چپتر 233: آزمون بخش گارد (۲)
0«چطور ممکنه اون تازه‌کارا بتونن‌مثل هیولایی رو شکست بدن که‌کشید حتی ریش‌سفیدها هم حریفش نمیشن؟»
«چی؟»
جانگ چان، کاتب رتبه ششم موسسه هانلیم، نمی‌توانست‌دیده کلمات تکان‌دهنده‌ای را که از دهان بئوم سوگام،چنین خواجه انبار غربی خارج شده بود، باور کند.
اگرچه مدت زیادی از خدمت او به عنوان دستیار پادشاه‌اوج گیونگ نمی‌گذشت، اما شنیده بود که بئوم سوگام یکی از پنج‌برابر رزمیکار برتر در میان تمام خواجه‌های انبارهای شرقی و غربی است.
او اصطلاحات آن‌ها را کاملاً درک نمی‌کرد، اما می‌دانست که انرژی درونی‌ماجرا بئوم سوگام در اوج شگفت‌انگیزی قرار دارد، به طوری که حتی در‌واکنشی میان رزمیکاران نیز کمتر کسی یارای ایستادن در برابر او را داشت.
با این حال، بئوم سوگام می‌گفت‌چشمان کسی هست که نمی‌تواند شکستش دهد؟برای داشت در مورد چه چیزی حرف می‌زد؟
تازه، این به‌اصطلاح شاگردان مرحله‌ماجرا آخر، فقط جوانانی بودند که‌برایش به سختی بیست سال سن داشتند.
جانگ چان‌اصطلاحات پرسید: «بئوم سوگام،درک نکنه اشتباه می‌کنی؟»
«اشتباه؟»
«آره. این شاگردهای مرحله آخر فقط یه‌خودش مشت جوون خامن. آخه چطور یه مشت‌چیز جوجه می‌تونن حریف کسی مثل تو بشن؟»
بئوم سوگام با‌کشید دیدن ناباوری جانگ‌چشمان چان آهی کشید.
حتی خود او که ماجرا‌درک را با چشمان خودش دیده‌اوج بود، باورش برایش سخت بود.
برای کسی که هیچ‌حریف چیز نمی‌دانست، چنین واکنشی‌ناباوری طبیعی به نظر می‌رسید.
ولی الان‌آهی وقت توضیح‌خود دادن نبود.
«هنوز من رو نشناخته.
باید سریع جیم بشم.»
او باید فوراً‌آره این موضوع را به‌خامن پادشاه گیونگ گزارش می‌داد.
هرچند امیدوار بود دیگر هرگز با آن شیطان روبرو نشود،باورش اما از آنجا که آن اهریمن در کاخ ظاهر شده‌نظر بود، باید به نحوی آماده می‌شدند و واکنش نشان می‌دادند.
پادشاه هنوز از وقایع آن روز ناآرام‌خودش بود و اگر دوباره آن اهریمن را می‌دید،نمی‌دانست ممکن بود هرگز از شوک آن بهبود نیابد.
بئوم سوگام به آرامی گفت: «بعداً همه چی‌جوون رو توضیح میدم. اگه هنوز باور نمی‌کنی، خودت‌دیدن باهاشون مبارزه کن. ولی درگیر شدن با اونا...»
او حرفش‌می‌کنی را نیمه‌کاره‌شاگردهای قطع کرد.
جانگ چان‌ناباوری پرسید: «چرا‌کشید حرفت رو خوردی؟»
«آه...»
«هوم؟»
جانگ چان که از چهره درهم‌رفته‌جوون بئوم سوگام گیج شده بود، به سمتی‌بشن که او خیره شده بود نگاه کرد.
«!؟»
اخم‌هایش در هم رفت.
در میان کسانی که روبرویشان ایستاده‌شاگردهای بودند، تنها یک نفر سرش را‌می‌تونن برگردانده و به آن‌ها نگاه می‌کرد.
در فاصله‌ای حدود‌آره سی قدمی، این تقارنی‌خامن عجیب به نظر می‌رسید.
اما برای بئوم‌آهی سوگام، این هیچ‌ماجرا شباهتی به تصادف نداشت.
«یه هیولا.»
حتی از چنین فاصله‌ای،می‌کنی او حضور بئوم سوگام‌جوون را حس کرده بود.
با وجود افراد زیادی که در اطراف بودند و‌جوجه هیچ‌کس انرژی‌اش را بیرون نریخته بود، شناسایی یک نفر‌خود در آن فاصله بدون دقت و تمرکز شدید دشوار بود.
با این حال،آهی آن شخص داشت مستقیم‌چشمان به او نگاه می‌کرد.
حس روحانی آن شخص چقدر تیز و دوربرد‌دیده بود؟ آیا این تفاوت میان کسانی بود که از‌واکنشی «مرز» عبور کرده بودند و کسانی که نکرده بودند؟
«ولی احتمالاً‌نکنه هنوز من‌می‌کنی رو نشناخته.»
فاصله‌شان نسبتاً زیاد بود و ظاهر او‌خامن در آن زمان در مسافرخونه و زیر‌دیدن باران شدید، با الان بسیار تفاوت داشت.
لباس‌هایش و آرایش‌آهی مخصوص خواجه‌ها، همه‌ماجرا چیز تغییر کرده بود.
اگر اینجا واکنشی‌کشید نشان نمی‌داد، طرف‌چشمان مقابل او را نمی‌شناخت.
«!!!!!»
در آن‌می‌کنی لحظه، مردمک‌های بئوم‌مشت سوگام دیوانه‌وار لرزید.
او که مدت زیادی خواجه بود، در‌چشمان لب‌خوانی مهارت یافته بود و می‌توانست با‌هیچ نگاه کردن به دهان دیگران بفهمد چه می‌گویند.
اگرچه از این فاصله‌خود دشوار بود، اما از‌دیده یک چیز مطمئن بود.
[هنوز زنده‌ای.]
بئوم سوگام‌می‌کنی حس کرد پاهایش‌مشت سست شده است.
آن اهریمن‌ناباوری او را‌کشید کاملاً شناخته بود.
«هنوز زنده‌ای.»
«ارباب؟»
موک گیونگ‌ون ناگهان به جایی نگاه‌ماجرا کرد که باعث شد سئوپ چون از‌برای روی کنجکاوی نگاهی به آن سو بیندازد.
دو مقام رسمی در فاصله‌ای دورتر ایستاده بودند‌دیده و یکی از آن‌ها لنگ‌لنگان، انگار که در‌چنین حال فرار باشد، با عجله به سمتی می‌رفت.
سئوپ چون متوجه ماجرا نشد.
«به نظر‌می‌کنی میاد یه‌شاگردهای خواجه باشه.»
«منظورتون چیه؟»
«همون مقام‌آهی رسمی که داره‌ماجرا اونجا لنگ می‌زنه.»
«می‌شناسیدش؟»
«تو هم‌می‌کنی باید بشناسیش،شاگردهای سئوپ چون.»
«من؟»
«همون نو گوسو، همونی‌خود که تو مسافرخونه روستا‌دیده دیدیمش، وقتی می‌خواستیم قایق بگیریم.»
«اوه! منظورتون اون نو گوسوی آب‌زیرکاهه که‌مشت از اون پسربچه محافظت می‌کرد؟ صبر کن ببینم،بشن یعنی میگید نو گوسو یه خواجه سلطنتی بود؟»
«ردای قرمز انبار‌آره غربی تنش بود،جوون پس احتمالاً آره.»
موک گیونگ‌ون‌ناباوری با بی‌تفاوتی‌کشید پاسخ داد.
با شنیدن این‌کشید حرف، مونگ مو-یاک اخم‌خودش کرد و زمزمه‌کنان گفت:
«ارباب... اگه اینطور باشه، زنی که اون‌مشت بهش خدمت می‌کرد شاید فقط دختر یه‌مثل نجیب‌زاده نباشه، بلکه عضوی از خاندان سلطنتی باشه.»
«خاندان سلطنتی؟»
«بله. خواجه‌ها فقط به خاندان سلطنتی‌ماجرا خدمت می‌کنن. و اگه همچین محافظ‌سخت قدرتمندی داشته، حتماً آدم مهمی بوده.»
سئوپ چون با تعجب‌خود گفت: «امکان نداره. یعنی‌دیده اون دختره... شاهزاده خانم بود...؟»
«هیس!»
مونگ مو-یاک‌می‌کنی جلوی بلند شدن‌مشت صدایش را گرفت.
آن‌ها اینجا تنها نبودند.
مونگ مو-یاک با نگرانی گفت: «ارباب،چشمان اگه اون زن واقعاً مقام سلطنتی بالایی‌هیچ داشته باشه، باید برای آینده آماده بشیم.»
مونگ مو-یاک فرض‌اشتباه را بر این گذاشته‌مشت بود که آن‌ها مرده‌اند.
اما اگر از آن هرج‌ومرج جان سالم به‌آخه در برده بودند، نفرت و میل به انتقامشان‌آهی علیه موک گیونگ‌ون و دیگران ممکن بود شدید باشد.
این می‌توانست مأموریت آن‌ها در‌خود کاخ را مختل کند و‌باورش آن‌ها را به دردسر بیندازد.
«آمادگی... ضرری‌آهی نداره. مونگ مو-یاک،ماجرا از پسش برمیای؟»
«من؟»
«آره، خودت‌می‌کنی گفتی باید‌شاگردهای آماده بشیم.»
«... بله.»
«پس می‌سپرمش به تو.»
«اطاعت میشه.»
چشمان مونگ‌می‌کنی مو-یاک از‌شاگردهای عزم راسخ درخشید.
مشخص بود که‌آهی موک گیونگ‌ون دارد‌ماجرا توانایی‌های او را می‌سنجد.
برخلاف سئوپ چون که پیش‌تر سوگند وفاداری یاد‌دیده کرده بود، مونگ مو-یاک اکنون باید خود را‌چنین ثابت می‌کرد تا اعتماد اربابش را به دست آورد.
همان‌طور که او در سکوت این‌شاگردهای عهد را می‌بست، یک چون‌هوی زخم‌خورده از‌حریف گارد طلایی به عنوان ممتحن جلو آمد.
او خطاب به هر‌شاگردهای دو طرف که در‌آخه فاصله منتظر بودند صحبت کرد.
«دیگه نمی‌تونیم صبر کنیم. از اونجایی‌ماجرا که ناظرها دیر کردن، آزمون کلاس‌سخت پیشرفته رو بدون معطلی شروع می‌کنیم.»
مبارزه زیاد طول نکشید.
در کمتر از‌آره نیم ساعت، تمام‌جوون مسابقات تمام شد.
نتیجه، یک‌ناباوری پیروزی قاطع‌کشید و یک‌طرفه بود.
چون‌هوی زخم‌خورده گارد طلایی، مِک ها-گیون نام‌خودش داشت؛ یک چون‌هو از اوسئون‌بو که مسئول‌چیز مخفی‌ترین مأموریت‌ها در میان شش خط بود.
به عنوان ممتحن،اشتباه مِک ها-گیون در دلش‌مشت زبان به تحسین گشود.
«واقعاً با آمادگی کامل اومدن.»
شاگردانی که با نفوذ صیغه سلطنتی غربی آمده بودند، اولین گروه‌برایش از شاگردان مرحله آخر بودند که توسط انجمن آسمان و زمین‌ولی فرستاده شده بودند، بنابراین او داوطلب شد تا سطح آن‌ها را بسنجد.
اما سنجش سطح‌کشید آن‌ها از طریق‌چشمان این مبارزه بی‌معنی بود.
شکاف قدرت‌نکنه بیش از‌می‌کنی حد عمیق بود.
آن چهار نفری که توسط پادشاه گیونگ توصیه‌آخه شده بودند، در بهترین حالت رزمیکاران درجه دو‌آهی یا درجه یک بودند، بنابراین اصلاً حریف آن‌ها نمی‌شدند.
عیار آن‌ها در‌آهی حد کارآموزان سطح‌ماجرا پایین بخش گارد بود.
در مقابل، شاگردان مرحله آخر انجمن‌چشمان آسمان و زمین آن‌قدر مهارت داشتند‌برای که بلافاصله به گارد طلایی بپیوندند.
حتی خود مِک ها-گیون‌می‌کنی هم تخمین دقیق قدرت‌جوون رزمی آن‌ها را دشوار می‌یافت.
حس روحانی آن‌ها‌آره تقریباً برابر یا حتی‌خامن برتر از او بود.
بنابراین مِک ها-گیون معتقد بود که‌ماجرا انجمن آسمان و زمین این بار عمداً‌برای شاگردان مرحله آخر خود را فرستاده است.
«انجمن آسمان و زمین...خود واقعاً شایسته عنوان یکی از‌باورش سه قدرت بزرگ دنیای رزمیه.
حتی ضعیف‌ترینشون‌آهی هم در‌خود اوج استادیه.»
موک گیونگ‌ون، آن‌طور که صدایش می‌زدند، در‌می‌دانست میان آن سه نفر ضعیف‌ترین به نظر می‌رسید،رزمیکاران اما چهره زیبایش تأثیر عمیقی بر جای می‌گذاشت.
اگرچه مبارزه به‌می‌تونن سرعت پایان یافت، اما‌دیدن انتظارات را بالا برد.
آزمون بخش گارد برای انتخاب گاردهای طلایی شامل برخی از‌برایش شاگردان مرحله آخر مشهور از دنیای رزمی صالح، مانند گوم جونگ-هیون‌ولی از فرقه جونگ‌نام و نامگونگ چونگ-هیون از خاندان نامگونگ نیز می‌شد.
بنابراین همه کنجکاو‌کشید بودند که نتیجه‌چشمان چه خواهد شد.
در زمین تمرین‌می‌تونن «بخش گارد»، سیصد‌بشن کارآموز مشغول تمرین بودند.
اما آموزش هم‌زمان‌کشید به چنین جمعیت‌چشمان زیادی دشوار بود.
به همین دلیل، آن‌ها به‌ماجرا سه گروه صد نفره تقسیم شده‌سخت بودند: رده بالا، متوسط و پایین.
طبیعتاً گروه رده‌بالا‌آن‌ها از بهترین کارآموزان‌نمی‌کرد تشکیل شده بود.
مهارت‌های رزمی اکثر‌می‌تونن آن‌ها حداقل در‌بشن سطح «درجه یک» بود.
بیشتر این کارآموزان‌کشید رده‌بالا هدفشان تبدیل شدن‌خودش به «گاردهای طلایی» بود.
«هوف، هوف.»
حتی در اواخر بعدازظهر، کارآموزان‌درک رده‌بالا به شدت تمرین می‌کردند و‌شگفت‌انگیزی عرق از سر و رویشان می‌ریخت.
دلیل این‌جوجه تلاش بی‌وقفه،حریف آزمون فردا بود.
از میان صد نفر، در نهایت تنها هشت نفر به عنوان‌سخت گارد طلایی انتخاب می‌شدند و از آنجا که برخی از قبل‌الان انتخاب شده بودند، بقیه باید با تمام توان خود را آماده می‌کردند.
رقابت بسیار شدید بود.
همان‌طور که کارآموزان سخت‌کاملاً مشغول تمرین بودند، ناگهان نگاه‌هایشان‌درونی هم‌زمان به سمت خاصی چرخید.
- قدم، قدم، قدم!
نگاه‌ها به‌آهی سمت سکوی‌خود تمرین بود.
مربی بخش گارد، «گوانجو سوک جون‌اونگ»،چشمان به آن سمت گام برمی‌داشت و‌برای سه چهره ناآشنا به دنبالش بودند.
«هه! اونا رو ببین.»
«اون یاروها دیگه کی‌ان؟»
واکنش کارآموزان اصلاً خوب نبود.
ناخشنودی به‌وضوح‌آهی در چهره‌هایشان‌خود موج می‌زد.
این واکنشی طبیعی بود.
آزمون فردا شروع می‌شد و‌مثل ناگهان سه چهره ناشناس با‌کشید لباس کارآموزان رده‌بالا ظاهر شده بودند.
کارآموزان قدیمی حدس می‌زدند‌خود که این چه معنایی دارد‌باورش و طبیعتاً احساس مقاومت می‌کردند.
- تالاپ!
گوانجو سوک جون‌اونگ که‌کاملاً جلوی سکو ایستاده بود،انرژی لب به سخن گشود.
«خبردار!»
هرچند او این دستور را‌ماجرا داد، اما تمام کارآموزان رده‌بالا‌برایش از قبل به او نگاه می‌کردند.
سوک جون‌اونگ صدایش را‌خود بالا برد و به سه‌باورش نفر پشت سرش اشاره کرد.
«این سه نفر همین امروز‌درک ترفیع گرفتن. از سمت چپ، موک‌شگفت‌انگیزی گیونگ‌ون، سئوپ چون و مونگ مویاک.»
- دست!
به محض اینکه‌کشید حرفش تمام شد، کسی‌خودش دستش را بالا برد.
با دیدن این صحنه،خود سوک جون‌اونگ آهی کوتاه‌دیده کشید، گویی انتظارش را داشت.
بسیاری از کارآموزان رده‌بالا‌کاملاً فرزندان مقامات عالی‌رتبه بودند و‌درونی ابایی از بیان نظراتشان نداشتند.
«بگو.»
«من کارآموز لی چونگ هستم. ترفیع نهایی پنج روز پیش‌برایش تموم شد. اینکه یه روز قبل از آزمون یهو کارآموزای‌می‌رسید جدید ترفیع بگیرن، خیلی بوداره و عمدی به نظر میاد.»
کارآموز دیگری‌آهی ایستاد و‌خود فریاد زد:
«لی چونگ راست میگه. ما نمی‌دونیم اینا کی‌انرژی هستن، ولی ترفیع یهویی آدمای تأیید نشده اونم‌نیز این‌شکلی، اصلاً سابقه نداره. لطفاً تجدید نظر کنید.»
بسیاری با‌جوجه زمزمه‌های تأییدآمیز‌حریف موافقت کردند.
سوک جون‌اونگ‌آهی نفس عمیقی‌خود کشید و گفت:
«ساکت!»
همهمه زمین تمرین‌آن‌ها فروکش کرد و‌نمی‌کرد سکوت حاکم شد.
او ادامه داد: «اون‌ها آزمون ترفیع‌بشن رو زیر نظر مستقیم «چون‌هوی گارد طلایی»چشمان گذروندن. می‌خواید تصمیم ایشون رو انکار کنید؟»
«چون‌هوی گارد‌آهی طلایی ازشون‌خود تست گرفته؟»
«واقعاً؟»
کارآموزان دوباره‌اصطلاحات شروع به‌کاملاً زمزمه کردند.
معمولاً آزمون ترفیع‌می‌تونن زیر نظر مربی‌بشن بخش گارد انجام می‌شد.
اما از آنجا که شخصِ چون‌هوی گارد‌خودش طلایی آن‌ها را آزموده بود، درخواست تجدید نظر‌نمی‌دانست به معنای رد کردن تصمیم گارد طلایی بود.
سوک جون‌اونگ‌آهی با قاطعیت‌خود اضافه کرد:
«در ضمن، اونا شاگردان ارشد‌درک «انجمن آسمان و زمین» هستن.اوج هیچ شکی در مهارتشون نیست.»
«انجمن آسمان و زمین؟»
با شنیدن این کلمات، برخی که‌چشمان پیش از آن علاقه چندانی نشان نداده‌هیچ بودند، نگاهشان را به سمت سکو چرخاندند.
آن‌ها شاگردان ارشد از‌خود دنیای رزمی بودند که تحت‌باورش نظارت «اتحاد عدالت» قرار داشتند.
پس از معرفی کارآموزان ترفیع‌یافته،مثل سوک جون‌اونگ صحنه را ترک‌کشید کرد، گویی کارش تمام شده بود.
پس از‌آهی رفتن او، جو‌ماجرا عجیبی حاکم شد.
«انجمن آسمان و زمین» یکی از سه قدرت‌دیده بزرگ دنیای رزمی بود، اما با «اتحاد عدالت»چنین که مرکز دنیای رزمی درستکار محسوب می‌شد، اختلافاتی داشت.
در میان کارآموزان‌آن‌ها رده‌بالا، بسیاری از‌نمی‌کرد جناح‌های درستکار بودند.
از آنجا که آن‌ها جو را‌بشن هدایت می‌کردند، کارآموزان به‌طور طبیعی نگاه‌های‌ماجرا محتاطانه‌ای به موک گیونگ‌ون و گروهش می‌انداختند.
«پس جو این‌طوریه.»
موک گیونگ‌ون پوزخندی زد.
از آنجا که او فقط در داخل‌می‌دانست انجمن آسمان و زمین بوده، نمی‌دانست رزمیکاران‌طوری درستکار چه دیدگاهی نسبت به آن‌ها دارند.
ولی اهمیت‌جوجه زیادی به‌حریف این نگاه‌ها نمی‌داد.
آن‌ها اهمیتی نداشتند.
افراد واقعاً مهم کسانی بودند که نامشان‌خودش در لیستی بود که پیش‌تر از «جانگ‌چیز سوگام»، خواجه‌ی «انبار شرقی»، دریافت کرده بود.
موک گیونگ‌ون‌اصطلاحات به راحتی آن‌ها‌درک را پیدا کرد.
«اون یوم گیونگ بود؟»
دقیقاً همان‌طور که‌کشید به خاطر سپرده‌چشمان بود به نظر می‌رسید.
یوم گیونگ، شاگرد فرقه‌خود هواسان و پسر فرمانده‌دیده چپ مقر دفاع پایتخت.
او متعلق به جناح شاهزاده دوم، «زونگ‌وانگ»می‌دانست بود و به عنوان عضوی از فرقه‌های‌طوری بزرگ قدیمی، ماهرتر از دیگران به نظر می‌رسید.
«هوم.»
مرد جوانی که با چشمان باریک و دست‌به‌سینه‌دیده ایستاده بود، «گوم جونگ‌هیون» نام داشت؛ محققی با‌چنین رتبه پنجم از موسسه هانلیم و شاگرد فرقه جونگ‌نام.
او به‌آهی جناح «پادشاه‌خود گیونگ» تعلق داشت.
«چشم‌تنگ...»
تشخیص اینکه چشمانش‌می‌تونن باز است یا‌بشن بسته، دشوار بود.
موک گیونگ‌ون سرش را چرخاند و‌چشمان دید که مونگ مویاک با نگاهی‌برای خشمگین به کسی خیره شده است.
طرف مقابل، مرد‌کشید جوانی بلندقد با‌چشمان ابروهای پرپشت بود.
«اون نامگونگ چونگ‌هیون‌ـه؟»
او پسر دوم «خاندان‌حریف نامگونگ» بود، یکی از هفت‌آهی خاندان بزرگ دنیای رزمی درستکار.
خاندان نامگونگ از طریق ازدواج با «ته‌سای» — یکی‌باورش از سه دوک و فرمانده مقر دفاع مرکزی —طبیعی متحد شده بود و به جناح «هان‌گیون» تعلق داشت.
«خصمانه‌ترین.»
برخلاف دیگران، نامگونگ‌آن‌ها چونگ‌هیون آشکارا با‌نمی‌کرد خصومت خیره شده بود.
به عنوان یکی از اعضای‌مثل اصلی خاندان نامگونگ در اتحاد‌کشید عدالت، دشمنی‌اش را پنهان نمی‌کرد.
این می‌توانست حتی پیش‌خود از شروع آزمون بخش‌دیده گارد، منجر به درگیری شود.
ولی...
«این چه حسیه؟»
از لحظه ورود به‌حریف زمین تمرین رده‌بالا، موک‌ناباوری گیونگ‌ون احساس عجیبی داشت.
توصیفش دشوار بود،کشید اما چیزی به‌چشمان طرز عجیبی آزاردهنده بود.
بنابراین به‌آهی دنبال منشأ‌خود این ناراحتی گشت.
در گوشه‌ای از زمین‌کاملاً تمرین، متوجه کسی شد که‌درونی روی یک دست شنا می‌رفت.
«!؟»
موک گیونگ‌ون اخم کرد.
دلیلش این بود‌کشید که هیچ انرژی‌ای از‌خودش آن شخص حس نمی‌کرد.
اگر کسی انرژی درونی‌کاملاً تهذیب کرده باشد، باید شکلی‌درونی از انرژی قابل مشاهده باشد.
اما از‌جوجه این شخص، هیچ‌مثل چیز ساطع نمی‌شد.
انگار اصلاً هنرهای‌کشید رزمی یا انرژی‌چشمان درونی کار نکرده بود.
«عجیبه.»
اگر انرژی درونی تهذیب‌کاملاً نکرده بود، چرا در‌انرژی میان کارآموزان رده‌بالا حضور داشت؟
و به دلیلی‌می‌تونن نامعلوم، موک گیونگ‌ون حس‌دیدن آزاردهنده‌ای از او می‌گرفت.
با خود فکر کرد شاید‌ماجرا لازم باشد قدرت روحانی چشم سومش‌سخت را باز کند تا بررسی‌اش کند.
در همان‌آهی لحظه، صدای کسی‌ماجرا به گوش رسید.
«هوی. اون‌اصطلاحات رو مخ تو‌درک هم رفته، نه؟»
موک گیونگ‌ون سرش را برگرداند.
پشت سرش جوانی‌کشید با چهره‌ای تیز و‌خودش چشمان کشیده ایستاده بود.
«اوه.»
علاقه موک گیونگ‌ون برانگیخته شد.
نمی‌دانست او کیست، اما‌حریف انرژی‌اش در میان پنج نفر‌آهی برتر کارآموزان رده‌بالا قرار داشت.
موک گیونگ‌ون‌آهی با نگاهی تحسین‌آمیز‌ماجرا از او پرسید:
«به نظر میاد خوب می‌شناسیش؟»
«نه.»
«نمی‌شناسی؟»
«آره. ولی هیچ‌کس‌کشید توی رده‌بالا نیست‌چشمان که اونو نشناسه.»
«مگه خیلی مشهوره؟»
جوان چشم‌کشیده پوزخندی زد.
«هه! مشهور؟ طرف بدون اینکه درست و‌دیدن حسابی انرژی درونی تهذیب کرده باشه، توی پنج‌دیده روز یهو از رده پایین پرید رده بالا.»