چپتر 424: روح و روان (2)
0«...لحظه‌ای که دستان اون شخص از هنر ممنوعه‌ای استفاده کنه که روح‌گوش و روان رو در هم می‌آمیزه و یکی می‌کنه، دیگه عمراً بتونی از‌چهره‌اش چنگش فرار کنی، حتی اگه نفرت صد ساله‌ت رو هم خالی کرده باشی.»
«!؟»
با شنیدن سخنان شوم رهبر‌اختیار انجمن آسمان و زمین، چهره‌بالاخره چونگ‌ریونگ درهم رفت و خشک شد.
«الان داره چی‌نمی‌دونم میگه؟ ادغام روح و‌اسناد روان؟ اصلاً یعنی چی؟»
ذهنش در گردابی از سردرگمی فرو‌صیغه‌ایه رفت و در حالی که به رهبر‌رسید انجمن خیره شده بود، سکوت اختیار کرد.
ناگهان چشمانش گرد‌وجود شد و بالاخره‌جایی لب به سخن گشود.
«...اون دختره کیه؟ همون دختره.»
منظورش وی سو-یون،نمی‌دونم جوان‌ترین شاگرد رهبر انجمن‌اسناد آسمان و زمین بود.
همیشه برایش عجیب بود که‌فرا آن دختر چرا تا این‌صدایی حد بی‌نقص به او شباهت دارد.
اما اکنون دریافت که‌فرا شک و تردیدهایش تنها به‌صدایی آن یک مورد محدود نمی‌شد.
چونگ‌ریونگ به یاد آورد که زمانی قصد‌ناگهان تسخیر بدن او را داشت و نزدیک‌کیه بود روح خودش در آن کالبد گرفتار شود.
صدایش اوج‌دقیقش گرفت و‌ولی تیز شد:
«چی؟ چرا‌بهت اون دختر‌وجود این‌قدر شبیه منه؟»
«...خودم هم حقیقت دقیقش رو نمی‌دونم،جایی ولی طبق سوابق و اسناد، وی‌رسید سو-یون از روح تو متولد شده.»
«!!!!!»
با شنیدن این کلمات،ولی موجی از بهت و حیرت‌کلمات وجود چونگ‌ریونگ را فرا گرفت.
«وی سو-یون از‌حیرت روح من متولد شده؟جایی این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
تا جایی که‌وجود می‌دانست، روح و‌جایی روان یکی بودند.
در آن دم،بود صدایی از نزدیکی‌کرد به گوش رسید:
«این چیزیه‌دقیقش که من‌ولی می‌تونم توضیح بدم.»
چونگ‌ریونگ و رهبر‌حیرت انجمن نگاهشان را‌صیغه‌ایه به سمت صدا چرخاندند.
مردی آنجا ایستاده بود که چهره‌اش بر‌می‌دانست اثر سوختگی‌های وحشتناک از ریخت افتاده و‌می‌تونم چشمانش را به کلی از دست داده بود.
مرد در حالی‌بود که به عصایش تکیه‌ناگهان داده بود، نزدیک شد.
نگاه رهبر‌دقیقش با احتیاط‌ولی تیز شد:
«تو...»
چونگ‌ریونگ او را به‌فرا عنوان شخصی از تالار‌بودند ارشد به یاد آورد.
از آنجا که با‌سکوت موک گیونگ‌ون سفر کرده بود،گرد هویت واقعی او را می‌دانست.
«قانون‌گذار اعظم میونگ‌ریول.»
«قانون‌گذار اعظم میونگ‌ریول؟»
«اون در حقیقت یکی از خدایان‌جایی شش جهته، یکی از پیروان سام-آن...رسید یا بهتره بگم بیونگ‌هون. البته دیگه نیست.»
«خدایان شش جهت؟» آن‌ها به‌اختیار عنوان اوج هنرهای شیطانی و‌بالاخره شش موجود آسمانی شناخته می‌شدند.
میونگ‌ریول زمانی یکی‌نمی‌دونم از آن‌ها بود و‌اسناد به سام-آن خدمت می‌کرد.
اما پس از شکست در برابر موک گیونگ‌ون، به خاطر افشای اسرار،گوش نزدیک بود توسط مهر طلایی که سام-آن بر جا گذاشته بود کشته‌ایستاده شود، و برای زنده ماندن سوگند وفاداری به موک گیونگ‌ون یاد کرد.
میونگ‌ریول با تکیه‌وجود بر عصایش جلو‌جایی آمد و گفت:
«روح و روان‌بود هر دو شکل‌هایی‌کرد از انرژی روحانی هستن.»
«انرژی روحانی؟»
«تفاوت از اینجا ناشی‌وجود میشه که انرژی روحانی می‌تونه‌بودند به دو بخش تقسیم بشه.»
«دو بخش؟»
«روح برای تناسخ به آسمان صعود می‌کنه.ناگهان اما روان، در واقع پوسته‌ست... افکار باقی‌مانده و‌همون بقایای جسم که در طول زندگی انباشته شدن.»
«......»
«روان باید به زمین برگرده، ولی چون حاوی افکار جمع‌شده‌ی زندگیه، بعد‌گوش از مرگ و پوسیدن جسم باقی می‌مونه. اگه با کینه و نفرت‌ایستاده قوی بشه، تبدیل به شبح میشه. این منشأ ارواح کینه‌توز یا اشباحه.»
«این رو‌حیرت خودم می‌دونم.فرا من فقط...»
کلام چونگ‌ریونگ ناتمام ماند، اما‌اختیار میونگ‌ریول با آرامش دستش را تکان‌سخن داد، گویی کودکی را آرام می‌کند.
«البته. ولی نکته مهم همین‌جاست.»
«منظورت چیه؟»
«با اینکه روان بقایای جسمه، ولی بخشی از انرژی روحانیه. روح، انرژی یانگ هست که به آسمان‌نگاهشان میره، در حالی که روان، انرژی یین هست که به زمین برمی‌گرده. روح و روان در گذر زمان‌تکیه دوباره همدیگه رو ملاقات می‌کنن و از نو متولد میشن. در دائویسم و بودیسم، به این فرایند میگن...»
«تناسخ...»
متولد شدن، مردن‌نمی‌دونم و دوباره متولد‌سوابق شدن... این یعنی تناسخ.
این نظم طبیعی‌حیرت بود که جهان‌صیغه‌ایه را یکپارچه نگه می‌داشت.
میونگ‌ریول سری‌حیرت تکان داد‌فرا و ادامه داد:
«بله، تناسخ. ولی این فقط زمانی اتفاق میفته که هم روح و هم روان حضور داشته‌منظورش باشن. اگه روح به روشنگری برسه و وارد نیروانا بشه، یا روان گرفتار کینه بشه و‌تردیدهایش به شبح تبدیل بشه، نمی‌تونن دوباره به هم بپیوندن. بدون اتحاد مجدد، هیچ تناسخی رخ نمیده.»
«پس قضیه وی سو-یون چیه؟»
«این دقیقاً‌بهت همون چیزیه که‌فرا رهبر انجمن گفت.»
«حرف اون رو تکرار‌فرا می‌کنی؟ اینکه روح و روان‌صدایی باید برای تناسخ ادغام بشن...»
«بله، این ضروریه.بود ولی موک‌گان این‌کرد قانون رو شکست.»
«چی؟ قانون رو شکست؟»
«در حالت عادی، ارواح بعد از عبور از دروازه‌های‌بودند آسمانی پاکسازی میشن. ولی موک‌گان روح و روان تو‌نگاهشان رو جدا کرد و هر دو رو به دام انداخت.»
«مگه همچین چیزی ممکنه؟»
«تقریباً غیرممکنه، ولی موک‌گان عمرهای‌اختیار زیادی زندگی کرده، بدن عوض کرده‌سخن و دانشش نزدیک به یک نامیراست.»
به همین دلیل‌نمی‌دونم بود که میونگ‌ریول‌سوابق از او پیروی می‌کرد.
او امیدوار بود از آن دانش وسیع‌جایی برای درمان سوختگی‌ها و چشمان درمان‌ناپذیر خود استفاده‌می‌تونم کند و از مرزهای هنرهای شیطانی فراتر رود.
«...»
«پس وی سو-یون جسمیه که از‌کرد روح من متولد شده، در حالی که‌دختره روان من توسط بیونگ‌هون اسیر شده بود؟»
«بله.»
«ولی اگه روان نباشه...»
«این باعث میشه ناقص باشه. طبق چیزهایی که شنیدم،صدایی بدن‌های زیادی که حامل روح تو بودن و از‌سمت رحم‌های مختلف متولد شدن، بیشتر از چند سال دوام نیاوردن.»
«غررر!»
چونگ‌ریونگ دندان‌هایش را به‌ولی هم سایید و خشم‌متولد درونش به جوش آمد.
نه تنها روح کینه‌توزش برای نزدیک به صد سال زندانی شده‌نزدیکی بود، بلکه روحش که باید صعود می‌کرد هم اسیر شده و‌مردی این‌طور مورد سوءاستفاده قرار گرفته بود؟ چنین وسواسی فراتر از بی‌رحمی بود.
«...»
«پس بدن‌شده وی سو-یون بدون‌اختیار روان موفق شد؟»
«موفقیت کامل غیرممکنه.»
«منظورت چیه؟»
«تناسخ و اتحاد روح و روان قوانین‌می‌دانست بنیادی طبیعت هستن. حتی کسی با دانش وسیع‌توضیح هم نمی‌تونه این قوانین رو خودسرانه تغییر بده.»
«خب؟»
«اون یک بدن ناقصه، به همین دلیله که‌متولد بدنی که فقط روح رو در خودش جای داده،می‌دانست نتونست دوام بیاره و مدام در حال فروپاشی بود.»
در آن لحظه،حیرت رهبر انجمن با ناامیدی‌جایی زیر لب زمزمه کرد:
«انسداد نصف‌النهارهای یین آسمانی.»
«...بله. اون هم‌بود ناشی از ناتوانی‌کرد بدن در تحمله.»
رهبر انجمن تا پیش از‌طبق این می‌پنداشت که وضعیت «وی‌موجی سو-یون» صرفاً یک نقص مادرزادی است.
اما اکنون دریافته‌حیرت بود که ماجرا‌صیغه‌ایه فراتر از این حرف‌هاست.
بدون حضور «روان»، جسم دخترک برای بقا‌می‌دانست تقلا می‌کرد و همین امر موجب تولید انرژی‌توضیح یینِ طغیانگری می‌شد که از کنترل خارج بود.
- مردک روانی...
چونگ‌ریونگ نفرین‌های گزنده‌ای نثارش کرد.
او با تمام وجود‌وجود از آن مرد متنفر بود،بودند اما جنونش حقیقتاً تهوع‌آور می‌نمود.
شقه کردن روح و روان از یکدیگر و اسیر کردن روح برای بازگرداندن‌چیزیه اجباری او به زندگی، آن هم تنها برای اینکه بارها مرگ و تولد‌سوختگی‌های دوباره‌اش را در عذاب رقم بزند... این سودای او، شنیع‌ترین نوع جنون بود.
- پرورش جسم اون دختر‌اختیار فقط با روح، یعنی همه‌ش به‌خاطر‌سخن اون وسواس کوفتیش روی من بوده؟
«...تو که‌دقیقش خودت بهتر از‌طبق من خبر داری.»
- وسواس... وسواس...
آه...
ناگهان پرسشی‌شده ذهن چونگ‌ریونگ‌سکوت را درگیر کرد.
اگر آن مرد چنان وسواسی داشت که جسم او‌کلمات را تنها با استفاده از روح بازسازی کرده بود، پس‌صدایی چرا روان را جدا و مهر و موم کرده بود؟
- سرم نمیشه.
اگه همچین قدرتی داشت، چرا از همون‌می‌دانست اول روح و روان رو با هم تناسخ‌توضیح نداد؟ مگه این‌طوری طبق میل خودش پیش نمی‌رفت؟
در پاسخ به پرسش‌سکوت او، میونگ‌ریول سرش را‌چشمانش به نشانه نفی تکان داد.
«خب معلومه که می‌شد. ولی همون‌طور که گفتم، روان انباشته از‌بهت افکار منفیه که از جسم به‌جا مونده. اگه کینه لبریز بشه، تبدیل‌چیزیه به یه روح سرگردان میشه و دیگه نمی‌تونه با روح پیوند بخوره.»
- هه‌ه! پس می‌تونست خودش‌فرا رو فدا کنه تا کینه‌ی‌صدایی تو رو پاک کنه، نه؟
«این موضوع ساده‌ای نیست.»
فدا کردن‌شده خویشتن به معنای‌اختیار نابودی خود است.
حتی اگر این کار اجازه‌طبق می‌داد تناسخ پیش برود، باز‌موجی هم نتیجه مطلوب تضمین‌شده نبود.
و آنگاه...
«...یه چیزی گیجم کرده.»
میونگ‌ریول زیر لب زمزمه کرد. او دقیقاً نمی‌دانست در‌گرد آن زمان چه گذشته، اما آیا ممکن بود «موک‌گان» از‌شاگرد عدم امکان پیوند روح و روانِ کینه‌توز بی‌خبر بوده باشد؟
اگر می‌دانست، آیا تا این حد پیش می‌رفت که‌کلمات همه چیز را از او بستاند، وجودش را مالامال‌بودند از کینه کند و روانش را به نفرتی انتقام‌جو وادارد؟
'شاید موک‌گان،بهت بی یونگ‌هون‌وجود رو به چشم...'
در آن لحظه، چونگ‌ریونگ‌فرا به رهبر انجمن نگریست‌بودند و لب به سخن گشود.
- گفتی روانی‌بود که لبریز از کینه‌ست،ناگهان با روح جفت نمیشه.
پس اون تکنیک ممنوعه‌ای‌ولی که روح و روان رو‌کلمات به‌زور یکی می‌کنه چه صیغه‌ایه؟
«دقیقاً بحث سر همینه. اون کسی که ازش‌می‌دانست حرف می‌زنی، خیلی وقته دنبال تکنیک ممنوعه‌ایه که‌توضیح روح و روان رو به‌زور به هم پیوند بزنه.»
- نکنه به‌خاطر اینه که...
«درسته. واسه اینکه اون روانِ کینه‌توز‌کرد تو و روحِ وی سو-یون رو‌گشود تبدیل به یه وجود واحد کنه.»
- هع!
چونگ‌ریونگ پوزخند زد.
آن کس که او را به روحی کینه‌توز‌بودند بدل ساخته بود، اکنون می‌خواست به‌زور روح و روانش‌نگاهشان را برای ارضای وسواس خودخواهانه‌اش به هم جوش دهد؟
- مردک نادون.
خیال کردی‌دقیقش چون زنده‌م کرده،طبق به سازش می‌رقصم؟
«اگه کسی اون تکنیک ممنوعه‌ی کنترل روح و‌می‌دانست روان رو یاد بگیره، می‌تونه هر چی کینه اون‌بدم تو مونده رو مثل موم تو دستش کنترل کنه.»
با سخنان‌حیرت میونگ‌ریول، رهبر انجمن‌صیغه‌ایه سر تکان داد.
«توی متون‌شده قدیمی هم‌سکوت همینو نوشتن.»
- چی؟
میونگ‌ریول ادامه داد.
«اگه کینه‌ها و خاطرات اضافه‌ای‌صیغه‌ایه که تو روانت مونده رو‌نزدیکی پاک کنی، مشکل حل میشه.»
- ...
سیمای چونگ‌ریونگ در هم رفت.
سال‌ها در آتش نفرت سوخته بود و در‌می‌دانست عجب بود که چرا آن مرد او را‌توضیح در یک تکنیک مخفیِ مهرِ قلب محبوس کرده است.
اکنون همه چیز آشکار می‌نمود.
حتی با گذشت بیش از‌اختیار صد سال، ذره‌ای از آن‌بالاخره سودای جنون‌آمیز کاسته نشده بود.
او همه چیزش را‌ولی به یغما برده بود—خانواده‌اش، عشقش—تنها‌کلمات به خاطر آن وسواس بی‌پایان.
- بی... یونگ... هون!
هاله‌ای از قصد کشتنِ مهیب‌صیغه‌ایه از وجودش فوران کرد و محیط‌گوش را به رنگ بنفش تیره درآورد.
رنگی که‌شده حتی از‌سکوت سیاهی فراتر می‌رفت.
- هااااا!
'محاله.'
قدرت یک روح انتقام‌جو‌فرا به مدت زمان وجودش‌بودند و شدت کینه‌هایش بستگی دارد.
انرژی روحانی او چنان‌سکوت اوج گرفت که حتی میونگ‌ریول‌گرد را وادار به عقب‌نشینی کرد.
هرچند ناخواسته، اما نفرتش‌ولی چنان برنده بود که گویی‌کلمات تا قعر دوزخ نفوذ می‌کرد.
سپس، رخدادی‌بهت عجیب به‌وجود وقوع پیوست.
- وییییزززز!
با اینکه میونگ‌ریول نابینا بود،اختیار اما حواسش چنان تقویت شده‌بالاخره بود که جای بینایی را می‌گرفت.
او لرزش شدید پیوندی مرموز‌طبق را حس کرد که به‌موجی پیکر روحی چونگ‌ریونگ متصل بود.
به دلیلی نامعلوم، منظره‌وجود پیش رویش چنان ناآشنا بود‌بودند که اخم بر چهره‌اش نشاند.
سپس، در همان لحظه—
- تـق!
آن پیوند، که پیش‌تر همچون‌طبق ریسمانی سرخ به او متصل‌موجی بود، ناگهان از هم گسست.
این پیوند، اتصالی مقدر‌وجود میان یک تمرین‌کننده هنرهای‌می‌دانست شیطانی و یک روح بود.
گسستن آن؟
'چطور ممکنه؟'
- چنگ!
در چشم‌برهم‌زدنی،بهت فضا آغشته‌وجود به خون شد.
سرعت این رخداد‌وجود چنان بود که‌جایی میونگ‌ریول جا خورد.
چگونه قلمرو یک‌بود شبح می‌توانست با‌کرد چنین سرعتی گسترش یابد؟
در حالی‌دقیقش که حیرت‌زده‌ولی بود، ناگهان—
- بوم! کوببب!
پیکرش به عقب‌وجود پرتاب شد و‌جایی به دیوار کوبیده شد.
گویی کسی او‌بود را محکم گرفته‌کرد و میخکوب کرده بود.
«اوخ!»
او تنها کسی‌حیرت نبود که از‌صیغه‌ایه آن نیرو آسیب دید.
- بوم!
«اوهو، اوهو!»
حتی رهبر انجمن، که در اوج «قلمرو‌اسناد عمیق» قرار داشت، به دشواری می‌توانست در برابر‌صیغه‌ایه آن قدرت روحانیِ خردکننده تعادلش را حفظ کند.
با اینکه انرژی درونی‌اش‌وجود را گرد آورده بود، به‌بودند زحمت روی پایش ایستاده بود.
صدای چونگ‌ریونگ، آمیخته با‌فرا انرژی ارواح، همچون نجوای‌بودند مرگ به گوش رسید.
- بنال ببینم.
کدوم گوریه؟
«اوهو... اوهو... خبر ندارم.»
- اگه زبون باز نکنی،صیغه‌ایه تک‌تک شاگردات و هر نفس‌کشی که‌گوش تو این انجمنه رو سلاخی می‌کنم.
- شرررر!
خون بالا آمد و پیکرش‌طبق را چنان در میان گرفت که‌بهت استخوان‌هایش زیر فشار به ناله افتادند.
با وجود درد‌حیرت جانکاه، رهبر دندان‌هایش‌صیغه‌ایه را به هم سایید.
«هع... هع... به جان خودم نمی‌دونم. ولی‌می‌دانست یه راهی هست که بشه کشوندش بیرون...می‌تونم تو، ریو سو-وول، خودتم خوب می‌دونی، مگه نه؟»
- ...
بگو.
«ردپای اون تکنیک ممنوعه‌ای که‌فرا روح‌ها رو به‌زور جوش میده،صدایی توسط شمشیر شبح پیدا شده.»
'!!!!'
با شنیدن‌شده سخنان رهبر، گوش‌های‌اختیار میونگ‌ریول تیز شد.
باور بر این بود که آن تکنیک ممنوعه‌ی‌متولد انتقال روح، از میراث به‌جامانده از شروری سرچشمه‌جایی می‌گیرد که زمانی بلای جان دنیای رزمی پیشین بود.
'نکنه میراث‌بهت «مادربزرگ قلب شرور»فرا رو پیدا کردن؟'