چپتر 213: در کشتی (۴)
0«شمشیر پوچ بدون ماه».
این یکی از فنون شمشیری بود که‌می‌رفت در طوماری پنهان‌شده توسط «چونگ‌ریونگ»، در خزانه‌ی‌جدید «دره خون و اجساد» به ثبت رسیده بود.
او آن را یکی از «پنج تکنیک‌کارایی بزرگ شمشیر» نامیده بود؛ فنونی که روزگاری‌شمشیرزنی نماد دنیای رزمی باستان به شمار می‌رفتند.
«آه!»
مسیرهای حرکت شمشیر‌یادآور در چشمان موک‌لرزه‌ی گیونگ‌ون منعکس شد.
در حین نظاره، تصویر آن شمشیرزن بی‌بدیل و پیرمردی که‌رها پیش‌تر در حالت خلسه دیده بود، در ذهنش بر هم‌سالگی منطبق گشتند و آیات شمشیر در اعماق وجودش حک شد.
—هوووش! هوووش! هوووش!
رقص شمشیری روح‌نواز‌یادآور که یادآور قرص‌لرزه‌ی ماه کامل بود.
لرزه‌ی ناشی از هیجان چنان‌کامل بر ستون فقراتش نشست که تمام‌فقراتش تجربیات پیشین در برابرش رنگ باختند.
گرچه او به خزانه‌ی دره خون و اجساد راه یافته و فنون‌گویی شمشیری که چونگ‌ریونگ بازگو کرده بود را به خاطر سپرده بود، اما‌قلبی این اجرای خاص قیاس‌ناپذیر بود—و سطحی کاملاً متفاوت از حیرت را برمی‌انگیخت.
—شواک! شواک!
«متفاوته.»
آنچه مایه شگفتی دوچندان‌قرص موک گیونگ‌ون شد، تفاوت‌هیجان در فرم‌های شمشیر بود.
فنون شمشیری که او در حالت خلسه شاهد‌چارچوب‌های بود، عاری از هرگونه حرکت زائد بودند—هر ضربه‌نشسته زیبا، اما با کارایی بی‌رحمانه برای کشتن فرود می‌آمد.
ولی شمشیرزنی پیرمرد حتی‌بودند—هر فراتر می‌رفت و از چارچوب‌های‌برای مرسوم کاملاً رها شده بود.
«آه...»
گویی دنیایی کاملاً‌یادآور جدید را به‌لرزه‌ی تماشا نشسته بود.
کنفوسیوس گفته بود که در هفتاد سالگی،می‌رفت انسان می‌تواند از امیال قلبی پیروی کند بی‌آنکه‌تماشا از اصول اخلاق، قانون یا طریقت عدول نماید.
شمشیر پیرمرد دقیقاً چنین بود.
آن فراتر از‌یادآور فرم‌های موجود بود‌لرزه‌ی و آزادانه تکامل می‌یافت.
و با این حال، حیرت‌انگیز‌کامل بود که این هنوز همان‌ستون «شمشیر پوچ بدون ماه» بود.
«... هیچ‌وقت این‌جوری بهش فکر‌حتی نکرده بودم. پس میشه تکنیک‌های‌رها شمشیر رو این‌طوری هم اجرا کرد.»
این تمام‌هرگونه باورهای مرسوم‌بودند—هر را درهم می‌شکست.
موک گیونگ‌ون‌روح‌نواز نتوانست جلوی تحسین‌کامل صادقانه‌اش را بگیرد.
این تکنیک شمشیری نبود که‌کامل کسی بتواند صرفاً با حفظ کردن‌فقراتش و به یاد آوردن، تکرارش کند.
و این‌ولی شوک تنها‌پیرمرد مختص او نبود.
گرچه او دیگر جسم‌بودند—هر فیزیکی نداشت، اما چونگ‌ریونگ در‌برای زمان حیاتش شمشیرزنی استثنایی بود.
لحظه‌ای که این‌یادآور صحنه را دید، مبهوت‌ناشی و دچار اشراق شد.
«این... شمشیره؟»
او زمانی با دیدن دو تکنیک از‌می‌رفت «قدیس شمشیر بدون ماه» به بینش رسیده و‌تماشا سبک شمشیر ماه خود را خلق کرده بود.
اما با دیدن این‌بودند—هر صحنه، درک تازه‌ای از‌بی‌رحمانه شمشیر در ذهنش شکوفا شد.
در این لحظه،یادآور شکافی میان چونگ‌ریونگ و‌ناشی موک گیونگ‌ون پدیدار گشت.
برخلاف چونگ‌ریونگ که درون «عروسک چوبی» محبوس بود و تنها‌ستون قادر به نظاره رقص شمشیر خالص بود، موک گیونگ‌ون می‌توانست‌راه نحوه حرکت انرژی محیط را با هر چرخش شمشیر درک کند.
این تفاوت چشمگیر بود.
—هوووم!
دیری نپایید که‌یادآور پیرمرد از چرخش‌لرزه‌ی شمشیر دست کشید.
همزمان، درخششی کم‌سو‌یادآور از تیغه‌ی «شمشیر‌لرزه‌ی قطع‌کننده شیطان» ساطع شد.
گویی حتی آن شمشیر به‌اصطلاح اهریمنی‌فراتر نیز به تکنیک حیرت‌انگیزی که پیرمرد‌گویی به نمایش گذاشته بود، ادای احترام می‌کرد.
پیرمرد به‌هرگونه شمشیر قطع‌کننده شیطان‌ضربه نگریست و گفت:
«معرکه‌ست. با وجود‌یادآور تو، شمشیرِ منِ پیر‌ناشی حتی درخشان‌تر هم میشه.»
—هوووووم!
شمشیر در پاسخ‌شمشیرزنی لرزید و نجوایی‌فراتر طنین‌انداز سر داد.
با دیدن این صحنه،بودند—هر موک گیونگ‌ون در دل‌بی‌رحمانه زبان به تحسین گشود.
اگر حتی روحِ شمشیرِ دمدمی‌مزاجِ این‌لرزه‌ی تیغه‌ی اهریمنی چنین واکنشی نشان می‌داد، پس‌تمام پیرمرد حقیقتاً بر قله‌ی شمشیرزنی ایستاده بود.
پیرمرد رو‌روح‌نواز به موک‌قرص گیونگ‌ون کرد.
«دیدی؟»
«آره.»
«چقدرش یادت موند؟»
موک گیونگ‌ون تقریباً خواست بگوید‌کامل که همه‌چیز را به یاد‌ستون دارد، اما خود را متوقف کرد.
او حس‌ولی کرد سوال پیرمرد‌حتی معنای عمیق‌تری دارد.
او می‌توانست تک‌تک حرکات را به‌زیبا یاد آورد—حتی می‌توانست دقیقاً همان‌طور که‌می‌آمد پیرمرد اجرا کرده بود، تکرارشان کند.
اما آن‌روح‌نواز تنها یک‌قرص پوسته توخالی می‌بود.
پس صادقانه پاسخ داد:
«چیز زیادی یادم نموند.»
با شنیدن این‌زائد حرف، چشمان پیرمرد‌زیبا کمی باریک شد.
در درونش،روح‌نواز پیرمرد غافلگیر‌قرص شده بود.
گرچه او شمشیر را به موک‌لرزه‌ی گیونگ‌ون نشان داده بود، فرض می‌کرد محدودیت‌هایی‌تمام در درک این جوان وجود داشته باشد.
اما انتظار‌ولی این پاسخ‌پیرمرد را نداشت.
«چیز زیادی یادت نموند؟»
«نه.»
«... که این‌طور.»
گوشه لب پیرمرد لرزید.
به عنوان یک شمشیرزن،بودند—هر او این را بیش از‌برای حدِ کفایت برای جبران می‌دانست.
اما به نظر‌یادآور می‌رسید درک این جوانک‌ناشی فراتر از انتظاراتش بود.
پس پیرمرد‌روح‌نواز دوباره شمشیرش‌قرص را برداشت.
سپس—
«پس یه‌هرگونه بار دیگه‌بودند—هر تماشا کن.»
—هوووش! هوووش! هوووش!
این بار، او‌یادآور همان رقص شمشیر‌لرزه‌ی پیشین را اجرا کرد.
با این حال، درست‌پیرمرد مانند قبل، مسیر حرکت شمشیر‌مرسوم به شکل نفس‌گیری زیبا بود.
اما یک تفاوت‌زائد وجود داشت—حرکات حتی‌زیبا ساده‌تر شده بودند.
اگر نمایش قبلی مانند ماه‌کامل کامل بود، این یکی به‌ستون هلال ماه می‌مانست—مختصرتر، اما تیزتر.
تکنیک برخلاف‌روح‌نواز دفعه قبل،قرص نیمه‌کاره تمام شد.
همین که شمشیرش را‌پیرمرد پایین آورد، شمشیر قطع‌کننده‌چارچوب‌های شیطان حتی سریع‌تر لرزید.
پیرمرد از موک گیونگ‌ون پرسید:
«این دفعه چطور؟»
«... حتی همین‌طور که‌قرص نگاه می‌کنم هم انگار‌هیجان نمی‌تونم به خاطر بسپارم.»
با شنیدن این‌شمشیرزنی حرف، لب‌های پیرمرد‌فراتر بیشتر کش آمد.
سپس، در حالی که دوباره‌ضربه شمشیر قطع‌کننده شیطان را محکم‌کشتن گرفته بود، گارد گرفت و گفت:
«فهمیدم. پس دوباره ببین.»
به محض گفتن این‌قرص حرف، پیرمرد تکنیک شمشیر‌هیجان دیگری را آزاد کرد.
این بار،ولی تفاوت چشمگیری‌پیرمرد با قبل داشت.
بازی شمشیر حتی ساده‌تر‌بودند—هر شد—کمتر در بند زیبایی، و‌برای بیشتر متمرکز بر کارایی محض.
با این حال، نگاه‌قرص موک گیونگ‌ون هرگز از‌هیجان مسیر تیغه منحرف نشد.
چشمانش مانند چشمان‌یادآور کسی بود که در‌ناشی اشراق گم شده است.
—شواک!
شمشیرزنی پیرمرد حتی سریع‌تر از‌ضربه نمایش دوم به پایان رسید—مدت زمانش‌فرود به سختی به نصف آن می‌رسید.
پس از غلاف کردن‌قرص شمشیر، پیرمرد خیره به‌هیجان موک گیونگ‌ون نگریست و پرسید:
«خب؟»
موک گیونگ‌ون‌ولی نفس عمیقی‌پیرمرد بیرون داد.
چشمان پیرمرد‌هرگونه با علاقه‌بودند—هر بیشتری درخشید.
تنها از همان بازدم، می‌توانست بگوید‌لرزه‌ی که موک گیونگ‌ون در همان مسیری‌نشست قدم گذاشته که او طی کرده است.
سرانجام، موک‌روح‌نواز گیونگ‌ون لب‌قرص باز کرد:
«استعدادم کمه. با‌شمشیرزنی اینکه جلوی چشمم بود،می‌رفت همه‌چیز رو فراموش کردم.»
«!!!!!»
پیرمرد زیر خنده‌یادآور زد و قهقهه‌ای‌لرزه‌ی جانانه سر داد.
«هاهاهاهاها!»
پس از مدتی‌شمشیرزنی خندیدن، سرانجام ایستاد و‌می‌رفت به موک گیونگ‌ون گفت:
«فقط می‌خواستم یه‌زائد جبران کوچیک بکنم، ولی‌کارایی قضیه خیلی سرگرم‌کننده شد.»
«... واسه یه‌یادآور جبران کوچیک زیادی‌لرزه‌ی به نظر میاد.»
«بذارش پای خوش‌شانسیت.»
با این حرف‌ها،شمشیرزنی موک گیونگ‌ون ناگهان چیزی‌می‌رفت را به یاد آورد.
عجیب بود، او حضور [شمشیر پوچ بدون ماه] را در تکنیک‌فرود پیرمرد حس کرده بود... و این حس با تصویر آن شمشیرزن بی‌همتایی‌گویی که در ابیات گنجینه «دره خون و اجساد» دیده بود، همپوشانی داشت.
می‌خواست بپرسد...
«پیرمرد، نکنه‌روح‌نواز تو همون‌قرص بدون ماه...»
«هه هه هه.شمشیرزنی نزدیک بود این‌فراتر رو با خودم ببرم.»
«ها؟»
تلق!
پیش از آنکه کلام موک گیونگ‌ون منعقد‌ناشی شود، پیرمرد حرفش را برید و [شمشیر‌تجربیات قطع‌کننده شیطان] را در غلاف جای داد.
سپس، شمشیر را‌شمشیرزنی به سمت موک‌فراتر گیونگ‌ون پرتاب کرد.
در حالی که موک‌بودند—هر گیونگ‌ون به آسانی شمشیر را‌برای در هوا قاپید، پیرمرد گفت:
«خب، بدهی‌م رو به اندازه کافی صاف‌ناشی کردم و تو هم کلی چیز برای هضم‌پیشین کردن داری. دیگه این پیرمرد رفع زحمت می‌کنه.»
«صبر کن...؟»
موک گیونگ‌ون اخم کرد.
آن‌ها هنوز وسط‌زائد رودخانه بودند... دقیقاً‌زیبا قصد داشت کجا برود؟
با چنین جریان آب‌قرص خروشانی، حتی یک استاد‌هیجان هم توسط امواج بلعیده می‌شد.
پس موک گیونگ‌ون گفت:
«بهتر نیست بذاری‌شمشیرزنی کشتی برسه به‌فراتر ساحل بعد پیاده شی؟»
«جایی که‌هرگونه من میرم اون‌ضربه طرف رودخونه نیست.»
«ولی اینجا که...»
«مشکلی نیست. خودت رو‌قرص هم برای یه دیدار‌هیجان گذری به زحمت ننداز.»
با گفتن این حرف، پیرمرد چوب‌فراتر ماهیگیری بامبوی خود را روی شانه‌گویی انداخت و به سمت عرشه چرخید.
این دیوانگی بود.
موک گیونگ‌ون هنوز حتی هویت‌کامل پیرمرد را نفهمیده بود... نمی‌توانست‌ستون اجازه دهد همین‌طوری بگذارد و برود.
«پیرمرد...»
وووش!
در یک چشم‌زائد به هم زدن،زیبا پیرمرد ناپدید شد.
موک گیونگ‌ون با عجله به سمت قسمتی از‌هیجان عرشه که پیرمرد آنجا ایستاده بود دوید و‌برابرش اطراف را با نگاه کاوید... اما هیچ خبری نبود.
حتی در تاریکی و زیر‌کامل رگبار باران، دید او بسیار‌ستون تیزتر از یک انسان معمولی بود.
با این‌ولی حال، هیچ‌پیرمرد چیزی ندید.
«... این‌هرگونه دیگه چه‌بودند—هر صیغه‌ای بود؟»
اصلاً آدم بود؟
در کسری از ثانیه‌قرص غیب شد و هیچ ردی‌چنان از خود به جا نگذاشت.
«چونگ‌ریونگ، دیدی چی شد؟»
«......»
موک گیونگ‌ون سعی‌یادآور کرد از چونگ‌ریونگ‌لرزه‌ی بپرسد، اما پاسخی نیامد.
نگران از اینکه اتفاقی افتاده باشد،لرزه‌ی [عروسک چوبی] داخل جیبش را لمس کرد...تمام او هنوز درونش مهر و موم بود.
این بدان معنا بود که‌حتی او حتماً در تفکری عمیق‌رها فرو رفته و صدایش را نمی‌شنود.
«یعنی چونگ‌ریونگ هم‌زائد از چیزی که‌زیبا دید به درکی رسیده؟»
احتمالش زیاد بود.
حالا که فکرش را می‌کرد، خود‌لرزه‌ی او هم می‌خواست تمام چیزهایی را‌نشست که پیرمرد نشانش داده بود، پردازش کند.
پس از اینکه مدتی دیگر اطراف‌فراتر را جستجو کرد، موک گیونگ‌ون سرانجام‌گویی تسلیم شد و چهارزانو روی عرشه نشست.
چشمانش را بست و شروع‌ضربه کرد به مرور بازی شمشیر‌کشتن پیرمرد از همان ابتدای کار.
در دماغه کشتی.
سئوپ چون، کاپیتان سوم نیروی اصلی [انجمن آسمان‌چارچوب‌های و زمین]، شرابی را که از کدوی قلیاییِ‌نشسته راهب سقوط‌کرده، جا گوم‌جونگ گرفته بود، سر کشید.
«آخیش... بدجور می‌چسبه.»
«هه هه هه.یادآور حداقل قدر شراب‌لرزه‌ی خوب رو می‌دونی.»
«هاهاهاها! مگه مردی هم هست که قدر نوشیدنی‌هیجان ناب رو ندونه؟ مزه کردنش روی قایقِ در حال‌رنگ تکون خوردن، اونم زیر رگبار بارون... کیفش به همینه!»
«شراب رو‌ولی باید تو‌پیرمرد همچین جاهایی خورد.»
«گل گفتی.»
«به همین‌روح‌نواز مناسبت... یه‌قرص قلپ دیگه!»
گلوپ! گلوپ!
«هوی! این الان یه‌پیرمرد قلپ بود؟ می‌خوای همه‌ش رو‌مرسوم بالا بکشی؟ بده من ببینم!»
آن دو‌هرگونه حسابی با هم‌ضربه جور شده بودند.
طولی نکشید که دست در‌کامل گردن هم انداختند و نوبتی‌ستون می‌نوشیدند و از لحظاتشان لذت می‌بردند.
با تماشای آن‌ها، مونگ‌قرص مویاک، پسر معاون رهبر،هیجان با تحقیر نچ‌نچی کرد.
«احمق‌ها.»
با این بارانی که‌بودند—هر می‌بارید، اصلاً می‌فهمیدند شراب‌بی‌رحمانه توی دماغشان می‌رود یا دهانشان؟
به هر‌روح‌نواز حال، آن‌ها از‌کامل قماش او نبودند.
درست همان لحظه‌یادآور که داشت در ذهنش‌ناشی آن‌ها را نادیده می‌گرفت...
بوم!
چشمان مونگ مویاک روی‌بودند—هر هم افتاد و روی‌بی‌رحمانه عرشه نقش بر زمین شد.
او تنها نبود.
سئوپ چون و جا گوم‌جونگ هم که با خوشحالی‌چنان مشغول نوشیدن بودند، چشمانشان بسته شد و مثل جنازه‌باختند روی زمین افتادند و به خواب عمیقی فرو رفتند.
با دیدن این صحنه،پیرمرد سکاندار کشتی، جنگجوی شبح‌گون‌چارچوب‌های ها یون، اخم کرد.
عجیب بود که‌زائد همه آن‌ها همزمان‌زیبا از پا درآمده بودند.
سپس...
«نزدیک بود فراموشت کنم.»
صدایی از کنارش‌شمشیرزنی باعث شد ها‌فراتر یون از جا بپرد.
وقتی برگشت، پیرمردی را دید‌ضربه که بارانی حصیری به تن داشت‌فرود و چوب ماهیگیری روی شانه‌اش بود.
ها یون که‌یادآور او را شناخته‌لرزه‌ی بود، بلافاصله زانو زد.
«بزرگوار!»
اما پیش از آنکه زانویش‌حتی به زمین برسد، پیرمرد سرش را‌شده تکان داد و مانع او شد.
سپس پیرمرد‌هرگونه لب به‌بودند—هر سخن گشود.
«اگه این پیرمرد بیشتر حواسش‌کامل رو جمع می‌کرد، به قبرت‌ستون بی‌احترامی نمی‌شد. من رو ببخش.»
«این چه حرفیه! چطور ممکنه‌کامل تقصیر شما باشه؟ این بی‌لیاقتی و‌فقراتش کم‌سعادتی خودم بود که باعثش شد.»
پیرمرد با شنیدن‌شمشیرزنی حرف‌های ها یون‌فراتر سرش را تکان داد.
«حتی بعد از این همه‌ضربه سال، هنوزم همینی. وقتشه که‌کشتن دیگه خودت رو رها کنی.»
«نه. من‌روح‌نواز هنوز باید‌قرص تاوان بدم.»
«این‌طوری نباش. اون‌یادآور بچه نمی‌خواست تو‌لرزه‌ی این‌قدر زجر بکشی.»
«......»
ها یون در سکوت‌بودند—هر سرش را پایین انداخت‌بی‌رحمانه و چهره‌اش درهم رفت.
پیرمرد برای‌روح‌نواز دلداری ضربه‌ای‌قرص به شانه‌اش زد.
سپس ها‌روح‌نواز یون سر بلند‌کامل کرد و گفت:
«شرمنده‌ام.»
«غم شما باید عمیق‌تر از‌ضربه من باشه، با این حال هنوز‌فرود به این بنده حقیر دلداری میدین.»
«فقط می‌تونم‌روح‌نواز در برابر لطف‌کامل شما تعظیم کنم.»
«نیازی به تشکر نیست. فهمیدی؟»
«......»
«به هر حال، قضیه حل شد‌زیبا و منم بعد از مدت‌ها صورتت رو‌ولی دیدم. دیگه این پیرمرد رفع زحمت می‌کنه.»
ها یون‌روح‌نواز نتوانست اندوهش‌قرص را پنهان کند.
امیدوار بود امسال پیرمرد را نبیند، اما دهه‌ها بود‌چنان که آن بزرگوار بدون هیچ وقفه‌ای، هر ده سال‌باختند یک‌بار برای رسیدگی به قبر و مقبره او می‌آمد.
برای ها یون، این‌پیرمرد سختی نبود... اما برای‌چارچوب‌های پیرمرد قضیه فرق می‌کرد.
«...»
«هنوز پیداش نکردین؟»
پیرمرد سرش‌روح‌نواز را به نشانه‌کامل منفی تکان داد.
«آسون نیست.»
«پس اجازه بدین من‌بودند—هر یه بدن انسانی مناسب‌بی‌رحمانه پیدا کنم تا کمکتون...»
«نه. بهترین کمکی که می‌تونی‌کامل بهم بکنی اینه که به‌ستون خودت سخت نگیری و بگذری.»
«......»
«بزرگوار.»
«ذهنت رو درگیرش نکن.بودند—هر امروز، یادآوری خاطرات قدیمی‌بی‌رحمانه حالم رو جا آورد.»
ها یون گیج شد.
«خاطرات؟»
«با جوونی آشنا شدم که وظیفه این‌می‌رفت پیرمرد رو به جای من انجام داد.جدید باعث شد بعد از مدت‌ها یاد [اون] بیفتم.»
«!؟»
چشمان ها یون گرد شد.
«منظورتون از [اون]... دامادتونه؟»
پیرمرد لبخند محوی زد.
تاییدی بی‌صدا.
ها یون‌روح‌نواز در درونش به‌کامل شدت حیرت‌زده بود.
خیلی وقت بود‌یادآور که پیرمرد حرفی از‌ناشی آن شخص نزده بود.
اینکه حالا حرفش را پیش‌حتی کشیده بود، یعنی برای آن جوان‌شده خارق‌العاده احترام بسیار زیادی قائل بود.
«اینکه شما رو‌زائد یاد [اون] انداخته... یعنی‌کارایی واقعاً این‌قدر کارش درسته؟»
صدای پیرمرد در حالی‌قرص که وقایع پیشین را‌هیجان مرور می‌کرد، جدی شد.
«از نظر استعداد‌یادآور خالص، حتی ممکنه از‌ناشی [اون] هم جلوتر باشه.»
«!!!!!!!»