چپتر 398: استاد بزرگ میونگ‌ریول (۳)
0بر فراز شهر درونی «انجمن آسمان‌می‌مانست و زمین»، در ارتفاعی نزدیک به دویست‌این ژانگ، آسمان بی‌کران و تهی گسترده بود.
آنجا، پرنده‌ای کوچک که جثه‌ی چندان بزرگی نداشت،عجیبی بی‌آنکه بال بزند، آرام در هوا معلق مانده‌طرزی بود و به سرزمین زیر پایش خیره شده بود.
از دور، همچون پرنده‌ای معمولی به‌چرا نظر می‌رسید، اما هرچه فاصله کمتر می‌شد،می‌خورد ظاهرش هیچ شباهتی به موجودات شناخته‌شده نداشت.
گوش‌ها، دهان و بینی‌اش‌برخلاف شبیه انسان بود و‌خاک بدنش به جغد می‌مانست.
حتی هولناک‌تر آنکه‌انسان سه پا و‌می‌مانست چهار چشم داشت.
این جغد عجیب،اکنون اهریمنی طیفی به‌چشمش نام هیولای «اونگ» بود.
در فاصله بسیار دوری در شرق «دان‌هیول‌سان»، حدود دو هزار‌چشمش و هفتصد لی آن‌طرف‌تر، «کوه یونگ‌گو» قرار داشت؛ مکانی که‌طرزی در بسیاری از نقاطش نه گیاهی می‌رویید و نه درختی.
این هیولای اونگ، اهریمنی طیفی‌عادت بود که تنها در زمین‌های‌می‌گشت بایر کوه یونگ‌گو پرسه می‌زد.
گفته می‌شد هرگاه پدیدار شود، محصولات آن‌حتی سال از بین می‌روند و از همین‌عجیب رو، نمادی از بدشگونی به شمار می‌رفت.
«اونگ! اونگ! اونگ!»
برخلاف عادت معمولش که تنها به دنبال‌اکنون خاک خشک می‌گشت، چرا اکنون بر فراز‌واژه‌ی شهر درونی انجمن آسمان و زمین پرسه می‌زد؟
در اعماق مردمک‌های چهار‌برخلاف چشمش، حکاکی عجیبی به‌خاک چشم می‌خورد: واژه‌ی «نمایش» (示).
این به‌شبیه معنای «نشان‌بدنش دادن» بود.
چهار کره چشم به طرزی‌مردمک‌های عجیب و مستقل حرکت می‌کردند و‌نمایش همگی به پایین دوخته شده بودند.
شیوه‌ی حرکت جداگانه‌ی چشمانش چنان‌می‌گشت بود که گویی تمام جهات‌چشمش را هم‌زمان زیر نظر دارد.
با این حال، به جز یک چشم که بر تالار‌می‌گشت اصلی شهر ثابت مانده بود، سه چشم دیگر همگی به‌نمایش یک نقطه خیره شده بودند: عمارت شاهزاده بزرگ، «نا یول‌ریانگ».
سششش! هم‌زمان با تیزتر‌بدنش شدن تمرکز در مردمک‌های اونگ،آنکه نبردهای درون عمارت آشکار گشت.
اما دیری نپایید که گویی علاقه‌اش را‌حکاکی از دست داد و نگاهِ هر سه چشم‌کره تنها بر یک نفر متمرکز شد: موک گیونگ‌ون.
سه چشمی که بر موک گیونگ‌ون قفل‌اکنون شده بودند، با دقت تمام شروع به رصدِ‌نمایش جزئیات کردند؛ فرم بدنش، حرکاتش و همه چیز.
ناگهان،
«!؟»
فضای اطراف‌چرا هیولای اونگ تیره‌مردمک‌های و تار شد.
اونگ که متوجه سایه شده بود،چرا بی‌آنکه حتی بررسی کند چه چیزی‌عجیبی راهش را سد کرده، سعی کرد بگریزد.
ولی...
کرت!
هیولای اونگ‌چرا توسط چیزی به‌طور‌مردمک‌های کامل بلعیده شد.
آن موجود کسی نبود جز اهریمن طیفی به‌اعماق نام «هیوم‌ون»؛ مخلوقی وحشتناک با بالاتنه‌ی پرنده و‌معنای پایین‌تنه‌ی زنبوری نیش‌دار که سرتاپایش پوشیده از خار بود.
در پایین، اونگ که برای رهایی‌معمولش از دهان هیوم‌ون تقلا می‌کرد، به‌اکنون زحمت سعی داشت مقاومت کند، اما...
قرچ! قرچ!
اونگ در میان آرواره‌های‌اعماق او خرد شد و‌عجیبی آخرین نفسش را کشید.
هم‌زمان، در فضایی تاریک...
چکه، چکه!
از چشم چپ پیکری‌بدنش سایه‌وار که در تاریکی نشسته‌آنکه بود، اشک‌های خونین جاری شد.
یکی از سه چشمِ آن‌مردمک‌های موجود ناگهان باز شد و‌واژه‌ی خنده‌ای دیوانه‌وار از لبانش بیرون جهید.
«کاه‌هاهاهاها!»
هم‌زمان با طنین‌انداز شدن صدای‌عادت خنده، محیط اطراف چنان لرزید‌می‌گشت که گویی زمین‌لرزه‌ای رخ داده است.
پس از مدتی طولانی، آن‌جغد پیکر از خندیدن باز ایستاد‌چهار و با صدایی آرام لب زد:
«همیشه یه‌چرا مزاحم سر و‌مردمک‌های کله‌اش پیدا میشه.»
تِق!
«!؟»
حسی تیز و‌اکنون برنده شکافت و‌چشمش سپس ناپدید شد.
پای راست که به رنگ‌می‌گشت سفید می‌سوخت، قطع شد و‌چشمش با سستی بر زمین افتاد.
از دهان حیوان‌می‌رفت روحانی، «باک‌هوا دوک‌گوک»،معمولش فریادی از درد برخاست.
«کرووااااه!»
«هوم.» موک گیونگ‌ون‌اکنون نگاهی به عقب‌چشمش انداخت و پوزخندی زد.
با اینکه سعی کرده بود گردن حیوان را با یک ضربه قطع‌عجیبی کند، باک‌هوا دوک‌گوک در آخرین لحظه با پای جلویی‌اش خود را عقب‌همگی کشیده و از ضربه‌ی مرگبار گریخته بود؛ تنها حاصلش همین زخم بود.
جانش فعلاً‌شمار در امان‌برخلاف مانده بود.
وووش!
موک گیونگ‌ون‌چرا سرش را‌اعماق بالا گرفت.
آنجا، اهریمن طیفی هیوم‌ون که به‌چرا زحمت به اندازه‌ی یک ناخن بود،عجیبی بال می‌زد و در آسمان می‌چرخید.
«خوب از پسش بر اومد.»
بالاخره آن‌شبیه نگاه آزاردهنده‌بدنش ناپدید شد.
این حس مزاحم را اولین‌مردمک‌های بار هنگام ورود به انجمن‌واژه‌ی آسمان و زمین احساس کرده بود.
حسی شبیه به اینکه کسی در‌چرا حال پاییدن اوست، اما پیدا کردن‌عجیبی منشأ یک تک‌نگاه کار دشواری بود.
پس از رسیدن به عمارت شاهزاده بزرگ‌دنبال نا یول‌ریانگ، آن سوزش خفیف شدیدتر شد‌مردمک‌های و سرانجام موک گیونگ‌ون منشأ آن را یافت.
«اون بالا.»
مکانش بسیار بالاتر‌اکنون در آسمان بود، ارتفاعی‌حکاکی بیشتر از حد انتظار.
این یعنی کار یک‌خشک انسان نبود، بلکه پای یک‌مردمک‌های اهریمن طیفی در میان بود.
اگر خودش برای‌می‌رفت گرفتنش می‌رفت، قطعاً به‌دنبال خاطر فاصله فرار می‌کرد.
در عوض، نقشه کشید تا‌جغد بدون درگیری مستقیم، آن را‌چهار به دام بیندازد و ضعیفش کند.
به لطف جراحتی که در معبد شائولین بهبود‌عجیبی یافته بود، اهریمن طیفی هیوم‌ون وظیفه‌اش را در‌طرزی دفع آن نگاه مزاحم به‌خوبی انجام داده بود.
دیگر نیازی‌دنبال نبود جلوی‌خشک خودش را بگیرد.
«... تو‌شمار دیگه دقیقاً‌برخلاف چه کوفتی هستی؟»
استاد بزرگ میونگ‌ریول نتوانست شوک‌جغد خود را از هاله‌ی درنده‌ی‌چهار ناگهانی موک گیونگ‌ون پنهان کند.
با اینکه ناله‌های باک‌هوا دوک‌گوک در‌چشمش میان هیاهو گم شده بود، اما‌معنای مشخص بود که حیوان زخمی شده است.
«این انرژی تیز‌خاک داره مدام حواسم‌چرا رو مختل می‌کنه...»
چین عمیقی‌شمار بر پیشانی‌برخلاف میونگ‌ریول افتاد.
بدون چشم، تمام حواس دیگرش به‌شدت تیز شده‌هولناک‌تر بودند و معمولاً به او اجازه می‌دادند با پخش‌نام کردن انرژی حیاتی‌اش، هر چیز پنهانی را درک کند.
اما هاله‌ی شکافنده‌ی موک گیونگ‌ون حواسش‌چشمش را می‌لرزاند و اسکن کردن محیط‌معنای با انرژی حیاتی را غیرممکن می‌کرد.
«نمیدونم چه غلطی کرد، ولی‌می‌گشت اگه نجنبم و با هم‌چشمش نریزیم سرش، ممکنه کارمون ساخته باشه...»
تِق!
در همان لحظه، چیزی‌بدنش از کنارش گذشت و‌هولناک‌تر صدایی پشت سرش نجوا کرد.
«اول دست راستت رو می‌گیرم.»
کلنگ! فششش!
هنوز کلامش منعقد نشده بود که دست راست میونگ‌ریول‌خشک از پیکرش جدا شد و بر زمین افتاد؛ خون‌می‌خورد همچون فواره‌ای جوشان از محل بریدگی به بیرون پاشید.
کییییییی!
به سبب پیوند میان انسان و اهریمن،حکاکی زره شیطانی میونگ‌ریول، آن هیولای موسوم به‌دادن «یو-آل» نیز از شدت درد نعره کشید.
«آخ... یو-آل!»
دانجوی بزرگ، میونگ‌ریول نیز می‌خواست فریاد‌معمولش برآورد، اما با شکیبایی خارق‌العاده‌ای درد را‌اعماق فرو خورد و یو-آل را فرا خواند.
گوشت و پوست اطراف بریدگی‌جغد لرزید، به هم فشرده شد و‌چشم زخم را مهر و موم کرد.
فوران خون‌چرا در دم‌اعماق متوقف گشت.
«هیولای به‌دردبخوری داری.»
«ها!»
تشخیص اینکه لحن‌انسان موک گیونگ‌ون تمسخر بود‌حتی یا تحسین، دشوار می‌نمود.
میونگ‌ریول سراسیمه‌چرا فاصله گرفت‌اعماق و فریاد برآورد:
«باک‌هو دوک‌گوک!»
با شنیدن این فرمان، باک‌هو دوک‌گوک که از درد به خود‌چرا می‌پیچید و یکی از پاهای جلویی‌اش را از دست داده بود،نشان با پاهای عقب به زمین فشار آورد و به هوا جهید.
جزززز!
شعله‌های سفیدی که سراسر بدنش‌مردمک‌های را فرا گرفته بود، هم‌زمان با‌نمایش چرخش دیوانه‌وارش، به شدت جرقه می‌زد.
حرارت چنان فضا را‌خشک لرزاند که گویی طوفانی از‌مردمک‌های آتش به پا شده است.
غرررش!
میونگ‌ریول آرایشی‌شبیه الهی را‌بدنش آزاد کرد.
هرچند نمی‌توانست طبق معمول انرژی حیاتی‌اش را هدایت‌عجیبی کند، اما حواس دیگرش سالم بود و به‌طرزی او اجازه می‌داد موقعیت باک‌هو دوک‌گوک را تخمین بزند.
«حالا با یه‌خاک تکنیک ترکیبی کار‌چرا رو تموم می‌کنیم...»
شترک!
در همان لحظه،انسان خطی سیاه به صورت‌حتی مورب از زمین برخاست.
گوروممم!
چرخش بدن‌دنبال باک‌هو دوک‌گوک‌خشک کند شد.
شعله‌های سفید‌شمار پیرامونش اندک‌اندک رو‌عادت به خاموشی نهاد.
بوم!
دیری نپایید که‌اکنون پیکر بی‌جان باک‌هو دوک‌گوک‌حکاکی بر زمین نقش بست.
«باک‌هو دوک‌گوک!»
میونگ‌ریول با چهره‌ای که از‌عادت ناامیدی در هم پیچیده بود،می‌گشت نعره‌ای از سر درد کشید.
پیش از آنکه حیوان بتواند تکنیک‌های مخفی‌حتی خود را اجرا کند، تمام توانش را‌عجیب از دست داده و سقوط کرده بود.
چه اتفاقی افتاد؟
هاله‌ای تیز و برنده‌خشک به آسمان برخاست و‌اعماق حتی هوا را شکافت.
از همان لحظه، قدرت‌برخلاف روحانی باک‌هو دوک‌گوک همراه با‌خشک حرارتش به سرعت محو شد.
تاپ!
میونگ‌ریول در میانه‌ی اجرای آرایش‌مردمک‌های متوقف شد، در حالی که‌واژه‌ی موک گیونگ‌ون لبخندی زد و گفت:
«می‌خوای بدمش بهت؟»
«چی؟»
«این رو.»
فششش! تاپ! قل‌قل!
چیزی سنگین روی زمین‌خشک غلتید و لحظه‌ای بعد‌اعماق پیش پای میونگ‌ریول متوقف شد.
هنوز گرمایی را‌می‌رفت که در خود‌معمولش داشت، ساطع می‌کرد.
«... باک‌هو دوک‌گوک.»
سر بریده‌ی باک‌هو دوک‌گوک بود.
دردی تیز‌دنبال در سینه‌خشک میونگ‌ریول پیچید.
اکنون به وضوح دریافته بود؛ با جدا شدن‌خاک سر از بدن، زندگی باک‌هو دوک‌گوک تماماً پایان یافته‌عجیبی و پیوند روحی با او نیز گسسته شده بود.
آن پس‌زنیِ انرژی‌انسان اکنون به سمت‌می‌مانست خودش هجوم می‌آورد.
«باورم نمی‌شه...»
میونگ‌ریول حقیقتاً شوکه شده بود.
این یک‌شمار حیوان روحی‌برخلاف معمولی نبود.
هرچند به سطح «شش اهریمن» که گفته می‌شد‌هولناک‌تر تقریباً هم‌تراز هیولاهای الهی هستند نمی‌رسید، اما باک‌هو دوک‌گوک‌نام در سلسله‌مراتب اهریمن‌های طیفی، نزدیک به قله قرار داشت.
بسیاری از تمرین‌کنندگان هنرهای شیطانی حتی‌چشمش در خواب هم نمی‌دیدند چنین موجودی‌معنای را به عنوان حیوان روحی داشته باشند.
میونگ‌ریول مجبور شده بود نزدیک‌می‌گشت به سه شبانه‌روز کامل بجنگد‌چشمش تا باک‌هو دوک‌گوک را رام کند.
با این حال، او این‌عادت موجود ارزشمند را به همین‌می‌گشت سادگی از دست داده بود.
میونگ‌ریول چهره در هم کشید،جغد دندان‌هایش را به هم سایید‌چهار و سرانجام لب به سخن گشود.
«تو... تو دیگه... چه‌اعماق کوفتی هستی؟ چطور ممکنه‌عجیبی همچین قدرتی داشته باشی...؟»
«گفتم که، دیگه جلوی خودم رو نمی‌گیرم.اکنون آه، دقیق‌تر بخوام بگم، دیگه کسی نیست‌واژه‌ی که مراقبم باشه، پس نیازی هم نیست.»
با شنیدن این‌می‌رفت حرف، میونگ‌ریول بی‌اختیار آب‌دنبال دهانش را قورت داد.
هرچند چیزی دیده نمی‌شد، اما کلام‌می‌مانست موک گیونگ‌ون و انگشتش که به آسمان‌این اشاره می‌رفت، به موضوع خاصی اشاره داشت.
[اون تماشا می‌کنه.]
[واقعاً تماشا می‌کنه؟]
[تو باید‌شمار وظیفه‌ت رو انجام‌عادت بدی، دانجوی بزرگ.]
میونگ‌ریول ناگهان حرف‌هایی را‌بدنش که آن شخص به او‌آنکه زده بود، به خاطر آورد.
یعنی ممکنه کسی که‌اعماق ناظر بوده، کارش توسط‌عجیبی این مرد تموم شده باشه؟
میونگ‌ریول در اوج‌خاک سردرگمی، نزدیک شدن موک‌اکنون گیونگ‌ون را حس کرد.
«حالا، بنال ببینم چی می‌دونی.»
میونگ‌ریول یکه خورد و بی‌اختیار‌جغد عقب رفت، مقهور آن حضور‌چهار سنگین و خردکننده شده بود.
در برابر هیولایی که باک‌هو دوک‌گوک‌چشمش را با یک حرکت نابود کرده‌معنای بود، چه کاری از دستش برمی‌آمد؟
درست در همان لحظه—
گوروممم!
«دشمن!»
«بکشیدش!»
از دروازه‌های حیاط شمالی، ده‌ها جنگجو‌چرا به داخل سرازیر شدند؛ نیروهای کمکی دانجوی‌می‌خورد بزرگ میونگ‌ریول که با تأخیر رسیده بودند.
«آه!»
اگرچه نسبت به نیروهای شرق و غرب ضعیف‌تر بودند،آنکه اما هنوز چند نخبه میانشان دیده می‌شد، به این‌هیولای معنی که می‌توانستند برای مدتی خط دفاعی را نگه دارند.
باید راهش را از میان‌مردمک‌های آن‌ها باز می‌کرد و از‌واژه‌ی آن‌ها به عنوان سپر استفاده...
«رو مخین.»
موک گیونگ‌ون پایش‌می‌رفت را به نرمی‌معمولش بلند کرد و سپس—
کوب!
با نوک‌چرا پا به‌اعماق زمین ضربه زد.
زمین شکافت و‌خاک امواجی از هوا‌چرا به بیرون ساطع شد.
در یک آن، ده‌ها جنگجویی که به جلو یورش‌خشک آورده بودند، سینه‌هایشان را چنگ زدند و در حالی‌می‌خورد که خون از دهانشان بیرون می‌زد، بر زمین افتادند.
«آخ!»
«گاه!»
تپ! تپ! تپ!
با صدای سقوط اجساد،برخلاف میونگ‌ریول چنان لرزید که‌خاک گویی دچار تشنج شده است.
«یک ضربه؟»
دیدن سقوط آن همه نخبه تنها با یک‌عجیبی قدم، باعث شد چیزی مثل صاعقه از ذهنش‌طرزی عبور کند؛ یک گزارش اضطراری که اخیراً رسیده بود.
صحبت از ظهور‌خاک یک «آسمان هفتم»چرا بود، شایعه‌ای وحشتناک.
گفته می‌شد این طوفان جدید، آرایش ۱۰۸ آرهات شائولین‌خشک را تنها با یک قدم در هم شکسته و‌می‌خورد تالار سیچوان را به تنهایی مهر و موم کرده است.
شایعاتی که باورش‌انسان سخت بود و‌می‌مانست بیشتر به افسانه می‌مانست.
اما حالا،چرا با دیدن‌اعماق این صحنه...
«شیطان...؟»