چپتر 387: بازگشت (۱)
0< چپتر‌انتظار ۱۰۲: بازگشت‌بزرگ (۱) >
مقر شهر درونی‌این انجمن آسمان و‌هرگاه زمین، دفتر معاون رهبر.
معاون رهبر، موک سئو-چون، با‌برابر چهره‌ای درهم‌کشیده و نگاهی نافذ، مدتی‌حقیقت طولانی به شخصی خیره شده بود.
آن شخص کسی نبود جز پسر‌رشد موک سئو-چون، موک مو-یاک، که معاون مستقیم‌سطحی رهبر و همچنین مسئول بخش اطلاعات بود.
نگاه معاون رهبر موک‌بزرگ سئو-چون حین نگریستن به موک‌نتایج مو-یاک، رنگی از شگفتی داشت.
در ابتدا او را با خشم فراخوانده بود تا‌همواره توبیخش کند، اما اکنون که رو در رو شده‌چشم بودند، فضا تغییر کرده و آرامش خود را بازیافته بود.
«... این پسره؟»
تغییر کرده بود.
پیش‌تر، هرگاه با او‌بزرگ روبرو می‌شد، همواره ردی‌می‌رسید از ترس در وجودش بود.
اما اکنون، در حالی که‌پیش‌تر مستقیم در چشمانش می‌نگریست، نشانی‌ردی از تردید به چشم نمی‌خورد.
این سرکشی‌رفته نبود، بلکه‌تقریباً اطمینانی آشکار بود.
آیا ممکن‌انتظار است قدرت رزمی‌اش‌فرصتی فزونی یافته باشد؟
پیش از ترک اینجا، می‌توانست‌فرصتی سطح او را از طریق‌فراتر انرژی‌اش به طور تقریبی حس کند.
اما اکنون،بازیافته قادر به تشخیص‌پیش‌تر دقیق آن نبود.
برای پنهان کردن انرژی با فرو‌رسیده خوردن آن، فرد باید حداقل هم‌تراز‌عنوان یا قوی‌تر از طرف مقابل باشد.
«امکان نداره...»
این ماموریت مخفی و دشوار‌فرصتی بود، پس انتظار داشت تجربه‌ای‌فراتر بزرگ و فرصتی برای رشد باشد.
اما به نظر‌این می‌رسید نتایج آن فراتر‌روبرو از انتظارات رفته است.
آیا ممکن است این پسر به‌رسیده سطحی تقریباً برابر با او رسیده باشد،وارثش یا حتی از مرز عبور کرده باشد؟
اگر حقیقت داشت، به عنوان‌فرصتی وارثش باید شادمان می‌شد، اما شرایط‌انتظارات کنونی اجازه چنین حسی را نمی‌داد.
پس از مدتی طولانی خیره شدن‌رشد به پسرش، سرانجام معاون رهبر موک سئو-چون‌سطحی با صدایی بم لب به سخن گشود.
«سه تا بهونه بهم بدهکاری.»
«بپرسید پدر.»
پاسخ‌دهنده موک مو-یاک بود؛ پسرش، معاون رهبر و‌می‌رسید رئیس اطلاعات، که بلافاصله پس از بازگشت به‌رسیده انجمن با پدرش رو در رو شده بود.
«حتی اگه تو راه برگشت بخاطر تعقیب و گریز‌نتایج مداوم نتونستی تماس بگیری، میدونی که این یه ماموریت مخفیه.عبور پس چرا جای راه مخفی، از دروازه اصلی اومدی تو؟»
ماموریتشان به‌بازیافته معنای واقعی‌پسره کلمه سری بود.
اما آن‌ها با‌سطحی اقداماتشان تمام انتظارات را‌حتی در هم شکسته بودند.
تا این لحظه، بسیاری از‌فرصتی فرقه‌ها ممکن بود به حضور‌فراتر ارباب سونگ‌هوا پی برده باشند.
حتی اگر حقیقت را‌بزرگ با کالسکه پنهان می‌کردند،می‌رسید تضمینی برای امنیت نبود.
او کنجکاو‌بازیافته بود بداند دلیل‌پیش‌تر چنین رفتاری چیست.
«بناز.»
«راستش رو میگم.»
«راستش رو؟»
«بله.»
«... چی‌رفته داری میگی‌تقریباً واسه خودت؟»
«می‌خواستیم نشون بدیم که برگشتیم.»
«چی؟»
با شنیدن این کلمات‌پسره از پسرش، ابروی معاون‌می‌شد رهبر از ناباوری بالا رفت.
آیا این پسر جدی بود؟
با این پاسخ، او‌بزرگ عملاً از دستورات رهبر و‌نتایج خود او سرپیچی کرده بود.
امید داشت که نزدیکی‌های انجمن مشکلی پیش‌نظر آمده باشد یا دلیل خاصی در کار‌تقریباً باشد، اما بدترین پاسخ ممکن را شنید.
«یادت رفته‌بازیافته ماموریت مخفی‌پسره یعنی چی؟»
«میدونم. ولی پدر، اگه این کار‌رسیده رو نمی‌کردم، به محض برگشتن سعی‌عنوان می‌کردید ارباب موک گیونگ‌ون رو بکشید.»
«تو!»
صدای موک سئو-چون بالا رفت.
این موضوع‌بازیافته به سوال‌پسره دومش مربوط می‌شد.
دستورش این بود که اگر موک‌رسیده گیونگ‌ون با فرقه‌های درست‌کردار تماس گرفت‌عنوان یا نشانه مشکوکی بروز داد، کشته شود.
تمام افراد درگیر در ماموریت مخفی آماده بودند‌می‌رسید تا در صورت لزوم موک گیونگ‌ون را قربانی‌رسیده کنند؛ او در اصل مهره‌ای یک‌بار مصرف بیش نبود.
از این رو، موک سئو-چون بسیار ناآرام‌نظر بود که مردی که قرار بود پیش از‌برابر بازگشت کارش ساخته شود، به سلامت بازگشته است.
و سپس،
«الان گفتی "ارباب" موک گیونگ‌ون؟»
«بله.»
«نکنه می‌خوای بگی یه جورایی...»
«بحث "یه جورایی" نیست. چون موک گیونگ‌ون‌روبرو تو ماموریت موفق شده، اون چهارمین شاگرد‌چشمانش رهبره. پس طبیعیه که ارباب صداش کنیم.»
«...»
با پاسخ‌انتظار پسرش، موک سئو-چون‌فرصتی زبانش بند آمد.
آیا ممکن بود این پسر‌فرصتی واقعاً باور کرده باشد که رهبر،انتظارات موک گیونگ‌ون را به شاگردی می‌پذیرد؟
خود او نیز نمی‌فهمید چرا رهبر چنین‌روبرو هوسی کرده، اما رهبر در حال حاضر در‌می‌نگریست شرایطی نبود که کسی را به شاگردی بپذیرد.
«پس بهش گفتی‌سطحی ارباب و از‌رسیده دستورات سرپیچی کردی؟»
«مگه نگفتم؟»
«می‌خوای بگی چون‌تجربه‌ای می‌ترسیدی بعد از استفاده‌نظر دورت بندازیم، نافرمانی کردی؟»
«ادعا نیست. حقیقته.»
«... تو‌رفته اولین کسی هستی‌برابر که ناامیدم می‌کنی.»
«... من فقط‌تجربه‌ای کاری که باید‌رشد می‌کردم رو انجام دادم.»
بوم!
پیش از آنکه حرفش‌پسره تمام شود، موک سئو-چون‌می‌شد بر میز گرد مقابلش کوبید.
در حالی که میز در هم شکست‌حتی و سست بر زمین ریخت، موک سئو-چون‌شادمان با صدایی آکنده از خشم سخن گفت.
«نمی‌فهمی چه غلطی کردی. سوال‌فرصتی آخر بی‌معنی به نظر میاد،فراتر پس با یه دستور عوضش می‌کنم.»
«دستور؟»
«فوراً موک گیونگ‌ون رو بیار...»
نه، آن‌رفته مرتیکه فعلاً‌تقریباً لازم نیست.
به هر حال دشمن زیاد‌فرصتی داشت، پس مهم نبود اگر‌فراتر به حال خود رها می‌شد.
«موک گیونگ‌ون رو‌تجربه‌ای بیخیال شو. فوراً‌رشد ارباب سونگ‌هوا رو بیار.»
خواباندن غائله اولویت داشت.
آن‌ها نه تنها از گذرگاه مخفی استفاده نکرده‌مرز بودند، بلکه با گستاخی در دروازه اصلی ظاهر شده‌اجازه و حتی کالسکه‌ای را به شهر درونی آورده بودند.
این آشکارا سرکشی بود.
اما از آنجا که دستوری سری بود و شرایط‌نتایج دشوار، نمی‌توانستند آشکارا نیروهای مستقیم رهبر را حرکت دهند،مرز پس چاره‌ای جز سپردن این دستور به موک مو-یاک نداشتند.
با این حال،
«غیرممکنه.»
آنچه از دهان‌تجربه‌ای موک مو-یاک خارج‌رشد شد، امتناعی صریح بود.
معاون رهبر موک سئو-چون که‌فرصتی به شدت خشمگین شده بود، ناگهان‌انتظارات برخاست و صدایش را بالا برد.
«واقعاً می‌خوای‌بازیافته از دستورم‌پسره سرپیچی کنی؟»
«تنها چیزی که سرپیچی شد، روش برگشتن بود. مهم‌تر‌عبور از اون، ارباب موک گیونگ‌ون درخواست داره که رهبر‌چنین به قولش عمل کنه و تنهایی باهاش ملاقات کنه.»
«ها؟»
می‌خواهد به وعده‌هرگاه عمل شود و‌همواره ملاقاتی خصوصی داشته باشد؟
آیا او واقعاً دارد خواسته‌های‌فرصتی موک گیونگ‌ون را به مافوق‌فراتر مستقیم و پدرش ابلاغ می‌کند؟
این بچه‌ها دیگر داشتند‌تجربه‌ای پاشان را بیش از‌نظر حد از گلیمشان درازتر می‌کردند.
با این فکر،این دست موک سئو-چون‌هرگاه به حرکت در آمد.
کراک!
میز در هم شکست و از آنجا‌ردی که او تنها یک قدم و نیم‌تردید فاصله داشت، دستش می‌توانست فوراً به هدف برسد.
او قصد داشت با استفاده‌بزرگ از «تکنیک مار طلایی» در‌نتایج دم او را مهار کند، ولی...
پاتاپاتاپ!
موک مو-یاک به نرمی تکنیک‌روبرو را دفاع کرد و معاون رهبر،حالی موک سئو-چون را به عقب راند.
موک سئو-چون حدود سه قدم‌می‌شد تلوتلوخوران عقب رفت و چشمانش‌حالی از شدت شوک گرد شد.
او از طریق انرژی حس‌بزرگ کرده بود، اما این بچه‌نتایج واقعاً در آستانه شکستن مانع بود.
چطور ممکن بود توانایی‌هایش تنها در عرض چند ماه،همواره آن هم پس از نجات یافتن از یک بحران‌چشم مرگ و زندگی، تا این حد افزایش یافته باشد؟
در حالی که او در‌برابر بهت فرو رفته بود، موک‌اگر مو-یاک لب به سخن گشود:
«معاون رهبر... نه، پدر.»
«تو...»
«همون‌طور که شما انتخاب کردین‌پیش‌تر به رهبر خدمت کنین، من هم‌ترس ارباب موک گیونگ‌ون رو انتخاب کردم.»
«واقعاً داری میگی که...»
«شاید الان سرزنشم‌تجربه‌ای کنین پدر، ولی‌رشد به‌زودی نظرتون عوض میشه.»
«!؟»
تقریباً در همان زمان.
عمارت بیگیونگ‌مون در شهر داخلی.
هوان یاسئون، رئیس بیگیونگ‌مون و یکی‌همواره از سه رهبر فرقه «انجمن آسمان‌می‌نگریست و زمین»، آشفته به نظر می‌رسید.
او گزارشی دریافت کرده بود مبنی بر‌رشد اینکه موک گیونگ‌ون نه از طریق گذرگاه‌سطحی مخفی، بلکه از دروازه اصلی بازگشته است.
طبق گفته رزمیکاران‌این محافظ دروازه، پیرزنی‌هرگاه داخل کالسکه حضور داشت.
«ارباب سئونگ‌هوا!»
هوان یاسئون بلافاصله تأیید‌بزرگ کرد که آن پیرزن در‌نتایج واقع همان ارباب سئونگ‌هوا است.
اما این دیگر‌هرگاه چه صاعقه‌ای بود که‌ردی بر سرشان فرود آمد؟
این خبر خوبی بود که او، ستون معنوی‌نظر فرقه بائه‌هوا، زنده از زندان زیرزمینی امپراتوری گریخته‌برابر بود، اما چرا او را به اینجا آورده بود؟
«من که‌بازیافته واضح دستور‌پسره داده بودم.»
دستور او به موک گیونگ‌ون این‌می‌شد بود که پیش از بازگشت به‌چشمانش انجمن، ارباب سئونگ‌هوا را مخفیانه خارج کند.
او باور داشت با هوش و‌رشد مهارت موک گیونگ‌ون، حتی چنین مأموریت‌رفته خطرناکی با موفقیت انجام خواهد شد.
اما متغیری‌انتظار غیرمنتظره رخ‌بزرگ داده بود.
«آخه اون چه غلطی کرده؟»
به عنوان یک هم‌مسلک‌تقریباً در فرقه بائه‌هوا، او‌مرز به موک گیونگ‌ون اعتماد داشت.
اما حالا که ارباب سئونگ‌هوا را به‌نظر اینجا آورده بود، نمی‌توانست درک کند چرا‌تقریباً موک گیونگ‌ون دست به چنین کاری زده است.
اگر او را تحویل رهبر می‌داد، ممکن‌ردی بود به عنوان خیانتی ناشی از طمع‌تردید برای تبدیل شدن به شاگرد چهارم تلقی شود.
اما آوردن او به‌تجربه‌ای بیگیونگ‌مون، خودِ او را در‌می‌رسید موقعیتی بسیار دشوار قرار می‌داد.
«چرا؟»
با آوردن ارباب سئونگ‌هوا به بیگیونگ‌مون، اکنون‌همواره تمام نگاه‌ها از سوی نیروهای مستقیم رهبر‌نشانی و بخش اطلاعات به اینجا معطوف می‌شد.
همین کافی بود‌تجربه‌ای تا شک و‌رشد تردیدها برانگیخته شود.
او با آوردنِ کسی که‌فرصتی دستور داشت مخفیانه خارجش کند به‌انتظارات بیگیونگ‌مون، از فرمان سرپیچی کرده بود.
ذهن هوان یاسئون آشفته شد.
چه باید می‌کرد؟
خوشبختانه، معاون رهبر و نیروهای‌روبرو مستقیم رهبر سعی داشتند اطلاعات را‌حالی به نحوی مسدود و مخفی کنند.
اما وضعیت‌انتظار رهبر وخیم‌بزرگ به نظر می‌رسید.
اگر چنین بود...
«... حتی اگه به قیمت از‌فرصتی دست دادن این پایگاه تموم بشه، باید‌رفته سعی کنیم با ارباب سئونگ‌هوا فرار کنیم.»
او جایگاه‌بازیافته بسیار مهمی‌پسره در فرقه داشت.
به عنوان یک شخصیت‌تقریباً ارشد در فرقه، او وظیفه‌عبور داشت از وی محافظت کند.
اگر او به‌پیش‌تر دست رهبر می‌افتاد،می‌شد امنیتش به خطر می‌افتاد.
او باید‌پیش‌تر هر طور‌روبرو شده تصمیمی می‌گرفت.
درست در همان لحظه، کالسکه‌بزرگ به حیاط خلوت عمارت رسید‌نتایج و هوان یاسئون ظاهر شد.
«!؟»
به محض‌پسره ورود، هوان‌هرگاه یاسئون اخم کرد.
او دستور داده بود‌روبرو که وقتی موک گیونگ‌ون‌ترس و کالسکه رسیدند، بازداشت شوند.
این کار برای‌تجربه‌ای جلوگیری از شک بخش‌نظر اطلاعات مستقیم رهبر بود.
اما تمام رزمیکاران بیگیونگ‌مون در حیاط خلوت‌روبرو بیهوش روی زمین افتاده بودند و چند چهره‌می‌نگریست نقابدار نیز در نزدیکی دیوار بیهوش دیده می‌شدند.
چه خبر بود؟
چرا همه‌پسره به این‌هرگاه روز افتاده بودند؟
در حالی که غرق‌روبرو در حیرت بود، نگاه هوان‌وجودش یاسئون به سمت کالسکه چرخید.
«اون دیگه چیه؟»
جلوی کالسکه، اسبی ایستاده‌پسره بود که بسیار بزرگتر از‌همواره اسب‌های معمولی به نظر می‌رسید.
یال وحشی‌اش گویی‌سطحی در حال سوختن بود؛حتی حقیقتاً مرکبی باشکوه بود.
شخصی با دستان‌تجربه‌ای گره‌کرده در پشت‌رشد سر ایستاده بود.
«گیونگ‌ون؟»
با شنیدن صدا،این آن شخص چرخید و‌روبرو دستانش را آزاد کرد.
او موک گیونگ‌ون بود.
او لبخندی ملایم زد و دستانش را‌همواره به نشانه احترام رزمی در هم قفل‌نشانی کرد، گویی به استادش ادای احترام می‌کند.
«خیلی وقته ندیدمتون، استاد.»
با این سلام، چشمان هوان‌بزرگ یاسئون پر از احتیاط شد و‌فراتر دستش به سمت شمشیر کمرش رفت.
«اینجا چه خبره؟»
او به رزمیکاران‌پیش‌تر بیگیونگ‌مون که در اطرافش‌همواره افتاده بودند اشاره کرد.
موک گیونگ‌ون شانه‌هایش‌هرگاه را بالا انداخت‌همواره و پاسخ داد:
«نترسین، نمرده‌ن.»
«منظورم این نبود.»
سؤال او معنای عمیق‌تری داشت.
موک گیونگ‌ون نه‌تنها ارباب سئونگ‌هوا را به اینجا آورده بود،فراتر بلکه تمام رزمیکاران بیگیونگ‌مون را که قرار بود برای جلوگیری‌اگر از نظارت خارجی آن‌ها را محاصره کنند، بیهوش کرده بود.
این کار‌پیش‌تر تنها می‌توانست‌روبرو عمدی تلقی شود.
هنگامی که دست هوان‌تجربه‌ای یاسئون شمشیر را لمس‌نظر کرد، موک گیونگ‌ون گفت:
«ترتیب جاسوس‌ها رو‌این هم دادم، پس‌هرگاه می‌تونین راحت حرف بزنین.»
موک گیونگ‌ون‌پسره به دو‌هرگاه نقطه اشاره کرد.
دیوارهای غربی و جنوب شرقی،فرصتی جایی که پیکرهای بیهوش نقابدارانی دیده‌انتظارات می‌شد که متعلق به بیگیونگ‌مون نبودند.
هوان یاسئون‌انتظار قطعاً این‌بزرگ را می‌دانست.
«من راجع به‌این اون نپرسیدم، خودت‌هرگاه هم خوب میدونی...»
سووش!
در آن‌انتظار لحظه، هوان‌بزرگ یاسئون اخم کرد.
کسی در پشت‌هرگاه سرش، نوک تیز شمشیری‌ردی را به بدنش فشرد.
«لطفاً دستتون رو‌انتظار از روی شمشیر‌فرصتی بردارین، ارباب فرقه.»
«چی؟»
او با دیدن اینکه شخصی که‌می‌شد پشت سرش ایستاده کسی نیست جز محافظ‌می‌نگریست و دستیار مورد اعتمادش، «بیوک»، شوکه شد.