چپتر 367: شمشیر (۶)
0«این پیرمرد عاجزانه طلب‌دیدن بخشش داره. هر کاری بخوای‌زجرآور می‌کنم، پس لطفاً رحم کن.»
«!!!!!!»
برای لحظه‌ای،زانو سکوتی سنگین بر‌نیست فضا حاکم شد.
همگان با چهره‌هایی مالامال‌مسخره‌بازی‌ای از بهت و حیرت به‌زمین ارباب عمارت، «گو چون‌مو»، نگریستند.
چطور چنین چیزی ممکن بود؟ ارباب «عمارت کوهستانی یونگ‌گوم»، که به عنوان مکان مقدس‌صدای شمشیر شناخته می‌شد و یکی از «شش آسمان» — اوج دنیای رزمی — به‌کنترل شمار می‌رفت، نه تنها بازوی خود را قطع کرده، بلکه به زانو درآمده بود.
«... این درست نیست.»
«واقعاً همش بخاطر پسر دومشه؟»
«این رسماً اعلام شکست نیست؟»
تنها در آن لحظه بود‌حال که اساتید شمشیر عمارت کوهستانی یونگ‌گوم‌مسخره‌بازی‌ای و حتی مهمانان دچار سردرگمی شدند.
هرچقدر هم که فرزند برای انسان عزیز باشد،واقعاً غیرقابل تصور بود که کسی که قله رزمیکاران‌لحظه خوانده می‌شود، این‌گونه خفت‌بار آبروی خود را بریزد.
آیا ممکن بود به این نتیجه‌واقعاً رسیده باشد که فارغ از انتخابش،اعلام هیچ راهی برای پیروزی وجود ندارد؟
در حالی که همه در بهت و سکوت فرو رفته‌نایب بودند، جوان‌ترین پسر، «گو یون‌سو»، شتابان جلو آمد و زانو‌اگه زد: «ارباب شعله مقدس، منم التماس می‌کنم. لطفاً رحم کنید!»
اساتید شمشیر عمارت با‌دیدن خشم بر سر گو‌کافی یون‌سو فریاد کشیدند: «ارباب جوان!»
دیدن ارباب در آن حال‌درآمده جلوی مهمانان به اندازه کافی زجرآور‌پسر بود، این دیگر چه مسخره‌بازی‌ای بود؟
اما او تنها نبود.
با صدای کوبیده‌شدن زانو بر زمین،نبود نایب ارباب «گو وونگ‌هوانگ» نیز جلو آمد،تعظیم زانو زد و سر تعظیم فرود آورد.
او با صدایی گرفته و جدی گفت: «اگه کنترل خشمتون سخته، من‌اما به عنوان جانشین این عمارت، سرم رو همین‌جا جلوی همه تقدیم می‌کنم تا‌جدی ماجرا تموم شه. خواهش می‌کنم، التماس می‌کنم رحم کنید و همین‌جا تمومش کنید.»
«نه؟»
«چرا حتی نایب‌درآمده ارباب هم داره‌واقعاً این‌طوری رفتار می‌کنه؟»
تماشاگران نمی‌توانستند ناامیدی‌دیگر و کلافگی خود‌نبود را پنهان کنند.
چگونه ارباب گو چون‌مو، که در شمشیرزنی تقریباً بهترین‌زجرآور در جهان شناخته می‌شد، و خاندانش می‌توانستند چنین تحقیری را‌نیز تحمل کنند و خود را مقابل این شخص خوار سازند؟
آن‌ها اساتید شمشیر مغروری بودند و شمشیر ارباب، بهترین در‌بخاطر جهان محسوب می‌شد؛ به همین دلیل بود که اینجا جمع‌دچار شده بودند و این مکان را سرزمین مقدس شمشیر می‌نامیدند.
دیدن کسی که تا این حد برایش احترام قائل‌پسر بودند در حالی که داوطلبانه چنین خفتی را تحمل می‌کرد،سردرگمی چیزی بود که نه می‌توانستند درک کنند و نه بپذیرند.
کلنگ! ووش!
مهمانان نیز‌کشیدند شمشیرهایشان را از‌حال غلاف بیرون کشیدند.
یکی پس‌کرده از دیگری‌زانو فریاد برآوردند:
«ارباب عمارت! اگه این کار برای محافظت از‌بخاطر پسرتون و کساییه که اینجان، همین الان تمومش‌حتی کنید. ما هم رزمیکاریم. ما هر لحظه آماده مرگیم!»
«درسته! اگه ارباب‌دیگر رهبری کنه، همه‌نبود ما پاش وایمیستیم!»
«جلوی دشمن ضعف نشون ندید!»
«آره! بذارید‌کرده ما بازوی‌زانو ارباب باشیم!»
«فقط تماشا نکنید... بیاید به ارباب‌واقعاً گو کمک کنیم و با دستای‌اعلام خودمون از دره شمشیر محافظت کنیم!»
«هیاااااا!!!»
اساتید شمشیر و مهمانان، لبریز‌حال از خشم و روحیه‌ای آتشین، با‌مسخره‌بازی‌ای فریادهای بلند به یکدیگر روحیه می‌دادند.
«مو یونگ‌هک»، بازرس اعزامی از «اتحاد عدالت» که از‌همش دور نظاره‌گر اوضاع بود، نتوانست هیجانش را پنهان کند‌حتی و گفت: «این وضعیت... ما هم باید کمک کنیم؟»
با شنیدن حرف او، «جونگ میونگ» از‌همش فرقه هانگ‌سان، با چهره‌ای جدی پاسخ داد: «...اساتید فکر نمی‌کنم کمک کردن دردی رو دوا کنه.»
«منظورت چیه؟ پسر ارباب گو گروگان گرفته‌صدای شده و توسط اون عضو فرقه آتش‌فرود تحقیر میشه، اونوقت پیشنهاد میدی فقط تماشا کنیم؟»
«آمیتابا. مو یونگ، واقعاً‌دیدن نمی‌فهمی چرا ارباب گو‌کافی داره این‌طوری رفتار می‌کنه؟»
«ها؟»
«ارباب گو این‌درآمده کار رو بخاطر‌واقعاً پسرش یا مهمونا نمی‌کنه.»
«منظورت چیه؟»
«... امیدوارم قضاوتم اشتباه باشه، ولی به‌اندازه نظر میاد ارباب گو باور داره حتی اگه‌کوبیده‌شدن با اون شخص بجنگه هم هیچ امیدی نیست.»
«!؟»
با شنیدن این‌درآمده حرف، چشمان مو یونگ‌هک‌همش از حدقه بیرون زد.
این دیگر چه صیغه‌ای بود؟ ارباب خاندان گو، یکی از شش استاد بزرگ‌تعظیم که «شش آسمان» خوانده می‌شدند — اوج دنیای رزمی — بدون حتی تلاش‌همین‌جا برای مبارزه، سرش را مقابل یک تازه‌وارد ناشناس خم کرده بود؟ باورکردنی نبود.
حتی اگر آن شخص قوی بود، محال‌اندازه بود که با اختلاف فاحشی قوی‌تر از ارباب‌کوبیده‌شدن گو باشد که به قله شمشیرزنی رسیده بود.
ارباب گو باید حاضر‌زانو می‌شد برای حفظ شرافتش‌واقعاً جانش را به خطر بیندازد.
حتی اگر دشمن قدرتمند بود، استادی در‌همش حد و اندازه ارباب گو باید تا‌لحظه پای جان می‌جنگید تا غرورش را حفظ کند.
غرور یک‌زجرآور رزمیکار کجا‌مسخره‌بازی‌ای رفته بود؟
«بعضی‌ها مشخصاً ناامید شدن.»
«جیوائه»، که با دستان گره‌کرده‌درآمده در پشتش اوضاع را رصد‌بخاطر می‌کرد، در دل نچ‌نچی کرد.
نتیجه همین بود.
با شهرت گو چون‌مو و احترامی که میان‌کوبیده‌شدن مردم دشت مرکزی داشت، چطور چنین وضعیتی پیش‌صدایی آمده بود؟ با این حال، اتفاق افتاده بود.
«در نهایت، گو‌جوان چون‌مو چیزی جز‌جلوی یه صنعتگر نبود.»
مهارت رزمی‌کرده گو چون‌مو‌زانو انکارناپذیر بود.
اینکه در زمینه شمشیرزنی تقریباً‌نیست بهترین در جهان خوانده شود،دومشه یعنی در بالاترین جایگاه قرار داشت.
این قطعی بود.
با این حال، جیوائه که مدت زیادی‌اندازه را اینجا صرف مشاهده ارباب گو کرده بود،کوبیده‌شدن معتقد بود او فاقد دو چیز حیاتی است.
یکی از آن‌ها...
«فقدان تجربه مبارزه واقعی.»
در میان شش آسمان، یعنی‌اما برترین اساتید رزمی، گو چون‌مو احتمالاً‌وونگ‌هوانگ کم‌تجربه‌ترین فرد در نبرد واقعی بود.
عمارت کوهستانی یونگ‌گوم بیشتر شبیه‌حال یک فرقه بی‌طرف بود و‌دیگر در امور اصلی دخالتی نداشت.
آن‌ها بیشتر روی نقش‌زانو خود به عنوان صنعتگر‌واقعاً تمرکز کرده بودند تا جنگجو.
به همین دلیل، هرگز‌درست واقعاً نجنگیده بودند یا با‌پسر فرقه‌های دیگر دشمنی نکرده بودند.
«نهایتاً با مهمانان دره‌مسخره‌بازی‌ای شمشیر مبارزه تمرینی داشتن یا‌زمین توی مسابقات شمشیرزنی شرکت می‌کردن.»
در طول نسل‌ها، آن‌ها تکنیک‌های شمشیر مخفی‌اندازه و کتابچه‌های راهنمای شمشیر بسیاری را جمع‌آوری‌صدای کرده و درک خود را بالا برده بودند.
بنابراین در مبارزات تمرینی‌زانو یا رقابت‌های شمشیرزنی، به‌واقعاً شکل چشمگیری قدرتمند بودند.
اما آنان هرگز حتی‌درست برای یک‌بار، با گرو گذاشتن‌پسر جان خویش نبرد نکرده بودند.
با این وجود، ارباب گو را یکی از «شش آسمان» می‌خواندند؛ چرا‌نیز که جونگ هیون‌مون، رهبر «اتحاد عدالت» و یکی دیگر از شش آسمان،جانشین پس از یک دوئل، استادی او در شمشیرزنی را به رسمیت شناخته بود.
بدین‌سان، دنیای رزمی او‌دیدن را به عنوان یکی‌کافی از شش آسمان پذیرفته بود.
اما...
«او فاقد‌زانو غرور یک‌درست جنگجوی حقیقی بود.»
یک رزمیکار‌زجرآور تنها در‌مسخره‌بازی‌ای تئوری مهارت نداشت.
آنان تمرین می‌کردند تا‌دیدن از خود محافظت کنند‌کافی و با دیگران بجنگند.
در نهایت، رزمیکار کسی‌زانو بود که بتواند دشمنانش‌واقعاً را از دم تیغ بگذراند.
با این حال، ارباب گو چون‌مو و خاندان گو در‌دومشه عمارت کوهستانی یونگ‌گئوم، اگرچه حس وظیفه و غرور آشکاری به عنوان‌هرچقدر صنعتگر داشتند، اما فاقد روحیه جنگندگی برای رویارویی با دیگران بودند.
بدون روحیه جنگندگی،دیگر غروری برای یک‌نبود رزمیکار وجود نخواهد داشت.
«آه، ارباب گو...جوان بالاخره حد و‌جلوی مرزت رو نشون دادی.»
جیوائه با ناامیدی آهی کشید.
او به شکلی مبهم فقدان روحیه‌واقعاً جنگندگی را حس کرده بود، اما‌اعلام اکنون همه چیز آشکار گشته بود.
«او تنها‌زجرآور نیمی از‌مسخره‌بازی‌ای یک مرد بود.»
جیوائه سرش را تکان‌دیدن داد و نگاهش را‌کافی از ارباب گو گرفت.
زمانی که در اینجا صرف شکستن تکنیک‌های شمشیر کرده بود‌بخاطر تلف نشده بود، اما او علاقه خود را به کسی‌دچار که چنین محدودیت‌هایی از خود نشان داده بود، از دست داد.
دیگر دلیلی‌زانو برای علاقه‌درست وجود نداشت.
به‌ویژه آنکه کسی ظاهر شده‌اما بود که می‌توانست حقیقتاً روحیه‌نایب جنگندگی ارباب گو را برانگیزد.
سووت!
نگاهش به طور‌بلکه طبیعی به سمت‌درست موک گیونگ‌ون چرخید.
موک گیونگ‌ون نگاهی به ارباب گو‌واقعاً که زانو زده بود و دو‌اعلام پسرش انداخت، سپس پوزخندی زد و گفت:
«به نظر میاد اونایی که‌اما پشت سرت وایسادن، دلشون می‌خواد‌نایب ارباب گو با من بجنگه.»
در این هنگام،جوان ارباب گو سرش را‌اندازه بلند کرد و گفت:
«افراد من و مهمانان، دیگر‌درآمده دخالت نکنید. این مسئله بین‌بخاطر من و این شخص است.»
«ارباب عمارت!زانو چطور می‌تونید‌درست همچین حرفی بزنید؟»
«ما حاضریم‌زجرآور سر جونمون‌مسخره‌بازی‌ای قمار کنیم...»
«بس کنید!»
با فریاد رعدآسای‌بلکه او، اساتید شمشیر و‌نیست مهمانان، وحشت‌زده ساکت شدند.
با سکوت آنان،درآمده ارباب گو بی آنکه‌همش نگاهشان کند ادامه داد:
«شمشیر روی صخره حتی از حد توان من‌کوبیده‌شدن هم خارجه. وقتی من نمی‌تونم حتی لمسش کنم، شما‌گرفته چطور می‌خواید جونتون رو وسط بذارید؟ دیگه دخالت نکنید.»
«...»
اساتید شمشیر و مهمانان‌زانو در برابر اراده راسخ‌واقعاً او سکوت اختیار کردند.
پس از آنکه ارباب چنین قاطعانه‌واقعاً سخن گفت، پیش قدم شدن دشوار‌اعلام بود، اما چشمانشان نشان از ناامیدی داشت.
آنان به خاطر‌دیگر احترام به او‌نبود گرد هم آمده بودند.
حتی اگر مهارت کافی نداشتند،حال اگر او رهبری می‌کرد، حاضر‌دیگر بودند با جان و دل بجنگند.
اما دیدن اینکه او غرور خود را به‌واقعاً عنوان یک رزمیکار رها کرده و تحقیر و‌لحظه شکست را برگزیده بود، اراده‌شان را در هم شکست.
ارباب گو بی‌توجه به آنان، دوباره‌واقعاً سر تعظیم فرود آورد و گفت: «هر‌شکست کاری بخواید انجام میدم. لطفاً رحم کنید.»
«آه.»
موک گیونگ‌ون به مردی که‌حال خود را تماماً خوار کرده بود‌مسخره‌بازی‌ای خیره شد و لبانش را لیسید.
او کنجکاو بود ببیند ارباب گو پس از قطع شدن‌بخاطر دست [پسرش] چه واکنشی نشان خواهد داد، اما اوضاع به‌دچار گونه‌ای که انتظارش را نداشت تغییر کرد و علاقه‌اش فروکش نمود.
نه غروری به عنوان یک‌نیست رزمیکار وجود داشت و نه‌دومشه مهر پدری نسبت به فرزند.
- حالا چه نقشه‌ای داری؟
در آن لحظه،جوان صدایی شفاف در گوش‌اندازه موک گیونگ‌ون طنین‌انداز شد.
موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا انداخت.
- دیگه‌زانو چی؟ قال‌درست قضیه رو می‌کنم.
- اگه قراره‌دیگر تمومش کنی، چرا‌نبود انقدر بهشون فشار آوردی؟
- خب، واسه جلوگیری‌دیدن از دردسرهای بعدی، کار‌کافی از محکم‌کاری عیب نمی‌کنه...
کنجکاو بودم ببینم کسی تو این‌درست سطح چطور واکنش نشون میده، حتی‌دومشه با اینکه از «طریقت بی‌عملی» خبر داره.
- ...
مگه جنگیدن‌زجرآور با اون‌مسخره‌بازی‌ای دائوئیست کافی نبود؟
- با رو در رو‌حال شدن با یکی از «شش‌دیگر آسمان» واقعی، می‌تونم بفهمم عیارم چقدره.
- ها؟
چونگ‌ریونگ زبانش بند آمده بود.
تنها این فانی جرأت می‌کرد خود را‌صدای در برابر یکی از شش آسمان، که‌فرود قله دنیای رزمی محسوب می‌شدند، محک بزند.
چنین جسارتی از اعتماد‌دیدن به نفس او نسبت‌کافی به قدرتش ناشی می‌شد.
«...
وقتش رسیده.»
چونگ‌ریونگ بروز‌زجرآور نداد، اما‌مسخره‌بازی‌ای هیجانش فزونی گرفت.
هرچقدر هم که این فانی‌حال با استعداد بود، او گمان می‌کرد‌مسخره‌بازی‌ای انتقام حداقل ده سال زمان می‌برد.
اما این هیولا آن‌زانو مدت را به طرزی‌واقعاً باورنکردنی کوتاه کرده بود.
تنها در عرض نیم سال، او‌واقعاً به سطح شش آسمان رسیده یا‌اعلام حتی از آنان پیشی گرفته بود.
«شاید حالا ممکن باشه.»
او همین حالا هم پایگاه قدرت مستحکمی‌اندازه درون «انجمن آسمان و زمین» داشت و‌صدای پیروانش در بیرون نیز افراد عادی نبودند.
اکنون، انتقامی که‌بلکه آرزویش را داشت‌درست شاید ممکن می‌شد.
نه، این فانی‌درآمده ممکن بود آن‌واقعاً را محقق سازد.
«دیگه چیزی نمونده.»
او نمی‌توانست‌کشیدند هیجانش را‌دیدن پنهان کند.
سپس موک گیونگ‌ون انرژی‌ای را‌درآمده که برای کندن زبان گو وونگ‌سونگ‌پسر به کار گرفته بود، عقب کشید.
با خروج انرژی‌درآمده از زبانش، گو وونگ‌سونگ‌همش روی زمین ولو شد.
«اوووق...»
«زود باشید خونریزی‌جوان رو بند بیارید. ممکنه‌اندازه از شدت خونریزی بمیره.»
با این کلمات، معاون ارباب، گو وونگ‌هوانگ به سمت گو‌بخاطر وونگ‌سونگ شتافت، زخم را فشار داد تا خونریزی بند بیاید‌دچار و با عجله بازوی قطع شده را با پارچه‌ای پاره بست.
با دیدن اینکه گو وونگ‌سونگ‌نیست به زحمت نجات یافته بود، ارباب‌رسماً گو چون‌مو ناخودآگاه نفس راحتی کشید.
هر چه‌زجرآور باشد، فرزند‌مسخره‌بازی‌ای هنوز فرزند بود.
موک گیونگ‌ون رو به او‌حال کرد و گفت: «گفتی هر کاری‌مسخره‌بازی‌ای می‌کنی. تا کجا حاضری پیش بری؟»
«!؟»
با شنیدن این حرف،درست حالت چهره ارباب گو‌بخاطر به شکلی نامحسوس تغییر کرد.
او تقریباً از ترس شدیدش نسبت به موک گیونگ‌ون‌زمین تسلیم شده بود، اما با شنیدن این جمله، از‌جدی درخواست‌هایی که ممکن بود در پی باشد به هراس افتاد.
«اگه در‌کشیدند توانم باشه،دیدن هر کاری می‌کنم.»
او خط قرمزی تعیین‌زانو کرد و از قطع کردن‌همش دوباره بازویش سر باز زد.
دست‌کم منظورش این‌درآمده بود که چیزی‌واقعاً بخواهد که بتواند بپذیرد.
«هر کاری که‌دیگر بتونی... پس نباید‌نبود خیلی سخت باشه.»
«اگه دستور ساخت شمشیر‌دیدن دارید، می‌تونم بهترین شمشیری‌کافی که برازنده‌تون باشه رو بسازم...»
«نه. همین شمشیر کافیه.»
موک گیونگ‌ون با کف دست ضربه‌ای به‌همش دو شمشیر یشمی که به کمر بسته‌لحظه بود زد و با لحنی بی‌تفاوت گفت:
«پس ارباب عمارت و‌مسخره‌بازی‌ای عمارت کوهستانی یونگ‌گئوم باید‌کوبیده‌شدن به من سوگند وفاداری بخورن.»
«!!!!!!!»
در آن لحظه،بلکه همه به گوش‌های‌درست خود شک کردند.