چپتر 6: اپیزود ۲: فرقه شمشیر یون‌موک (۳)
0مردی میانسال در دهه پنجم‌چنان زندگی، با چهره‌ای زرد و‌دیده نزار بر بستر بیماری افتاده بود.
نفس کشیدن برایش‌داشتی عذابی الیم بود و‌پسرش سرفه‌هایش لحظه‌ای قطع نمی‌شد.
هر بار که طبیب پیر‌بسیار پارچه‌ای بر لبانش می‌کشید، خون‌شگرف سیاه آن را رنگین می‌کرد.
«آه...»
آهی از‌گرامی لبان طبیب‌استعداد پیر خارج شد.
وضعیت رو به‌داشتی وخامت می‌رفت و‌کوچک‌ترین پایان کار نزدیک می‌نمود.
با وجود اینکه تمام دانش و تجربه خود را برای‌شگرف درمان او به کار گرفته بود، این نخستین باری بود‌شده که در سال‌های طولانی طبابتش با چنین بیماری عجیبی مواجه می‌شد.
«یعنی واقعاً‌شگرف کاری از‌نسل دستم برنمیاد؟»
به عنوان طبیب مخصوص فرقه شمشیر‌شگرف یون‌موک، می‌توانست آشوبی را که در‌سالگی پی این ماجرا رخ می‌داد، پیش‌بینی کند.
نبردی خونین میان برادران درمی‌گرفت.
«ارباب جانگ‌جو،پسرش آخه چرا‌چون جانشین تعیین نکردی؟»
ارباب جانگ‌جو‌شگرف جانشینی انتخاب‌نسل نکرده بود.
در نتیجه، حتی ملازمان و‌چنان بزرگان خاندان نیز تنها می‌توانستند‌دیده با ناامیدی نظاره‌گر وضعیت موجود باشند.
این حقیقتی‌دوسش بود که بر‌کوچیکه همگان آشکار بود.
«اگه این‌قدر دوسش‌موک داشتی، چرا پسر‌گرامی کوچیکه رو جانشین نکردی؟»
ارباب جانگ‌جو، کوچک‌ترین‌شاید پسرش، موک یو-چون‌دیده را بسیار گرامی می‌داشت.
استعداد او چنان شگرف بود‌چنان که شاید در هر سه‌دیده نسل یک‌بار هم دیده نمی‌شد.
او در چهارده سالگی بر هنرهای‌کوچک‌ترین رزمی خاندان مسلط شده و به‌می‌داشت سطح یک استاد درجه یک رسیده بود.
اکنون در شانزده سالگی،چون در آستانه رسیدن به‌استعداد قلمرو اوج قرار داشت.
استعداد بی‌نظیرش چنان بود که‌یک‌بار او را یکی از ده‌رزمی نخبه برتر در میان هم‌نسلانش می‌دانستند.
علاوه بر این،می‌داشت شخصیت او شباهت بسیاری‌شاید به ارباب جانگ‌جو داشت.
«ارباب جوان موک یو-چون.»
اگر ارباب جانگ‌جو آشکارا از او حمایت‌می‌داشت می‌کرد، ملازمان برای تثبیت جایگاهش پیش‌قدم می‌شدند،دیده حتی اگر او پسر یک صیغه ساده بود.
البته، انجام چنین‌شاید کاری خشم بانوی‌دیده بزرگ را برمی‌انگیخت.
«این یه‌گرامی مشکل بزرگه،استعداد خیلی بزرگ.»
تعصب بانوی بزرگ نسبت به پسر‌کوچک‌ترین اولش، موک یونگ-هو، تزلزل‌ناپذیر بود، حتی اگر‌استعداد همه او را یک هرزه بی‌سروپا می‌خواندند.
به همین دلیل، پسران‌چون دوم و سوم کم‌کم طمع‌چنان خود را آشکارا نشان می‌دادند.
لحظه‌ای که ارباب جانگ‌جو آخرین‌یک‌بار نفسش را می‌کشید، فرقه شمشیر‌رزمی یون‌موک به خون برادران آغشته می‌شد.
«آخر و‌گرامی عاقبت این ماجرا‌چنان چی میشه؟ هعی...»
به عنوان یک‌داشتی طبیب ساده، او‌کوچک‌ترین نمی‌توانست دخالتی کند.
درست در همان لحظه‌چون که آه می‌کشید، در‌استعداد اتاق ارباب جانگ‌جو باز شد.
«کیه؟»
چهره طبیب پیر‌می‌داشت درهم رفت و‌شگرف سرش را برگرداند.
زنی میانسال با چهره‌ای پوشیده از پودر سفید، لبانی‌چون که با سرخاب به قرمزی می‌زد و غرق در‌یک‌بار جواهرات و جامه‌ای فاخر، در آستانه در ایستاده بود.
غرور از چشمانش می‌بارید؛ او‌بسیار کسی نبود جز بانو سوک،شگرف بانوی بزرگ فرقه شمشیر یون‌موک.
طبیب پیر‌شگرف سرش را‌نسل خم کرد.
«بـ... بانوی بزرگ.»
«همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
با شنیدن سوال او،چون طبیب پیر با آهی‌استعداد خفیف سری تکان داد.
«انگار سواد پزشکی‌شاید من قد نمیده، دیگه‌چهارده کاری از دستم برنمیاد.»
«فهمیدم. پس با‌می‌داشت دارو و دوا‌شگرف نمیشه نجاتش داد.»
«همش تقصیر بی‌عرضگی منه. من...»
بانو سوک دستش را تکان‌بسیار داد، به این معنی که نمی‌خواهد‌شاید بیشتر بشنود و سپس آهی کشید.
«همه طبیبای معروف این اطراف، از جمله خودت،سالگی میگین حتی نمی‌تونین بیماری رو تشخیص بدین و‌رسیده بهش میگین یه ناهنجاری عجیب. فقط یه راه مونده.»
«بانو!»
با شنیدن این حرف‌ها، ریش‌کوچیکه سفید طبیب پیر لرزید و‌بسیار به بانو سوک خیره شد.
زن با نگاهی سرد‌چون به طبیب پیر چشم دوخت‌چنان و لب به سخن گشود.
«جون شوهرم به یه‌نسل مو بنده، اونوقت فکر‌سالگی کردی وقت ناز کردنه؟»
«ولی اون هنر شیطانی فقط یه‌شگرف سری ورد و جادوی مسخره‌ست که فالگیرا‌هنرهای استفاده می‌کنن. چطور می‌تونیم به همچین خرافاتی...»
«خودت گفتی‌دوسش بیماری شوهرم‌پسر یه ناهنجاریه.»
«درسته، ولی...»
«پس چرا مخالفت می‌کنی که یه تهذیب‌گر‌چهارده بیارم که کارش همین چیزای عجیب‌غریبه؟ می‌خوای‌استاد دست رو دست بذارم تا شوهرم بمیره؟»
«منظورم این نبود...»
«نمی‌خوام چیزی بشنوم. من قبلاً یه تهذیب‌گر‌پسرش رو به عمارت فرعی احضار کردم، پس‌چنان تو باید بکشی کنار و مرخص شی.»
«بانو!»
«می‌خوای بدم بندازنت بیرون؟»
در نهایت، طبیب پیر مجبور‌چنان شد جوری عقب‌نشینی کند که‌دیده انگار او را بیرون انداخته‌اند.
دیگر کاری‌دوسش از دستش‌پسر ساخته نبود.
هنگامی که پا به بیرون گذاشت، با‌می‌داشت حسرت نوچ‌نوچی کرد و به ساختمان اصلی‌دیده که بستر بیماری در آن بود، نگاهی انداخت.
«آوردن یه تهذیب‌گر برای درمان ناهنجاری؟دیده هعی. انگار کمر بستن که یه شیاد‌سطح بیاد و کار ارباب رو تموم کنه.»
«... اینم‌دوسش از وضعیت فعلی‌کوچیکه فرقه شمشیر یون‌موک.»
«چه خاندان جالبی.»
«جالب؟»
گو چان‌گرامی از واکنش موک‌چنان گیونگ‌ون جا خورد.
چطور می‌توانست بعد از شنیدن وضعیت‌کوچک‌ترین متزلزلش، آن را جالب بداند؟ موک گیونگ‌ون‌استعداد به نوعی در خطرناک‌ترین موقعیت قرار داشت.
اگر لو می‌رفت که او‌بسیار یک بدل است، نه تنها پسران‌شاید دیگر، بلکه ملازمان خاندان تکه‌تکه‌اش می‌کردند.
با این حال، حتی‌نسل پس از شنیدن این‌سالگی حرف‌ها، خم به ابرو نیاورد.
«نمی‌فهمم تو کله‌ش چی می‌گذره.»
اگر او جای موک‌پسر گیونگ‌ون بود، سعی می‌کرد‌موک هر طور شده فرار کند.
این وضعیتی‌پسرش بود که هیچ‌بسیار راه حلی نداشت.
حتی ارشد او، گام‌نسل هو-وی، داشت آماده می‌شد‌سالگی تا او را رها کند.
در نهایت، او‌می‌داشت را بازیچه می‌کردند‌شگرف و سپس حذف می‌شد.
«... حتی اگه با سم‌کوچیکه منو گیر انداخته باشه، بازم‌بسیار کاری از دستم برنمیاد. گندش بزنن.»
فعلاً چاره‌ای جز اطاعت نداشت.
با این حال، هیچ قصدی‌یک‌بار برای کمک به موک گیونگ‌ون‌رزمی برای رسیدن به جانشینی نداشت.
بنابراین، برخی‌گرامی اطلاعات را‌استعداد مخفی کرد.
اگر حقیقت هفت قسمت بود،کوچیکه او حدود سه قسمت مربوط‌بسیار به خودشان را پنهان کرد.
«هعی. فقط‌پسرش صبر کن‌چون و ببین.»
اگر می‌توانست پادزهر‌شاید سم را پیدا کند،چهارده یه جوری تلافی می‌کرد...
- قورت!
گو چان با گره‌پسر خوردن نگاهش به چشمان‌موک موک گیونگ‌ون به خود لرزید.
فقط نگاه کردن‌موک به چشمانش، لرزه‌گرامی بر ستون فقراتش می‌انداخت.
از اینکه این‌طور ترسیده بود احساس حقارت‌چهارده می‌کرد، اما چیزی متفاوت در او وجود داشت،درجه چیزی که باعث می‌شد مردم از او بترسند.
«یه حرومزاده شیطانی.»
بله، این مناسب‌ترین توصیف بود.
هنوز نمی‌توانست‌پسرش آن چشمان شوم‌بسیار را فراموش کند.
«محافظ گو چان.»
«بله، بله.»
گو چان با‌داشتی سلام نظامی سریع‌کوچک‌ترین و خشکی پاسخ داد.
فارغ از افکار درونی‌اش، غرایزش‌بسیار به او می‌گفتند که بی‌قیدوشرط‌شگرف از سخنان موک گیونگ‌ون پیروی کند.
«پس موک گیونگ‌ون واقعی و گام هو-وی نقشه‌سالگی کشیده بودن منو طعمه کنن تا پسر اول،رسیده موک یونگ-هو، بیاد و موک اون‌پیو‌نگ رو بکشه.»
«... درسته.»
این بهترین‌دوسش نقشه اولیه‌ی‌پسر آن‌ها بود.
نقشه‌ای که «ماهی‌موک گرفتن از آب‌گرامی گل‌آلود» نام داشت.
آن‌ها ترتیب داده بودند که زنی بدکاره ذهن موک یونگ-هو را‌مسلط با اراجیف پر کند تا باور کند طعمه را کشته است، و‌قرار سپس او را وادار کنند از پشت به موک اون‌پیو‌نگ ضربه بزند.
«واقعاً خوب‌گرامی روش فکر‌استعداد کرده بودن.»
موک گیونگ‌ون تکخندی زد.
نقشه معقول بود.
اگر نقشه را بدین شکل‌یک‌بار اجرا می‌کردند، بانوی بزرگ و‌رزمی خاندان مادری‌اش نمی‌توانستند دخالت چندانی کنند.
این برای‌گرامی آن‌ها مایه ننگ‌چنان و رسوایی می‌شد.
«خیلی عالی می‌شد، ولی‌پسر من شدم اون گره‌ای‌موک که فکرش رو نکرده بودن.»
اکنون درمی‌یافت چرا‌موک آن‌ها سعی در‌گرامی تغییر جبهه داشتند.
گام هو-وی‌شگرف به او‌نسل اعتماد نداشت.
اگر به او اعتماد داشت یا باور‌شاید می‌کرد که می‌تواند کاملاً کنترلش کند، بهترین‌رزمی نقشه را اندکی تغییر می‌داد و اجرایش می‌کرد.
اما اعتمادی‌دوسش در کار نبود،کوچیکه پس چنین نمی‌کرد.
در نهایت، تغییر عقیده گام هو-وی‌گرامی و وضعیت حاکم بر این خاندان،نسل تنها می‌توانست به ضرر او تمام شود.
«فقط یه نتیجه میشه گرفت.»
او یا باید گام‌استعداد هو-وی را می‌کشت، یا او‌یک‌بار را به جبهه خود می‌آورد.
اما هر‌دوسش دو گزینه‌پسر دشوار بودند.
دومی سخت بود زیرا گام هو-وی هیچ اعتمادی‌استعداد به او نداشت، و اولی دشوار بود زیرا برخلاف‌هنرهای گو چان، گام هو-وی قطعاً از او قوی‌تر بود.
بنابراین، کشتن‌شگرف او چالشی‌نسل بزرگ محسوب می‌شد.
«محافظ گو چان.»
«... بله.»
«گام هو-وی‌پسرش چقدر از‌چون تو قوی‌تره؟»
«در مقایسه با من؟»
«آره.»
«... گام هو-وی یه استاد‌کوچیکه درجه‌یکه، پس احتمالاً دو یا‌بسیار سه برابر قوی‌تر از منه.»
گو چان مهارت‌های‌موک یک رزمیکار درجه‌گرامی دو را داشت.
در مقابل،شگرف گام هو-وی استادی‌یک‌بار درجه یک بود.
انرژی درونی او نزدیک به سی سال بود، بنابراین از‌دیده نظر عددی بیش از دو برابر محسوب می‌شد، اما با در‌اکنون نظر گرفتن روشنگری و مهارت، این تفاوت به سه برابر می‌رسید.
این تفاوت معمول‌داشتی میان درجه دو‌کوچک‌ترین و درجه یک بود.
«فکر می‌کنی‌پسرش می‌تونم گام‌چون هو-وی رو بکشم؟»
«چی؟»
«همون‌طور که گفتم.می‌داشت به نظرت از‌شگرف پس کشتنش برمیام؟»
گو چان‌دوسش با شنیدن این‌کوچیکه سوال اخم کرد.
آیا او پس از آگاهی از وضعیت خاندان‌استعداد تصمیم به کشتن گام هو-وی گرفته بود؟ اما این‌هنرهای مرد هنوز نمی‌دانست که آن‌ها قصد تغییر جبهه دارند.
یا شاید‌شگرف بر اساس اطلاعات‌یک‌بار پراکنده حدس می‌زد؟
قورت دادن آب دهان!
اگر چنین‌دوسش بود، بینش او‌کوچیکه حقیقتاً شگفت‌انگیز بود.
این دیگر چه جور آدمی بود؟گرامی در زمینه‌ی دسیسه‌چینی، او در سطحی کاملاً‌یک‌بار متفاوت از موک گیونگ‌ون واقعی قرار داشت.
«سوال سختی بود؟ تو‌نسل با من جنگیدی، پس باید‌هنرهای یه چیزایی دستگیرت شده باشه.»
با شنیدن سخنان موک‌استعداد گیونگ‌ون، گو چان لحظه‌ای تردید‌یک‌بار کرد و سپس پاسخ داد.
«با اینکه شما قوی و چابک هستید، ولی‌موک مهارت‌های فنی و انرژی درونی یه استاد درجه‌شاید یک اصلاً قابل مقایسه با کسی مثل من نیست.»
«پس نتیجه‌پسرش اینه که‌چون نمی‌تونم ببرم.»
«... بله.»
«نترس، راحت‌گرامی باش. خودمم همین‌چنان فکر رو می‌کنم.»
«...»
اگر می‌دانست، پس چرا می‌پرسید؟ در‌گرامی حالی که او در عجب بود،نسل موک گیونگ‌ون سوال را تغییر داد.
«حالا اگه هنرهای‌شاید رزمی یاد بگیرم،دیده شانسم تغییر می‌کنه؟»
«چی؟»
«اگه هنرهای‌دوسش رزمی یاد‌پسر بگیرم چی؟»
با شنیدن سوال موک‌چون گیونگ‌ون، گو چان نزدیک‌استعداد بود از خنده منفجر شود.
او قبول داشت که این‌یک‌بار مرد از او قوی‌تر است‌رزمی و با افراد عادی فرق دارد.
اما یادگیری‌گرامی هنرهای رزمی مسئله‌ای‌چنان کاملاً جداگانه بود.
گو چان توانست‌داشتی حالت چهره‌اش را‌کوچک‌ترین کنترل کند و گفت.
«... ارباب جوان،موک پایه و اساس هنرهای‌می‌داشت رزمی، تهذیب انرژی درونیه.»
«تهذیب انرژی درونی؟»
«بله. تهذیب انرژی درونی شامل تنفسه، یعنی استفاده‌نسل از تکنیک جذب چی برای به گردش درآوردن‌شده انرژی طبیعت توی بدن و ذخیره کردن انرژی درونی.»
«و بعدش؟»
«وقتی انرژی‌پسرش درونی جمع بشه،بسیار آدم قوی‌تر میشه.»
«به نظر که همین‌طوره.»
موک گیونگ‌ون هرگز‌می‌داشت کسی قوی‌تر از‌شگرف خودش ندیده بود.
اما کسانی که‌داشتی هنرهای رزمی تمرین‌کوچک‌ترین می‌کردند متفاوت بودند.
«ولی این انرژی‌موک درونی رو نمیشه‌گرامی یه شبه جمع کرد.»
«زمان می‌بره؟»
«بله. واسه هر کسی فرق داره و هر تکنیک تنفسی هم متفاوته، ولی‌هنرهای انرژی درونی با تمرین طولانی‌مدت شکل می‌گیره و جمع میشه. مگه میشه یه شبه‌قرار با یاد گرفتن هنرهای رزمی به گرد پای کسی رسید که سال‌ها تمرین کرده؟»
«تازه شما دیگه دیر کردین.»
سن مناسبی هم‌موک برای شروع تهذیب‌گرامی انرژی درونی وجود داشت.
بین پنج تا نه سالگی مناسب‌دیده بود، زیرا در سن پایین بدن منعطف‌سطح است و مریدین‌ها با ناخالصی مسدود نشده‌اند.
در سن موک گیونگ‌ون، ناخالصی‌ها‌چنان به شدت انباشته شده و‌دیده مریدین‌ها را تنگ کرده بودند.
«پس تو کوتاه‌مدت سخته.»
«بله.»
«نه، حتی اگه‌شاید یه عمر هم یاد‌چهارده بگیری سخت خواهد بود.»
گو چان‌گرامی این حقیقت را‌چنان به زبان نیاورد.
او نیازی به گفتن آن نمی‌دید و‌پسرش فکر می‌کرد گفتنش فقط باعث ناراحتی او می‌شود‌شگرف و ممکن است به ضرر خودش تمام شود.
«دست و پا‌موک زدن بی‌فایده‌ست. حالا‌گرامی وضعیتت رو می‌فهمی؟»
ارباب فرقه‌شگرف در آستانه‌نسل مرگ بود.
پزشک مخصوص فرقه شمشیر یون‌موک‌چنان و سایر طبیبان مشهور گفته‌دیده بودند که درمانش دشوار است.
بیماری چنان مرموز بود که‌کوچیکه آن را یک ناهنجاری می‌نامیدند‌بسیار و هیچ علت شناخته‌شده‌ای نداشت.
وقتی ارباب فرقه جان می‌باخت،بسیار هر چقدر هم که تقلا می‌کرد،شاید کار این شیاد هم تمام بود.
«فقط صبر کن. وقتی‌نسل اون لحظه برسه، تقاص همه‌هنرهای این تحقیرها رو پس می‌گیرم...»
تپ!
در آن‌دوسش لحظه، موک گیونگ‌ون‌کوچیکه از جا برخاست.
سپس به‌پسرش گو چان اشاره‌بسیار کرد و گفت.
«بریم.»
«کجا؟»
آیا قصد فرار‌داشتی داشت؟ اگر چنین‌کوچک‌ترین بود، انتخابی احمقانه بود...
«منو ببر‌پسرش جایی که‌چون ارباب فرقه هست.»
«چی؟ چرا‌شگرف یهو پیش‌نسل ارباب فرقه؟»
موک گیونگ‌ون‌گرامی تکخندی زد‌استعداد و پاسخ داد.
«جون من به مرگ و زندگی‌کوچک‌ترین این ارباب فرقه وصله، واسه همین می‌خوام‌استعداد با چشمای خودم ببینم اوضاع چقدر وخیمه.»