چپتر 92: کاهش (۱)
0موک یو-چون با نگاهی تهی به‌ناخنش نشان کوچک و گرد مسی که در‌دوباره کف دستش آرام گرفته بود، خیره شد.
این همان چیزی بود‌کرده که ما سانگ پیش از‌منفجر فرار به او سپرده بود.
ما سانگ هیچ توضیحی‌اما نداده بود که این‌برابر چیست یا چه اهمیتی دارد.
او تنها این‌کودکی کلمات را بر‌دوباره جا گذاشته بود:
«این امانت من دست تو.»
جمله‌ای که‌چنین بار سنگینی را‌اگر بر دوش می‌کشید.
یک جاسوس، زمانی‌جهنم که لو می‌رفت، ناگزیر‌روزها با مرگ روبرو می‌شد.
به نظر می‌رسید ما‌میان سانگ میراث خود را‌باور به موک یو-چون سپرده است.
«حالا من‌روزها باید با این‌بیرون چه غلطی کنم...؟»
چرا ما سانگ چنین درخواستی کرده‌جای بود؟ اگر موک یو-چون جای ما‌برادر سانگ بود، حتماً از خشم منفجر می‌شد.
حتی اگر آن‌ها برادر ناتنی بودند، این حقیقت‌برابر که موک گیونگ‌ون به او خیانت کرده و‌میان باعث این وضعیت شده بود، غیرقابل بخشش می‌نمود.
با این حال، ما‌میان سانگ کینه‌ای از او‌باور به دل نگرفته بود.
شاید با توجه به‌واقعیِ وخامت اوضاع، حتی زمانی‌عادتی برای کینه ورزیدن وجود نداشت.
«هعی.»
موک یو-چون آهی طولانی کشید.
چطور کارش به چنین مخمصه‌ای کشیده بود؟ زمانی فکر می‌کرد که رفتار‌می‌تواند دیگران با او به عنوان فرزند صیغه، جهنم است؛ اما حالا که‌پنهانش به گذشته نگاه می‌کرد، آن روزها در برابر جهنم واقعیِ بیرون هیچ بود.
تق!
ناخنش را جوید.
عادتی از دوران کودکی‌اما بود که حالا در میان‌واقعیِ اضطرابش دوباره سر برآورده بود.
او زمانی باور داشت که موک‌دوباره گیونگ‌ون، برادر ناتنی‌اش، تنها کسی است‌می‌تواند که می‌تواند به او اعتماد کند.
اما حالا‌روزها فهمیده بود که‌بیرون قضیه این‌طور نیست.
موک گیونگ‌ون‌چنین دیگر آن شخصی‌اگر نبود که می‌شناخت.
چه قبلاً پنهانش می‌کرد و چه نه، موک‌برابر گیونگ‌ون دیگر فقط عضوی از فرقه‌های ارتدوکس یا‌میان غیرارتدوکس محسوب نمی‌شد... او به شیطان خالص نزدیک‌تر بود.
او دقیقاً‌دوران مناسب این‌میان لجن‌زار جهنمی بود.
«اون حرومزاده. اون حرومزاده‌ی لعنتی.»
قرچ!
موک یو-چون‌صیغه انگشتش را‌اما محکم گاز گرفت.
دردناک بود.
این واقعیت بود.
هرچه بیشتر‌چنین آن را می‌پذیرفت،اگر بیشتر عذابش می‌داد.
ولی نمی‌توانست فقط‌جهنم به خاطر درد‌نگاه کشیدن تسلیم شود.
دیدن شرارت موک گیونگ‌ون خشمگینش می‌کرد، اما‌برآورده شاید موک گیونگ‌ون فقط داشت تلاش می‌کرد‌کند زنده بماند و به روش خودش سازگار شود.
شاید این موک یو-چون بود که زیادی خوش‌خیال شده بود‌کودکی و هنوز باور داشت که اگر اینجا زنده بماند، می‌تواند‌اعتماد به خانه برگردد و زندگی سابقش را از سر بگیرد.
«نه...»
در نهایت،صیغه چنین چیزی‌اما وجود نداشت.
چک! چک، چک...
خون از انگشت‌برابر گزیده‌شده‌اش چکید و‌ناخنش زبانش را رنگین کرد.
طعم داغ‌چنین خون باعث شد‌اگر سینه‌اش سرد شود.
هووف!
موک یو-چون موهایش‌کودکی را عقب داد و‌برآورده قامتش را صاف کرد.
تصمیم گرفت فکر خامِ‌واقعیِ صرفاً زنده ماندن در‌عادتی این مکان را دور بریزد.
اگر شرارت قدرتمند بود،کرده او باید برای غلبه‌خشم بر آن قوی‌تر می‌شد.
«زنده موندن کافی نیست.اما من همه چیز رو‌برابر با دستای خودم نابود می‌کنم.»
این حقیقتی بود‌کودکی که در فرقه‌دوباره شمشیر یون‌موک آموخته بود.
پس از رسیدن به‌واقعیِ اوج، نگاه و رفتار همه‌دوران با او تغییر کرده بود.
حقیقت واقعی همین بود.
برای زنده ماندن و‌اما مورد احترام بودن در دنیای‌واقعیِ رزمی، فرد باید قوی می‌شد.
قدرت، قانون دنیای رزمی بود.
«...موک گیونگ‌ون. اونی‌برابر که اینجا بالا‌ناخنش میره تو نیستی. منم.»
موک یو-چون با‌درخواستی عزمی راسخ، شروع‌جای به گردش چی کرد.
تکنیکی که استفاده‌جهنم می‌کرد، [تکنیک تغییر‌نگاه قلب چوبی] بود.
پیش از این به خاطر برخی عوارض جانبی استفاده‌داشت از آن را متوقف کرده بود، اما در این‌نیست وضعیت، این تنها راه برای رشد سریع قدرت بود.
سسسس...
همان‌طور که موک یو-چون تکنیک‌اگر را اجرا می‌کرد، پوستش شروع کرد‌آن‌ها به گرفتن رنگی مایل به قهوه‌ای.
«هوم. از‌دوران حد مجاز‌میان بیشتر شدیم.»
موک گیونگ‌ون به‌برابر هشت پسری که مقابلش‌جوید ایستاده بودند، نگاه کرد.
سه نفر توسط راهب شیطانی که جسم یوم‌خشم گا از جوسالگوک را تسخیر کرده بود آورده شده‌خیانت بودند، و پنج نفر توسط مو هارانگ از موهوابانگ.
مو هارانگ در حالی که‌گذشته به پسرهایی که آورده بود‌بیرون نگاه می‌کرد، مضطرب به نظر می‌رسید.
برای صرفه‌جویی در زمان، او گروهش‌دوباره را جدا از راهب شیطانی (در‌می‌تواند بدن یوم گا) جمع کرده بود.
[اگه راهب شیطانی کسی رو‌بیرون تسخیر کرده باشه، شاید جمع‌کودکی کردن آدم براش سخت باشه.]
او فکر کرده بود بهترین‌اگر کار این است که خودش تا‌آن‌ها جایی که می‌تواند نیرو جمع کند.
حداکثر تعدادی که‌جهنم می‌توانست جمع کند‌نگاه پنج نفر بود.
در واقع، او این پنج نفر‌دوباره را از بین ده نفری که‌می‌تواند می‌خواستند به گروهش بپیوندند، انتخاب کرده بود.
این پسرها با دقت انتخاب شده بودند و‌عادتی او قول داده بود که مسئولیت کمک به آن‌ها‌ناتنی‌اش برای عبور از این آزمون را بر عهده بگیرد.
ولی حالا، احساس شرمندگی می‌کرد.
در آن لحظه،جهنم موک گیونگ‌ون لب‌نگاه به سخن گشود.
«ما به بیشتر از پنج‌اضطرابش نفر نیاز نداریم. میشه بقیه‌تون‌ناتنی‌اش خودتون زحمت رو کم کنید؟»
هشت پسر با‌برابر ناباوری به موک‌ناخنش گیونگ‌ون نگاه کردند.
آن‌ها به خاطر اعتماد به شهرت جوسالگوک و‌خشم موهوابانگ به گروه پیوسته بودند و باور داشتند که‌خیانت مو هارانگ یا یوم گا رهبر گروه خواهند بود.
«هعی.»
یکی از پسرها‌کودکی آهی کشید و‌دوباره اتاق را ترک کرد.
او در گروه مو هارانگ‌بیرون بود و ماهیت واقعی موک‌کودکی گیونگ‌ون را از نزدیک دیده بود.
به همین‌چنین دلیل بدون‌کرده تردید رفت.
با این حال، هفت پسر باقی‌مانده چیزی‌روزها ندیده بودند جز اینکه موک گیونگ‌ون در‌دوران آزمون اول گردن پسری را شکسته بود.
واکنش آن‌ها شدیدتر بود.
«تو کی باشی که به‌بیرون ما بگی بریم؟ من به خاطر‌میان مو هارانگ اومدم تو این گروه.»
«منم همین‌طور. اگه‌درخواستی قرار باشه کسی‌جای بره، اون تویی.»
«به نظر میاد همه‌مون هم‌نظریم.»
همه آن‌ها نسبت‌کودکی به موک گیونگ‌ون‌دوباره خصومت نشان دادند.
برخلاف آزمون اول، دروازه مسدود شده‌ناخنش باز شده بود و این موضوع‌اضطرابش آن‌ها را پر از اعتمادبه‌نفس می‌کرد.
مو هارانگ که‌درخواستی معذب به نظر‌جای می‌رسید، به حرف آمد.
«...شرمنده، ولی رئیس من نیستم.»
«چی؟»
«منظورت چیه؟»
پسرها مات و مبهوت ماندند.
مو هارانگ زمانی که گروه را‌نگاه جمع می‌کرد، هرگز اشاره نکرده بود‌جوید که رهبر واقعی کس دیگری است.
برای آن‌ها،دوران حس فریب‌میان خوردن داشت.
«مو هارانگ، این راسته؟»
«ما فکر می‌کردیم تو رئیسی.»
«متأسفم. رئیس این آقاست.»
«این آقا؟»
پسرها با‌روزها شنیدن حرف‌های‌واقعیِ او اخم کردند.
مگر اینکه گوش‌هایشان اشتباه شنیده باشد،جای مو هارانگ طوری به موک گیونگ‌ون‌برادر اشاره کرد که انگار مافوق اوست.
حتی اگر او‌جهنم رهبر بود، فقط‌نگاه برای این آزمون بود.
در آن‌دوران لحظه، موک‌میان گیونگ‌ون گفت:
«به نظر میاد بیشترتون‌واقعیِ نمی‌دونستید من رئیسم. اگه‌عادتی ناراضی هستید، مختارید که برید.»
یکی از پسرها پوزخند زد.
«هه! عمراً قبول کنم. مو هارانگ،نگاه تو باید رئیس باشی. اگه تو‌جوید بودی، بدون چون و چرا اطاعت می‌کردم.»
دیگر پسرها‌دوران هم با‌میان او هم‌صدا شدند.
«فکر خوبیه. موافقم.»
«اگه مو‌چنین هارانگ رئیس‌کرده باشه منم هستم.»
مو هارانگ با‌جهنم چهره‌ای نگران به‌نگاه موک گیونگ‌ون نگاه کرد.
او هنوز‌دوران لبخند بر‌میان لب داشت.
آن لبخند‌روزها او را‌واقعیِ عصبی‌تر می‌کرد.
او که خباثت پنهان در پشت آن‌حتماً لبخند را تجربه کرده بود، احساس کرد باید‌حقیقت برای جلوگیری از دردسر، قضیه را روشن کند.
«شرمنده، ولی‌صیغه من تصمیم گرفتم‌گذشته دنبال‌روی ایشون باشم.»
«!؟»
با اعلام‌روزها قاطعانه او، چهره‌بیرون پسرها تغییر کرد.
نقطه مشترک همه آن‌ها، گیجی‌شان از این‌حتماً بود که چرا او باید موک گیونگ‌ون‌بودند را به عنوان رهبر به رسمیت بشناسد.
یکی از سه پسری‌اما که توسط راهب شیطانی‌برابر آورده شده بود، پرسید:
«جدی جدی داری‌کودکی اون رو به‌دوباره عنوان رئیس قبول می‌کنی؟»
«آره.»
«چی؟»
این تأیید کوتاه، آن‌اما سه پسر را هم‌برابر به همان اندازه مبهوت کرد.