد.
دیدن این صحنه‌هنر حتماً او را‌بیشترین عمیقاً غمگین کرده بود.
علاوه بر این، در پرتره، ریو سوول‌رازی لباس عروس به تن داشت که اگرچه‌بیشترین ناخواسته بود، اما درد آن را بیشتر می‌کرد.
«چه غم‌انگیز.»
ارباب ریو گانگ به‌واقعیتی خوبی می‌دانست که بی یونگ‌هیون‌عمارت به ریو سوول علاقه‌مند است.
احتمالاً به همین دلیل‌خالص بود که رئیس شاخه‌ی‌دلیل آسمان چنان پیشنهادی داده بود.
ولی آن‌ها...
«هیچ پیوندی بینشون نیست.»
حتی اگر بی یونگ‌هیون در‌تکان‌دهنده رقابت نهایی پیروز می‌شد، هرگز نمی‌توانست‌دژی قلب سوول را به دست آورد.
احساسات او همین‌قدر تزلزل‌ناپذیر بود.
«آاااااااااه!»
ریو سوول فریاد کشید‌واقعیتی و در حالی که به‌عمارت آسمان نگاه می‌کرد، غرش کرد.
همه در سمت‌هنر غربی شاخه‌ی ماه با‌ارزش غرش او هورا کشیدند.
دلیلش این بود که‌اسرار او سرانجام در رقابت‌برای نهایی پیروز شده بود.
رقابت نفس‌گیر بود.
رئیس شاخه‌ی آسمان، بی یونگ‌هیون نیز‌روبرو درست مانند او در عرض یک‌باید سال دیوار محدودیت را شکسته بود.
اگر او یک سال‌خالص تمام آن‌طور سخت تلاش نکرده‌انتخاب بود، ممکن بود شکست بخورد.
ولی پس از نزدیک‌اسرار به دو ساعت نبرد‌برای شدید، او پیروز میدان شد.
«بردم... واقعاً بردم...»
ریو سوول‌آمد از خوشحالی در‌تکان‌دهنده پوست خود نمی‌گنجید.