چپتر 372: شمشیر و شمشیر (۳)
0پیرمردی با ریش خاکستری و چهره‌ای تکیده که‌بدنش ردپای گذر زمان بر آن نقش بسته بود،اندام‌ها با دیدگانی تهی به نقطه‌ای خیره مانده بود.
نام پیرمرد «گو مون-هیوک» بود.
او آهنگری پرآوازه بود‌سخت که شهرت مهارتش در‌نمی‌زد شمشیرسازی به دوردست‌ها می‌رسید.
«چه بلایی سر اینجا اومده؟»
تالار عظیمی که انتظار می‌رفت برای مراسم‌حرارت تاج‌گذاری غرق در شکوه و هیاهو باشد،توجه اکنون در دریایی از خون غوطه می‌خورد.
اجساد تکه‌تکه شده در‌سخت هر گوشه و کنار بر‌حرارت روی هم انباشته شده بودند.
نزدیک به صد‌رفت نفر، بی‌جان بر‌نداره زمین افتاده بودند.
به راستی‌چهره‌اش چه اتفاقی‌رفت رخ داده بود؟
«چه خبر شده بانو ریو؟»
چشمان گو مون-هیوک از شدت وحشت‌نداره گشاد شد؛ او مبهوت از این‌بربسته فاجعه هولناک به اطراف تالار نگریست.
سپس سراسیمه‌درهم به سوی‌سخت نقطه‌ای خاص دوید.
درست در مرکز تالار،رفت بانوی زیبارویی در جامه‌ای سرخ‌نمی‌زد و پرزرق‌وبرق به چشم می‌خورد.
رنگ از‌سخت رخسارش پریده و‌نبضی چشمانش بسته بود.
او کسی نبود جز «بانو ریو»... همان شمشیرزنی که‌حرارت پیرمرد مدتها در جستجویش بود؛ «ریو سو-ول» از وُل‌مِک،اندام‌ها که قرار بود امروز مراسم تاج‌گذاری را برگزار کند.
گو مون-هیوک خم‌رفت شد و بی‌درنگ‌نداره نبضش را گرفت.
با لمس دست‌درهم او، چهره‌اش درهم‌امکان رفت و سخت شد.
«این... امکان نداره.»
نبضی نمی‌زد.
حرارت بدنش رخت‌رفت بربسته و سرمای مرگ‌نبضی جایگزین آن شده بود.
با توجه به‌درهم خشکی اندام‌ها، جمود‌امکان نعشی آغاز گشته بود.
نگاه ناامید گو مون-هیوک که‌نبضی به جسم بی‌جان ریو سو-ول دوخته‌سرمای شده بود، به سمت سینه‌اش لغزید.
«قلبش؟»
ابتدا به خاطر خون‌آلود بودن لباس متوجه‌نبضی نشده بود، اما وقتی جامه را اندکی کنار‌جایگزین زد، حفره‌ای خالی در میان سینه‌اش نمایان شد.
گویی قلبش را‌درهم با خشونت از‌امکان جا کنده بودند.
دستانش مشت شد.
آخر چه خبر بود؟
صرف‌نظر از زن بودن، ریو‌امکان سو-ول یکی از برترین رزمیکارانی بود‌رخت که او در دنیای رزمی می‌شناخت.
او حتی از‌درهم «اهریمن دیوار» نیز‌امکان پیشی گرفته بود.
چطور ممکن بود‌امکان شخصی در سطح او،حرارت این‌چنین فجیع جان ببازد؟
«بانو ریو...»
صدای وزوزی از جعبه‌سخت چوبی که بر پشت‌نمی‌زد حمل می‌کرد، به گوش رسید.
گو مون-هیوک‌چهره‌اش زیر لب‌رفت زمزمه کرد:
«... تو هم حسش کردی؟»
با صدایی خفه،رفت جعبه چوبی را‌نداره بر زمین گذاشت.
درِ جعبه را گشود و شمشیری سفید‌نبضی و خالص، لبریز از سرزندگی، همچون نوزادی‌مرگ که تازه متولد شده باشد، نمایان شد.
این شمشیر‌چهره‌اش او بود،رفت «سون‌یون» (عشق مطیع).
ریو سو-ول شخصاً این نام را بر آن‌بدنش نهاده و از او خواسته بود که پس‌اندام‌ها از تکمیل، آن را برای مراسم تاج‌گذاری بیاورد.
«بهترین شمشیری‌درهم که تا‌سخت حالا ساختم.»
در میان انبوه شمشیرهایی‌سخت که ساخته بود، این یکی‌حرارت از شاهکارهایش به شمار می‌رفت.
گو مون-هیوک به امید دیدن چهره شادمان‌نداره او هنگام دریافت شمشیر آمده بود، اما‌سرمای اکنون جز پوچی و تلخی چیزی احساس نمی‌کرد.
صاحب شمشیر بی آنکه‌نداره حتی آن را لمس‌بدنش کند، جان باخته بود.
شمشیر ناله‌ای خفیف‌رفت سر می‌داد، گویی از‌نبضی این واقعه آگاه بود.
گو مون-هیوک‌درهم لب پایینش را‌امکان با لرزش گزید.
در دنیای رزمی که روزانه ده‌ها یا صدها‌نبضی نفر می‌میرند، هیچ‌کس تضمینی برای زنده ماندن در فردای‌توجه خود ندارد، اما این واقعه... فراتر از درک بود.
«کار کیه؟»
چه کسی‌درهم می‌توانست چنین جنایتی‌امکان را مرتکب شود؟
ریو سو-ول یکی از قدرتمندترین‌های دوران خود بود و با‌بدنش توجه به عظمت «انجمن آسمان و زمین»، هر کسی که دست‌آغاز به این کشتار زده بود، باید نیرویی هم‌تراز با آنها می‌داشت.
گو مون-هیوک برخاست‌درهم و به بررسی اجساد‌نداره در تالار بزرگ پرداخت.
خاندان او نسل‌درنسل برای ساخت شمشیر، تکنیک‌های اساتید‌بدنش شمشیرزنی را مطالبه می‌کردند، از این رو او‌اندام‌ها به دانش بی‌نظیر خود در این زمینه می‌بالید.
«بیشتر زخم‌ها کار‌رفت شمشیره. اگه دقت کنم‌نبضی باید سرنخی پیدا بشه.»
احتمالاً دشمن گروهی‌رفت مخالف انجمن آسمان‌نداره و زمین بود.
به احتمال‌چهره‌اش زیاد یکی از‌سخت «نه فرقه شیطانی»...
ناگهان، ابروهای‌سخت گو مون-هیوک‌نداره در هم رفت.
او مشغول بررسی رد شمشیر بر‌نداره روی اجساد بود، اما بسیاری از‌بربسته آنها نشانی از تکنیک شمشیرزنی خاصی نداشتند.
«این... نمیشه که.»
همچنان که اجساد‌درهم را وارسی می‌کرد،امکان شوکه شده بود.
او طبیعتاً فرض کرده بود که این‌حرارت یک درگیری گروهی بوده است، اما به‌توجه نظر می‌رسید اکثر زخم‌ها کار یک نفر باشد.
آنچه حیرت‌انگیزتر بود،رفت عدم استفاده از‌نداره هیچ تکنیک خاصی بود.
شمشیر صرفاً‌درهم تاب خورده‌سخت و بریده بود.
«قدرت مطلق. تیزی مطلق...»
این چیزی‌سخت بود که رد‌نبضی شمشیرها نشان می‌داد.
شمشیر تنها یک بار‌سخت فرود آمده بود، اما هیچ‌چیز‌حرارت نتوانسته بود سد راهش شود.
اگر شمشیر دفاع‌رفت شده بود، سلاح دفاع‌کننده‌نبضی تمیز بریده شده بود.
سرنوشت اکثر زخم‌ها با یک ضربه واحد‌نداره تعیین شده بود که هم سلاح و‌سرمای هم بدن را دو نیم کرده بود.
«یه هیولا.»
واژه «توقف‌ناپذیر»درهم برازنده این‌سخت صحنه بود.
اگر ریو سو-ول با‌سخت چنین هیولایی روبرو شده‌نمی‌زد بود، هیچ شانسی نداشت.
حتی خود او هم‌رفت ترجیح می‌داد با چنین‌نبضی حریف قدرتمندی روبرو نشود.
اما ناگهان—
«هوم؟»
چشمانش با‌درهم بررسی ردپاها‌سخت باریک شد.
برخی از اجساد...
با غرشی مهیب، تالار بزرگ‌نبضی لرزید، گویی زلزله‌ای رخ داده باشد،سرمای و صداهایی از بیرون طنین‌انداز شد.
نکند عامل‌درهم این کشتار‌سخت هنوز اینجا بود؟
گو مون-هیوک پس از لحظه‌ای‌امکان تردید، انرژی درونی‌اش را در‌بدنش نقطه «چشمه اژدها» متمرکز کرد.
با فشاری تیز،درهم بدنش از کف‌امکان زمین کنده شد.
هرچند سوسوی ترسی از عامل این‌نمی‌زد رد شمشیرها در دلش افتاده بود،مرگ اما به سرعت بر خود مسلط شد.
با خود اندیشید که حتی اگر نتواند‌نبضی با چنین هیولایی مقابله کند، باید دست‌کم‌مرگ به خاطر بانو ریو بفهمد قاتل کیست.
به محض قدم گذاشتن به بیرون‌نداره از تالار بزرگ، چهره گو مون-هیوک‌بربسته در دم تیره و تار شد.
لرزی سرد‌چهره‌اش بر ستون‌رفت فقراتش نشست.
«این... دیگه چیه؟»
واکنشش فراتر از صرفاً‌سخت حس کردن انرژی بود؛ وجودش‌حرارت مقهور هاله‌ای وحشتناک شده بود.
هرچه رزمیکار ماهرتر می‌بود،سخت حس کردن انرژی آزاد‌نمی‌زد شده برایش آسان‌تر می‌شد.
ولی این هاله‌ی خشن و اهریمنی همه‌نداره جا را فرا گرفته بود، محیط اطراف‌سرمای را پوشانده بود و تخمین وسعتش دشوار بود.
به نظر می‌رسید ده‌ها،نداره بلکه صدها فرسنگ از‌بدنش زمین را پر کرده باشد.
چطور ممکن بود‌رفت انسانی چنین انرژی‌نداره عظیمی داشته باشد؟
تمامی بدنش‌درهم زیر این فشار‌امکان به لرزه افتاد.
گو مون-هیوک در حالی که نفس‌نفس می‌زد، سعی‌نبضی کرد بر خود مسلط شود، ولی هاله‌ی درنده‌ای که‌توجه فضا را پر کرده بود، تمرکز را دشوار می‌ساخت.
او منشأ انرژی را‌نداره می‌دانست، اما پاهایش از‌بدنش حرکت باز ایستاده بودند.
اگر در تیررس نگاه آن‌امکان هیولا قرار می‌گرفت، شاید پیش‌بدنش از آنکه بفهمد، جان می‌باخت.
ناگهان، آن هاله‌ی خشن که‌امکان منطقه را در خود غرق کرده‌رخت بود، شروع به محو شدن کرد.
«چی؟»
گو مون-هیوک عرق پیشانی‌اش را‌نبضی با آستین پاک کرد و‌بربسته به سمت منشأ انرژی پرواز کرد.
فاصله زیادی نداشت؛ حدود دو‌امکان لی در شمال غربی مقر‌بدنش اصلی انجمن آسمان و زمین.
وقتی رسید، چشمان‌رفت گو مون-هیوک از‌نداره شدت شوک گرد شد.
آسمان پوشیده از ابرهای تیره‌سخت بود و حفره‌ای عظیم در‌حرارت میان آن دهان باز کرده بود.
نوری سرخ‌فام از آن‌نداره بیرون می‌ریخت و زمین را‌رخت همچون غروب خورشید روشن می‌کرد.
عجیب‌تر آنکه چندین قله کوه بریده شده بودند‌نمی‌زد و صخره‌های شکسته عظیمی در هوا شناور بودند؛توجه گویی تمام منطقه متعلق به دنیایی دیگر بود.
چه اتفاقی اینجا افتاده بود؟
گو مون-هیوک که محو‌رفت تماشای این منظره باورنکردنی بود،نمی‌زد خیلی زود متوجه چیزی شد.
مردی روی یکی‌امکان از صخره‌های عظیم‌نمی‌زد شناور ایستاده بود.
ردایی سیاه بر تن داشت که‌نداره در باد به اهتزاز درآمده بود و‌سرمای موهای بلندش در پشت سرش موج می‌زد.
شمشیری در دست داشت.
شمشیری تیره رنگ بود و لحظه‌ای‌امکان که چشم گو مون-هیوک به آن‌رخت افتاد، دهانش از حیرت باز ماند.
به عنوان یک‌امکان صنعتگر، نمی‌توانست مجذوب‌نمی‌زد چنین سلاح نفیسی نشود.
«... بی‌نقص.»
در آن لحظه،رفت گو مون-هیوک مسحور‌نداره شکل شمشیر شده بود.
فرمی ایده‌آل‌تر از هر شمشیری داشت‌امکان که او به عنوان یک استاد‌رخت آهنگر تا آن روز تصور کرده بود.
چه کسی‌سخت می‌توانست چنین‌نداره شمشیری بسازد؟
گو مون-هیوک که غرق‌سخت در افکارش بود، ناگهان سیلی‌حرارت محکمی به صورت خود زد.
«دارم چه غلطی می‌کنم؟»
الان وقت‌چهره‌اش پرت شدن حواس‌سخت به شمشیر نبود.
باید چهره مرد را به‌نبضی دقت می‌دید تا انتقام مرگ‌بربسته ناعادلانه ریو سو-وول را بگیرد.
سپس...
منظره‌ای خیره‌کننده رقم خورد.
شمشیری که مرد در دست داشت شروع‌نداره به باز شدن کرد و به شکل‌سرمای حلقه‌ای درآمد که دور بازویش قرار گرفت.
چهره گو‌سخت مون-هیوک درهم رفت‌نبضی و شوکه شد.
این دیگر چه بود؟
چطور ممکن بود یک شمشیر‌امکان سالم از هم باز شود‌بدنش و به یک حلقه تبدیل گردد؟
چطور چنین چیزی امکان داشت؟
با وجود نسل‌ها مهارت خاندانش‌نبضی در صنعتگری، هرچه فکر می‌کرد‌بربسته نمی‌توانست این تکنیک را درک کند.
در همان‌درهم حال که‌سخت گیج شده بود...
ناگهان گو‌درهم مون-هیوک با‌سخت وحشت عقب رفت.
مرد سرش را‌درهم چرخاند و مستقیم‌امکان به او خیره شد.
گو مون-هیوک پنهان شده بود و‌نمی‌زد انرژی‌اش را تا حد ممکن سرکوب کرده‌جایگزین بود، اما اکنون کاملاً دستپاچه شده بود.
آیا قرار بود‌رفت به دست این‌نداره مرد کشته شود؟
درست در‌درهم لحظه‌ای که‌سخت مردد مانده بود...
غرشی رعدآسا برخاست.
پرتوی نوری کورکننده از حفره‌نبضی سرخ میان ابرها به پایین شلیک‌سرمای شد و به زمین برخورد کرد.
نور چنان شدید بود‌سخت که گو مون-هیوک مجبور‌نمی‌زد شد لحظه‌ای چشمانش را ببندد.
با صدایی‌درهم مهیب، بدنش به‌امکان عقب پرتاب شد.
به فکر محافظت از خود، انرژی دفاعی‌اش‌نداره را بالا آورد اما به شدت به‌سرمای این سو و آن سو کوبیده شد.
به چندین مانع‌امکان برخورد کرد و ناله‌ای‌حرارت از درد سر داد.
پس از چندین برخورد،سخت سرانجام موج ضربه فروکش‌نمی‌زد کرد و او متوقف شد.
گو مون-هیوک چشمانش را‌سخت باز کرد و گیج‌نمی‌زد و منگ به اطراف نگریست.
باید ده‌ها‌چهره‌اش پا به عقب‌سخت پرتاب شده باشد.
نگاهی به جایی‌امکان انداخت که پرتو‌نمی‌زد نور برخورد کرده بود...
صدایی گفت: «هیچی اونجا نبود.»
«هیچی؟»
«آره. جد بزرگم با عجله رفت اونجا، ولی صخره‌های‌نمی‌زد شناور و دامنه‌های بریده کوه ناپدید شده بودن. منطقه‌خشکی مثل یه دشت صاف شده بود. واقعاً عجیب بود.»
کافی بود‌سخت تا مو بر‌نبضی تن سیخ شود.
گو مون-هیوک، جد بزرگِ ارباب‌امکان جانگ‌جو گو چون‌مو، گفته بود که‌رخت احساس می‌کرد انگار خواب دیده است.
حفره سرخ میان‌رفت ابرها و اجسام شناور،نبضی همگی ناپدید شده بودند.
موک گیونگ‌ون‌چهره‌اش پرسید: «اون‌رفت مرده چی؟»
مردی با موهای‌امکان بلند که شمشیر تیره‌حرارت را در دست داشت.
طبق سوابق به جا مانده از جد بزرگ ارباب‌حرارت جانگ‌جو، او احتمالاً همان مجرمی بود که قلب چونگ‌ریونگ‌اندام‌ها را بیرون کشیده و باعث آن فاجعه شده بود.
«غیبش زد.»
«غیبش زد؟»
«آره. جد بزرگم حتی بازمانده‌های انجمن‌نمی‌زد آسمان و زمین رو بسیج کرد تا‌جایگزین سه شبانه‌روز بگردن، ولی هیچی پیدا نکردن.»
«... فقط اطراف رو گشتن؟»
«نه. قیافه مرد رو از روی حافظه‌اش نقاشی کرد‌حرارت و داد به بقیه. تا مدتی، انجمن آسمان و‌اندام‌ها زمین دنبال مظنون ناشناسی می‌گشت که فکر می‌کردن مجرم اصلیه...»
پیش از‌چهره‌اش آنکه جمله‌رفت تمام شود...
جیغی تیز و گوش‌خراش کارگاه‌نبضی را لرزاند و اشیاء بی‌شماری انگار‌سرمای که منفجر شده باشند، متلاشی شدند.
موک گیونگ‌ون‌درهم سرش را به‌امکان سمت چونگ‌ریونگ چرخاند.
اخم‌هایش در هم رفت.
خون اطراف او را لکه دار‌امکان کرده بود و انرژی روحانی‌اش به‌رخت طرزی دلهره‌آور در حال اوج گرفتن بود.
«این دیگه چیه؟»
ارباب جانگ‌جو، گو‌رفت چون‌مو با نگاهی‌نداره نگران به او نگریست.
گرچه چشمی برای دیدن ارواح نداشت، اما‌نبضی لرزشی را حس می‌کرد، شاید به دلیل‌مرگ انرژی روحانی که به سرعت بالا می‌رفت.
شمشیرش را کشید.
موک گیونگ‌ون با صدایی آرام کف دستش را به‌رخت سمت او بالا آورد و اشاره کرد که بایستد،نعشی و سپس از طریق انتقال صدا با چونگ‌ریونگ صحبت کرد.
«چونگ‌ریونگ، فعلاً آروم باش.»
«نمی‌فهمم... کی... کی مجرم واقعیه؟»
تخته‌های چوبی کف زمین ترک خوردند‌امکان و همچون خارهایی بلند شدند، گویی‌رخت به انرژی روحانی کینه‌توزانه او پاسخ می‌دادند.
چشمان موک‌سخت گیونگ‌ون چیز غیرعادی‌ای‌نبضی را شکار کرد.
چشمان او دید که‌سخت انرژی روحانی فزاینده‌اش، آرام‌آرام‌نمی‌زد به رنگ بنفش درمی‌آمد.