چپتر 124: فرقه تاریک (۱)
0در اتاق بزرگی که تنها با نور لرزان‌یینگ یک شمع روشن شده بود، پیکری بر تختی‌دوران نشسته بود که با پرده‌های بامبو احاطه گشته بود.
آن پیکر، معجونی را از‌اما کاسه‌ای نوشید و سپس آن‌تخلیه را بر میز کنار تخت نهاد.
«کح‌کح!»
مردی میانسال در اوایل دهه چهل زندگی،دنبال با موهایی سپید و صورتی بدون محاسن،مفقود با چهره‌ای تلخ نظاره‌گر این صحنه بود.
چشمان مارمانند او متعلق‌دنبال به منگ شوتین، نایب‌رئیس‌یینگ انجمن آسمان و زمین بود.
«رئیس... بهتر‌اجازه نیست بفرستیم دنبال‌اما هوای تا مینگ‌یی؟»
هوای تا مینگ‌یی، در کنار شیه یینگ‌پادشاه یائوسیان که سال‌هاست مفقود شده، به عنوان‌بیونگ یکی از بزرگترین طبیبان دوران شناخته می‌شد.
برخلاف شیه یینگ یائوسیان که به اوج قله طبابت‌مینگ‌یی رسیده بود، هوای تا مینگ‌یی هم در علوم بیرونی و‌دوران هم درونی تسلط داشت و در جوانی پزشک سلطنتی بود.
«هوای تا‌نیست مینگ‌یی می‌تونه‌دنبال برای وضعیتتون کمک...»
صدای محکمی از پشت‌می‌داد پرده‌های بامبو کلامش را‌درون قطع کرد: «نه. حالم خوبه.»
منگ شوتین‌خون در دلش‌آره نچ‌نچی کرد.
چرا رئیس این‌قدر لجباز بود؟ اگرچه انرژی درونی عمیقش‌مینگ‌یی به او اجازه تحمل می‌داد، اما اگر نمی‌توانست انرژی‌طبیبان درون بدنش را تخلیه کند، وضعیتش فقط وخیم‌تر می‌شد.
«کح‌کح! راستی،نیست نتایج آزمون‌دنبال دره خون اومده؟»
«... آره.»
«ناظرها کی بودن؟»
«پادشاه مینگ‌دائو، سون یون؛ پادشاه مشت رعد، وون بیونگ-هاک؛ رهبر فرقه‌یینگ تاریک؛ رهبر دره خاموش، هانگ یو-ریانگ؛ رهبر فرقه شعله شیطان، بو‌برخلاف هیوک‌سو؛ و رهبر فرقه خون سرخ، ده‌سومان. در مجموع شش نفر.»
«چطور تقسیم شدن؟»
«به جز بو هیوک‌سو‌می‌داد از فرقه شعله شیطان، هر‌بدنش کدوم یه نفر رو برداشتن.»
«که این‌طور. چیز غیرعادی‌ای نبود؟»
با شنیدن این‌رئیس سوال، منگ شوتین‌بفرستیم آهی کشید و گفت:
«یادتون میاد دو تا‌دنبال گروگان از فرقه شمشیر‌یینگ یون‌موک فرستادیم به دره خون؟»
«فرقه شمشیر‌اجازه یون‌موک؟ آها،می‌داد آره یادمه.»
منگ شوتین‌خون دوباره در‌آره دلش نچ‌نچی کرد.
به نظر می‌رسید فرستادن آن‌نیست دو نفر به دره خون‌شیه یک تصمیم لحظه‌ای بوده است.
رئیس همیشه همین‌طور بود.
ولی حالا انگار‌تحمل قرار بود تاوان‌اگر آن تصمیم گریبانگیرشان شود.
«اون دو تا گروگان...»
«مردن؟»
«... نه.»
«نمردن؟»
«نه.»
«انگار بیشتر از اون چیزی‌نیست که فکر می‌کردم جربزه دارن.شیه کح‌کح! تا کجا پیش رفتن؟»
«از دروازه نهایی رد شدن.»
«چی؟!»
پیکر پشت پرده‌های بامبو لحظه‌ای‌ناظرها خشکش زد، گویی از این‌یون نتیجه غیرمنتظره جا خورده بود.
سپس دوباره‌زمین لب به‌بهتر سخن گشود.
«گروگان‌هایی که از‌بفرستیم دروازه نهایی دره خون‌شیه رد شدن... خیلی جالبه.»
«...»
واقعاً می‌شد فقط گفت «جالبه»؟ناظرها این‌ها گروگان‌های فرقه‌های ارتدوکس بودند،یون نه اعضای انجمن آسمان و زمین.
اگر این خبر پخش‌بهتر می‌شد، غوغایی در داخل‌هوای انجمن به پا می‌کرد.
به نوعی، این‌بفرستیم نتیجه‌ای تحقیرآمیز برای انجمن‌شیه آسمان و زمین بود.
«این اصلاً خنده‌دار نیست. این‌ها‌اما شاگردان ما نیستن، گروگان‌های فرقه‌های ارتدوکسن‌کند که مشترکاً رتبه اول رو گرفتن.»
«رتبه اول؟»
«بله. برادران‌زمین موک با‌بهتر هم اول شدن.»
با شنیدن این حرف، پیکر‌هوای پشت پرده‌های بامبو به عقب‌سال‌هاست تکیه داد و زیر خنده زد.
«رتبه اول؟اجازه هاهاهاها! میگی‌می‌داد اول شدن؟»
واکنشش کاملاً با‌اومده جدیتی که پیش‌تر نشان‌پادشاه داده بود تفاوت داشت.
انگار کل ماجرا‌رئیس برایش سرگرم‌کننده بود، گویی‌دنبال مشکل شخص دیگری است.
اما ناگهان، انگار که جراحات داخلی‌اش‌مینگ‌یی عود کرده باشد، به شدت شروع به‌یکی سرفه‌کردن کرد و نفس‌هایش به شماره افتاد.
«کح‌کح... هاه... هاه...»
وضعیتش به‌خون وضوح هیچ‌آره بهبودی نیافته بود.
با این‌زمین حال، همچنان‌بهتر لجبازی می‌کرد.
اگرچه تصور مرگ این مرد هیولاصفت‌مینگ‌یی دشوار بود، اما اگر ناگهان از دنیا‌یکی می‌رفت، شکاف بزرگی در سازمان ایجاد می‌شد.
منگ شوتین‌اجازه در دلش نچ‌نچی‌اما کرد و گفت:
«رئیس، این می‌تونه روحیه افراد رو تضعیف کنه و باعث‌یون دردسر تو انجمن بشه. با توجه به شرایط، شاید بهتر‌هانگ باشه فاش کنیم که اون‌ها تکنیک شمشیر مهتاب رو یاد گرفتن...»
«نه.»
وووووم!
ناگهان پرده‌های بامبو به‌می‌داد شدت لرزید و نگاهی تیز‌بدنش از میان آن نفوذ کرد.
«هین!»
چهره منگ شوتین‌رئیس با دیدن آن‌بفرستیم نگاه در هم رفت.
هاله رئیس بر تمام اتاق‌هوای سنگینی می‌کرد، به طوری که‌سال‌هاست حتی نفس‌کشیدن دشوار شده بود.
حتی پس از مدت‌ها‌می‌داد بستری‌بودن، هنوز چنین فشار‌درون خردکننده‌ای از خود ساطع می‌کرد.
حقیقتاً حیرت‌انگیز بود.
«هنوز زنده‌ست.»
جای تعجب نبود که‌دنبال او را یکی از «شش‌یائوسیان آسمان»، اوج دنیای رزمی می‌نامیدند.
حتی در وضعیت فعلی‌اش،می‌داد هیچ‌کس در انجمن یارای‌درون ایستادن در برابرش را نداشت.
حتی خود منگ شوتین.
تق!
منگ شوتین مشتش را فشرد،هوای تنفسش را تنظیم کرد و‌سال‌هاست لرزش دستش را آرام نمود.
درست در همان لحظه، هاله‌اما خفقان‌آوری که اتاق را پر کرده‌کند بود، در یک چشم‌برهم‌زدن ناپدید شد.
رئیس دوباره گفت:
«نه. نه. هنوز براش زوده.»
«منظورش چیه؟»
منگ شوتین کمی اخم کرد.
نمی‌توانست حرف‌خون رئیس را‌آره درک کند.
چه چیزی «هنوز زود» بود؟
«کاری به‌نیست کار گروگان‌ها‌دنبال نداشته باش.»
«...»
جدی می‌گفت؟ از فرستادن آن‌ها به دره خون تا اجازه دادن‌مشت به اینکه بدون توجه به اصل و نسبشان مثل شاگرد با‌شعله آن‌ها رفتار شود... اگر این موضوع لو می‌رفت، خیلی‌ها زیر سوال می‌بردنش.
واقعاً برایش مهم نبود؟
ولی منگ‌نیست شوتین نمی‌توانست‌دنبال اعتراض بیشتری کند.
«اطاعت میشه.»
در انجمن آسمان‌اومده و زمین، حرف‌بودن رئیس قانون مطلق بود.
رئیس موضوع را‌رئیس عوض کرد: «راستی، هنوز‌دنبال "اون" رو پیدا نکردین؟»
با شنیدن این‌بفرستیم سوال، منگ شوتین‌مینگ‌یی سرش را تکان داد.
«هنوز نه. ولی...»
سپس آرام‌خون چیزی را‌آره زمزمه کرد.
هنگامی که منگ شوتین اقامتگاه رئیس‌مینگ‌یی را ترک کرد و قصد خروج از‌یکی تالار اصلی را داشت، کسی صدایش زد.
«نایب‌رئیس.»
چشمان منگ شوتین باریک شد.
تنها از روی‌رئیس صدا، فوراً تشخیص‌بفرستیم داد که کیست.
مشکل این بود که تا‌هوای لحظه صدا زدن، حضور یا موقعیت‌مفقود مکانی او را حس نکرده بود.
«بازم پیشرفت کرده.»
شنیده بود که‌اومده این شخص اخیراً از‌پادشاه انزوا خارج شده است.
شنیده بود که نتایجی داشته، اما فکرش را‌هوای نمی‌کرد که تا حدی پیشرفت کرده باشد که‌یکی حتی منگ شوتین نتواند حضورش را حس کند...
حقیقتاً شگفت‌انگیز بود.
«ارباب جانگ.»
سرش را برگرداند و مرد جوانی را در‌مینگ‌دائو اواخر دهه بیست سالگی با موهای فرفری و‌رهبر ظاهری درخشان دید که با لبخندی شیطنت‌آمیز ایستاده بود.
این جانگ‌زمین نونگ‌اک، شاگرد‌بهتر دوم رئیس بود.
در میان سه شاگرد رئیس، جانگ نونگ‌اک از‌یینگ نظر هنرهای رزمی کم‌استعدادترین محسوب می‌شد، اما این‌دوران تنها در مقایسه با آن دو نفر دیگر بود.
در میان‌اجازه هم‌نسلانش، استعدادی‌می‌داد بی‌نظیر داشت.
جانگ نونگ‌اک با لبخند چال‌گونه‌ناظرها همیشگی‌اش پرسید: «رئیس هنوزم گیر‌یون داده به پیدا کردن "اون"؟»
منگ شوتین‌زمین بدون پاسخ‌بهتر دادن لبخند زد.
مکالمات با رئیس چیزی نبود‌هوای که با کسی به اشتراک‌سال‌هاست گذاشته شود، حتی با شاگردانش.
جانگ نونگ‌اک ادامه داد: «نمی‌فهمم چرا رئیس این‌قدر‌درون روی اون چیز مذهبی کلید کرده. بهتر نیست وقتش‌آزمون رو بذاره دنبال هوای تا مینگ‌یی بگرده؟ فکر نمی‌کنی؟»
منگ شوتین‌خون در دل‌آره موافق بود.
ولی چه کسی‌رئیس می‌توانست جلوی لجبازی‌بفرستیم رئیس را بگیرد؟
«حتماً دلایل خودش رو داره.»
«آها، که این‌طور.»
جانگ نونگ‌اک با‌اومده شنیدن پاسخ مبهم منگ‌پادشاه شوتین سری تکان داد.
همیشه همین‌طور بود.
به عنوان دست راست رئیس و دومین شخص بانفوذ‌یائوسیان در انجمن، منگ شوتین کسی بود که جانگ نونگ‌اک می‌خواست‌برخلاف او را جذب خود کند، اما همیشه کار دشواری بود.
هر بار که‌تحمل سعی می‌کرد نزدیک‌تر شود،نمی‌توانست منگ شوتین فاصله می‌گرفت.
تنها نقطه امیدواری این‌آره بود که منگ شوتین هنوز‌سون طرف کسی را نگرفته بود.
«ولی این‌زمین وضعیت زیاد‌بهتر طول نمی‌کشه.»
به‌زودی، او‌نیست مجبور بود طرفی‌هوای را انتخاب کند.
جانگ نونگ‌اک گوشه لبش را بالا‌اگر برد و گفت: «یه اطلاعات جالب‌وضعیتش به دستم رسیده. چیزی در موردش می‌دونی؟»
«اطلاعات جالب؟»
«آره. شنیدم اونایی که توی آزمون دره خون‌هوای رتبه اول رو گرفتن، همون گروگان‌های فرقه شمشیر‌یکی یون‌موک هستن که پادشاه مینگ‌دائو اسیر کرده بود. درسته؟»
«...»
منگ شوتین آهی خفیف کشید.
شایعات از‌خون همین حالا‌آره داشت پخش می‌شد.
به‌عنوان شاگرد دوم، جانگ نونگ‌اک شبکه گسترده‌ای‌دنبال از حامیان داشت، پس طبیعی بود که‌مفقود این اطلاعات را به‌سرعت به دست آورد.
در این‌نیست مقطع، دیگر نیازی‌هوای به پنهان‌کاری نبود.
«آره، حقیقت داره.»
«خخخ.»
«خخخ؟»
جانگ نونگ‌اک ناگهان ناخن انگشتش‌هوای را گاز گرفت تا سعی‌سال‌هاست کند جلوی خنده‌اش را بگیرد.
با دیدن این‌تحمل صحنه، چشمان منگ شوتین‌نمی‌توانست پر از نگرانی شد.
او که از کودکی شاهد رشد‌بودن شاگردان رهبر بود، شخصیت هر یک از‌وون آن‌ها را بهتر از هر کسی می‌شناخت.
«این نشونه خوبی نیست.»
وقتی جانگ نونگ‌اک به‌دنبال چیزی علاقه‌مند می‌شد، معمولاً‌یینگ نتایج خوبی به همراه نداشت.
اگر چیزی بود که نمی‌توانست به آن‌نمی‌توانست دست بزند، مشکلی نبود؛ ولی لحظه‌ای که‌وخیم‌تر فکر می‌کرد می‌تواند، بدخواهی و خباثتش سرریز می‌کرد.
«استاد جانگ، نکنه...»
«آه، نایب رهبر. نگرانی نکنه‌نیست فقط چون اونا مال فرقه‌های‌شیه ارتدوکس هستن، بلایی سرشون بیارم؟»
«... نه دقیقاً...»
«فقط برام جالبه که‌می‌داد حتی فرقه‌های ارتدوکس هم همچین‌بدنش افراد بی‌رحم و بااستعدادی دارن.»
«... اونا دیگه جزو فرقه‌های‌ناظرها ارتدوکس نیستن. اونا الان بخشی‌یون از قدرت انجمن ما حساب می‌شن.»
«عالیه. امیدوارم‌زمین اون قدرت به‌نیست درد من بخوره.»
منگ شوتین‌نیست عمیقاً از حرف‌های‌هوای او نگران شد.
جانگ نونگ‌اک از آن دسته‌اما افرادی بود که برای رسیدن به‌کند خواسته‌هایش به هر وسیله‌ای متوسل می‌شد.
در حومه جنوب شرقیِ حریم‌نیست داخلی انجمن آسمان و زمین،شیه تالار اصلی فرقه تاریک قرار داشت.
همین که موک گیونگ‌ون‌دنبال وارد فرقه تاریک شد، چشمانش‌یائوسیان به صحنه مقابلش خیره ماند.
در یک سمت ساختمان، ده‌ها شاهین و کبوتر در حال پرواز به‌وضعیتش داخل بودند، در حالی که در سمت دیگر، افرادی با پرچم می‌دویدند و‌مینگ‌دائو طومارهایی را تحویل می‌دادند که دیگران به‌سرعت آن‌ها را می‌خواندند و سپس می‌سوزاندند.
—واقعاً دارن سخت کار می‌کنن.
صدای چونگ‌ریونگ در سرش پیچید.
—دارن چیکار می‌کنن؟
—دقیقاً همون‌اجازه کاری که‌می‌داد به نظر میاد.
آن‌ها در حال مدیریت پرندگان‌ناظرها نامه‌بر و سوزاندن اسناد محرمانه‌یون بودند تا رازداری را حفظ کنند.
—آهان، فهمیدم.
این فضا واقعاً برازنده سازمانی‌هوای بود که با اطلاعات و‌سال‌هاست اسرار سر و کار داشت.
همان‌طور که پیش می‌رفتند،می‌داد رهبر فرقه تاریک توقف نکرد‌بدنش و به سمت دیگری رفت.
آنجا محوطه پرندگان نامه‌بر یا اسناد‌بودن محرمانه نبود، بلکه مکانی بود که سلاح‌ها‌وون و زمین‌های تمرین در آن قرار داشتند.
قیژژژژ!
در باز شد‌بفرستیم و تالار تمرین‌مینگ‌یی سرپوشیده‌ای نمایان گشت.
دیوارهای ضخیم‌اجازه نشان از عایق‌بندی‌اما صوتی عالی داشت.
رهبر فرقه تاریک اشاره‌ای کرد و رزمیکارانی که‌مینگ‌دائو آن‌ها را دنبال کرده بودند، تعظیم کردند و‌رهبر خارج شدند و در را پشت سرشان بستند.
حالا، تنها آن‌رئیس دو نفر در تالار‌دنبال تمرین باقی مانده بودند.
چرا او موک‌بفرستیم گیونگ‌ون را به‌مینگ‌یی اینجا آورده بود؟
رهبر فرقه‌اجازه تاریک لب‌می‌داد به سخن گشود.
«اوهوهو. اینجا‌خون تالار تمرین‌آره شخصی منه.»
فضایی کاملاً ایزوله‌رئیس از دنیای بیرون‌بفرستیم و بدون هیچ پنجره‌ای.
به نظر می‌رسید طوری‌دنبال طراحی شده که هیچ‌کس نتواند‌یائوسیان مزاحم شود یا جاسوسی کند.
در حالی که موک گیونگ‌ون به اطراف نگاه‌درون می‌کرد، رهبر فرقه تاریک گفت: «نظرت چیه؟ دلت‌نتایج می‌خواد هنرهای رزمی مخفی من رو یاد بگیری؟»
«...»
موک گیونگ‌ون‌زمین با شنیدن حرف‌های‌نیست او اخم کرد.
رهبر فرقه تاریک پیش از‌هوای رسیدن به اینجا هم به‌سال‌هاست این موضوع اشاره کرده بود.
هنرهای رزمی‌اجازه مخفی رهبر‌می‌داد فرقه تاریک.
طبیعتاً، به‌عنوان هنری که او را‌بودن به یک عضو رده‌بالا تبدیل کرده‌رعد بود، یک هنر رزمی برتر محسوب می‌شد.
با این حال، مشکل‌بهتر اینجا بود که برای یادگیری‌مینگ‌یی آن، فرد باید اخته می‌شد.
—خخخخخ.
—چرا این‌اجازه دفعه تر و‌اما تمیز قطعش نمی‌کنی؟
چونگ‌ریونگ طوری می‌خندید‌اومده که انگار این موضوع‌پادشاه برایش بسیار خنده‌دار بود.
اخته کردن، همان‌طور که از نامش‌بفرستیم پیداست، به معنای حذف بیضه‌های مرد،یائوسیان یعنی مرکز انرژی یانگ او بود.
موک گیونگ‌ون علاقه خاصی به امیال جنسی‌شیه یا داشتن وارث نداشت، ولی این بدان‌بزرگترین معنا نبود که دلش بخواهد اخته شود.
موک گیونگ‌ون دستانش‌تحمل را مشت کرد و‌نمی‌توانست با احترام تعظیم نمود.
«عذر می‌خوام،خون ولی این کار‌ناظرها ممکنه سخت باشه.»
«می‌گی سخته؟»
«بله.»
«پس تو فقط یه زیردست‌اما می‌شی، نه یه شاگرد رسمی.تخلیه می‌تونی این رو قبول کنی؟»
«نمی‌تونم شاگرد رسمی بشم؟»
«معلومه که نه. اگه هنرهای‌نیست رزمی فرقه ما رو یاد‌شیه نگیری، چطور می‌تونی شاگرد باشی؟»
«...»
منطقش درست بود.
ولی تبدیل شدن به‌آره یک زیردست به‌جای شاگرد،مینگ‌دائو اوضاع را تغییر می‌داد.
اختیاراتش محدود می‌شد‌رئیس و صرفاً باید‌بفرستیم دستورات را اجرا می‌کرد.
موک گیونگ‌ون پرسید: «واسه‌دنبال یاد گرفتن هنرهای رزمی مخفی‌یائوسیان شما، اخته شدن کاملاً ضروریه؟»
«بله، البته. بدون تسلط بر هنر یین روح، نمی‌تونی انرژی رو‌کند برای تکنیک شمشیر روح پرنده یا تکنیک پنجه سایه روح به‌ناظرها گردش دربیاری، و در نتیجه نمی‌تونی حرکات رو درست اجرا کنی.»
هنرهای رزمی رهبر فرقه‌آره تاریک بر پایه انرژی‌مینگ‌دائو یین قوی بنا شده بود.
بدون تسلط بر گردش انرژی‌نیست در هنر یین روح، فرد نمی‌توانست‌یینگ قدرت کامل تکنیک‌ها را آزاد کند.
با شنیدن این حرف، موک‌هوای گیونگ‌ون چانه‌اش را لمس کرد‌سال‌هاست و چهره‌ای نگران به خود گرفت.
با دیدن این حالت،می‌داد رهبر فرقه تاریک جلوی‌درون دهانش را گرفت و خندید.
«اوهوهوهو. من مجبورت نمی‌کنم اخته‌ناظرها بشی. ولی اگه می‌خوای شاگرد رسمی‌مشت من باشی، این یه مرحله ضروریه.»
«انرژی یین واسه‌رئیس یادگیری هنر رزمی‌بفرستیم شما کاملاً واجبه؟»
«آره. اگه می‌شد با انرژی‌هوای یانگ اجراش کرد، فرقه ما‌سال‌هاست نسل‌در‌نسل نیازی به اخته کردن نداشت.»
رهبر فرقه تاریک با‌می‌داد میل خود اخته شدن‌درون را انتخاب نکرده بود.
این یک مرحله‌اومده طبیعی برای یادگیری‌بودن هنرهای رزمی فرقه بود.
ولی به‌خاطر چیزی که فرد‌نیست باید از دست می‌داد، او‌شیه به همه حق انتخاب می‌داد.
البته، تا به حال‌دنبال هیچ‌کس با میل خود اخته‌یائوسیان شدن را انتخاب نکرده بود.
رهبر فرقه تاریک پیش‌فرض را بر‌اگر این گذاشته بود که موک گیونگ‌ون‌وضعیتش هم این کار را نخواهد کرد.
سپس موک گیونگ‌ون‌اومده پرسید: «انرژی یین همون‌پادشاه نقطه مقابل انرژی یانگه؟»
«میشه این‌طور گفت. ذاتاً، مردها انرژی یانگ قوی دارن،مینگ‌یی در حالی که زن‌ها انرژی یین قوی دارن. هنر‌طبیبان یین روح برای غلبه بر این موضوع خلق شده.»
سووش!
رهبر فرقه‌اجازه تاریک دستش‌می‌داد را دراز کرد.
انرژی سرد‌خون و یینی از‌ناظرها کف دستش برخاست.
هوووم!
انرژی او‌نیست با رزمیکاران‌دنبال معمولی متفاوت بود.
تسلط بر هنر یین روح به‌اگر فرد اجازه می‌داد زخم‌ها را منجمد کند‌فقط و آسیب مرگباری به حریفان وارد نماید.
رهبر فرقه تاریک انرژی یین حاصل از هنر یین روح را به نمایش گذاشت و گفت:رهبر «متأسفانه واسه اینکه یه مرد بتونه انرژی یین رو کنترل کنه، اخته شدن تنها راهه. وگرنه، انرژی‌برداشتن یانگی که به‌طور طبیعی تو بدن تولید میشه باهاش تداخل پیدا می‌کنه و باعث آشوب درونی میشه.»
«فهمیدم.»
«من مجبورت نمی‌کنم، پس احساس فشار‌مینگ‌یی نکن. واسه داشتن همچین انرژی یینی، آدم‌یکی باید چیزای زیادی رو از دست بده...»
«اگه یین‌ش‌اجازه یه ذره‌می‌داد بیشتر باشه چی؟»
«یین بیشتر؟ منظورت چیه...؟»
غررررررش!
پیش از آنکه بتواند حرفش را تمام‌شیه کند، رهبر فرقه تاریک احساس کرد مو بر‌طبیبان تنش سیخ شده و ستون فقراتش مورمور می‌شود.
«؟!»
انفجاری ناگهانی از‌اومده انرژی از وجود‌بودن موک گیونگ‌ون فوران کرد.
این فقط انرژی یین نبود؛ بلکه‌بفرستیم هاله‌ای مرگبار و شبیه به جسد‌یائوسیان بود که فضا را پر کرد.
«خب... تو‌نیست قطعاً تو غافلگیر‌هوای کردن استعداد داری.»