چپتر 162: پیشنهاد (۲)
0در میان زیردستان مورد اعتماد وی سو-یون، شاگرد سوم، اگر قرار بود‌سوزنی نامی به‌عنوان قوی‌ترین فرد در هنرهای رزمی برده شود، بی‌تردید او وو‌هنوز هولانگ بود؛ شاگرد ارشد سون یون، پادشاه شمشیر مینگ‌دائو و رهبر جناح گکوئل‌دان.
مهارت‌های رزمی او چنان خارق‌العاده بود که حتی‌شما در میان پنج ببر، که به‌عنوان آینده‌دارترین استعدادهای‌شکستید انجمن آسمان و زمین شناخته می‌شدند، جای داشت.
با این حال، کسی که وی سو-یون بیش از همه با او درد‌آن‌ها دل می‌کرد، زن دیگری بود؛ جی یولیان، دختر ارشد جی هائه، ارباب دره‌می‌داد یانگ‌ام و نزدیک‌ترین دوست وی سو-یون که عملاً دست راست او محسوب می‌شد.
— شششک!
جی یولیان سوزنی را که‌دوست در پشت نیمه‌عریان وی سو-یون‌می‌شد فرو رفته بود، بیرون کشید.
نوک تیز‌واقعاً سوزن سیاه‌الکی شده بود.
«هنوز یه مقدار سم باقی مونده بود. ولی چون‌بدشگونی فقط بخشی از سوزن تغییر رنگ داده، به نظر‌قلمرو میاد سم‌زدایی تقریباً تموم شده. بانوی جوان، الان حالتون بهتره؟»
«به لطف تو.»
ارباب دره یانگ‌ام در طبابت مهارت‌عملاً داشت و جی یولیان نیز آن‌سوزنی تخصص را به ارث برده بود.
او با استفاده از طب سوزنی به‌درونی وی سو-یون کمک می‌کرد تا سموم باقی‌مانده‌شاید را هرچه سریع‌تر از بدنش خارج کند.
«سم پادشاه زهر واقعاً اسم‌ورسمش الکی نیست.شکستید حتی با انرژی درونی شما، بانوی جوان،ملاقات معمولاً باید با اون برابر می‌بودید، ولی...»
«شاید دیگه نه.»
«آه... پس سد رو شکستید.»
واقعاً تصادف بدشگونی بود.
درست در همان روزی که آن‌ها‌دیگه به ملاقات رفته بودند، باک ساها، پادشاه‌آن‌ها سم، به قلمرو تعالی صعود کرده بود.
این موضوع‌بدنش اهمیت او را‌زهر به‌شدت افزایش می‌داد.
اگر باک ساها که اکنون استادی در‌دست قلمرو تعالی بود، از آن‌ها حمایت می‌کرد،نیمه‌عریان همانند به دست آوردن ارتشی شکست‌ناپذیر بود.
تنها سوال این‌اسم‌ورسمش بود: چطور باید‌انرژی او را جذب می‌کردند؟
'موک گیونگ‌ون...'
متقاعد کردن مستقیم‌خارج پادشاه سم بسیار‌واقعاً دشوارتر شده بود.
بنابراین، تنها راه عملی برای‌دوست تضمین حمایت باک ساها، اکنون‌می‌شد در گروی موک گیونگ‌ون بود.
زیرا باک ساها،اسم‌ورسمش موک گیونگ‌ون را به‌عنوان‌درونی شاگرد خود پذیرفته بود.
این موضوع ارزش‌برابر موک گیونگ‌ون را به‌طرز‌شکستید چشمگیری افزایش داده بود.
به‌عنوان شاگرد مشترک رهبر فرقه تاریک و پادشاه سم، آوردن‌انرژی او به زیر پرچم خودشان به معنای به دست آوردن‌شکستید نفوذ بر هر دو فرقه تاریک و خاندان باک بود.
آن‌ها قطعاً باید او‌نزدیک‌ترین را جذب می‌کردند، ولی وی‌محسوب سو-یون در درونش نگران بود.
«می‌ترسم برادر ارشد‌اسم‌ورسمش دوم دست به‌انرژی کارهای کثیف بزنه.»
«ارباب جوان دوم؟»
«آره.»
«... مربوط به اون قضیه‌ست؟»
«درسته. خشم برادر‌اسم‌ورسمش ارشد دوم خیلی‌انرژی وحشتناک به نظر می‌رسید.»
«ولی واقعاً این‌قدر‌برابر علنی عمل می‌کنه؟دیگه ما که کاری نکردیم.»
«وقتی شک و‌خارج تردید ریشه بدوونه،واقعاً عقل کور میشه.»
«شاید این‌طور باشه، ولی... اه. چه فاجعه‌ای. آخه چرا همچین‌می‌شد اتفاقی باید الان بیفته؟ یهو ما شدیم مظنون... هان؟ صبر‌تیز کن ببینم... بانوی جوان، نکنه این یه نقشه برای تفرقه‌اندازی باشه؟»
جی یولیان‌واقعاً سوظن خود را‌نیست به زبان آورد.
با شنیدن حرف‌های‌برابر او، چشمان وی‌دیگه سو-یون باریک شد.
و دلیل خوبی هم داشت.
دیشب، وی منگ-چون، یکی از زیردستان برادر‌دست ارشد دوم، جانگ نونگ‌اک و عضوی از جناح‌فرو پنج شرور، توسط شخصی به قتل رسیده بود.
این اتفاق برادر‌اسم‌ورسمش ارشد دوم را‌انرژی به‌شدت خشمگین کرده بود.
اگرچه استادشان هنوز در بستر بیماری بود، اما کاملاً‌بدشگونی هوشیار بود؛ بنابراین تا به حال، سه شاگرد از‌قلمرو عبور از خط قرمزها یا درگیری مستقیم اجتناب کرده بودند.
ولی حالا،بدنش آن تعادل‌کند درهم شکسته بود.
با توجه به خلق‌وکوی برادر ارشد دوم، از‌راست دست دادن یک زیردست مورد علاقه، او را وادار‌بیرون می‌کرد تا به هر قیمتی به دنبال انتقام باشد.
با این حال، نکته‌الکی حیاتی این بود که‌شما این کار آن‌ها نبود.
«چرا فکر‌اون می‌کنی این یه‌شاید نقشه برای تفرقه‌اندازیه؟»
«خب، چون مرگ وی منگ-چون باعث شده ما‌الکی تو چشم ارباب جوان دوم مظنون به نظر‌برابر بیایم. اگه همین‌طور پیش بره، درگیری مستقیم اجتناب‌ناپذیره.»
«پس فکر می‌کنی پاپوشه؟»
«اگه پاپوش نیست، پس چیه؟»
«اگه واقعاً‌اون پاپوش باشه... فکر‌شاید می‌کنی کار کیه؟»
جی یولیان‌بدنش با اطمینان‌کند پاسخ داد:
«بدون شک باید‌یانگ‌ام کار ارباب جوان‌عملاً اول یا زیردستاش باشه.»
«برادر ارشد اول؟»
«آره. اونا تنها‌برابر کسایی هستن که از‌شکستید این قضیه سود می‌برن.»
«......»
وی سو-یون چانه‌اش را روی‌دوست انگشتان درهم‌گره خورده‌اش گذاشت و‌می‌شد به حرف‌های جی یولیان فکر کرد.
با قضاوت بر اساس شرایط،نیست احتمال اینکه کار برادر ارشد‌باید اول باشد واقعاً بالا بود.
هرچه باشد، آن‌ها‌برابر واقعاً این کار‌دیگه را نکرده بودند.
ولی...
«... مطمئنیم‌دره که واقعاً کار‌دوست برادر ارشد اوله؟»
«هان؟»
«خیلی به سبک همیشگیش نمی‌خوره.»
«نمی‌خوره؟ اگه اون نباشه، کی دلیل داره همچین‌الکی کاری کنه؟ تابلوئه که داره سعی می‌کنه ما‌برابر رو بندازه به جون جناح ارباب جوان دوم.»
وی سو-یون در برابر‌نزدیک‌ترین حرف‌های جی یولیان کمی‌راست سرش را تکان داد.
البته که‌واقعاً در حرف‌های او‌نیست منطق وجود داشت.
زیرا دلیلی که برادر ارشد دوم به او شک‌بدشگونی کرده بود (و نه به برادر ارشد اول) برای مرگ‌تعالی وی منگ-چون، با نگرانی درونی خودش درباره وضعیت هم‌پوشانی داشت.
دلیلش ساده بود:
'برادر ارشد اول...یانگ‌ام اصلاً ما رو‌عملاً رقیب خودش حساب نمی‌کنه.'
اگر حساب می‌کرد،اسم‌ورسمش خیلی وقت پیش آن‌ها‌درونی را سرکوب کرده بود.
برادر ارشد اول آدمی دقیق و‌دیگه تمام‌عیار بود؛ اگر کسی را تهدید‌روزی می‌دید، او را کاملاً له می‌کرد.
با این حال، او فقط‌زهر از دور تماشا کرده بود که‌درونی آن‌ها برای جانشینی حامی جمع می‌کردند.
او اصلاً دخالتی نکرده بود.
حتی با‌واقعاً اینکه حتماً‌الکی باعث آزارش می‌شد.
'اگه برادر ارشد اول واقعاً‌شاید تصمیم گرفته بود ما رو سرکوب‌همان کنه، تا الان این‌طوری ولمون نمی‌کرد.'
برادر ارشد اول،خارج نا یول‌ریانگ... با‌واقعاً مردم عادی تفاوت داشت.
صحبت کردن با او‌نزدیک‌ترین چنان احساس خفگی عجیبی ایجاد‌محسوب می‌کرد که حتی ترسناک بود.
به همین دلیل بود که از‌انرژی وقتی استادشان بیمار شده بود، وی‌برابر سو-یون از ملاقات با او اجتناب می‌کرد.
برادر ارشد دوم،برابر جانگ نونگ‌اک هم احتمالاً‌شکستید همین حس را داشت.
به جز استادشان، کسی که‌زهر او بیش از همه ازش‌انرژی می‌ترسید، بی‌تردید برادر ارشد اول بود.
با در نظر‌یانگ‌ام گرفتن این موضوع، وی‌دست سو-یون با احتیاط گفت:
«شاید یه‌واقعاً متغیر غیرمنتظره‌الکی وارد بازی شده...»
— هان؟!
در آن لحظه، وی سو-یون‌زهر ناگهان حرفش را قطع کرد‌انرژی و به سمت در نگاه کرد.
جی یولیان در‌یانگ‌ام بهت و سردرگمی‌عملاً پلک بر هم زد.
«بانوی جوان؟»
«بیرون یه خبریه.»
«خبریه؟»
«بقیه سوزن‌ها‌دره رو بکش‌نزدیک‌ترین بیرون. زود باش.»
«اطاعت.»
جی یولیان با عجله‌می‌بودید سوزن‌های باقی‌مانده را از نقاط‌بدشگونی حیاتی وی سو-یون خارج کرد.
وی سو-یون پس از پوشیدن سریع ردای بیرونی و‌نیست مرتب کردن لباسش، در را با شتاب گشود و بیرون‌دیگه دوید و جی یولیان نیز بلافاصله به دنبال او رفت.
صحنه‌ای که در برابرشان‌نزدیک‌ترین بود، وی سو-یون را‌راست در جای خود خشک کرد.
«!؟»
—بوم! گرومپ!
در یک چشم بر هم زدن، یانگ‌اسم‌ورسمش ایل، معاون تالار شمشیر چوهائه، پس از برخورد‌اون لگد سهمگین موک گیونگ‌ون بر زمین سقوط کرد.
جی یولیان که به‌نزدیک‌ترین دنبال او بیرون آمده بود،محسوب به همان اندازه شوکه شد.
یانگ ایل که بود؟
از نظر توان رزمی، او دومین فرد قدرتمند در‌بدشگونی میان زیردستان وی سو-یون محسوب می‌شد؛ استادی در سطح‌قلمرو اوج که در آستانه ورود به قلمرو تعالی قرار داشت.
و با این حال،کند تنها با یک ضربه‌الکی از پا درآمده بود؟
«غیرممکنه.»
چطور چنین چیزی ممکن بود؟
اما ناگهان، پیکر‌برابر دیگری نگاه جی‌دیگه یولیان را ربود.
آن شخص کسی نبود جز...
«ب... برادر وو؟!»
وو هولانگ.
او غرق در خون‌می‌بودید بر زمین افتاده بود،تصادف گویی جراحات سنگینی برداشته است.
«چرا برادر‌بدنش وو به‌کند این روز افتاده؟!»
جی یولیان که سال‌ها مخفیانه او را‌دست تحسین می‌کرد، چنان از این منظره شوکه‌نیمه‌عریان شد که بلافاصله خواست به سمتش بشتابد.
اما وی سو-یون‌اسم‌ورسمش با دراز کردن‌انرژی دستش مانع او شد.
وی سو-یون پس از‌می‌بودید متوقف کردن جی یولیان،تصادف با صدای بلند فریاد زد:
«وایسا!»
صدایش رسا‌دره و شفاف‌نزدیک‌ترین طنین‌انداز شد.
با فریاد او، موک گیونگ‌ون‌نیست که گلوی یوپ وی-هیون را‌باید در چنگ داشت، سرش را برگرداند.
«آه. بالاخره تشریف آوردین بیرون.»
«تو... معنی این گستاخی چیه؟»
موک گیونگ‌ون‌دره در پاسخ‌نزدیک‌ترین شانه‌ای بالا انداخت.
«گستاخی؟ من فقط اومدم‌الکی چون احضارم کردی، ولی این‌معمولاً دو تا نذاشتن رد شم.»
«نذاشتن رد شی؟»
«آره.»
«چرا؟»
«منم همینو میخوام بدونم.الکی هر چی نباشه بانوی‌شما خودشون صدام کرده بود.»
«......»
چشمان وی سو-یون‌خارج با شنیدن این‌واقعاً کنایه تیز شد.
او همیشه در مقابلش‌نزدیک‌ترین جسور بود، اما این‌راست بار حسی متفاوت داشت.
این جسارتِ کسی نبود که در‌انرژی برابر حریفی قوی‌تر ایستاده باشد، بلکه‌برابر از اعتماد به نفسی حقیقی سرچشمه می‌گرفت.
این موضوع‌اون او را‌می‌بودید مشکوک کرد.
به طرزی عجیب، به‌کند نظر می‌رسید این مرد‌الکی دوباره پیشرفت کرده است.
«چه خبره؟»
وی سو-یون‌واقعاً نتوانست حیرت خود‌نیست را پنهان کند.
حتی در گزارش دره خون، مهارت‌های رزمی‌شکستید او به طرز چشمگیری بهبود یافته بود‌ملاقات که همان موقع هم مایه تعجبش شده بود.
اما حالا،بدنش او حتی‌کند قوی‌تر شده بود؟
درست زمانی که او پیشرفت‌دوست سریعش را گیج‌کننده می‌یافت، موک‌می‌شد گیونگ‌ون دوباره لب به سخن گشود.
«اگه حرفم رو‌اسم‌ورسمش باور نداری، می‌تونی‌انرژی بیدارشون کنی و بپرسی.»
«......»
با توجه به اطمینانی که در کلامش‌اسم‌ورسمش موج می‌زد، به نظر می‌رسید که این دو‌اون نفر واقعاً سعی کرده‌اند جلوی او را بگیرند.
ولی دلیلش احتمالاً...
وی سو-یون به وو‌الکی هولانگ که بیهوش روی‌شما زمین افتاده بود اشاره کرد.
«چرا رئیس‌اون وو به‌می‌بودید این روز افتاده؟»
«اون؟ با هم دعوا کردیم.»
«چی؟»
وی سو-یون‌واقعاً با شنیدن حرف‌های‌نیست او اخم کرد.
دعوا؟ این چه مزخرفاتی بود؟
«غیرممکنه. رئیس وو به‌کند دستور من رفت دنبالت. اون‌نیست بدون دلیل باهات درگیر نمی‌شد.»
علاوه بر این،یانگ‌ام وو هولانگ از اهمیت‌دست موک گیونگ‌ون آگاه بود.
او بهتر از هر کسی می‌دانست‌انرژی که به دست آوردن او می‌تواند کفه‌می‌بودید ترازو را در نبرد جانشینی تغییر دهد.
پس چرا باید‌برابر موقع آوردنش با‌دیگه او درگیر می‌شد؟
هیچ منطقی نداشت.
مگر اینکه...
«... نکنه‌واقعاً تو اول دعوت‌نیست به مبارزه‌ش کردی؟»
«ابداً. اون منو‌برابر به مبارزه طلبید،دیگه اونم به دو دلیل.»
«دو دلیل؟»
«آره.»
«چی بودن؟»
«دلیل اول چیزیه که بهش قول دادم فاش نکنم.بدشگونی دلیل دوم هم این بود که می‌خواست انتقام بگیره،قلمرو چون من برای این شاگرد دردسر درست کرده بودم.»
با شنیدن این‌خارج حرف، چهره جی یولیان‌اسم‌ورسمش از خشم سرخ شد.
«انتقام؟ چه مزخرفاتی! چرا باید‌دوست برادر وو دستور بانوی جوان‌می‌شد رو نادیده بگیره فقط واسه...»
«یولیان. کافیه.»
«ولی بانوی جوان!برابر داره دروغ میگه تا‌شکستید به برادر وو تهمت...»
قبل از اینکه حرفش‌کند تمام شود، موک گیونگ‌ون‌الکی کلامش را قطع کرد.
«اگه واقعاً باور‌یانگ‌ام نداری، می‌تونی بیدارش‌عملاً کنی و بپرسی، نه؟»
«چی؟»
«گفتی باور نمی‌کنی‌برابر اون اول منو به‌شکستید مبارزه طلبیده، مگه نه؟»
جی یولیان‌بدنش با خشم‌کند پاسخ داد:
«میدونی چرا نمیتونم بهت اعتماد کنم؟عملاً چون فکر اینکه برادر وو، یکی از‌پشت پنج ببر، به کسی مثل تو ببازه...»
«یولیان!»
وی سو-یون‌اون سرانجام صدایش‌می‌بودید را بالا برد.
جی یولیان با حس کردن‌زهر نارضایتی او، صورتش سرخ شد‌انرژی و لرزید، سپس ساکت شد.
«معذرت میخوام.»
«آروم باش و‌اسم‌ورسمش برو عقب. میدونم‌انرژی چه حسی داری.»
وی سو-یون که تنها کسی بود که از احساسات‌بدشگونی جی یولیان نسبت به وو هولانگ خبر داشت، برای دلداری‌تعالی شانه‌اش را نوازش کرد و اشاره کرد که عقب برود.
موک گیونگ‌ون با دیدن‌کند این صحنه، سری تکان‌الکی داد و آه کشید.
وی سو-یون که‌یانگ‌ام متوجه این حرکت‌عملاً شد، با سردی پرسید:
«این چه طرز برخورده؟»
«برخورد؟»
«یه جوری‌بدنش نگاه می‌کنی انگار‌زهر داری مسخره‌م می‌کنی.»
«هوم. نه دقیقاً.یانگ‌ام اگه چیزی هم‌عملاً باشه، فقط مطمئن‌تر شدم.»
«مطمئن؟»
«آره.»
«مطمئن از چی؟»
موک گیونگ‌ون پوزخند زد.
«فکر می‌کردم فقط زیردستای لایق‌نیست نداری. ولی به نظر میاد‌باید زیادی هم بهشون رو میدی.»
«چطور جرأت می‌کنی!»
جی یولیان که از توهین‌زهر به بانوی خود خشمگین شده‌انرژی بود، دوباره صدایش را بالا برد.
در همان لحظه—
—ووش!
«!؟»
پیکر موک گیونگ‌ون‌خارج همچون مه پراکنده‌واقعاً و ناپدید شد.
هم‌زمان، وی سو-یون‌یانگ‌ام با هشدار برگشت‌عملاً و دست دراز کرد—
—تراک!
«آخ!»
پیش از آنکه دستش به او برسد، صدای‌الکی ضربه‌ای خفه بلند شد و چشمان جی یولیان‌برابر به سیاهی رفت و به جلو سقوط کرد.
پشت پیکر در حال سقوط او،عملاً موک گیونگ‌ون ایستاده بود و دستش‌سوزنی را به حالت تیغه بالا برده بود.
او با‌واقعاً ناامیدی نچی‌الکی کرد و گفت:
«نچ. به نظر‌برابر میاد هیچ‌کدوم از زیردستات‌شکستید به حرفت گوش نمیدن.»
«تو...!»
«آه، ولی این‌طوری بهتر‌نزدیک‌ترین شد. به هر حال‌راست می‌خواستم باهات تنها صحبت کنم.»
وی سو-یون با شوک‌الکی به چهره خندان او‌شما خیره شد و سرانجام پرسید:
«... تو از‌برابر کجا گام مهتاب‌دیگه در آب رو بلدی؟»
تکنیک حرکتی با سرعت‌کند بالا که موک گیونگ‌ون همین‌نیست الان به نمایش گذاشته بود.
مگر اینکه چشمانش اشتباه کرده باشند،عملاً این هنر حرکتی اختصاصی برادر ارشد بزرگ،پشت نا یول‌ریانگ بود: گام مهتاب در آب.