چپتر 394: دوراهی (۲)
0«درسته. واسه‌نداره همین وقت‌هیونگین گشتن بهت نمیدم.»
صدایی بم و‌لمسش آرام در نزدیکی‌پرتاب گوش طنین‌انداز شد.
مو یاک، محرم اسرار شاهزاده بزرگ نا یول‌ریانگ،بزند که جا خورده بود، بدون لحظه‌ای درنگ و‌پرتاب فکر کردن به سمت آن پیکر یورش برد.
- شترک!
همزمان، دو چاقوی‌کنار پرتابی از آستین‌هایش‌شمشیر بیرون کشیده شد.
آن‌ها در هوا چرخیدند‌کلنگ و مستقیماً صاحب آن‌گردن صدا را نشانه رفتند.
- هوووف!
شاید به خاطر‌کند تنش شدید بود که‌می‌چرخیدند گویی زمان کند شد.
حتی در حالی که چاقوها‌سرعت در هوا می‌چرخیدند، چهره آن‌کشید پیکر به وضوح قابل رویت بود.
چهره‌ای چنان خیره‌کننده و‌کلنگ جذاب که گویی از‌گردن یک زن زیباتر بود.
با این حال، آن پیکر‌ناگهانی—گردن در برابر چاقوهای پران، تنها‌پیش سرش را اندکی کج کرد.
یعنی هیچ‌زمان قصدی برای‌حتی دفاع نداشت؟
در همان لحظه...
- شپلق!
یکی از چاقوها ناگهان در میانه‌ی هوا تغییر‌بزند مسیر داد و درست در شانه و ران مو‌قاپ یاک که هنوز در حال چرخش بود، فرو رفت.
- تالاپ! تالاپ!
«آخ!»
مو یاک که با چاقوهای پرتابی‌پرتاب خودش زخمی شده بود، نتوانست درست‌چشم فرود بیاید و به زمین غلتید.
«این... این امکان نداره!»
درست در کنار او، هیونگین به سرعت شمشیر‌چهره نازک و منعطفی را از کمرش بیرون کشید و‌این سعی کرد به آن پیکر ناگهانی—گردن موک گیونگ‌ون—ضربه بزند.
اما پیش‌نداره از آنکه تیغه‌سرعت حتی لمسش کند...
- کلنگ!
شمشیر شکست‌کمرش و به‌سعی هوا پرتاب شد...
- قاپ!
گردن هیونگین‌نداره در مشت موک‌سرعت گیونگ‌ون اسیر شد.
در چشم برهم‌زدنی، هیونگین گیر افتاده‌پرتاب بود؛ او چنان شوکه بود که‌چشم حتی نمی‌فهمید چه اتفاقی افتاده است.
موک گیونگ‌ون‌کمرش با نگاهی‌سعی آزرده گفت:
«تو همون موش‌کور‌کند فضولی هستی که‌چاقوها قبلاً جاسوسی می‌کرد.»
«گ... گه... تو... تو؟»
«اگه کارت‌تیغه تموم شد،کلنگ دیگه برو.»
«ب... برم؟»
- قرچ!
موک گیونگ‌ون‌نداره بدون تردید گلوی‌سرعت هیونگین را درید.
خون از زخم پاره‌شده فوران کرد؛ هیونگین تلوتلو خورد، چشمانش‌گیونگ‌ون از شدت درد و عذاب گشاد شده بود و سپس به‌آزرده پشت سقوط کرد و دست و پایش از هم باز شد.
لرزش‌های بدن‌کمرش و فوران خونش،ناگهانی—گردن منظره‌ای رقت‌انگیز داشت.
با وجود اینکه دو نفر به این سرعت‌چهره از پا درآمده بودند، نگاه شاهزاده بزرگ، نا‌زیباتر یول‌ریانگ، تنها بر موک گیونگ‌ون قفل شده بود.
او یک بار نگاهش‌هیونگین را به بالا انداخت و‌کمرش سپس لب به سخن گشود.
«پرواز کردی اومدی؟»
«آره، حدست خوبه.»
«...»
پرواز کرده، هان؟ پس‌هیونگین حتماً از تکنیک گام آسمانی‌کمرش یا گام تهی استفاده کرده؟
نا یول‌ریانگ با وجود تسلط بر «گام آب زلال»مشت مشهور، که یکی از هنرهای رزمی آکروباتیک نادر بود، هنوز‌است به آن اعماق نرسیده بود؛ بنابراین باورش برایش سخت بود.
با این‌کمرش حال در‌سعی دلش اعتراف کرد:
«... اون پاش‌کند رو از همه‌چاقوها مرزها فراتر گذاشته.»
اگر فقط بحث قدرت‌هیونگین خام بود، هیچ شانسی برای‌کمرش پیروزی در اینجا وجود نداشت.
جو اطراف‌تیغه آن یارو هم‌شکست تغییر کرده بود.
قبلاً احساساتش تقریباً محو‌سعی بود؛ مثل خودش خشن‌بزند و صیقل‌نخورده به نظر می‌رسید.
فکر می‌کرد اگر آن‌حتی یارو از او پیروی نکند،وضوح کشتنش کاری طبیعی خواهد بود.
اما حالا، هیچ اثری از آن‌شمشیر خامی باقی نمانده بود؛ او مثل‌ناگهانی—گردن یک شمشیر خوش‌تراش، صیقل خورده بود.
«حالا قوی‌تر شده...»
چشمان نا یول‌ریانگ‌کشید می‌درخشید اما همچنان‌موک در حرکت بود.
او متوجه شد که موک گیونگ‌ون به طرز وحشتناکی قدرتمند‌قابل شده است، اما با فکر کردن به او به عنوان‌چاقوهای یک حریف، سناریوهای نبرد بی‌شماری را در ذهن ترسیم کرد.
با این حال، هر چقدر هم‌شمشیر که آن صحنه‌ها را در ذهنش‌ناگهانی—گردن مرور می‌کرد، هیچ پاسخی وجود نداشت.
آن یارو‌تیغه تبدیل به یک‌شکست هیولا شده بود.
- چک!
نا یول‌ریانگ حس عجیبی روی‌حالی پیشانی‌اش کرد و عرق سرد‌قابل را با پشت دست پاک کرد.
این چیزی فراتر‌کنار از عرق ناشی‌شمشیر از تمرین بود.
او دریافت که تا‌کلنگ به حال چنین اضطرابی‌گردن را تجربه نکرده بود.
«زندگی... و مرگ...کشید یعنی من سر‌موک این دوراهی ایستادم؟»
یک دوراهی...زمان واقعاً که‌حتی شگفت‌انگیز بود.
مسیر زندگی تقریباً نامرئی بود و‌شمشیر در میان تهدیدهای مرگ که از همه‌موک سو احاطه‌اش کرده بودند، غرق شده بود.
در پاسخ‌تیغه به افکار او،شکست موک گیونگ‌ون گفت:
«می‌خواستم یه جنبه احساسی‌تر ازت‌ناگهانی—گردن ببینم، ولی انگار اون‌قدر منطقی‌پیش هستی که واقعیت رو سریع بگیری.»
«انکارش نمی‌کنم،زمان چون هیچ امیدی‌حالی به برد نیست.»
«بهت یه حق انتخاب میدم.»
«حق انتخاب؟»
«آره.»
«پس قصد‌زمان داری امیدم‌حتی رو ناامید کنی.»
«بهش به چشم یه فرصت‌سرعت نگاه کن که بتونی یه‌کشید ذره بیشتر از زندگی لذت ببری.»
«اون انتخاب چیه؟»
«اگه ریشه‌های حیات بدنت رو‌ناگهانی—گردن قطع کنی و دانتیانت رو‌پیش نابود کنی، جونت رو می‌بخشم.»
«این چه فرقی‌کند با گفتن اینکه "بمیر"می‌چرخیدند به یه رزمیکار داره؟»
«اگه واسه یه رزمیکار‌هیونگین مرگ و زندگی یکیه،منعطفی پس می‌تونی همین‌طوری بمیری.»
«هع.»
نا یول‌ریانگ پوزخندی زد.
با دیدن واکنش‌کند او، موک گیونگ‌ون‌چاقوها شانه‌ای بالا انداخت.
نا یول‌ریانگ دستش‌کنار را به سمت‌شمشیر خاصی دراز کرد.
غلاف شمشیری که کنار‌کلنگ میز شراب بود، با جادوی‌مشت تهی به دستش جذب شد.
- تپ!
نا یول‌ریانگ در‌کند حالی که غلاف‌چاقوها را گرفته بود، گفت:
«قصد ندارم واسه زندگیم التماس کنم یا مثل‌منعطفی یه کرم زندگی کنم. ولی حالا که قراره‌اما برم، مردن به عنوان یه رزمیکار راه بدی نیست.»
«عالیه.»
«الکی هندونه زیر بغلم نذار. دنیای رزمی‌گیونگ‌ون—ضربه به کنار، قانون این دنیا بقای اصلحه.کلنگ ضعیف‌ها حذف میشن؛ این بار نوبت من بود.»
هرچند این‌زمان را گفت، اما‌حالی لحظه‌ای تلخ بود.
او قدرتی داشت که تقریباً با یک «هشت ستاره»کمرش رقابت می‌کرد، با این حال حریفش حتی قوی‌تر شده‌آنکه بود و او را به طرف ضعیف‌تر تبدیل کرده بود.
نا یول‌ریانگ دسته شمشیر را‌شکست با دست راستش محکم گرفت‌گیونگ‌ون و شروع به برداشتن چشم‌بندش کرد.
حتی اگر هیچ شانسی‌سعی برای پیروزی در نبرد نبود،اما باید دست و پا می‌زد.
موک گیونگ‌ون هم‌کند حرکت کرد تا کاغذ‌می‌چرخیدند آرایش شمشیر را بردارد.
سپس، ناگهان—
«تاریکی ایست زمان.»
- تس‌تس‌چوک!
انگار که پلک‌کند زده باشد، جهان‌چاقوها برای لحظه‌ای تاریک شد.
چشمان موک‌نداره گیونگ‌ون به‌هیونگین شدت باریک شد.
«؟!»
چرا که تصویر شاهزاده‌سعی بزرگ، نا یول‌ریانگ، ناگهان‌بزند از نظر محو شد.
چه اتفاقی داشت می‌افتاد؟
خیلی ناگهانی‌نداره و مرموز‌هیونگین رخ داد.
هیچ اثری از‌لمسش حرکت، جریان چی‌پرتاب یا حضور حس نمی‌شد.
درست جلوی چشمانش ناپدید شد...
- غرررش!
حضورهای بی‌شماری‌نداره به سمت‌شان‌هیونگین هجوم آوردند.
چنان تعداد زیادی ظاهر شدند‌شکست که گویی از ناکجاآباد آمده‌گیونگ‌ون بودند؛ پدیده‌ای شوم و دلهره‌آور.
موک گیونگ‌ون به آرامی سرش را‌موک بالا آورد و به سقف سفالی‌تیغه کلاه فرنگی در حیاط پشتی نگریست.
«کار توئه؟»
«هووم. انتظار داشتم حتی یه آدم‌شمشیر قوی هم کمی دستپاچه بشه، ولی‌ناگهانی—گردن اینکه تو این وضعیت انقدر خونسردی... تحسین‌برانگیزه.»
کسی که روی سقف‌کلنگ کلاه فرنگی نشسته بود،گردن یول‌میونگ، شیر تالار بزرگان بود.
با دیدن چهره‌اش که با زخم‌های سوختگی وحشتناکی پوشیده‌اما شده بود، موک گیونگ‌ون فوراً دریافت که او همان‌گردن کسی است که سعی داشته با جادوگری ردیابی‌اش کند.
چطور شاهزاده بزرگ نا یول‌ریانگ‌حالی ناپدید شده بود و او‌قابل ناگهان اینجا ظاهر شده بود؟
پاسخ این بود که...
- ویززز!
چشم سوم موک گیونگ‌ون‌سعی گشوده شد و قدرت‌بزند مرموزش را آزاد کرد.
ناگهان نیروی عظیمی را‌حتی در اطرافش احساس کرد که‌وضوح فضا را به لرزه درآورد.
محیط اطراف‌نداره ناپایدار باقی‌هیونگین مانده بود.
موک گیونگ‌ون پرسید:
«این دیگه چه جور جادوییه؟»
ابروهای یول‌میونگ‌زمان با شنیدن‌حتی این سوال پرید.
او به چیزی مشکوک‌هیونگین شد و امواج انرژی‌منعطفی باقی‌مانده را خوانده بود.
«توی سوابق اومده بود که جو‌پرتاب اوی-گونگ به خاطر استعداد بی‌نظیرت تو‌چشم رو شاگرد خودش کرده. پس حقیقت داره.»
موک گیونگ‌ون بی‌تفاوت‌کشید به نظر می‌رسید‌موک و ادامه داد:
«این سطح از انرژی حتی از‌چاقوها بهترین هنرهای شیطانی هم فراتره. نکنه‌چهره‌ای از ابزار یا شیء خاصی قدرت گرفتی؟»
«ها؟»
«انگار همین‌طوره. فقط‌لمسش زمان رو برای‌پرتاب من متوقف کردی؟»
‘؟!’
دهان یول‌میونگ‌زمان از تعجب‌حتی کمی باز ماند.
ابروهای درهم‌کشیده‌اش لرزیدند؛ سپس گفت:
«... تو‌تیغه دیگه چی‌کلنگ هستی؟ چطور تونستی...؟»
«لکه‌های خون روی زمین، بیرون کلاه فرنگی‌ان. با‌بزند اینکه وقتی افتاده بود تکون نخورد، عجیب نیست‌پرتاب که اون لکه‌ها رو جا گذاشته و غیبش زده؟»
‘خون؟’
جایی که موک گیونگ‌ون‌هیونگین نگاه می‌کرد، قطرات محوی‌منعطفی از خون باقی مانده بود.
اکثر ردها پاک شده‌کلنگ بودند اما این یکی‌گردن از قلم افتاده بود.
اگر یول‌میونگ متوجه آن می‌شد، از‌موک اینکه او چنین سرنخ نادری را‌تیغه در یک نگاه یافته، حیرت‌زده می‌شد.
«و این همه آدم دارن نزدیک میشن و من حتی حضور یک نفرشون رو هم حس نکردم؟ تنها راهش اینه‌چاقوهای که من رو یه جورایی جدا کرده باشین و یهو انداخته باشین اینجا... آه، شاید از یه جادوی خاص استفاده‌داد کردی تا من رو برای یه لحظه ایزوله کنی. نه فقط فضا، بلکه حتی جریان زمان رو هم جدا کردی؟»
‘!!!!!’
با شنیدن این‌لمسش سوال، یول‌میونگ واقعاً‌پرتاب گیج و مبهوت شد.
لرزی که بر بدنش‌سعی نشست نشان می‌داد این‌بزند بینش چقدر باورنکردنی است.
با مطالعه هنرهای شیطانی، حس کردن انرژی عجیب نبود، اما‌قابل توانایی او در پی بردن به استفاده از اثر باستانی «تاریکی‌پران توقف زمان» تنها با دیدن این بخش از ماجرا، وحشتناک بود.
«تاریکی توقف زمان» یک اثر مقدس از دوران سه‌کمرش شهریار و پنج امپراتور بود که تنها زمانی استفاده می‌شد‌تیغه که مقدار زیادی انرژی به طور طبیعی انباشته شده باشد.
با این‌تیغه حال، این اثر‌شکست شرایط سختگیرانه‌ای داشت.
پس از استفاده، تمام انرژی مصرف می‌شد و‌بزند نیاز به زمان برای جمع‌آوری مجدد داشت، و‌پرتاب انرژی آزاد شده به سختی به یک‌هزارم می‌رسید.
اگر انرژی طی هزار سال جمع‌چاقوها می‌شد، می‌توانست هدف را به اندازه یک‌چنان سال کامل از فضا-زمانِ دنیا جدا کند.
این قدرتی مطلق بود‌هیونگین که گریز از آن‌منعطفی برای هیچ موجودی ممکن نبود.
‘... این‌تیغه پسره دیگه‌کلنگ چه جونوریه؟’
مهم نبود چقدر هنر شیطانی یا‌موک بینش داشت، فهمیدن این موضوع با‌تیغه این سرعت فراتر از عقل سلیم بود.
اما در یک لحظه کوتاه،حالی او دقیقاً درک کرده بود که‌رویت آن اثر باستانی چه کرده است.
‘یه هیولا.’
یول‌میونگ، شیر تالار بزرگان،کلنگ نتوانست جلوی تحسینش را بگیرد‌مشت و با زبان نوچ کرد.
او قبلاً از آثار باستانی استفاده کرده‌گیونگ‌ون—ضربه بود اما هرگز انرژی کافی برای به دام‌شکست انداختن کسی حتی برای نیم‌لحظه جمع نکرده بود.
با این حال، این پسر بسیار‌چاقوها باورنکردنی‌تر بود و درک موقعیت در‌چهره‌ای چنین زمان کوتاهی را دشوارتر می‌کرد.
یول‌میونگ با‌نداره وجود شگفتی، اندکی‌سرعت احساس پشیمانی کرد.
تازه متوجه شده‌لمسش بود که چنین‌پرتاب کسی وجود دارد.
شنیده بود که این پسر هنوز به سن قانونی نرسیده،پیش اما اگر با مهارت رزمی از «دیوار دیوارها» عبور کرده‌گیونگ‌ون و چنین استعدادی در هنرهای شیطانی داشت، واقعاً گوهری نایاب بود.
یول‌میونگ با تردید گفت:
«واقعاً باهوشی. بین همه‌هیونگین کسایی که دیدم، هیچ‌کس‌منعطفی به تیزی تو نبود.»
«ممنون بابت تعریف.»
«خب، در مورد اون...»
«اگه می‌خوای مخم رو بزنی،حالی رد می‌کنم. مهم‌تر از اون،قابل شاهزاده بزرگ رو کجا قایم کردین؟»
«...»
رد کردن پیشنهاد قبل‌کلنگ از اینکه حتی مطرح‌گردن شود؛ او کاملاً قاطع بود.
متقاعد کردنش‌کمرش غیرممکن به‌سعی نظر می‌رسید.
یول‌میونگ سرش‌زمان را تکان‌حتی داد و گفت:
«واقعاً فکر‌نداره نمی‌کنی که همین‌جوری‌سرعت بهت می‌گم، هان؟»
با شنیدن این‌لمسش حرف، موک گیونگ‌ون‌پرتاب لبخند محوی زد.
«خب، اگه جونت در‌سعی خطر باشه، شاید بگی‌بزند شاهزاده بزرگ کجا رفته.»
- گوووو!
موک گیونگ‌ون عمداً‌کنار قصد کشتنش را‌شمشیر آشکار کرد؛ تهدیدی واضح.
با این‌تیغه حال، یول‌میونگ‌کلنگ با خونسردی خندید:
«عالیه. ولی کار‌کشید سختیه. شاهزاده بزرگ‌موک اینجا خیلی مهمه.»
«که این‌طور؟زمان پس خودم‌حتی پیداش می‌کنم.»
با قضاوت از روی‌هیونگین رد خون، مدت زیادی‌منعطفی نبود که زندانی شده بود.
پس هنوز‌تیغه شانس ردیابی‌اش‌کلنگ وجود داشت.
نیازی به جنگیدن با تمام نیروهای‌موک محاصره‌کننده نبود؛ شاید فقط حساب رسیدن‌تیغه به کسی که داخل بود کفایت می‌کرد.
در همان لحظه...
- پاک!
کسی روی‌تیغه دیوار شرقی‌کلنگ ظاهر شد.
هیکلش متعلق به پیرمردی مو سفید‌موک با نگاهی تیز بود که چهره‌ای‌تیغه آشنا را از پشت گردن گرفته بود.
او برادر ناتنی، موک یو-چون بود‌چاقوها که همراه موک گیونگ‌ون از فرقه‌چهره‌ای شمشیر یون‌موک گروگان گرفته شده بود.
دقیق‌تر بگوییم،نداره برادر ناتنی واقعیِ‌سرعت خودِ موک گیونگ‌ون.
روی صورتش زخم‌هایی‌لمسش داشت، انگار به‌پرتاب زور دستگیر شده بود.
- شلپ شلپ شلپ!
یول‌میونگ دست‌زمان زد و‌حتی پوزخندی زد:
«زمان‌بندی عالی.»
با شنیدن این حرف، پیرمرد مو‌پرتاب سفید پوزخندی زد و فشار دستش‌چشم را روی گردن موک یو-چون بیشتر کرد.
«آوردن همچین پسری توی این‌ناگهانی—گردن فاصله کم، حسابی این تن‌پیش پیر رو به زحمت انداخت.»
«ولی بازم‌زمان ممنونم. به‌حتی هر حال...»
- سوک! تاپ!
یول‌میونگ از روی سقف‌کلنگ پایین پرید و نیشخندی به‌مشت موک گیونگ‌ون زد و گفت:
«حالا دیگه ورق برگشته.سعی ببینم اون کله‌ی باهوشت می‌تونه‌اما حدس بزنه چی می‌خوام بگم...»
«فقط بکشش.»
‘!؟’