چپتر 308: تجدید دیدار (۱)
0موک گیونگ‌ون به نظاره‌ی پشت سر سربازان امپراتوری نشست که در‌بره تعقیب هیولای شیطانی، «هیوم‌ون»، می‌تاختند تا آنکه از نظر ناپدید شدند؛زمانی پوزخندی بر لبش نشست و گفت: «درست همون‌طور که انتظار داشتم.»
سئوپ چون در حالی که نگاهش‌تندی به سربازان بود، نوچ‌نوچی کرد و گفت:نداره «همون‌طور که فکر می‌کردم، کمین کرده بودن.»
پس از شکست «آرایش صد و‌همان هشت آرهات»، استاد مو-سونگ از شائولین، بی‌سروصدا‌کشید شکست را پذیرفت و سپس ناپدید شد.
او گمان می‌برد که موک گیونگ‌ون و‌همین‌جوری گروهش چنان درگیر شائولین هستند که متوجه‌کند او نخواهند شد، اما این پنداری باطل بود.
از آنجا که آن‌ها نیم‌نگاهی به‌ارباب تعقیب مداوم ارتش امپراتوری داشتند، با دقت‌اگه گریختن استاد مو-سونگ را زیر نظر گرفتند.
حالت چهره‌ی آن راهب سرشار‌شراب از دسیسه بود؛ سیمای کسی را‌مطمئنی نداشت که با شکست عقب‌نشینی می‌کند.
مونگ مویاک با خرسندی گفت: «داره دنبال اون‌سقوط‌کرده پرنده‌ی عجیب به سمت شرق میره، پس می‌تونیم‌ارباب واسه یه مدت از شر تعقیب‌کننده‌ها خلاص شیم.»
اگر می‌توانستند از تعقیب ارتش امپراتوری‌حیفه بگریزند، می‌توانستند ادعا کنند که بیش از‌رها هشتاد درصد مأموریتشان را به انجام رسانده‌اند.
در همان لحظه، راهب سقوط‌کرده، جا گوم‌جونگ، بطری شراب تندی را سر کشید‌اگه و پرسید: «هیک! ارباب، مطمئنی اشکالی نداره اون پرنده‌ی عجیب رو ول کنیم بره؟کند حتی اگه بال‌هاش زخمی باشه و نتونه ما رو ببره، حیفه همین‌جوری ولش کنیم.»
زمانی که به او گفته بودند پرنده را در شائولین رها کند، او‌نداره به‌سختی جنگیده بود تا آن را همراه بیاورند، بنابراین اکنون که به نظر‌زمانی می‌رسید از آن به عنوان طعمه‌ای برای فریب دشمنان استفاده می‌کنند، گیج شده بود.
موک گیونگ‌ون با خونسردی پاسخ داد: «نگران نباش. اون روحِ غذا با من پیوند‌پرسید سرنوشت داره، پس حتی اگه دور هم باشه، راه برگشت رو پیدا می‌کنه. تازه،ببره به نظر میاد یه کم طول بکشه تا بال‌هاش با قدرت روحانی خوب بشه.»
جا گوم‌جونگ با آسودگی دستی‌ببره به سر تراشیده‌اش کشید و‌گفته گفت: «اگه این‌طوره که هیچی.»
سئوپ چون تکخندی زد‌پرسید و گفت: «انگار به‌اشکالی همین زودی دلبسته‌اش شدیا.»
«هومف. دلبسته؟سقوط‌کرده نه بابا، فقط‌شراب سواریش راحت بود.»
«هه هه هه.»
«این خنده‌ت‌زخمی اصلاً به‌نتونه دلم نمی‌شینه.»
«مگه من چیزی گفتم؟»
مونگ مویاک که آن دو را به حال مشاجره‌شان رها کرده‌مطمئنی بود، به سمت جنوب غربی اشاره کرد و گفت: «ارباب، باید‌ببره عجله کنیم. حتی اگه الان گول خورده باشن، ممکنه زود متوجه بشن.»
موک گیونگ‌ون رو به سئونگ‌هوا یونگ‌جو‌همان کرد و گفت: «درسته. پس دست‌تندی از لجبازی بردار و سوار شو.»
سئونگ‌هوا یونگ‌جو‌زخمی با چهره‌ای نگران‌ببره نگاهش را دزدید.
پشت سر‌تندی او، هیولای شیطانی‌هیک «آل-یو» ایستاده بود.
در اصل، جثه‌اش کمی بزرگ‌تر از یک ساختمان‌پرسید دو طبقه بود، اما به عنوان یک اهریمن طیفی‌اگه سطح بالا، می‌توانست مانند هیوم‌ون اندازه‌اش را تغییر دهد.
اکنون درست به اندازه‌ای‌انجام بود که بتواند مانند یک‌گوم‌جونگ اسب، انسانی را حمل کند.
اگرچه همه می‌توانستند از مهارت سبک‌سازی بدن برای حرکت سریع‌گفته استفاده کنند، اما بدن‌های پیرشان حتی راه رفتن عادی را کند‌می‌رسید می‌کرد، بنابراین به سئونگ‌هوا یونگ‌جو گفته بودند که سوار آل-یو شود.
اما با وجود اندازه کوچک‌ترش، این هیولا‌مطمئنی هنوز هم وحشتناک به نظر می‌رسید، از این‌زخمی رو او مدام از سوار شدن امتناع می‌کرد.
«واقعاً نمی‌خوای سوار شی؟»
پیرزن سرش را به نشانه‌ی‌رسانده‌اند نفی تکان داد و محکم‌بطری گفت: «ترجیح میدم پیاده بیام.»
آل-یو که با چشمانی نیمه‌باز به او‌همین‌جوری خیره شده بود، با آزردگی زیر لب غرولند‌به‌سختی کرد: «کیری‌ریک. آدمای پیر چقدر ادا اطوار دارن.»
هنوز حرفش تمام نشده بود که خز قرمزش‌اشکالی به رنگ قهوه‌ای درآمد، شاخ‌هایش جمع شد و‌باشه شکلش به تدریج به قامت یک اسب تغییر یافت.
«اوه! نیگا کن.»
«این هیولا‌درصد جادوی تغییر‌انجام شکل هم بلده؟»
سئوپ چون و جا گوم‌جونگ که‌حیفه از تغییر شکل هیولای شیطانی شگفت‌زده‌پرنده شده بودند، شروع به سروصدا کردند.
آل-یو که احساس غرور می‌کرد،هیک خرناسی کشید، گلویش را صاف‌کنیم کرد و دمش را تکان داد.
مونگ مویاک دستانش را روی سینه گره‌کشید زد و با نوچ‌نوچی از سر نارضایتی گفت:بره «این هیولای شیطانی هم لنگه بقیه‌شونه، همون‌قدر موذی.»
به لطف تغییر شکل آل-یو به اسب، آن‌ها توانستند‌گوم‌جونگ سئونگ‌هوا یونگ‌جو را سوار کنند و با شتاب به‌اشکالی سمت جنوب غربی، به سوی کوه سونگ حرکت کردند.
حدود چهار روز گذشت.
برای فرار از تعقیب ارتش‌شراب امپراتوری، گروه بدون استراحت به حرکت‌مطمئنی در جهت جنوب غربی ادامه داد.
اما همین که وارد بخش شمالی‌همان استان هوبی شدند، بارش باران آغاز‌تندی شد و سفر را دشوار ساخت.
آن‌ها می‌توانستند به راه‌نتونه خود ادامه دهند، اما‌ولش مشکل سئونگ‌هوا یونگ‌جو بود.
برای او، پیرزنی که در هنرهای‌ارباب رزمی تمرین نکرده بود، سفر تا همین‌اگه جا هم تمام توانش را گرفته بود.
حتی با وجود اینکه گروه‌شراب مرتباً به او انرژی درونی منتقل‌مطمئنی می‌کردند، باز هم شرایط دشوار بود.
اگرچه اسب‌سواری — یا بهتر بگوییم، سواری بر هیولای شیطانی آل-یو —تندی شاید آسان به نظر برسد، اما حتی سوارکاران یا سواره‌نظام‌های کارکشته نیز‌بال‌هاش پس از یک روز کامل سواری، دچار درد در باسن و ران‌ها می‌شوند.
برای سئونگ‌هوا یونگ‌جو که عضلاتش با‌حیفه بالا رفتن سن ضعیف شده بود،پرنده این کار حتی سخت‌تر هم بود.
باران دمای بدنش‌کشید را پایین آورد و‌مطمئنی وضعیتش را وخیم‌تر کرد.
«هاا... هاا... سرم گیج میره.»
سئوپ چون پس از بررسی‌رسانده‌اند دقیق نبض او گفت: «فکر‌بطری کنم دیگه براش غیرقابل تحمل شده.»
مونگ مویاک نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «ارباب، حالا‌گفته که کار به اینجا کشیده، نظرت چیه تو یکی از شعبه‌های‌می‌رسید انجمن آسمان و زمین که همین نزدیکیاست یه استراحت کوتاه بکنیم؟»
«شعبه؟»
«بله. طبق نقشه‌ی اصلی، یه پایگاه بین راهی هست که قرار بود برای گزارش دادن‌بره اونجا توقف کنیم. می‌خواستیم بریم سمت غرب به طرف سیچوان، ولی بارون کار رو سخت‌رها کرده. بهتره یه کم مسیر رو کج کنیم، تو شعبه استراحت کنیم و یه کالسکه بگیریم.»
موک گیونگ‌ون نگاهی به سئونگ‌هوا یونگ‌جو انداخت‌لحظه که لب‌هایش کبود شده بود و می‌لرزید،پرسید سپس سری تکان داد و گفت: «کالسکه...»
آشکار بود که‌باشه او به مرز‌حیفه توانش رسیده است.
آن‌ها حدود نیمی از روز به سمت جنوب سفر کردند‌کنیم و خیلی زود به روستای کوچکی با حدود سی خانوار رسیدند‌ولش که شعبه‌ی انجمن آسمان و زمین در آن واقع شده بود.
مونگ مویاک، تنها کسی که از‌تندی مکان شعبه خبر داشت، به چند خانه‌ی‌نداره مخروبه در ضلع غربی روستا اشاره کرد.
«اونجاست.»
«غافلگیرکننده است.»
«بله. بخش شمالی هوبی به قلمرو‌ارباب فرقه‌های عادل نزدیکه، واسه همین تا جایی‌اگه که می‌شد نزدیک خونه‌های مردم عادی ساختنش.»
«فهمیدم. پس بریم.» باید پیش از آنکه‌کشید سئونگ‌هوا یونگ‌جو از پا درآید، هرچه سریع‌تر‌کنیم خود را از زیر باران نجات می‌دادند.
برخلاف ظاهر مخروبه‌ی بیرونی،نتونه فضای داخلی شعبه مرتب و‌زمانی به طرز شگفت‌آوری دنج بود.
«بزرگ‌تر، یه‌تندی کم چای دم‌هیک کردم. لطفاً بنوشید.»
سئونگ‌هوا یونگ‌جو در حالی که‌شراب کنار اجاق نشسته بود و فنجان‌مطمئنی را با سپاسگزاری می‌پذیرفت، گفت: «ممنونم.»
به لطف اعضای گروه که به نوبت به‌سقوط‌کرده او انرژی درونی منتقل می‌کردند، او هنوز زنده‌ارباب بود؛ وگرنه ممکن بود از سرمازدگی جان سپرده باشد.
با اینکه آتش گرمش می‌کرد،ببره اما هنوز از سرما می‌لرزید و‌بودند چهره‌ی رنگ‌پریده‌اش نشانی از بهبود نداشت.
مونگ مویاک گفت:کشید «باید حداقل نصف‌ارباب روز استراحت کنه.»
«همین‌طوره.»
«کاش تو‌درصد این مدت‌انجام بارون بند بیاد...»
- گوم‌م‌م! -
صدای رعد غرید و‌پرسید آذرخش درخشید، که نشان‌اشکالی می‌داد چنین چیزی بعید است.
از آنجا که تهیه کالسکه هم به‌کشید هر حال بیش از نیمی از روز‌کنیم زمان می‌برد، استراحت کامل بهترین گزینه بود.
سپس مسئول میانسال شعبه با‌رسانده‌اند احتیاط پرسید: «شام به زودی‌بطری حاضر میشه. چیز دیگه‌ای لازم ندارید؟»
جا گوم‌جونگ با اشتیاق پاسخ‌ببره داد: «گلوم خشک شده. یه‌گفته کم شراب دارویی گرم می‌خوام.»
«آه، می‌تونم‌تندی مقداری باک‌جو (شراب‌هیک سفید) گرم کنم...»
«باک‌جو؟ چیز دیگه‌ای ندارین؟»
«اتفاقاً یه مقدار شراب‌انجام زرد (هوانگ‌جیو) داریم که از‌گوم‌جونگ جیانگ‌نان آوردیم. براتون گرمش می‌کنم.»
«هه هه، خوبه.»
جا گوم‌جونگ نوشیدن را آغاز کرده بود تا‌اشکالی درد دیدن چیزهایی که نباید می‌دید را تسکین دهد،نتونه و اکنون بدون شراب قادر به ادامه زندگی نبود.
پس از رفتن مسئول‌بطری شعبه، گویی چیزی ناگهان‌پرسید به خاطر موک گیونگ‌ون آمد.
«چه موقعیت خوبی.»
کیسه کوچکی‌زخمی از جیبش‌نتونه بیرون کشید.
نگاه همه‌تندی به آن‌پرسید دوخته شد.
درون آن، قرص‌های احیای‌بطری کوچک (سوهوان دان) بود‌پرسید که شائولین داده بود.
موک گیونگ‌ون همه را یکجا برداشته‌همان بود، اما در هیاهوی فرار از تعقیب،کشید همه وجود آن‌ها را فراموش کرده بودند.
«سوهوان دان...
میگن بین همه اکسیرها،پرسید این تنها چیزیه که موقع‌نداره گردش انرژی هیچ هدررفتی نداره.
راسته یعنی؟»
اکسیرهای مشهور بسیاری غیر از سوهوان دان‌لحظه وجود داشتند، مانند «هوازو دان» از فرقه‌پرسید کوه هوا یا «تائه‌چونگ دان» از فرقه مودانگ.
اما شهرت اکسیرهای شائولین به این‌حیفه دلیل بود که برخلاف دیگر موارد،پرنده تقریباً هیچ اتلاف انرژی درونی نداشتند.
اتلاف به معنای‌کشید انرژی‌ای است که هنگام‌مطمئنی جذب اکسیر پراکنده می‌شود.
معمولاً حتی بهترین اکسیرها‌بطری نیز به ندرت به‌پرسید طور کامل جذب می‌گردند.
ولی سوهوان دان و داهوان دانِ شائولین،لحظه فارغ از بنیه یا طالع ستاره‌ای فرد،پرسید نرخ جذبی نزدیک به صد در صد داشتند.
به همین دلیل‌باشه لقب بهترین اکسیرها‌حیفه را یدک می‌کشیدند.
سئوپ چون‌تندی با دیدن کیسه‌هیک لب‌هایش را لیسید.
می‌خواست یکی درخواست کند چون پاداش‌های‌تندی فردی بودند، اما از آنجا که‌اشکالی ارباب آن‌ها را برداشته بود، احتیاط می‌کرد.
بقیه هم‌درصد همین حس‌انجام را داشتند.
موک گیونگ‌ون پنج قرص سوهوان بیرون آورد‌همین‌جوری و گفت: «به هر کدومتون یکی میدم.کند بگیرید و انرژی‌تون رو به گردش دربیارید.»
«ا... ارباب!» سئوپ چون‌پرسید در برابر موک گیونگ‌ون‌اشکالی زانو زد، غرق در سپاسگزاری.
می‌ترسید ارباب طمع کند‌بطری و قرص‌ها را تقسیم نکند،هیک بنابراین این غافلگیری لذت‌بخشی بود.
«تا آخر‌درصد عمرم نوکری‌تون‌انجام رو می‌کنم!»
موک گیونگ‌ون با‌باشه طعنه گفت: «مگه‌حیفه همیشه همین‌طور نبوده؟»
«معلومه که بوده!کشید همیشه آماده بودم‌ارباب جونم رو فداتون کنم.»
واکنش خجالت‌زده سئوپ چون باعث‌شراب شد موک گیونگ‌ون تکخندی بزند‌ارباب و قرصی به سمتش پرتاب کند.
- پات! -
سئوپ چون آن‌باشه را با دقت‌حیفه گرفت، گویی گنجی گرانبهاست.
«بعدی، مونگ مویاک.»
- پات! -
مونگ مویاک که معمولاً‌انجام ساکت بود، پس از‌سقوط‌کرده گرفتن قرص لبخند کمرنگی زد.
پس از سوگند وفاداری‌نتونه به موک گیونگ‌ون، بالاخره‌ولش احساس می‌کرد پاداش گرفته است.
سپس موک‌تندی گیونگ‌ون، ما را-هیون‌هیک را صدا زد.
«... بله، ارباب.»
«بگیرش.»
- پات! -
ما را-هیون قرص را‌پرسید گرفت و چشمان آبی‌اش‌اشکالی رنگ تعجب به خود گرفت.
برخلاف دیگران، او تازه زیردست شده بود و شاید‌هیک به خاطر وضعیت «سئونگ‌هوا یونگ‌جو» هنوز کاملاً به موک‌بال‌هاش گیونگ‌ون اعتماد نداشت، بنابراین فکر می‌کرد شاید سهمی نبرد.
اما موک گیونگ‌ون بدون تردید‌رسانده‌اند و سخاوتمندانه آن را بخشید،بطری که عجیب به نظر می‌رسید.
«حتی اگه همه‌شون‌باشه رو خودش می‌خورد‌حیفه هم کسی شکایتی نمی‌کرد.»
چه مرد مرموزی.
آیا فقط به کسانی‌بطری که جزو افراد خودش‌پرسید می‌دانست سخاوت نشان می‌داد؟
موک گیونگ‌ون دو قرص باقیمانده‌رسانده‌اند را در دست گرفت و‌بطری جا گوم‌جونگ را صدا زد.
«جا گوم‌جونگ.»
همه گیج شده بودند.
او قبلاً قرص‌ها را رد کرده بود‌کشید و حتی به یکی از سه استاد شائولین،بره استاد فضیلت بزرگ «گیه یول‌ون» ضربه زده بود.
آیا واقعاً‌درصد می‌خواست سهمش را‌رسانده‌اند به او بدهد؟
«هاه؟»
موک گیونگ‌ون واقعاً‌کشید قرصی به سمت‌ارباب جا گوم‌جونگ انداخت.
اما جا گوم‌جونگ‌گوم‌جونگ با عجله دستش‌تندی را تکان داد.
«این راهب نیازی بهش نداره.»
«نیاز نداری؟»
«کسایی که باید ظرف وجودشون رو‌ارباب پر کنن شاید لازمش داشته باشن، ولی‌اگه چیزی که من نیاز دارم روشنگریه، ارباب.»
سئوپ چون‌سقوط‌کرده اخم کرد‌بطری و متوجه نشد.
«داری لطف ارباب‌مأموریتشان رو رد می‌کنی؟همان بعداً پشیمون نشیا، بگیرش.»
«هه هه.زخمی خودش میگه‌نتونه لازم نداره.»
«داری شانس‌تندی خوبی رو‌پرسید از دست میدی‌ها...»
موک گیونگ‌ون تکخندی زد و‌شراب گفت: «نه، حق با جا‌ارباب گوم‌جونگه. اکسیر واسه اون بی‌معنیه.»
«هاه؟»
سئوپ چون‌زخمی با گیجی سرش‌ببره را کج کرد.
موک گیونگ‌ون می‌دانست که جا گوم‌جونگ بر توانایی برتر «تکنیک تراکم‌بره چی» مسلط شده است که به او اجازه می‌دهد هر زمان‌زمانی بخواهد از محیط انرژی جذب کند، بنابراین اکسیر برایش بی‌استفاده بود.
موک گیونگ‌ون به سئونگ‌هوا یونگ‌جو‌شراب نگاه کرد که دو قرص‌ارباب باقیمانده را در دست داشت.
پیرزن سرش را تکان داد و گفت: «این‌سقوط‌کرده اکسیرها بیشتر به درد کسایی می‌خوره که هنرهای رزمی‌مطمئنی یاد گرفتن. نیازی نیست حروم پیرزنی مثل من بشه.»
با رد کردن او،نتونه دو قرص در دست‌ولش موک گیونگ‌ون باقی ماند.
سئوپ چون گفت: «ارباب، این‌هیک اکسیرها رو شما به دست آوردین.بره لطفاً هر دو رو خودتون بردارین.»
«حق با سئوپ‌گوم‌جونگ چونه. ارباب باید‌تندی همه‌شون رو برداره.»
مونگ مویاک هم تایید کرد.
هرچه موک گیونگ‌ون‌باشه قوی‌تر می‌شد، برای‌حیفه آن‌ها هم بهتر بود.
ناگهان موک‌تندی گیونگ‌ون به آن‌ها‌هیک نگاه کرد و—
- پات! پات! -
دو قرص باقیمانده را‌انجام به سمت سئوپ چون‌سقوط‌کرده و مونگ مویاک پرتاب کرد.
آن‌ها که غافلگیر‌باشه شده بودند، با‌حیفه ناباوری خیره شدند.
«ارباب، چرا؟»
«چرا اینا‌سقوط‌کرده رو دادین‌بطری به ما؟»
«من لازمشون ندارم.»
«ارباب، می‌دونم هنرهای رزمی‌تون پیشرفت کرده، ولی‌همین‌جوری دو تا قرص سوهوان معادل بیست سال‌کند انرژی درونیه. چرا همچین فرصتی رو حروم...»
«عیبی نداره. فکر‌کشید کنم شما دو‌ارباب تا بیشتر لازمش دارین.»
«چطور؟»
«می‌خوام بیشتر به درد بخورین.»
با شنیدن حرف‌های موک‌نتونه گیونگ‌ون، چشمان سئوپ چون‌ولش و مونگ مویاک لرزید.
آن‌ها حتی بخش‌کشید «بیشتر به درد‌ارباب بخور بودن» را نشنیدند.
همین که نفری‌گوم‌جونگ یک قرص گرفته‌تندی بودند سپاسگزار بودند.
حالا دریافت دو قرص دیگر که‌همان عملاً سهم خود ارباب بود، واقعاً‌تندی آن‌ها را تحت تأثیر قرار داد.
«ارباب واقعاً هوامون رو داره.»
«کدوم اربابی همچین گنج‌هایی رو‌هیک میده به زیردستاش؟ سنش از‌کنیم ما کمتره ولی دل بزرگی داره.»
آن‌ها تنها‌سقوط‌کرده کسانی نبودند‌بطری که تعجب کردند.
ما را-هیون و جا گوم‌جونگ نیز با‌لحظه دیدن اینکه او چقدر راحت اکسیرهای گرانبها را‌هیک می‌بخشد، با نگاه متفاوتی به موک گیونگ‌ون نگریستند.
اکثر آن‌ها ناخواسته دنباله‌رو موک گیونگ‌ون شده‌همین‌جوری بودند و همیشه نگران بودند که مورد‌کند سوءاستفاده قرار بگیرند و دور انداخته شوند.
اما پس از دیدن اینکه چگونه حتی از‌اشکالی یک پرنده عجیب در شائولین محافظت کرد و‌باشه سخاوتمندانه اکسیرهای کمیاب را بخشید، تصورشان تغییر کرد.
نگاهشان نسبت‌سقوط‌کرده به موک‌بطری گیونگ‌ون مثبت‌تر شد.
چونگ‌ریونگ آرام خندید.
«از قصد بود؟»
«اگه بگم همش‌کشید از روی مهربونی‌ارباب بود، باور می‌کنی؟»
«واقعاً فکر‌سقوط‌کرده کردی همچین‌بطری کاری می‌کنه؟»
موک گیونگ‌ون در‌مأموریتشان برابر حرف‌های او‌همان شانه‌ای بالا انداخت.
ممکن بود دمدمی‌مزاج‌باشه باشد، اما مهربانی‌حیفه سبک او نبود.
«به هر حال، چیزی رو‌هیک که لازم نداشتم دادم بهشون‌کنیم تا وفاداری‌شون بره بالا. همینش می‌ارزه.»
برای موک گیونگ‌ون که قدرتش بر پایه‌کشید انرژی مرگ استوار بود، اکسیرهای شائولین که‌کنیم انرژی حیات را پرورش می‌دادند، هیچ ارزشی نداشتند.
بنابراین او فقط‌مأموریتشان از اکسیرهای بی‌استفاده‌همان به خوبی بهره برد.
«هرچی کارت‌های به‌باشه درد بخور بیشتری‌حیفه داشته باشی، بهتره.»
چونگ‌ریونگ از حرف‌های‌کشید او در دل‌ارباب احساس رضایت کرد.
آیا این‌سقوط‌کرده فانی متوجه تغییر‌شراب خودش شده بود؟
او حتی بیشتر از خود چونگ‌ریونگ که‌لحظه یک روح سرگردان بود به انسان‌ها بی‌اعتماد‌پرسید بود، بنابراین روابط نقطه ضعفش محسوب می‌شد.
اما به تدریج داشت‌نتونه یاد می‌گرفت پیوند ایجاد کند‌زمانی و گروهی را رهبری نماید.
انتقام شاید هنوز اولویت‌پرسید اولش بود، اما این‌اشکالی یک تغییر مثبت آشکار بود.
ناگهان، بدن چونگ‌ریونگ خشک شد.
اون چی بود همین الان؟
فراتر از افتخار‌باشه به تغییر او،حیفه حسی ناآشنا بالا آمد.
حسی بود که‌کشید تنها زمانی که زنده‌مطمئنی بود تجربه‌اش کرده بود.