چپتر 43: ارباب جانگ‌جو (۲)
0موک یو-چون با گام‌های شتابان‌است پیش آمد، گویی کلامی بر‌نشدی لب داشت که باید حتماً می‌گفت.
با این حال، چون نزدیک‌تر شد، حضور دو‌نرم رزمیکار از تالار داخلی در آن نزدیکی مانع‌حرف از آن شد که بی‌درنگ لب به سخن گشاید.
موک گیونگ‌ون‌نسبت لبخند ملایمی زد‌تیره‌تر و پیش‌دستی کرد:
«چهار روز گذشت، نه؟»
«مزخرف نگو. تو...»
«تو؟»
موک یو-چون زیر لب‌قابل‌توجهی چیزی زمزمه کرد و‌دریافت نتوانست کلامش را ادامه دهد.
چه خبر بود؟ موک یو-چون در‌قابل‌توجهی میانِ حیرت، با سر اشاره کرد‌چیست که به سمت تالار اصلی بروند.
پس آن‌ها‌وانمود راهی تالار‌بی‌خبر اصلی شدند.
در حالی که رزمیکاران‌امتحانش تالار داخلی پیشاپیش می‌رفتند، موک‌هشدار یو-چون با صدایی آهسته پرسید:
«تو... امتحانش کردی؟»
«چی رو؟»
«یواش‌تر!»
موک یو-چون‌آهسته با عتابی‌امتحانش نرم هشدار داد.
موک گیونگ‌ون‌نسبت تکخندی زد‌قابل‌توجهی و آرام گفت:
«داری راجع‌دیدن به چی‌نسبت حرف می‌زنی؟»
«واقعاً نمی‌دونی یا‌می‌کرد خودت رو زدی‌عجیبه به اون راه؟»
«آهان! نکنه منظورت اون یون‌موک...»
«هیس!»
موک یو-چون‌دیدن کلام موک گیونگ‌ون‌به‌طور را قطع کرد.
او در حالی که نگاهش‌است به رزمیکاران تالار داخلیِ پیش‌رو بود،پوف با صدایی حتی آهسته‌تر زمزمه کرد:
«اسم نبر.آهسته فقط جواب‌امتحانش سوالم رو بده.»
آنچه موک یو-چون درباره‌اش می‌پرسید، چیزی‌شده نبود جز «تکنیک قلب یون‌موک‌هوا»، کتابچه‌وانمود راهنمای مخفی و اختصاصی ارباب جانگ‌جو.
در حقیقت، موک گیونگ‌ون با دیدن چهره موک‌شده یو-چون که نسبت به چهار روز پیش به‌طور قابل‌توجهی‌است تیره‌تر شده بود، بلافاصله دریافت که مقصود او چیست.
او تنها‌وانمود وانمود می‌کرد‌بی‌خبر که بی‌خبر است.
- عجیبه‌آهسته که هنوز دچار‌کردی انحراف چی نشدی.
پوف.
چونگ‌ریونگ که در‌چهره کنارش بود، دودی بیرون‌تیره‌تر داد و سخن گفت.
او نیز می‌دانست‌می‌کرد که موک یو-چون تکنیک‌هنوز اشتباهی را آموخته است.
موک گیونگ‌ون تکنیک صحیح را به او نداده‌نرم بود و برخی از کاراکترهای فرمول را خودسرانه‌حرف تغییر داده بود، بنابراین بروز عوارض جانبی اجتناب‌ناپذیر بود.
موک گیونگ‌ون پرسید،به‌طور هرچند تعمداً وانمود می‌کرد‌بلافاصله از هیچ‌چیز خبر ندارد:
«مشکلی پیش اومده؟»
ابروهای موک‌وانمود یو-چون به‌شدت‌بی‌خبر در هم رفت.
«بعد از دیدن‌پرسید قیافه من داری‌یواش‌تر این رو می‌پرسی...»
صدایش در حال بالا رفتن‌تیره‌تر بود، ولی موک یو-چون نگاهی به‌تنها جلو انداخت و کلامش را برید.
به نظر‌دیدن می‌رسید خشمش‌نسبت را فرو می‌خورد.
پس از آنکه‌می‌کرد بر خود مسلط‌عجیبه شد، آرام گفت:
«امتحانش کردی‌آهسته یا نه؟ فقط‌کردی همینو جواب بده.»
موک گیونگ‌ون‌نسبت با خونسردی‌قابل‌توجهی پاسخ داد:
«فکر می‌کنی امتحانش نکردم؟»
با این حرف، موک یو-چون‌است چشمانش را ریز کرد و‌نشدی خیره به موک گیونگ‌ون نگریست.
«... درسته.آهسته امکان نداره‌امتحانش امتحانش نکرده باشی.»
حتی اگر چشم طمع به جایگاه‌شده ارباب جانگ‌جو نداشت، آن یک کتابچه‌وانمود راهنمای مخفی از هنرهای رزمی پیشرفته بود.
هر رزمیکاری طبیعتاً کنجکاو می‌شد.
«پس چرا حالت خوبه؟»
در این چهار روز، موک یو-چون‌یواش‌تر تکنیک گردش چیِ «تکنیک قلب یون‌موک‌هوا»آرام را با اشتیاقی لبریز تمرین کرده بود.
اما هرچه بیشتر تمرین می‌کرد، بیشتر‌شده حس می‌کرد که انرژی درونش تغییر‌وانمود می‌کند و به طرز عجیبی دگرگون می‌شود.
روز اول گمان می‌کرد شاید به خاطر ماهیت پیشرفته هنر‌دریافت رزمی باشد، ولی پس از چهار روز، پوستش به رنگ‌دچار قرمز تیره درآمده بود و چیزی درست به نظر نمی‌رسید.
«... نکنه گولم زده؟»
به خاطر تغییرات‌پرسید بدنش، شک و تردیدش‌عتابی به آسانی برطرف نمی‌شد.
متهم کردن او به دادن نسخه تقلبی دشوار بود،مقصود چرا که او فرمول را نُه بار در همان‌دچار لحظه و به درخواست خودش از بر خوانده بود.
«اگه این پسره نسخه‌نسبت درست رو بهم داده‌شده باشه، یعنی مشکل از منه.»
پذیرفتن این‌وانمود موضوع به نوبه‌است خود دشوار بود.
حتی او که به اوج رسیده بود،عتابی در یادگیری این تکنیک دست‌وپامیزد، اما این‌داری پسر هیچ نشانه‌ای از همان عوارض جانبی نداشت.
این بدان معنا بود که‌تیره‌تر شاید او فرمول تکنیک را‌چیست اشتباه فهمیده یا اشتباه آموخته است.
- فشرده شدن!
مشت موک یو-چون گره خورد.
نه، امکان نداشت.
این پسر که تنها یک رزمیکار درجه سه‌دریافت بود، محال بود درکی بالاتر از هنرهای رزمی پیشرفته‌هنوز نسبت به او داشته باشد که نابغه خوانده می‌شد.
نمی‌دانست مشکل کجاست،چهره ولی مطمئناً بر‌قابل‌توجهی آن غلبه می‌کرد.
در آن لحظه،می‌کرد موک گیونگ‌ون رو‌عجیبه به موک یو-چون گفت:
«مشکل هر چی که‌امتحانش هست، حالا که ارباب جانگ‌جو‌هشدار بیدار شده، اوضاع عوض نمیشه؟»
با این حرف،به‌طور گوشه لب‌های موک‌شده یو-چون اندکی بالا رفت.
بیدار شدن ارباب‌چهره جانگ‌جو حقیقتاً برای‌قابل‌توجهی او شانسی بزرگ بود.
هرچند او یادگیری هنرهای رزمی اختصاصی ارباب جانگ‌جو را‌انحراف از طریق معامله آغاز کرده بود، اما بسیاری از‌اشتباهی ملازمان همچنان به او، پسر یک صیغه، با بی‌اعتمادی می‌نگریستند.
به همین‌آهسته دلیل بسیار‌امتحانش مضطرب بود.
ولی حالا که ارباب جانگ‌جو، که‌شده به او لطف داشت، بیدار شده بود،می‌کرد ساختار جانشینی دوباره به نفع او بود.
«آسمان داره کمکم می‌کنه.»
این حقیقت که ارباب جانگ‌جو بلافاصله‌عجیبه پس از بیداری فرزندانش را فراخوانده‌چونگ‌ریونگ بود، شاید به همین موضوع مربوط می‌شد.
شاید می‌خواست‌آهسته جانشین را به‌طور‌کردی قطعی انتخاب کند.
موک گیونگ‌ون با دیدن موک یو-چون‌شده که سرشار از انتظار بود، تکخندی زد‌می‌کرد و نگاهش را برگرداند، گویی علاقه‌ای ندارد.
- هوم؟
در آن لحظه،می‌کرد چونگ‌ریونگ با نگاه به‌هنوز جایی علاقه نشان داد.
موک گیونگ‌ون‌آهسته با چهره‌ای پرسشگر‌کردی به او نگریست.
سپس او سخن گفت:
- به‌دیدن نظر میاد‌نسبت وارد شدن.
«وارد شدن؟»
- خیلی جرات دارن.امتحانش بدون ترس پا به‌نرم قلمرو گوش‌های من گذاشتن.
«آها.»
با شنیدن سخنان او، موک‌به‌طور گیونگ‌ون طوری سر تکان داد‌دریافت که انگار متوجه شده است.
به نظر می‌رسید‌می‌کرد آنچه منتظرش بود،عجیبه از راه رسیده است.
موک گیونگ‌ون حدس می‌زد‌امتحانش که همراهان مرتبط با «تهذیب‌گر‌هشدار ساک» یقیناً به‌زودی خواهند آمد.
- من‌نسبت اول به‌قابل‌توجهی استقبالشون میرم.
- ویززز!
با این کلمات، چونگ‌ریونگ که‌است چشمان سرخش می‌درخشید، در آن‌نشدی سوی دیوارِ کنار مسیر ناپدید شد.
در مقابل تالار اصلی،قابل‌توجهی یکی دیگر از اعضای‌دریافت خاندان موک زودتر رسیده بود.
او پسر‌دیدن ارشد، موک‌نسبت یونگ-هو بود.
اگرچه او انرژی درونی‌اش را به گردش درآورده‌دچار بود تا خماری‌اش را تا حدی تسکین دهد، اما‌می‌دانست هنوز بوی الکل می‌داد که خوشایند بانو سوک نبود.
عیاشی او چیز جدیدی نبود،کردی بنابراین او تا حدی به آن‌تکخندی عادت داشت، هرچند هنوز آزارش می‌داد.
ولی امروز فرق می‌کرد.
«حالا چرا الان؟»
او همین حالا هم‌بی‌خبر با متغیری به نام‌دچار موک گیونگ‌ون درگیر بود.
با این حال، این متغیر می‌توانست با خلاص شدن از شر‌تکخندی موک گیونگ‌ون یا گرفتن کتابچه راهنمای مخفیِ اختصاصیِ ارباب جانگ‌جو از‌اون او حل شود، بنابراین او روش‌های دیگری را در نظر داشت.
اما ناگهان، ارباب جانگ‌جو‌قابل‌توجهی که او فکر می‌کرد قطعاً‌مقصود خواهد مرد، بیدار شده بود.
او بیشتر از‌چهره آنکه از بیداری شوهرش‌تیره‌تر خوشحال باشد، نگران بود.
«... نکنه؟»
چرا بلافاصله پس از بیداری فرزندانش‌یواش‌تر را فراخوانده بود؟ هرچقدر فکر می‌کرد،آرام تنها یک چیز به ذهنش می‌رسید.
«جانشین.»
شاید ارباب جانگ‌جو که به سختی از یک‌شده کمای طولانی بیدار شده بود، سعی داشت برای‌بی‌خبر پیشگیری از هرگونه اتفاق پیش‌بینی نشده، جانشینی انتخاب کند.
اگر حدس او‌می‌کرد درست بود، مشکل‌عجیبه بزرگی پیش رو داشتند.
همه می‌دانستند که ارباب‌امتحانش جانگ‌جو به کوچک‌ترین پسر،نرم موک یو-چون، علاقه خاصی دارد.
اگر یونگ-هو‌نسبت با چنین‌قابل‌توجهی وضعیتی وارد می‌شد...
- قروچه!
با اینکه فرزند خودش‌بی‌خبر بود، در چنین مواقعی واقعاً‌انحراف مثل دشمن به نظر می‌رسید.
همین دو سال پیش، او باهوش و‌عتابی حتی نابغه محسوب می‌شد، اما از یک جایی‌راجع به بعد، غرق در نوشیدن و زن‌بارگی شد.
همه‌اش تقصیر‌نسبت آن موک‌قابل‌توجهی یو-چون بود.
ولی الان وقت‌چهره نفرت ورزیدن یا‌قابل‌توجهی سرزنش کردن او نبود.
«یونگ‌هو.»
«بله، مادر.»
«جلوی ارباب جانگ‌جو حرف مفت نزن. خودم‌بلافاصله همه کارها رو راست‌وریست می‌کنم، تو فقط‌بی‌خبر دهنت رو بسته نگه دار و ساکت باش.»
باز کردن دهان در حالی‌به‌طور که بوی تعفن الکل از آن‌مقصود به مشام می‌رسید، هیچ فایده‌ای نداشت.
اگرچه این گردهمایی فقط مختص‌است فرزندان بود، اما او باور داشت‌پوف که کسی نمی‌تواند مانع ورودش شود.
اگر آن‌ها سعی داشتند بلافاصله‌کردی جانشین را تعیین کنند، او باید‌تکخندی به هر طریقی جلویش را می‌گرفت.
در حالی که غرق این افکار بود، مادام‌دریافت جانگ و موک اونپیونگ، پسر دوم خاندان موک را‌هنوز دید که از ورودی سمت چپ عمارت نزدیک می‌شدند.
'همف.'
آن‌ها هم نفرت‌انگیز بودند.
مادام جانگ، از خاندان ژانگ شمالی هوی، جلوی رویش با تظاهر به‌آرام ادب او را «خواهر» صدا می‌زد، اما پشت سرش هر کاری می‌کرد تا‌نکنه پسر خودش را جانشین کند؛ حتی تا جایی که خدمتگزاران را تطمیع می‌کرد.
'پست‌فطرت.'
موک اونپیونگ‌دیدن هم لنگه‌نسبت مادرش بود.
پسر کو ندارد نشان از پدر (یا در‌دچار این مورد مادر)؛ او هم دزدی بود که چشم‌می‌دانست طمع به جایگاه پسر ارشد، موک یونگ‌هو، دوخته بود.
مطمئن نبود ارباب جانگ‌جو امروز‌کردی چه خواهد گفت، اما اوضاع آن‌طور‌تکخندی که آن‌ها آرزو داشتند پیش نمی‌رفت.
او به‌نسبت هر قیمتی‌قابل‌توجهی جلویش را می‌گرفت.
در حالی که این افکار را‌قابل‌توجهی در سر می‌پروراند، آخرین پسران خاندان‌چیست موک به ورودی جنوبی عمارت رسیدند.
پسر سوم، موک‌می‌کرد گیونگ‌ون، و ته‌تغاری‌عجیبه خانواده، موک یو-چون.
با دیدن این صحنه، رئیس تالار‌یواش‌تر داخلی، جانگ میونگ‌این، به ایوان رفت‌آرام و از پشت در کاغذی گزارش داد.
«همه اربابان جوان جمع شده‌اند.»
چهار برادر ناتنی‌می‌کرد خاندان موک شانه‌عجیبه به شانه یکدیگر ایستادند.
از سمت چپ، پسر ارشد موک یونگ‌هو،عتابی پسر دوم موک اونپیونگ، پسر سوم موک‌داری گیونگ‌ون، و کوچک‌ترین پسر، موک یو-چون قرار داشتند.
تنهـا این چهار‌به‌طور نفر وارد اتاق‌شده ارباب جانگ‌جو شدند.
مادام سوک و همسر دوم، مادام‌قابل‌توجهی جانگ، اصرار داشتند که وارد شوند،چیست اما به دلیل قاطعیت ارباب جانگ‌جو نتوانستند.
آن‌ها با‌وانمود نگرانی بیرون‌بی‌خبر منتظر ماندند.
'هوم؟'
موک گیونگ‌ون‌نسبت در درونش‌قابل‌توجهی متعجب بود.
دلیلش واکنش‌دیدن برادران خاندان‌نسبت موک بود.
او طبیعتاً انتظار داشت که آن‌ها از دیدن پدری که از‌پوف لبه پرتگاه مرگ بازگشته خوشحال باشند و به او خوش‌آمد بگویند،برخی اما برخلاف انتظار، همه آن‌ها بسیار مضطرب و عصبی به نظر می‌رسیدند.
حتی موک یو-چون که‌امتحانش گفته می‌شد محبوب پدر‌نرم است هم استثنا نبود.
در نتیجه،نسبت جو اتاق‌قابل‌توجهی بسیار سنگین بود.
'... پس دلیلش اینه.'
حالا می‌فهمید چرا وقتی ارباب جانگ‌جو‌عجیبه در بستر بیماری بود، آن‌ها تا‌چونگ‌ریونگ این حد نگران مرگ و زندگی‌اش بودند.
به نظر می‌رسید‌پرسید که آن‌ها از نگاه‌عتابی ارباب جانگ‌جو وحشت داشتند.
او چقدر باید سختگیر باشد که آن‌ها‌بلافاصله این‌گونه مضطرب شده‌اند؟ موک گیونگ‌ون نگاهی به ارباب‌است جانگ‌جو انداخت که نیم‌خیز روی تخت نشسته بود.
با وجود اینکه مدت زیادی‌به‌طور به خاطر نفرین بیهوش بود،دریافت چشمانش تیز و سرزنده بودند.
'این همون کسیه که‌بی‌خبر میگن قوی‌ترین فرد در‌دچار فرقه شمشیر یون‌موک هستش؟'
اطلاعاتی که موک گیونگ‌ون‌امتحانش واقعی به جا گذاشته‌نرم بود، این را بیان می‌کرد.
ارباب جانگ‌جو، موک ایندان.
گفته می‌شد او قوی‌ترین فرد در فرقه‌تیره‌تر شمشیر یون‌موک و یکی از ده استاد‌وانمود برتر شمشیر در تمام استان آن‌هویی است.
به یاد آورد که‌بی‌خبر از روی کنجکاوی از‌دچار مرحوم گام هو-وی پرسیده بود.
[فکر می‌کنی یکی از‌امتحانش ده استاد برتر شمشیر در‌هشدار کل استان بودن کار ساده‌ایه؟]
گام هو-وی گفته بود که‌تیره‌تر ارباب جانگ‌جو، موک ایندان، رزمیکاری‌چیست است که به اوج رسیده است.
در آن زمان، او‌نسبت دقیقاً درک نمی‌کرد که‌شده این چقدر شگفت‌انگیز است.
اما پس از تجربه مهارت‌های موک یو-چون، که به‌انحراف آستانه قلمرو اوج رسیده بود، می‌توانست تا حدودی تصور‌اشتباهی کند که استادی در آن سطح چقدر قدرتمند خواهد بود.
با این حال،پرسید این موضوع سوالی‌یواش‌تر را هم ایجاد می‌کرد.
'چطور گرفتار نفرین شد؟'
گفته می‌شود استادی که در‌به‌طور قلمرو اوج است، چی را‌دریافت به طبیعیِ نفس کشیدن کنترل می‌کند.
چطور ممکن است کسی با این عظمت‌هنوز گرفتار نفرین شود؟ این موضوع پیچیده‌تر بود‌دودی چون او در حال مطالعه هنرهای شیطانی بود.
در آن لحظه، چشمان‌امتحانش موک گیونگ‌ون با چشمان‌نرم ارباب جانگ‌جو تلاقی کرد.
او لحظه‌ای فکر کرد که مانند‌شده برادران دیگر سرش را پایین بیندازد،وانمود اما تصمیم گرفت این کار را نکند.
هر چه باشد، چرا باید به‌قابل‌توجهی عنوان پدر و پسر، فقط به‌چیست خاطر سختگیری او چنین کاری می‌کرد؟
«.........»
با دیدن این صحنه،امتحانش در چشمان ارباب جانگ‌جو‌نرم رگه‌ای از علاقه پدیدار شد.
دلیلش ساده بود.
این بچه، که از زمان مرگ‌قابل‌توجهی مادرش هرگز درست به چشمان او‌چیست نگاه نکرده بود، حالا نگاهش را نمی‌دزدید.
اما این‌وانمود تنها یک‌بی‌خبر کنجکاوی گذرا بود.
ارباب جانگ‌جو‌آهسته لب به‌امتحانش سخن گشود.
«می‌دونید چرا صداتون کردم؟»
«..........»
در برابر‌وانمود این سوال،بی‌خبر همه ساکت ماندند.
البته، همه‌آهسته آن‌ها یک چیز‌کردی در ذهن داشتند.
'جانشین.'
ولی نمی‌توانستند‌دیدن آشکارا آن را‌به‌طور به زبان بیاورند.
در این موقعیت، مهم‌بی‌خبر بود که هیچ اشتیاقی‌دچار از خود نشان ندهند.
با این حال،پرسید کسی سکوت را‌یواش‌تر شکست و صحبت کرد.
«ما رو جمع کردی که بلافاصله‌شده بعد از بیدار شدن از بیماری‌وانمود طولانیت، در مورد جانشین حرف بزنی؟»
همه با تعجب‌چهره به کسی که صحبت‌تیره‌تر کرده بود نگاه کردند.
آن شخص موک گیونگ‌ون بود.
'تو؟'
'داری این‌نسبت رو رک‌قابل‌توجهی و راست میگی؟'
کسانی که دزدکی به موک‌به‌طور گیونگ‌ون نگاه می‌کردند، با احتیاط‌دریافت واکنش ارباب جانگ‌جو را بررسی کردند.
می‌خواستند ببینند‌وانمود آیا او ناراضی‌است است یا نه.
برخلاف انتظار، ارباب‌پرسید جانگ‌جو هیچ نشانه‌ای‌یواش‌تر از ناراحتی بروز نداد.
در عوض،
«آره. برای تعیین جانشینه.»
او به راحتی تأیید کرد.
با شنیدن این‌پرسید حرف، نشانه‌های تنش در‌عتابی چهره همه نمایان شد.
تا به حال، ارباب‌قابل‌توجهی جانگ‌جو هرگز خودش حرفی‌دریافت از جانشین نزده بود.
اما حالا، برای‌چهره اولین بار، این‌قابل‌توجهی موضوع را مطرح کرد.
'می‌خواد همین‌جا تصمیم بگیره؟'
'نکنه همه ما رو جمع‌کردی کرده تا مقام جانشینی رو‌داد به اون موک یو-چون بده؟'
'یعنی داره‌نسبت به من‌قابل‌توجهی شانس میده؟'
هر کدام از‌چهره آن‌ها غرق در‌قابل‌توجهی افکار پیچیده‌ای بودند.
البته، موک گیونگ‌ون هیچ دلبستگی‌ای به‌عجیبه جایگاه ارباب جانگ‌جو نداشت، بنابراین فقط‌چونگ‌ریونگ قصد داشت با جریان پیش برود.
شاید به همین دلیل بود‌کردی که او از هر کس‌داد دیگری آرام‌تر به نظر می‌رسید.
اما این‌نسبت ظاهر برای ارباب‌تیره‌تر جانگ‌جو غیرمنتظره بود.
'یعنی هیچ‌دیدن انتظاری نداره؟ یا‌به‌طور اینکه تغییر کرده؟'
واکنش او که با‌بی‌خبر سایر فرزندان متفاوت بود،دچار توجهش را جلب کرد.
ارباب جانگ‌جو قبلاً وقایع‌امتحانش اخیر را از زبان‌نرم رئیس تالار داخلی شنیده بود.
[موک گیونگ‌ون،نسبت اون بچه من‌تیره‌تر رو نجات داد؟]
[بله. اولش برای منم باورش سخت بود، ولی ارباب‌بلافاصله جوان سوم جلوی اون تهذیب‌گری که تسخیر شده بود‌عجیبه و قصد آسیب زدن به شما رو داشت، گرفت.]
کاملاً غیرمنتظره بود.
اگر موک‌آهسته یو-چون بود،امتحانش باور می‌کرد.
اما این کسی نبود جز این بچه،بلافاصله که ترسوترین و بی‌استعدادترین فرد در نظر گرفته‌است می‌شد، و حالا او را نجات داده بود.
[ولی این فقط‌چهره نظر ارباب جوان‌قابل‌توجهی سومه، و دقیق...]
[کافیه.]
[بله؟]
[همه بچه‌ها رو صدا کن.]
[اربابان جوان رو؟]
[آره.]
ارباب جانگ‌جو کمتر از نیم‌کردی ساعت پس از بیدار شدن، تمام‌تکخندی اربابان جوان را احضار کرده بود.
برای اولین بار، فکر‌قابل‌توجهی کرد که شاید زمان‌دریافت زیادی برایش باقی نمانده باشد.
او انرژی زیادی را در مدت طولانی بستری‌شده بودن از دست داده بود و این حادثه‌بی‌خبر نزدیک بود باعث شود چشمانش را برای همیشه ببندد.
اگر آن اتفاق می‌افتاد، فرقه‌است شمشیر یون‌موک به خاطر جنگ‌نشدی میان فرزندان دچار هرج‌ومرج می‌شد.
حتی بدون تجربه‌پرسید کردنش، می‌توانست آن آینده‌عتابی را به وضوح ببیند.
بنابراین تصمیمی گرفت.
«من از طریق یک آزمون‌به‌طور مشخص می‌کنم که چه کسی‌دریافت صلاحیت جانشینی من رو داره.»
'!!!!!'
با گفتن این‌پرسید کلمات، ارباب جانگ‌جو نگاهی‌عتابی به موک گیونگ‌ون انداخت.
'به تو‌نسبت هم یه‌قابل‌توجهی فرصت میدم.'