چپتر 298: هیولای شیطانی (۱)
0«چون‌ما. اسمم چون‌ماست (شیطان آسمانی).»
«!؟»
هنوز کلام موک گیونگ‌ون به‌نامی پایان نرسیده بود که لبخند‌سخنان مهربان بر لبان استاد گونگ‌جیون خشکید.
«چون... ما؟ هه.»
استاد گونگ‌جیون نسبت به واژه‌نشانه‌ای «ما» (شیطان) که در پی‌اسمی آن آمده بود، واکنش نشان داد.
از میان تمام نام‌ها، چرا باید‌راه چنین واژه شومی مانند «ما» (شیطان)اینه را به نام خود ضمیمه می‌کرد؟
اگر معنای تحت‌اللفظی آن در نظر گرفته می‌شد، به معنای «شیطانی از آسمان» بود. این نام‌واقعاً به‌طرز عجیبی دلهره‌آور می‌نمود، اما هیچ قانونی وجود نداشت که استفاده از واژه «ما» را در‌کنار نام ممنوع کند، و دلیلی هم نبود که صرفاً به‌خاطر این واژه، آن را نشانه‌ای شوم پنداشت.
«حتماً دلیلی داره‌بذاری که چنین اسمی‌منتقل به این شاگرد دادن.»
استاد گونگ‌جیون چهره‌اش را گشود و گفت: «هاهاها. آمیتابا. چون‌ما... حقیقتاً نام‌دادن خارق‌العاده‌یه. در آیین بودا، شهرت و آوازه چیزی جز گرد و غبار‌چیزی نیست، ولی امیدوارم آوازه این شاگرد صد سال، حتی هزار سال باقی بمونه.»
«ممنون از لطف‌تون. منم امیدوارم‌می‌گفت همین‌طور بشه، همون‌طور که راهب پیر‌اولیش گفت. پدربزرگم هم حرف مشابهی می‌زد.»
«حرف مشابه؟»
«بله. می‌گفت دو‌بذاری راه برای جاودانگی‌منتقل انسان وجود داره.»
«جاودانگی؟ اوه؟ چی می‌گفت؟»
«اولیش اینه که نوادگانی به جا بذاری که اراده‌ت‌انسان رو نسل به نسل منتقل کنن. دومیش هم اینه که‌دومیش نامی از خودت بذاری که تو خاطره مردم زنده بمونه.»
«هاهاها. حقیقتاً که سخنان خردمندانه‌ایه.نامی جز این، چی می‌تونه جاودانه‌سخنان باشه؟ پدربزرگت واقعاً حکیم بوده.»
با شنیدن این‌بذاری کلمات، لبخندی آرام بر‌کنن لبان موک گیونگ‌ون نشست.
حین گفتگو،نبود سرانجام به ورودی‌نشانه‌ای غار هانگما رسیدند.
غار هانگما درست‌مشابه در کنار غار‌راه میون‌بیوک قرار داشت.
رهبر فرقه هانگما که‌دومیش زودتر برای آماده‌سازی رفته‌مردم بود، آنجا انتظارشان را می‌کشید.
«آمیتابا. رسیدید؟»
«آمیتابا. آماده‌سازی‌ها‌نبود تموم شده،به‌خاطر رهبر فرقه؟»
«آره. به راهبان شیطانی نگهبان غار دستور‌برای دادم که محض احتیاط هوشیار باشن. یه راهب‌اراده‌ت تازه‌کار هم همراهت میاد، پس جای نگرانی نیست.»
«اگه چیزی هست‌کنن که باید مراقبش‌خودت باشم، میشه بهم بگید؟»
«بله، حتماً.»
رهبر فرقه هانگما نگاهی به‌نشانه‌ای موک گیونگ‌ون انداخت و سپس‌اسمی به سمت غار هانگما اشاره کرد.
«شاگرد، وقتی وارد غار بشی، چندین ورودی مسدود شده به غارهای‌اولیش دیگه می‌بینی. با اینکه ورودی‌ها مهر و موم شدن، راهبان شیطانی‌خاطره اونجا ایستادن و وردهای سرکوب شیطان رو می‌خونن. نباید مزاحمشون بشی.»
«پس فقط‌منتقل بدون دخالت‌دومیش رد می‌شم.»
«دقیقاً.»
«غاری که تو واردش میشی، داخلی‌ترین و عمیق‌ترین غاره. داخلش یه هیولای شیطانی خیلی درنده هست... این هیولا از کوه‌آیین کوچک هاهام در شمال داهام‌سان گرفته شده. قدرتش عظیمه و انرژی شیطانیش اون‌قدر قویه که حتی راهبان آرهات هم بسیج‌همون‌طور شدن و مجبور شدیم از آرایش آتش یشم سبز و سی و شش طلسم قدرتمند شیطانی برای رام کردنش استفاده کنیم.»
«گرفتنش باید حسابی دردسر داشته.»
با شنیدن سخنان موک گیونگ‌ون، رهبر‌خودت فرقه هانگما یک ابرویش را بالا‌می‌تونه انداخت، گویی به غرورش برخورده بود.
اما سپس‌نوادگانی آهی کشید‌اراده‌ت و گفت:
«هووف. حتی راهبان تازه‌کاری که با شیاطین بی‌شماری‌حتماً روبرو شدن هم نمی‌تونن تنهایی از پس این یکی‌آمیتابا بربیان. غرش شیطانیش بیش از حد قوی و خشونت‌باره.»
«همچین جونور خطرناکی، با‌بله این حال گرفتینش و آوردین‌انسان اینجا. بهتر نبود همون‌جا می‌کشتینش؟»
«آمیتابا. کشتن آخرین راه حله. به عنوان‌خاطره شاگردان بودا، چطور می‌تونیم بدون اینکه اول‌باشه سعی کنیم هدایتش کنیم، دست به کار بشیم؟»
«پس زندانیش‌نوادگانی می‌کنین و هی‌نسل براش سوترا می‌خونین؟»
«بله.»
«تا حالا هیچ‌مشابه شیطانی با این‌راه روش هدایت شده؟»
«......»
رهبر فرقه هانگ‌ما‌بذاری پاسخی نداد، که‌منتقل خود انکاری آشکار بود.
راهبان شیطانی شب و روز به نوبت وردهای سرکوب‌داره شیطان را می‌خواندند تا غرش شیطان را تضعیف کنند،حقیقتاً اما ذات واقعی هیچ‌کدام از شیاطین هرگز تغییر نمی‌کرد.
در حقیقت، بسیاری از شیاطین پیش از‌برای آنکه ۱۰۸ ورد کامل شود، می‌مردند، چرا‌بذاری که انرژی شیطانی‌شان همراه با غرششان تضعیف می‌شد.
در واقعیت، هدایت‌کنن و روشن‌بین کردن‌خودت شیاطین غیرممکن بود.
بنابراین با اینکه راهبان همچنان‌نسل تلاش می‌کردند، در اعماق قلبشان باور‌خاطره داشتند که این کار شدنی نیست.
«اون اعتماد به‌صرفاً نفس به‌زودی دود‌شوم میشه و میره هوا.»
موک گیونگ‌ون که خود نیز در نیروی دارما‌جاودانگی تبحر داشت، می‌توانست انرژی شیطانی آن هیولای عجیب‌نسل را که در میدان آرهات سقوط کرده بود، بسنجد.
او اذعان داشت که آن موجود بسیار قوی‌تر‌مردم از شیاطین معمولی است، اما چیزی که قرار‌واقعاً بود ببیند، در سطحی کاملاً متفاوت قرار داشت.
آن موجود نه‌تنها قدرتمند و خشن بود، بلکه آن‌قدر‌نامی هوش داشت که با انسان‌ها بازی کند؛ و به‌باشه همین دلیل بود که در عمیق‌ترین غار حبس شده بود.
«خب، زندانی‌نبود کردنش به نظر‌نشانه‌ای خیلی فایده‌ای نداره.»
کنایه نیش‌دار موک گیونگ‌ون با واکنش رهبر‌برای فرقه هانگما روبرو شد که دستانش را به‌اراده‌ت حالت دعا روی هم گذاشت و پاسخ داد:
«آمیتابا. پس شاگرد، ثابت کن که‌خودت می‌تونی با هنرهای شیطانی که فراتر از‌جاودانه اصول معمولیه، اون شیطان رو کنترل کنی.»
«متوجه شدم.»
موک گیونگ‌ون به‌مشابه راهنمایی رهبر فرقه‌راه هانگما وارد غار شد.
- ووووووم!
به محض اینکه قدم‌اراده‌ت به داخل گذاشت، اخم‌های‌دومیش موک گیونگ‌ون در هم رفت.
«چرا این‌طوری شدی؟»
روح آبی پرسید.
«... خیلی شبیه وقتیه‌دومیش که اولین بار انرژی‌مردم حقیقی ذاتی رو لمس کردم.»
«انرژی حقیقی‌نوادگانی ذاتی؟ نکنه‌اراده‌ت داخل غار...»
«نیروی دارما‌نبود اینجا خیلی‌به‌خاطر قوی‌تر از بیرونه.»
موک گیونگ‌ون‌می‌زد دلیلش را روی‌می‌گفت دیوارهای غار یافت.
تمامی دیوارها با وردهای سرکوب شیطان که‌خاطره با طلا نوشته شده بودند، پوشیده شده بود‌پدربزرگت و فضا را از نیروی دارما لبریز می‌کرد.
با این حال، به نظر می‌رسید این نیروی دارما با‌خودت انرژی مرگ و انرژی شیطانی درون بدن موک گیونگ‌ون در‌واقعاً تضاد است و باعث شده بود انرژی‌های درونی‌اش به تلاطم بیفتند.
او حتی دچار سردردی‌به‌خاطر شد که پیش از‌حتماً آن خبری از آن نبود.
«فکر می‌کنی بتونی تحملش کنی؟»
«کم و بیش.»
اگرچه انرژی‌اش ناپایدار شده‌اراده‌ت بود، اما آن‌قدر دردناک‌دومیش نبود که او را بکشد.
فقط حضور‌نبود در آن‌به‌خاطر فضا ناخوشایند بود.
علاوه بر آن،
- اهم سومانی سومانی هوم‌نامی آریهانا آریهانا هوم آریهانا بانایا هوم‌خردمندانه‌ایه بانایا هوم بابام بارا هوم باتاک.
همان‌طور که رهبر فرقه هانگما هشدار داده بود، راهبان شیطانی‌خودت در ورودی هر غار داخل غار هانگما مشغول خواندن وردهای‌واقعاً سرکوب شیطان بودند که باعث می‌شد گوش‌ها به درد آیند.
موک گیونگ‌ون با تحمل‌به‌خاطر این ناراحتی، به سمت عمیق‌ترین‌داره بخش غار هانگما پیش رفت.
در طول‌می‌زد مسیر، رهبر‌بله فرقه هانگما گفت:
«تمام سی و شش غار پشت شائولین‌خاطره به هم متصلن. اگه از مسیر اصلی‌باشه خارج بشی، ممکنه گم بشی. لطفاً مراقب باش.»
«ممنون بابت تذکر.»
«و وقتی رسیدی، اگه مشکلی پیش اومد، بلند داد‌داره بزن. با اینکه پاهای شیطان با ابزارهای دارما بسته‌حقیقتاً شده، ولی قدرتش اون‌قدر زیاده که هنوزم می‌تونه خطرناک باشه.»
«فهمیدم.»
سرانجام، آن‌ها به‌کنن داخلی‌ترین غار در‌خودت مجموعه غارهای هانگما رسیدند.
ورودی آن‌نوادگانی بسیار بزرگ‌تر‌اراده‌ت از بقیه بود.
دروازه آهنی که آن را مهر و‌پنداشت موم کرده بود نیز با وردهای سرکوب‌گشود شیطان به رنگ طلایی منقوش شده بود.
-اوم سومانی سومانی هوم آریهانا‌می‌گفت آریهانا هوم آریهانا بانایا هوم‌اوه بانایا هوم بابام بارا هوم باتاک.
یک راهب دیوبند در‌دومیش ورودی ایستاده بود و‌مردم اوراد را تلاوت می‌کرد.
وقتی آن‌ها رسیدند، راهب مکث‌نسل کرد و دستانش را به‌خودت نشانه احترام به هم چسباند.
«آمیتابا. تشریف آوردید، رهبر فرقه؟»
«مگه نگفتم ذکر گفتن رو تموم‌راه کن و تو اتاق نزدیک منتظر‌اینه بمون؟ اینجا چه غلطی می‌کنی، دوک‌سو؟»
«تسبیحم دم در افتاد... فکر کردم دیو‌خاطره از خستگی خوابش برده، ولی بیدار شد‌باشه و شلوغ‌کاری کرد، واسه همین داشتم آرومش می‌کردم.»
«هوم.»
با شنیدن این حرف،به‌خاطر رهبر فرقه هانگما با نگرانی‌داره به دهانه غار چشم دوخت.
با وجود تمام‌مشابه هشدارها، دیوِ داخل‌راه غار واقعاً خطرناک بود.
آن‌ها برنامه ریخته بودند که موک گیونگ‌ون را زمانی‌زنده به داخل بفرستند که قدرت دارما در اوج خود باشد‌شنیدن و دیو بر اثر اوراد، بیشترین خستگی را داشته باشد.
اگر دیو بیدار شده‌اراده‌ت بود و شر به پا‌نامی می‌کرد، اوضاع می‌توانست خطرناک شود.
اگر کارها طبق برنامه‌به‌خاطر پیش نمی‌رفت، ممکن بود‌حتماً به راحتی آسیب ببینند.
رهبر فرقه‌می‌زد هانگما با‌بله احتیاط گفت:
«شاگرد، لطفاً یه لحظه صبر‌نامی کن. باید یکم بیشتر ذکر‌سخنان بگیم تا دیو آروم بگیره.»
موک گیونگ‌ون‌نوادگانی سرش را‌اراده‌ت تکان داد.
«واقعاً فرقی‌نبود هم می‌کنه؟ فقط‌نشانه‌ای بذار برم تو.»
«شاگرد... این واسه امنیت خودته. هر‌راه چقدر هم بخوای خودت رو ثابت‌اینه کنی، نمی‌تونم بذارم تو خطر بیفتی.»
«نگرانیت رو‌منتقل می‌فهمم، ولی‌دومیش وقت نداریم.»
معبد شائولین‌نوادگانی به پایتخت امپراتوری‌نسل کاملاً نزدیک بود.
اگر کاخ نیرو‌صرفاً یا ردیاب می‌فرستاد،شوم خیلی زود می‌رسیدند.
بنابراین موک‌می‌زد گیونگ‌ون باید‌بله عجله می‌کرد.
«حداقل می‌تونی‌منتقل این یه قلم‌نامی رو بیخیال شی؟»
«اگه خیلی خطرناک‌بذاری شد، داد می‌زنم.منتقل فقط بذار برم تو.»
«هااا.»
رهبر فرقه هانگما نوچ‌نوچی‌بله کرد اما بعد به سمت‌انسان قفل‌های دروازه آهنی بزرگ رفت.
چون دروازه‌منتقل بسیار بزرگ بود،نامی پنج قفل داشت.
او کلیدی‌نوادگانی از کمرش‌اراده‌ت برداشت و گفت:
-کلنگ!
«شاگرد، این دروازه از فولاد آب‌دیده‌ست. هر چقدر‌جاودانگی هم تو هنرهای رزمی ماهر باشی، نمی‌تونی ببریش‌نسل یا بشکنیش. پس اگه خطرناک شد، فوراً فریاد بزن.»
«باشه.»
-چریک!
رهبر فرقه هانگما همه قفل‌ها را باز کرد جز‌داره یکی از قفل‌های غیرعادی و دراز، و مشعلی را‌حقیقتاً که روی دیوار آویزان بود به موک گیونگ‌ون داد.
«اون تو تاریکه، این رو‌می‌گفت ببر. داخل غار قلاب‌هایی هست‌اوه که بتونی مشعل رو آویزون کنی.»
«فهمیدم. ولی‌منتقل چرا قفل آخری‌نامی رو باز نمی‌کنی؟»
«واسه مواقع اضطراری.»
«اضطراری؟»
«این قفل مخصوصاً جوری ساخته‌می‌گفت شده که دروازه فقط به‌اوه اندازه عبور یه نفر باز بشه.»
«آهان.»
«اگه بیشتر باز بشه، ممکنه دیو‌منتقل فرار کنه. این دیو نه تنها‌مردم وحشیه، بلکه حیله‌گر هم هست. مراقب باش.»
«حواسم هست.»
«پس به سلامت برو. آمیتابا.»
-قیژژژژ!
دروازه آهنی عظیم باز شد و تنها شکاف‌دومیش باریکی باقی گذاشت که فقط به اندازه رد‌می‌تونه شدن یک نفر به صورت کج جا داشت.
موک گیونگ‌ون‌نبود مشعل به‌به‌خاطر دست وارد شد.
به محض اینکه پایش‌بله را داخل گذاشت، راهبان‌جاودانگی بیرون دروازه را بستند.
-قیژژژ! کوب!
با اینکه تا حد امکان با‌منتقل احتیاط آن را بستند، اما به‌مردم خاطر ابعاد دروازه، صدا همچنان بلند بود.
موک گیونگ‌ون بی‌توجه به سر‌نشانه‌ای و صدا، مشعل را بالا گرفت‌شاگرد تا فضای غار را روشن کند.
«بزرگه.»
محوطه غار‌منتقل بسیار بزرگ‌تر از‌نامی حد انتظار بود.
آن‌قدر وسیع بود که‌اراده‌ت نور مشعل نمی‌توانست تمام‌دومیش فضا را روشن کند.
بخش‌هایی از‌نبود غار در سایه‌نشانه‌ای فرو رفته بود.
-تپ!
موک گیونگ‌ون مشعل را به‌نامی سمت سایه‌ها نبرد، بلکه آن‌سخنان را روی قلابی کنار دروازه آویخت.
سپس به تاریکی خیره شد.
حتی بدون جستجو کردن، می‌توانست‌نشانه‌ای انرژی شیطانی نیرومندی را که‌اسمی از آنجا ساطع می‌شد، حس کند.
«می‌بینیش؟»
«آره. می‌بینم. چشمان اون‌دومیش هیولای شیطانی داره سوسو‌مردم می‌زنه و نگام می‌کنه.»
درخشش سرخ درون آن‌اراده‌ت چشم‌ها نشان می‌داد که‌دومیش هیولا باید چقدر عظیم‌الجثه باشد.
«کیک‌کیک‌کیک‌کیک.»
از میان‌می‌زد سایه‌ها خنده‌ای دلهره‌آور‌می‌گفت به گوش رسید.
صدا اصلاً شبیه انسان نبود،نامی بیشتر شبیه این بود که‌سخنان کسی داشت گلویش را می‌خراشید.
موک گیونگ‌ون طلسمی را‌اراده‌ت در دست راستش فشرد‌دومیش و جادویش را آماده کرد.
گفته بودند نود و نه روز اوراد‌پنداشت دیوبند خوانده‌اند تا غرش دیو را کنترل کنند،گفت اما انرژی شیطانی‌اش هنوز قوی به نظر می‌رسید.
«چقدر قوی به نظر میاد؟»
«به نظر‌منتقل میاد حداقل یه‌نامی هیولای شیطانی باشه.»
«هیولای شیطانی؟»
«آره.»
«واقعاً ممکنه‌می‌زد یه هیولای‌بله شیطانی باشه؟»
نام‌گذاری موجودات عجیب یا‌دومیش شیاطین طیفی بسته به‌مردم سطح خطرشان تغییر می‌کرد.
پایین‌ترین رتبه «حیوان درنده» بود،نسل سپس «جانور عجیب»، و بالاتر‌خودت از آن «هیولای شیطانی» قرار داشت.
حتی جانور روحانی، «هیوم‌ون»، یک‌نشانه‌ای جانور عجیب محسوب می‌شد، اما‌اسمی انرژی شیطانی اینجا بسیار قوی‌تر بود.
از میان سایه‌ها دوباره‌بله صدای خنده آمد، همراه‌جاودانگی با صدایی که سخن می‌گفت.
«کیک‌کیک‌کیک‌کیک. راهب‌های لعنتی، باید ازم تشکر کنید. بعد‌مردم از نود و نه روز حبس اینجا و خوندن‌حکیم اون سوتراهای خسته‌کننده، بالاخره یه غذای لذیذ برام آوردید.»
مایه شگفتی بود‌بذاری که آن موجود می‌توانست‌کنن با صدایش سخن بگوید.
آن صدای خراشیده گلو‌به‌خاطر ترسناک بود، اما معنا‌حتماً را به وضوح منتقل می‌کرد.
-بوم!
صدای قدم‌هایی‌منتقل در سراسر‌دومیش غار پیچید.
-بوم!
زمین لرزید.
سپس، در‌می‌زد محدوده نور مشعل،می‌گفت هیولا نمایان شد.
«ها؟»
روی سرش‌نوادگانی شاخ‌هایی شبیه‌اراده‌ت اژدها داشت.
خزش سرخ‌رنگ بود و بدنش ترکیبی‌شوم از سگ و گاو نر به‌دادن نظر می‌رسید، اما سم‌هایی مانند اسب داشت.
جثه‌اش آن‌قدر عظیم بود که موک‌راه گیونگ‌ون مجبور شد سرش را بالا‌اینه بگیرد تا تمام قدش را ببیند.
با دیدن این‌کنن صحنه، روح آبی‌خودت (چونگ‌ریونگ) با تعجب گفت:
«شاگرد... این آل‌یوئه.»
«آل‌یو؟»
«وقتی گفتی کوه کوچک هاهام، باورم‌راه نشد، ولی اون راهب‌های دیوونه واقعاً‌اینه یه هیولای شیطانی گرفتن و حبس کردن.»
روح آبی‌منتقل مات و‌دومیش مبهوت مانده بود.
حتی تهذیب‌گران ماهر هنرهای شیطانی‌نسل هم برای مقابله با چنین هیولای‌خاطره شیطانی‌ای به ده‌ها نفر نیاز داشتند.
اینکه شائولین قدرت دستگیری و‌نشانه‌ای زندانی کردن یکی از آن‌ها‌اسمی را داشت، مسئله کوچکی نبود.
اما وضعیت جدی بود.
«... اوضاع خیطه. هیولاهای‌دومیش شیطانی جدا از زور‌مردم بازو، عقل هم دارن.»
«اول باید رامش کنیم.»
چه برای کنترل کردنش و‌نشانه‌ای چه برای استفاده به عنوان جانور‌شاگرد روحانی، باید آن را مطیع می‌کردند.
تنها جای شکرش این بود که انرژی‌برای شیطانی این هیولا، بدترین چیزی نبود که‌بذاری موک گیونگ‌ون اخیراً با آن روبرو شده بود.
شاید به این خاطر بود‌نامی که قبلاً با بدتر از این‌ها‌خردمندانه‌ایه دست و پنجه نرم کرده بود.
در همان لحظه،
«کیک‌کیک‌کیک‌کیک!»
-بوم! بوم!
هیولای شیطانی، آل‌یو، که آرام‌نامی قدم برمی‌داشت، ناگهان با سرعت‌سخنان به سمت موک گیونگ‌ون خیز برداشت.
«واسه همچین‌نوادگانی هیکل گنده‌ای‌اراده‌ت خیلی سریعه.»
موک گیونگ‌ون فرم بدنش را تغییر‌شوم داد تا فاصله بگیرد و آماده شد‌چهره‌اش تا «آرایش شش جهت» را شکل دهد.
اما آل‌یو که‌مشابه در حال یورش‌راه بود، ناگهان متوقف شد.
-پات!
سپس عقب‌نوادگانی رفت و چشمان‌نسل لرزانش را گشود.
«کیری‌ری‌ریک. تو... تو دیگه‌به‌خاطر چه کوفتی هستی؟ چرا بوی‌داره اون روباه هیولا رو میدی؟»
«!؟»