چپتر 305: گام‌های مقتدرانه (۳)
0«ارباب واقعاً از‌می‌افته جنبه‌های مختلفی این‌جایگاه راهب رو غافلگیر کرده.»
«یه مهارت کوچیک که دیگه‌ایمان واقعاً تعجب نداره، داره؟ ولی‌خودمون چرا داری بهم پیام ذهنی می‌فرستی؟»
«برای اینکه نیت‌می‌خوای واقعی این راهب رو‌همچین به گوش ارباب برسونم.»
«نیت راهب؟»
«اگه فقط نظر شخصی خودم بود، هر کاری که ارباب بیرون انجام می‌دادن،قید دلم می‌خواست پای قولم بمونم. ولی چون گارد سلطنتی قصر اومده اینجا و‌شدن ارباب اونو گروگان گرفته، اگه همین‌طوری ولش کنیم بره، شائولین به خطر می‌افته.»
«بخاطر مقام و جایگاه؟»
«یه شاگرد بودایی که دنیا رو ترک کرده چطور می‌تونه در قید و بند مقام باشه؟بدم حاکمان قصر قطعاً از این بهونه استفاده می‌کنن تا به معبد فشار بیارن. اگه شاگردان بودایی‌قدیمی که تارک دنیا شدن مدام تحت فشار دنیوی باشن، چطور می‌تونن روی تهذیب طریقت تمرکز کنن؟»
با شنیدن این سخنان از‌پرهیبت راهب موسئونگ، نگاه موک گیونگ‌ون‌دیده رنگی از حیرت به خود گرفت.
برخلاف راهب بزرگ تالار انضباط که سخت‌گیر و پرهیبت‌دنیا می‌نمود، در وجود این راهب اثری از خودخواهی دیده‌بهونه نمی‌شد و گویی عمیقاً دل در گرو ایمان بودایی داشت.
«خب، پیشنهادت چیه؟عمیقاً می‌خوای ما خودمون‌داشت رو فدای راهب‌ها کنیم؟»
«این شاگرد چطور‌می‌خوای می‌تونه همچین چیزی‌راهب‌ها رو اجبار کنه؟»
«واقعاً؟»
«من فقط به مهارت‌بخاطر رزمی ارباب ایمان دارم و‌دنیا می‌خوام یه فرصت بهتون بدم.»
«فرصت؟»
با پرسش موک گیونگ‌ون، راهب‌فدای موسئونگ به جای ارسال پیام ذهنی‌رزمی دیگر، با صدای بلند سخن گفت.
«وقتی شائولین با دنیای مادی‌پرهیبت به تضاد می‌خوره، با یه‌دیده سنت ساده ولی قدیمی حلش می‌کنه.»
«سنت قدیمی؟»
«بله. مهم نیست جایگاه‌ها چقدر متفاوت باشه، نادیده گرفتن کامل یه‌فدای قول کار سختیه. شائولین، که اعضاش هم شاگردان بودا هستن و‌بدم هم رزمیکار، از قوانین دنیای رزمی پیروی می‌کنن و مطابق اون می‌جنگن.»
«.........»
«گوش کنید، راهبان جنگجو!سخت‌گیر فوراً آرایش صد و‌اثری هشت آرهات رو تشکیل بدید!»
«هااا!»
به محض صدور فرمان، راهبان جنگجو، شامل کسانی که پیش‌تر آرایش هجده آرهات‌همچین را شکل داده بودند، به همراه ۱۰۸ راهب دیگر که در نزدیکی حضور‌دیگر داشتند، فریادی مهیب برآوردند و در آرایشی جنگی پیرامون موک گیونگ‌ون حلقه زدند.
منظره‌ی ۱۰۸ راهب جنگجوی آرهات که‌راهب‌ها در صف ایستاده بودند، گویی تماشای‌دارم لشکری از هزاران سرباز و اسب بود.
حتی تأثیرگذارتر آن بود که تنها با‌وجود شکل‌گیری این آرایش، انرژی آن‌ها چندین برابر‌گرو گشت و تمام تالار را آکنده ساخت.
«...شگفت‌انگیزه.»
موک گیونگ‌ون با چشم‌گرو روحِ گشوده‌ی خود، این‌چیه صحنه را به وضوح می‌دید.
هر انرژی معمولی با دیگران ترکیب‌راهب‌ها می‌شد و به یک آرایش متمرکز‌دارم واحد بدل می‌گشت که قدرتی باورنکردنی داشت.
او نمی‌توانست‌تالار جلوی تحسین‌سخت‌گیر خود را بگیرد.
در آن هنگام، راهب رسوا شده، جا گوم‌جونگ، با خشم فریاد زد: «آهای‌قید راهب! هر چی هم باشه، این دیگه زیاده‌روی نیست؟ منظورت از پیروی از‌شدن قوانین دنیای رزمی همینه؟ آرایش صد و هشت آرهات قوی‌ترین نیروی شائولینه، مگه نه؟»
خشم جا‌گویی گوم‌جونگ قابل‌گرو درک بود.
آرایش صد و هشت آرهات، آرایش نهایی‌همچین شائولین بود که برای سرکوب دشمنان بی‌شمار‌فرصت یا حتی اساتید اعظم طراحی شده بود.
این نماد قدرت شائولین‌سخت‌گیر بود و هیچ‌کس تاکنون در‌خودخواهی برابر آن پیروز نشده بود.
«آمیتابا. درسته. آرایش‌می‌افته صد و هشت آرهات‌شاگرد حقیقتاً بزرگترین قدرت شائولینه.»
«راهب، این دیگه...»
«هیس!»
در همان لحظه، موک‌سخت‌گیر گیونگ‌ون با اشاره‌ای جا‌اثری گوم‌جونگ را به سکوت فراخواند.
جا گوم‌جونگ‌خطر اخمی کرد اما‌مقام حرفش را خورد.
موک گیونگ‌ون با خود اندیشید: یعنی‌داشت اون دیوونه حتی وقتی با آرایش صد‌همچین و هشت آرهات محاصره شده هم نمی‌ترسه؟
سپس نگاهش را‌می‌خوای به راهب موسئونگ در‌همچین دوردست دوخت و پرسید:
«پس منظورت اینه‌انضباط که طبق قوانین‌می‌نمود دنیای رزمی بجنگیم؟»
«بله. ولی‌خطر منظورم شکستن‌بخاطر آرایش نیست.»
«اگه شکستن نیست، پس چیه؟»
«نشون دادن آرایش صد و هشت‌راهب‌ها آرهات، یعنی بزرگترین قدرت شائولین به ارباب،می‌خوام نشونه‌ی احترام به مهارت رزمی عالی شماست.»
موک گیونگ‌ون پوزخندی‌انضباط زد: «احترام؟ یا‌می‌نمود یه چالش آشکار؟»
«خب، فرض کنیم حرفت‌بخاطر درسته. حالا می‌خوای چیکار‌بودایی کنی؟ اگه قرار نیست بشکنیمش؟»
«در گذشته، بعد از یه سری‌داشت حوادث ناگوار، شائولین این آرایش رو اصلاح‌همچین کرد تا خیلی کامل‌تر از قبل بشه.»
«.........»
«اگه بتونید حتی برای "یک لحظه" در برابر این آرایش صد و هشت آرهات‌گرو دوام بیارید، شائولین این رو به عنوان سرنوشت می‌پذیره و اجازه میده اربابان به‌دارم سلامت برن. البته، اگه ارباب به تنهایی از پسش برنمیاد، می‌تونید با همراهانتون متحد بشید.»
«یک لحظه...»
«ولی اگه نتونید حتی همین‌قدر دوام بیارید، این شاگرد مجبوره اربابان رو به عنوان‌چیزی خائن تحویل قصر بده، حتی اگه از دست من رنجیده بشید. اگه گارد سلطنتی‌بلند با این شرط موافقت کنه، باور می‌کنید که شائولین قصد محافظت از شما رو نداره؟»
«هو... هو...»
با شنیدن این پیشنهاد از سوی راهب موسئونگ، کانگ‌خودخواهی هاک، کاپیتان گاردی که توسط موک گیونگ‌ون گروگان گرفته‌چیه شده بود، با اکراه سری تکان داد و موافقت کرد.
اما در‌خطر درونش، افکار‌بخاطر کاملاً متفاوتی داشت.
«آرایش صد و‌عمیقاً هشت آرهات شائولین شکست‌ناپذیره‌پیشنهادت و بزرگترین قدرت اوناست.»
هر رزمیکاری این را می‌دانست.
حتی کسانی که به عنوان اوج دنیای رزمی‌اثری شناخته می‌شدند، یعنی شش آسمان و هشت ستاره، جرأت‌پیشنهادت نمی‌کردند به سادگی این آرایش را به چالش بکشند.
این افسانه‌ی شائولین بود.
«اون حرومزاده هر چقدر هم قوی‌داشت باشه، غیرممکنه حتی یه لحظه جلوی‌راهب‌ها آرایش صد و هشت آرهات دوام بیاره.»
او به‌چیه این موضوع‌خودمون اطمینان داشت.
راهب بزرگ‌تالار تالار انضباط نیز‌پرهیبت دیدگاه مشابهی داشت.
اگرچه مهارت آن ارباب متکبر برتر از‌شاگرد او بود، اما قدرت آرایش صد و‌بند هشت آرهات در سطح دیگری قرار داشت.
گرچه این آرایش در گذشته‌های دور شکستی‌پیشنهادت غیررسمی و تحقیرآمیز را تجربه کرده بود، اما‌اجبار کمالِ کنونیِ آن قابل مقایسه با قبل نبود.
«با مهربونی حرف می‌زنه،خودمون ولی راهب یه مأموریت غیرممکن‌اجبار بهشون داده. هه هه هه.»
راهب بزرگ تالار‌انضباط انضباط با چهره‌ای راضی‌وجود به راهب موسئونگ نگریست.
در همین حال،می‌افته پیروان موک گیونگ‌ون‌جایگاه مضطرب به نظر می‌رسیدند.
حتی با اینکه اجازه داشتند نیروهایشان را متحد کنند و مهلت زمانی فقط یک لحظه‌اجبار بود، آیا واقعاً می‌توانستند در برابر آرایش صد و هشت آرهات مقاومت کنند؟ هرچقدر هم که‌وقتی مهارت رزمی موک گیونگ‌ون قدرتمند شده بود، آن‌ها هیچ اطمینانی به موفقیت در این آزمون نداشتند.
درست در همان لحظه،
«اگه قراره این پیشنهاد‌سخت‌گیر رو قبول کنیم، باید گروگان‌خودخواهی رو پس بدید. بیا، بگیرش.»
تپ!
موک گیونگ‌ون ناگهان گردن کاپیتان کانگ هاک‌پیشنهادت را گرفت و او را همچون شیئی بی‌ارزش‌اجبار به سمت راهب بزرگ تالار انضباط پرتاب کرد.
«چی؟»
این اقدام ناگهانی باعث‌سخت‌گیر شد راهب بزرگ در‌اثری دلش زبان به کام بگیرد.
با توجه به نحوه پرواز کاپیتان، به‌شاگرد نظر می‌رسید موک گیونگ‌ون عمداً از نیروی‌بند درونی‌اش برای پرتاب او بهره برده است.
اما از آنجا که نمی‌توانست مانند قبل‌پیشنهادت عقب رانده شود، به سرعت کفی نرم‌چیزی گشود تا کاپیتان معلق در هوا را بگیرد.
درست لحظه‌ای‌چیه که او‌خودمون را گرفت—
بوم!
«اوه.»
چهره راهب‌گویی بزرگ از شدت‌ایمان درد درهم پیچید.
این تکنیکی برای‌می‌خوای جذب و تغییر‌راهب‌ها مسیر نیرو بود.
او سعی کرد اجازه دهد نیروی کاپیتان از بدنش‌خودخواهی عبور کند، اما در عوض، نیرو به درونش نفوذ‌چیه کرد و نزدیک بود دوباره او را به عقب براند.
قرچ!
به زحمت مقاومت کرد، اما گویی‌داشت دچار جراحت داخلی شده بود، چرا‌راهب‌ها که طعم خون در گلویش بالا آمد.
راهب بزرگ با‌می‌خوای چشمانی خشمگین به‌راهب‌ها موک گیونگ‌ون خیره شد.
«حرومزاده!»
اما موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا‌مقام انداخت، گویی اهمیتی نمی‌داد، و‌ترک رو به راهب موسئونگ کرد.
«راهب، منم‌گویی می‌تونم یه پیشنهادی‌ایمان به شائولین بدم؟»
«پیشنهاد؟»
«هر چی فکر می‌کنم، این‌پرهیبت معامله زیادی به نفع شائولینه. حتی‌نمی‌شد اگه ما در موضع ضعف باشیم.»
«....... منظورتون اینه‌می‌افته که پیشنهاد شاگرد‌جایگاه رو رد می‌کنید؟»
«نه، اصلاً.»
«پس چه پیشنهادی دارید؟»
«چیز خاصی نیست. ما بابت اینکه بخاطر اشتباه شائولین‌خودخواهی تا دم مرگ رفتیم، غرامت می‌خوایم. راستش وقتی پای‌چیه جون آدم وسطه، یه عذرخواهی خشک و خالی کافی نیست.»
«غرامت؟ چه نوع غرامتی؟»
«شنیدم شائولین یه اکسیر‌گرو خیلی باارزش داره. اسمش‌چیه چی بود... قرص احیای بزرگ؟»
«!!!!!!!»
راهبان شائولین با‌انضباط شنیدن این حرف‌می‌نمود به پچ‌پچ افتادند.
با این حال،می‌افته موک گیونگ‌ون بدون‌جایگاه هیچ نگرانی ادامه داد.
«اگه راهب با این پیشنهاد موافقه،داشت چطوره به عنوان غرامت خسارت، به‌راهب‌ها هر کدوممون یکی از اون قرص‌ها بدید؟»
در این لحظه، راهب بزرگ‌فدای تالار انضباط اخمی عمیق کرد‌کنه و با تندی پرید وسط حرفش:
«باید فقط بابت اینکه بهت‌پرهیبت فرصت دادیم شکرگزار باشی، ارباب جوان.نمی‌شد حتماً عقلت رو از دست دادی.»
اکسیری که موک گیونگ‌ون‌بخاطر نام برد، یکی از‌بودایی ساخته‌های سری شائولین بود.
ساخت آن به‌عمیقاً دلیل دستورالعمل دشوارش‌داشت زمان زیادی می‌برد.
شهرت این قرص از آنجا بود که اگر مردم عادی قرص‌رزمی احیای بزرگ را مصرف می‌کردند، عمری طولانی و تنی سالم می‌یافتند‌بلند و رزمیکاران به اندازه یک دهه انرژی درونی کامل به دست می‌آوردند.
به همین دلیل، قرص‌سخت‌گیر احیای بزرگ بهترین اکسیر‌اثری در دنیای رزمی محسوب می‌شد.
«عقلم رو از دست دادم؟ اگه شائولین ما‌بودایی رو پایین ننداخته بود، هیچ‌کدوم از این اتفاقا‌حاکمان نمی‌افتاد. نباید درخواست‌های حتی سنگین‌تری رو قبول کنید؟»
«هاه! ارباب ترجیح‌عمیقاً میده تنبیه بشه‌داشت تا پاداش بگیره...»
«کافیه!»
راهب موسئونگ‌تالار راهب بزرگ‌سخت‌گیر را سرزنش کرد.
سپس دستانش را به‌بخاطر نشانه احترام روی هم گذاشت‌دنیا و به موک گیونگ‌ون گفت:
«آمیتابا. ارباب، متاسفم، ولی تعداد قرص‌های احیای‌پیشنهادت بزرگ محدوده و قبل از توزیع باید‌چیزی در جلسه‌ای با حضور رئیس معبد تایید بشه.»
«داری به بهونه‌می‌خوای تشریفات اداری درخواست‌راهب‌ها رو رد می‌کنی؟»
«به هیچ وجه. ولی درخواست شما منطقیه. بنابراین‌اثری حتی اگه قرص احیای بزرگ نباشه، فکر کنم بتونم‌پیشنهادت با اختیارات خودم قرص احیای کوچک رو بهتون بدم.»
«راهب!»
نه تنها راهب بزرگ، بلکه‌ایمان حتی راهب گونگ‌جیون که حامی بود‌فدای نیز از این حرف جا خوردند.
قرص احیای کوچک‌می‌خوای نیز یکی از‌راهب‌ها اکسیرهای ارزشمند شائولین بود.
از آنجا که ساخت قرص احیای بزرگ‌وجود بسیار دشوار و زمان‌بر بود، شائولین قرص‌گرو احیای کوچک را به عنوان جایگزین ساخته بود.
این قرص با مصرف‌بخاطر فقط یک عدد، ده سال‌دنیا انرژی درونی به فرد می‌بخشید.
«راهب، این...»
هوووش!
درست زمانی که راهب گونگ‌جیون قصد‌می‌نمود داشت به احتیاط توصیه کند، راهب‌گویی موسئونگ سرش را محکم تکان داد.
تصمیمش را گرفته بود.
او پیش‌تر قولش برای‌گرو مقاومت در برابر فشار‌چیه خارجی قصر را شکسته بود.
حالا می‌خواست به این افراد غرامت‌راهب‌ها بدهد و درخواست جسورانه موک گیونگ‌ون‌دارم دقیقاً همان چیزی بود که نیاز داشت.
«البته، این پیشنهاد مشروط به اینه‌می‌نمود که اربابان بتونن برای لحظه‌ای در برابر‌عمیقاً آرایش صد و هشت آرهات دوام بیارن.»
«بسیار خب.خطر معامله عادلانه‌ای‌بخاطر به نظر میاد.»
«من قرص‌گویی احیای کوچک‌گرو رو قبول نمی‌کنم.»
در آن لحظه،می‌خوای کسی با صدایی بلند‌همچین حرفش را قطع کرد.
او راهب‌تالار طردشده، جا‌سخت‌گیر گوم‌جونگ بود.
راهب گونگ‌جیون با ملایمت گفت:مقام «آمیتابا. دئوک‌مون، اگه نگرانی که باری‌چطور روی دوش شائولین بذاری، نیازی نیست...»
«نه راهب.گویی به جای اون،ایمان چیز دیگه‌ای می‌خوام.»
«چیز دیگه؟»
«اگه بتونیم جلوی آرایش صد و هشت آرهات دوام بیاریم،دیده می‌خوام اجازه داشته باشم به جای دریافت قرص، دقیقاً یک‌خودمون ضربه با تمام قدرت به راهب بزرگ تالار انضباط بزنم.»
«!؟»
با شنیدن این حرف،گرو راهب بزرگ تالار انضباط‌چیه مات و مبهوت ماند.
آن یاروی بی‌آبرو چه می‌خواست؟فدای با جسارت تمام می‌خواست او‌کنه را بزند؟ داشت چیزی می‌گفت که—
«چطور جرأت می‌کنی...»
«ها ها ها ها. راهب، اگرچه اون‌شاگرد طرد شده، ولی پیوندهای قدیمی باقی می‌مونن. مطمئناً‌باشه می‌تونی این درخواست کوچیک دئوک‌مون رو قبول کنی؟»
راهب گونگ‌جیون پیش‌دستی کرد.
راهب موسئونگ لبخند‌می‌خوای محوی زد و‌راهب‌ها سر تکان داد.
اجازه دادن برای‌انضباط یک ضربه به‌می‌نمود جای قرص زحمتی نداشت.
به علاوه، از آنجا که راهب طردشده عمدتاً‌بودایی به خاطر راهب بزرگ تالار انضباط به پستی کشیده‌قطعاً شده بود، این روشی معقول برای تخلیه خشم بود.
«حالا، قبل از شروع،گرو عودی بیارید که به‌چیه اندازه یک "لحظه" بسوزه.»
«اطاعت!»
به دستور راهب موسئونگ، چند تن از راهبان مبارز‌خودخواهی که در آرایش صد و هشت آرهات نبودند، دستانشان‌چیه را به هم چسباندند و رفتند تا عود بیاورند.
سپس موک گیونگ‌ون دستش‌بخاطر را تکان داد و‌بودایی با لحنی کنایه‌آمیز گفت:
«شائولین مجبور میشه برای‌گرو یه قضاوت اشتباه دیگه،چیه یه بنای یادبود بسازه.»
«منظورت چیه...»
در همان لحظه،انضباط موک گیونگ‌ون ناگهان پایش‌وجود را به زمین کوبید.
بوم! جِئوجِئوجِئوک!
غرشی مهیب طنین‌انداز شد، آنگاه که زمین‌پیشنهادت زیر پاویون آرهات در اطراف موک گیونگ‌ون‌چیزی شکافت و ارتعاشاتی را به تمام جهات فرستاد.
همزمان، ارتعاشات به پاهای ۱۰۸فدای راهب مبارز آرهات که آرایش را‌رزمی دور او شکل داده بودند، رسید.
رامبل!
همه آن‌ها چنان‌می‌افته لرزیدند که گویی دچار‌شاگرد شوک شده‌اند، سپس ناگهان—
تپ! تپ! تپ!
یکی پس از‌می‌خوای دیگری، همزمان روی‌راهب‌ها زمین سقوط کردند.
«!!!!!!!!!!»