چپتر 424: روح و روان (2)
0«...لحظه‌ای که دستان اون شخص از هنر ممنوعه‌ای استفاده کنه که روح‌یون و روان رو در هم می‌آمیزه و یکی می‌کنه، دیگه عمراً بتونی از‌اکنون چنگش فرار کنی، حتی اگه نفرت صد ساله‌ت رو هم خالی کرده باشی.»
«!؟»
با شنیدن سخنان شوم رهبر‌دقیقش انجمن آسمان و زمین، چهره‌اسناد چونگ‌ریونگ درهم رفت و خشک شد.
«الان داره چی‌ولی میگه؟ ادغام روح و‌متولد روان؟ اصلاً یعنی چی؟»
ذهنش در گردابی از سردرگمی فرو‌سخن رفت و در حالی که به رهبر‌جوان‌ترین انجمن خیره شده بود، سکوت اختیار کرد.
ناگهان چشمانش گرد‌وجود شد و بالاخره‌جایی لب به سخن گشود.
«...اون دختره کیه؟ همون دختره.»
منظورش وی سو-یون،ولی جوان‌ترین شاگرد رهبر انجمن‌متولد آسمان و زمین بود.
همیشه برایش عجیب بود که‌بالاخره آن دختر چرا تا این‌همون حد بی‌نقص به او شباهت دارد.
اما اکنون دریافت که‌فرا شک و تردیدهایش تنها به‌صدایی آن یک مورد محدود نمی‌شد.
چونگ‌ریونگ به یاد آورد که زمانی قصد‌ولی تسخیر بدن او را داشت و نزدیک‌بهت بود روح خودش در آن کالبد گرفتار شود.
صدایش اوج‌نمی‌دونم گرفت و‌طبق تیز شد:
«چی؟ چرا‌ناگهان اون دختر‌گرد این‌قدر شبیه منه؟»
«...خودم هم حقیقت دقیقش رو نمی‌دونم،جایی ولی طبق سوابق و اسناد، وی‌رسید سو-یون از روح تو متولد شده.»
«!!!!!»
با شنیدن این کلمات،طبق موجی از بهت و حیرت‌موجی وجود چونگ‌ریونگ را فرا گرفت.
«وی سو-یون از‌چشمانش روح من متولد شده؟گشود این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
تا جایی که‌وجود می‌دانست، روح و‌جایی روان یکی بودند.
در آن دم،خودم صدایی از نزدیکی‌نمی‌دونم به گوش رسید:
«این چیزیه‌نمی‌دونم که من‌طبق می‌تونم توضیح بدم.»
چونگ‌ریونگ و رهبر‌چشمانش انجمن نگاهشان را‌سخن به سمت صدا چرخاندند.
مردی آنجا ایستاده بود که چهره‌اش بر‌می‌دانست اثر سوختگی‌های وحشتناک از ریخت افتاده و‌می‌تونم چشمانش را به کلی از دست داده بود.
مرد در حالی‌خودم که به عصایش تکیه‌ولی داده بود، نزدیک شد.
نگاه رهبر‌نمی‌دونم با احتیاط‌طبق تیز شد:
«تو...»
چونگ‌ریونگ او را به‌فرا عنوان شخصی از تالار‌بودند ارشد به یاد آورد.
از آنجا که با‌حقیقت موک گیونگ‌ون سفر کرده بود،سوابق هویت واقعی او را می‌دانست.
«قانون‌گذار اعظم میونگ‌ریول.»
«قانون‌گذار اعظم میونگ‌ریول؟»
«اون در حقیقت یکی از خدایان‌جایی شش جهته، یکی از پیروان سام-آن...رسید یا بهتره بگم بیونگ‌هون. البته دیگه نیست.»
«خدایان شش جهت؟» آن‌ها به‌دقیقش عنوان اوج هنرهای شیطانی و‌اسناد شش موجود آسمانی شناخته می‌شدند.
میونگ‌ریول زمانی یکی‌ولی از آن‌ها بود و‌متولد به سام-آن خدمت می‌کرد.
اما پس از شکست در برابر موک گیونگ‌ون، به خاطر افشای اسرار،یون نزدیک بود توسط مهر طلایی که سام-آن بر جا گذاشته بود کشته‌اما شود، و برای زنده ماندن سوگند وفاداری به موک گیونگ‌ون یاد کرد.
میونگ‌ریول با تکیه‌وجود بر عصایش جلو‌جایی آمد و گفت:
«روح و روان‌خودم هر دو شکل‌هایی‌نمی‌دونم از انرژی روحانی هستن.»
«انرژی روحانی؟»
«تفاوت از اینجا ناشی‌گرد میشه که انرژی روحانی می‌تونه‌کیه به دو بخش تقسیم بشه.»
«دو بخش؟»
«روح برای تناسخ به آسمان صعود می‌کنه.ولی اما روان، در واقع پوسته‌ست... افکار باقی‌مانده و‌حیرت بقایای جسم که در طول زندگی انباشته شدن.»
«......»
«روان باید به زمین برگرده، ولی چون حاوی افکار جمع‌شده‌ی زندگیه، بعد‌یون از مرگ و پوسیدن جسم باقی می‌مونه. اگه با کینه و نفرت‌اما قوی بشه، تبدیل به شبح میشه. این منشأ ارواح کینه‌توز یا اشباحه.»
«این رو‌حیرت خودم می‌دونم.فرا من فقط...»
کلام چونگ‌ریونگ ناتمام ماند، اما‌دقیقش میونگ‌ریول با آرامش دستش را تکان‌متولد داد، گویی کودکی را آرام می‌کند.
«البته. ولی نکته مهم همین‌جاست.»
«منظورت چیه؟»
«با اینکه روان بقایای جسمه، ولی بخشی از انرژی روحانیه. روح، انرژی یانگ هست که به آسمان‌نگاهشان میره، در حالی که روان، انرژی یین هست که به زمین برمی‌گرده. روح و روان در گذر زمان‌تکیه دوباره همدیگه رو ملاقات می‌کنن و از نو متولد میشن. در دائویسم و بودیسم، به این فرایند میگن...»
«تناسخ...»
متولد شدن، مردن‌ولی و دوباره متولد‌اسناد شدن... این یعنی تناسخ.
این نظم طبیعی‌چشمانش بود که جهان‌سخن را یکپارچه نگه می‌داشت.
میونگ‌ریول سری‌حیرت تکان داد‌فرا و ادامه داد:
«بله، تناسخ. ولی این فقط زمانی اتفاق میفته که هم روح و هم روان حضور داشته‌وجود باشن. اگه روح به روشنگری برسه و وارد نیروانا بشه، یا روان گرفتار کینه بشه و‌صدا به شبح تبدیل بشه، نمی‌تونن دوباره به هم بپیوندن. بدون اتحاد مجدد، هیچ تناسخی رخ نمیده.»
«پس قضیه وی سو-یون چیه؟»
«این دقیقاً‌ناگهان همون چیزیه که‌بالاخره رهبر انجمن گفت.»
«حرف اون رو تکرار‌فرا می‌کنی؟ اینکه روح و روان‌صدایی باید برای تناسخ ادغام بشن...»
«بله، این ضروریه.خودم ولی موک‌گان این‌نمی‌دونم قانون رو شکست.»
«چی؟ قانون رو شکست؟»
«در حالت عادی، ارواح بعد از عبور از دروازه‌های‌کیه آسمانی پاکسازی میشن. ولی موک‌گان روح و روان تو‌دختر رو جدا کرد و هر دو رو به دام انداخت.»
«مگه همچین چیزی ممکنه؟»
«تقریباً غیرممکنه، ولی موک‌گان عمرهای‌دقیقش زیادی زندگی کرده، بدن عوض کرده‌متولد و دانشش نزدیک به یک نامیراست.»
به همین دلیل‌ولی بود که میونگ‌ریول‌اسناد از او پیروی می‌کرد.
او امیدوار بود از آن دانش وسیع‌گشود برای درمان سوختگی‌ها و چشمان درمان‌ناپذیر خود استفاده‌همیشه کند و از مرزهای هنرهای شیطانی فراتر رود.
«...»
«پس وی سو-یون جسمیه که از‌نمی‌دونم روح من متولد شده، در حالی که‌موجی روان من توسط بیونگ‌هون اسیر شده بود؟»
«بله.»
«ولی اگه روان نباشه...»
«این باعث میشه ناقص باشه. طبق چیزهایی که شنیدم،صدایی بدن‌های زیادی که حامل روح تو بودن و از‌سمت رحم‌های مختلف متولد شدن، بیشتر از چند سال دوام نیاوردن.»
«غررر!»
چونگ‌ریونگ دندان‌هایش را به‌طبق هم سایید و خشم‌کلمات درونش به جوش آمد.
نه تنها روح کینه‌توزش برای نزدیک به صد سال زندانی شده‌منظورش بود، بلکه روحش که باید صعود می‌کرد هم اسیر شده و‌شباهت این‌طور مورد سوءاستفاده قرار گرفته بود؟ چنین وسواسی فراتر از بی‌رحمی بود.
«...»
«پس بدن‌منه وی سو-یون بدون‌دقیقش روان موفق شد؟»
«موفقیت کامل غیرممکنه.»
«منظورت چیه؟»
«تناسخ و اتحاد روح و روان قوانین‌می‌دانست بنیادی طبیعت هستن. حتی کسی با دانش وسیع‌توضیح هم نمی‌تونه این قوانین رو خودسرانه تغییر بده.»
«خب؟»
«اون یک بدن ناقصه، به همین دلیله که‌کلمات بدنی که فقط روح رو در خودش جای داده،بودند نتونست دوام بیاره و مدام در حال فروپاشی بود.»
در آن لحظه،چشمانش رهبر انجمن با ناامیدی‌گشود زیر لب زمزمه کرد:
«انسداد نصف‌النهارهای یین آسمانی.»
«...بله. اون هم‌خودم ناشی از ناتوانی‌نمی‌دونم بدن در تحمله.»
رهبر انجمن تا پیش از‌سوابق این می‌پنداشت که وضعیت «وی‌بهت سو-یون» صرفاً یک نقص مادرزادی است.
اما اکنون دریافته‌چشمانش بود که ماجرا‌سخن فراتر از این حرف‌هاست.
بدون حضور «روان»، جسم دخترک برای بقا‌می‌دانست تقلا می‌کرد و همین امر موجب تولید انرژی‌توضیح یینِ طغیانگری می‌شد که از کنترل خارج بود.
- مردک روانی...
چونگ‌ریونگ نفرین‌های گزنده‌ای نثارش کرد.
او با تمام وجود‌گرد از آن مرد متنفر بود،کیه اما جنونش حقیقتاً تهوع‌آور می‌نمود.
شقه کردن روح و روان از یکدیگر و اسیر کردن روح برای بازگرداندن‌چیزیه اجباری او به زندگی، آن هم تنها برای اینکه بارها مرگ و تولد‌سوختگی‌های دوباره‌اش را در عذاب رقم بزند... این سودای او، شنیع‌ترین نوع جنون بود.
- پرورش جسم اون دختر‌دقیقش فقط با روح، یعنی همه‌ش به‌خاطر‌متولد اون وسواس کوفتیش روی من بوده؟
«...تو که‌نمی‌دونم خودت بهتر از‌سوابق من خبر داری.»
- وسواس... وسواس...
آه...
ناگهان پرسشی‌منه ذهن چونگ‌ریونگ‌حقیقت را درگیر کرد.
اگر آن مرد چنان وسواسی داشت که جسم او‌موجی را تنها با استفاده از روح بازسازی کرده بود، پس‌نزدیکی چرا روان را جدا و مهر و موم کرده بود؟
- سرم نمیشه.
اگه همچین قدرتی داشت، چرا از همون‌می‌دانست اول روح و روان رو با هم تناسخ‌توضیح نداد؟ مگه این‌طوری طبق میل خودش پیش نمی‌رفت؟
در پاسخ به پرسش‌حقیقت او، میونگ‌ریول سرش را‌طبق به نشانه نفی تکان داد.
«خب معلومه که می‌شد. ولی همون‌طور که گفتم، روان انباشته از‌حیرت افکار منفیه که از جسم به‌جا مونده. اگه کینه لبریز بشه، تبدیل‌می‌تونم به یه روح سرگردان میشه و دیگه نمی‌تونه با روح پیوند بخوره.»
- هه‌ه! پس می‌تونست خودش‌بالاخره رو فدا کنه تا کینه‌ی‌همون تو رو پاک کنه، نه؟
«این موضوع ساده‌ای نیست.»
فدا کردن‌منه خویشتن به معنای‌دقیقش نابودی خود است.
حتی اگر این کار اجازه‌سوابق می‌داد تناسخ پیش برود، باز‌بهت هم نتیجه مطلوب تضمین‌شده نبود.
و آنگاه...
«...یه چیزی گیجم کرده.»
میونگ‌ریول زیر لب زمزمه کرد. او دقیقاً نمی‌دانست در‌سوابق آن زمان چه گذشته، اما آیا ممکن بود «موک‌گان» از‌جایی عدم امکان پیوند روح و روانِ کینه‌توز بی‌خبر بوده باشد؟
اگر می‌دانست، آیا تا این حد پیش می‌رفت که‌موجی همه چیز را از او بستاند، وجودش را مالامال‌صدایی از کینه کند و روانش را به نفرتی انتقام‌جو وادارد؟
'شاید موک‌گان،ناگهان بی یونگ‌هون‌گرد رو به چشم...'
در آن لحظه، چونگ‌ریونگ‌فرا به رهبر انجمن نگریست‌بودند و لب به سخن گشود.
- گفتی روانی‌خودم که لبریز از کینه‌ست،ولی با روح جفت نمیشه.
پس اون تکنیک ممنوعه‌ای‌طبق که روح و روان رو‌موجی به‌زور یکی می‌کنه چه صیغه‌ایه؟
«دقیقاً بحث سر همینه. اون کسی که ازش‌دختره حرف می‌زنی، خیلی وقته دنبال تکنیک ممنوعه‌ایه که‌برایش روح و روان رو به‌زور به هم پیوند بزنه.»
- نکنه به‌خاطر اینه که...
«درسته. واسه اینکه اون روانِ کینه‌توز‌نمی‌دونم تو و روحِ وی سو-یون رو‌کلمات تبدیل به یه وجود واحد کنه.»
- هع!
چونگ‌ریونگ پوزخند زد.
آن کس که او را به روحی کینه‌توز‌بودند بدل ساخته بود، اکنون می‌خواست به‌زور روح و روانش‌نگاهشان را برای ارضای وسواس خودخواهانه‌اش به هم جوش دهد؟
- مردک نادون.
خیال کردی‌نمی‌دونم چون زنده‌م کرده،سوابق به سازش می‌رقصم؟
«اگه کسی اون تکنیک ممنوعه‌ی کنترل روح و‌دختره روان رو یاد بگیره، می‌تونه هر چی کینه اون‌عجیب تو مونده رو مثل موم تو دستش کنترل کنه.»
با سخنان‌حیرت میونگ‌ریول، رهبر انجمن‌صیغه‌ایه سر تکان داد.
«توی متون‌منه قدیمی هم‌حقیقت همینو نوشتن.»
- چی؟
میونگ‌ریول ادامه داد.
«اگه کینه‌ها و خاطرات اضافه‌ای‌صیغه‌ایه که تو روانت مونده رو‌نزدیکی پاک کنی، مشکل حل میشه.»
- ...
سیمای چونگ‌ریونگ در هم رفت.
سال‌ها در آتش نفرت سوخته بود و در‌دختره عجب بود که چرا آن مرد او را‌برایش در یک تکنیک مخفیِ مهرِ قلب محبوس کرده است.
اکنون همه چیز آشکار می‌نمود.
حتی با گذشت بیش از‌دقیقش صد سال، ذره‌ای از آن‌اسناد سودای جنون‌آمیز کاسته نشده بود.
او همه چیزش را‌طبق به یغما برده بود—خانواده‌اش، عشقش—تنها‌موجی به خاطر آن وسواس بی‌پایان.
- بی... یونگ... هون!
هاله‌ای از قصد کشتنِ مهیب‌صیغه‌ایه از وجودش فوران کرد و محیط‌گوش را به رنگ بنفش تیره درآورد.
رنگی که‌منه حتی از‌حقیقت سیاهی فراتر می‌رفت.
- هااااا!
'محاله.'
قدرت یک روح انتقام‌جو‌فرا به مدت زمان وجودش‌بودند و شدت کینه‌هایش بستگی دارد.
انرژی روحانی او چنان‌حقیقت اوج گرفت که حتی میونگ‌ریول‌سوابق را وادار به عقب‌نشینی کرد.
هرچند ناخواسته، اما نفرتش‌طبق چنان برنده بود که گویی‌موجی تا قعر دوزخ نفوذ می‌کرد.
سپس، رخدادی‌ناگهان عجیب به‌گرد وقوع پیوست.
- وییییزززز!
با اینکه میونگ‌ریول نابینا بود،دقیقش اما حواسش چنان تقویت شده‌اسناد بود که جای بینایی را می‌گرفت.
او لرزش شدید پیوندی مرموز‌سوابق را حس کرد که به‌بهت پیکر روحی چونگ‌ریونگ متصل بود.
به دلیلی نامعلوم، منظره‌گرد پیش رویش چنان ناآشنا بود‌کیه که اخم بر چهره‌اش نشاند.
سپس، در همان لحظه—
- تـق!
آن پیوند، که پیش‌تر همچون‌سوابق ریسمانی سرخ به او متصل‌بهت بود، ناگهان از هم گسست.
این پیوند، اتصالی مقدر‌گرد میان یک تمرین‌کننده هنرهای‌دختره شیطانی و یک روح بود.
گسستن آن؟
'چطور ممکنه؟'
- چنگ!
در چشم‌برهم‌زدنی،ناگهان فضا آغشته‌گرد به خون شد.
سرعت این رخداد‌وجود چنان بود که‌جایی میونگ‌ریول جا خورد.
چگونه قلمرو یک‌خودم شبح می‌توانست با‌نمی‌دونم چنین سرعتی گسترش یابد؟
در حالی‌نمی‌دونم که حیرت‌زده‌طبق بود، ناگهان—
- بوم! کوببب!
پیکرش به عقب‌وجود پرتاب شد و‌جایی به دیوار کوبیده شد.
گویی کسی او‌خودم را محکم گرفته‌نمی‌دونم و میخکوب کرده بود.
«اوخ!»
او تنها کسی‌چشمانش نبود که از‌سخن آن نیرو آسیب دید.
- بوم!
«اوهو، اوهو!»
حتی رهبر انجمن، که در اوج «قلمرو‌متولد عمیق» قرار داشت، به دشواری می‌توانست در برابر‌جایی آن قدرت روحانیِ خردکننده تعادلش را حفظ کند.
با اینکه انرژی درونی‌اش‌گرد را گرد آورده بود، به‌کیه زحمت روی پایش ایستاده بود.
صدای چونگ‌ریونگ، آمیخته با‌فرا انرژی ارواح، همچون نجوای‌بودند مرگ به گوش رسید.
- بنال ببینم.
کدوم گوریه؟
«اوهو... اوهو... خبر ندارم.»
- اگه زبون باز نکنی،صیغه‌ایه تک‌تک شاگردات و هر نفس‌کشی که‌گوش تو این انجمنه رو سلاخی می‌کنم.
- شرررر!
خون بالا آمد و پیکرش‌سوابق را چنان در میان گرفت که‌حیرت استخوان‌هایش زیر فشار به ناله افتادند.
با وجود درد‌چشمانش جانکاه، رهبر دندان‌هایش‌سخن را به هم سایید.
«هع... هع... به جان خودم نمی‌دونم. ولی‌می‌دانست یه راهی هست که بشه کشوندش بیرون...می‌تونم تو، ریو سو-وول، خودتم خوب می‌دونی، مگه نه؟»
- ...
بگو.
«ردپای اون تکنیک ممنوعه‌ای که‌بالاخره روح‌ها رو به‌زور جوش میده،همون توسط شمشیر شبح پیدا شده.»
'!!!!'
با شنیدن‌منه سخنان رهبر، گوش‌های‌دقیقش میونگ‌ریول تیز شد.
باور بر این بود که آن تکنیک ممنوعه‌ی‌کلمات انتقال روح، از میراث به‌جامانده از شروری سرچشمه‌می‌دانست می‌گیرد که زمانی بلای جان دنیای رزمی پیشین بود.
'نکنه میراث‌ناگهان «مادربزرگ قلب شرور»بالاخره رو پیدا کردن؟'