چپتر 130: قدرت (۱)
0در میان نامزدهای رهبری آینده‌واقعیت انجمن آسمان و زمین، شاگرد‌نابینا دوم، جانگ نونگ‌اک، چون ستاره‌ای می‌درخشید.
پیشینه او در هاله‌ای از‌نابینا جنجال پنهان بود و بسیاری‌نداشت در منش و رفتارش تردید داشتند.
با وجود طمع‌ورزی‌اش، آنان که جانگ نونگ‌اک را به رسمیت‌بودند می‌شناختند، باور داشتند که مهارت‌های او شکوه پیشین انجمن آسمان‌رتبه‌بندی و زمین را به عنوان ستونی در دشت مرکزی بازخواهد گرداند.
گرچه شاگرد اول، نا یول‌ریانگ،باشد نیز حریفی قدرتمند بود، اما جانگ‌نابینا نونگ‌اک پیروان بسیاری گرد آورده بود.
تخمین زده می‌شد که جناح‌واقعیت او سی درصد از کل انجمن‌برای آسمان و زمین را تشکیل می‌دهد.
در میان این جناح،مردی چهره‌های کلیدی حضور داشتند که‌اصالتی نمایانگر نسل بعدی قدرت بودند.
جانگ نونگ‌اک این پنج زیردست مورد‌نمایانگر اعتماد را به نام پنج کوه‌زیردست بزرگ، «انجمن پنج قله» نامیده بود.
او از رتبه‌بندی زیردستانش لذت می‌برد‌واقعیت و آنان را مرتباً به جان هم‌جایگاه می‌انداخت تا آتش رقابت را شعله‌ور سازد.
در نتیجه، پنج فرد‌باشد قدرتمند ظهور کردند و انجمن‌مردی پنج قله را شکل دادند.
به جز خود‌منگ‌چون جانگ نونگ‌اک، این‌برای انجمن پنج عضو داشت.
در میان آنان، همه حاضر بودند‌نمایانگر جز محافظ زنی که هو جونگ‌هیوک،زیردست رهبر جوخه نابودی را همراهی می‌کرد.
اکثر افراد گمان می‌کردند که هو جونگ‌هیوک، شاگرد‌دیگری هو تائه‌گانگ ملقب به «پادشاه تبرشکن» و یکی از‌بلکه هشت ستاره دشت مرکزی، قله اول یا دوم باشد.
اما واقعیت چیز دیگری بود.
قله دوم، وی منگ‌چون،مردی مردی نابینا بود که برای‌اصالتی جایگاه قله اول رقابت می‌کرد.
او تنها عضو انجمن پنج قله بود‌نسل که اصالتی از انجمن آسمان و زمین‌اعتماد نداشت، بلکه از بیرون جذب شده بود.
با وجود نابینایی، او توانایی‌باشد خارق‌العاده‌ای داشت که دیگران را‌مردی محتاط می‌کرد؛ حواس تقویت‌شده‌اش، به‌ویژه شنوایی.
جانگ نونگ‌اک برای‌ستاره قدرت شنوایی وی منگ‌چون‌دیگری ارزش بسیاری قائل بود.
وی منگ‌چون با شنوایی باورنکردنی‌اش‌نابینا می‌توانست احساسات را تشخیص دهد و‌بلکه حقیقت را از دروغ تمیز دهد.
تاپ! تاپ! تاپ!
«... یکنواخته.»
از لحظه‌ای که وی منگ‌چون برای‌چیز نخستین بار موک گیونگ‌ون را دید، با‌تنها دقت به ضربان قلبش گوش سپرده بود.
معمولاً به هر ناشناسی توجه‌نابینا نمی‌کرد، اما این بار، دلیلش محافظی‌بلکه بود که کنار او ایستاده بود.
«ارباب جوان، بجنبید سلام‌کلیدی کنید. نفر جلویی جانگ‌بعدی نونگ‌اک، شاگرد دوم رهبر انجمنه.»
تنها از همین گفتگو، وی منگ‌چون دریافت‌چیز که یکی از افراد نزدیک‌شونده، برای اولین‌تنها بار با اربابش، جانگ نونگ‌اک ملاقات می‌کند.
معمولاً هنگام ملاقات با شاگرد رهبر انجمن،دیگری حتی مقامات عالی‌رتبه نیز دچار نوسان احساسی‌اصالتی می‌شدند که در ضربان قلبشان بازتاب می‌یافت.
اما...
«خیلی یکنواخته.»
هیچ تغییری‌یکی در ضربان‌ستاره قلب وجود نداشت.
فقط به‌طور پیوسته‌ستاره و تقریباً بیش‌چیز از حد منظم می‌تپید.
حتی در خواب، رویاها می‌توانند باعث تغییر در ضربان‌اصالتی قلب شوند، پس چگونه ممکن بود این‌قدر ثابت بماند؟ در‌محتاط این سطح، تقریباً شبیه به یک قاتل بسیار آموزش‌دیده بود.
ولی حتی قاتل‌ها‌چهره‌های هم نوسانی در‌نمایانگر ضربان قلبشان داشتند.
«این دیگه کیه؟»
او هرگز پیش‌ستاره از این با چنین‌دیگری شخصی برخورد نکرده بود.
از آنجا که وی منگ‌چون نابینا‌برای بود، افراد را از طریق صدای گام‌ها،جذب ضربان قلب و صداهای عادتی‌شان تشخیص می‌داد.
اما این‌این فرد برایش‌کلیدی کاملاً جدید بود.
«اینکه جلوی‌یکی ارباب جوان‌ستاره این‌قدر آروم مونده...»
هاله‌ای که حس می‌کرد نشانگر مهارتی در اوج مرحله‌مردی پیشرفته بود، که برای کسی که ظاهرش فقط به‌جذب یک محافظ ارشد یا رهبر جوخه می‌خورد، غیرعادی بود.
از طریق آزمون جانگ‌مردی نونگ‌اک، وی منگ‌چون دریافت که‌اصالتی موک گیونگ‌ون حقیقتاً خارق‌العاده است.
وی منگ‌چون که بینایی‌اش‌کلیدی را از دست داده‌بعدی بود، ارزش چشم‌ها را می‌دانست.
وقتی کسی چشم‌هایش را‌ستاره هدف می‌گرفت، معمولاً ضربان‌دیگری قلبش به شدت افزایش می‌یافت.
اما...
تاپ! تاپ! تاپ!
«... این‌این یارو دیگه‌کلیدی چه موجودیه؟»
چطور ممکن بود صداش هیچ فرقی با قبل نکرده‌منگ‌چون باشد؟ از صدای حرکت و واکنش‌هاش به نظر می‌رسید‌بیرون که جا خورده، ولی هیچ تغییری تو ضربان قلبش نبود.
به قدری آرام‌ستاره بود که انگار داشت‌دیگری زندگی روزمره‌اش را می‌کرد.
«چه خبره؟»
این اولین بار‌چهره‌های بود که با‌نمایانگر چنین کسی برخورد می‌کرد.
ضربان قلب بهترین نشانگر احساسات بود، پس‌چیز چطور چنین چیزی ممکن بود؟ پس از لحظه‌ای‌اصالتی سردرگمی، وی منگ‌چون از یک چیز مطمئن شد.
«اگه گوش‌هام اشتباه نکرده باشن،واقعیت این شخصی که جلومونه حتی یه‌برای ذره هم جا نخورده، ارباب جوان.»
«... حتی‌دیگری یه ذره‌مردی هم جا نخورده؟»
با شنیدن کلمات وی‌کلیدی منگ‌چون، جانگ نونگ‌اک نگاه‌بعدی تیزی به موک گیونگ‌ون انداخت.
گرچه شاید به همه چیز اعتماد‌واقعیت نداشت، اما در خواندن ذهن مردم‌برای به قضاوت وی منگ‌چون ایمان داشت.
«تو... واقعاً جا نخوردی؟»
در پاسخ، موک‌منگ‌چون گیونگ‌ون دستش را‌برای با بی‌خیالی تکان داد.
«... مگه میشه؟ نزدیک‌کلیدی بود چشمم در بیاد.بعدی کیه که جا نخوره؟»
تق!
در همان لحظه، جانگ‌باشد نونگ‌اک نوک بادبزنش را‌منگ‌چون روی سینه موک گیونگ‌ون گذاشت.
اگرچه حواس تقویت‌شده‌ای مانند وی منگ‌چون‌برای نداشت، اما می‌توانست از طریق واسطه‌ای‌بیرون مثل بادبزن، ضربان قلب افراد را بسنجد.
پس از لحظه‌ای، جانگ‌کلیدی نونگ‌اک پوزخندی زد و‌بعدی لب به سخن گشود.
«این یارو خیلی جالبه.»
زنی سرخ‌پوش با لب‌های برجسته،واقعیت با لحنی سرشار از کنجکاوی پرسید:برای «چی؟ یعنی منگ‌چون واقعاً درست میگه؟»
جانگ نونگ‌اک بادبزن را به سمت چانه‌جایگاه موک گیونگ‌ون بالا کشید و گفت: «جیگر‌شده داری؟ یا داری زورت رو قایم می‌کنی؟»
نگاه نافذ جانگ نونگ‌اک‌کلیدی گویی به اعماق وجود‌بعدی موک گیونگ‌ون نفوذ می‌کرد.
موک گیونگ‌ون‌یکی در دلش‌ستاره نچ‌نچی کرد.
فکر می‌کردم فقط با کنترل قیافم و یه‌منگ‌چون بازی متقاعدکننده کار راه میفته، ولی این مردک‌بلکه کور دردسرتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
این اولین باری بود که‌نابینا به پست کسی می‌خورد که‌نداشت می‌تونست صدای ضربان قلب رو بشنوه.
- آروم باش.
«حتی اگه شنواییش به‌ستاره طرز عجیبی تیز باشه،دیگری قدرت واقعیت هنوز لو نرفته.»
صدای چونگ‌ریونگ‌هشت در ذهن موک‌واقعیت گیونگ‌ون طنین‌انداز شد.
اوضاع با وقتی‌منگ‌چون که تو دره‌برای خون بودم فرق داره.
اگه با شاگرد رهبر انجمن دشمن‌نمایانگر بشم، قضیه فقط یه دردسر ساده‌زیردست نیست؛ ممکنه نقشه‌های انتقامم رو عقب بندازه.
«این پسره‌یکی نباید هیچ‌ستاره کار عجولانه‌ای بکنه.»
با اینکه مدتی بود‌باشد با هم بودند، اما کارهای‌مردی موک گیونگ‌ون غیرقابل پیش‌بینی بود.
به همین‌دیگری خاطر او‌مردی نگران بود.
در موقعیتی که آمادگی‌اش‌کلیدی را نداشت، سرکوب احساسات‌بعدی تنها راه چاره بود.
در همان لحظه،هشت موک گیونگ‌ون لب‌واقعیت به سخن گشود.
«شنیدم تو یکی‌ستاره از نزدیک‌ترین افراد‌چیز به رهبر انجمنی.»
«هوم؟»
با حرف موک گیونگ‌ون،کلیدی یکی از ابروهای جانگ‌بعدی نونگ‌اک اندکی بالا رفت.
به نظر می‌رسید که‌ستاره از این حرف چندان‌دیگری هم بدش نیامده است.
موک گیونگ‌ون ادامه داد.
«استادم یه بار گفت حتی‌نابینا اگه یه ببر بزرگ جلوت وایسه،بلکه خونسرد موندن تنها راه زنده موندنه.»
با این کلمات،چهره‌های گوشه لب جانگ نونگ‌اک‌نسل به سمت بالا لرزید.
به نظر می‌رسید‌هشت این یارو راه زبان‌بازی‌چیز را خوب بلد است.
موک گیونگ‌ون با خطاب کردن او به عنوان «ببر بزرگ»،نابینا جایگاه «جانگ نونگ‌اک» را بالا برد و خود را پایین آورد؛توانایی کنایه‌ای از اینکه تنها برای حفظ جانش سعی دارد خونسرد بماند.
جانگ نونگ‌اک پاسخ داد:مردی «انگار خوب بلدی گلیمت‌تنها رو از آب بکشی بیرون.»
«حتی اگه جیگرش رو هم داشته باشم، وقتی‌بعدی شما ارباب جوان اراده کنی منو بکشی، همون‌کوه لحظه کارم تمومه. مگه میشه بی‌گدار به آب بزنم؟»
«احمق نیستی. درسته، کسایی‌ستاره که میدونن چطور مراقب‌دیگری خودشون باشن، بیشتر عمر می‌کنن.»
وینگ!
موک گیونگ‌ون به‌منگ‌چون بادبزنی که روی گردنش‌جایگاه نشسته بود نگاه کرد.
اگرچه تیز نبود، اما انرژی‌ای‌حضور که از آن ساطع می‌شد گویی‌پنج می‌توانست هر لحظه گلویش را بشکافد.
حقیقتاً، شاگرد رهبر‌هشت «انجمن آسمان و‌واقعیت زمین» فردی عادی نبود.
«... حرفاتون‌هشت رو آویزه‌باشد گوشم می‌کنم.»
با پاسخ موک گیونگ‌ون، جانگ نونگ‌اک خنده‌ای کرد، بادبزن‌اصالتی را از روی گردن او برداشت و در حالی‌دیگران که دستانش را پشت کمر قفل کرده بود، عقب رفت.
به نظر می‌رسید‌چهره‌های غائله به آرامی‌نمایانگر ختم خواهد شد.
با این حال، جانگ نونگ‌اک چند قدم جلو آمد و‌مردی گفت: «ولی می‌دونی، زرنگ بودن یه بحثه، قدرت داشتن یه بحث‌نابینایی دیگه. اگه زورت نرسه، نمی‌تونی انقدر خونسرد باشی. مگه نه، منگ-چون؟»
«همین‌طوره، ارباب جوان.»
«شک دارم که این خونسردیت بی‌دلیل‌برای باشه و قدرتی رو مخفی کرده باشی.جذب نمی‌دونم چطور یا با چه تکنیکی، ولی...»
موک گیونگ‌ون سر و بدنش را پایین آورد‌بعدی و جواب داد: «مگه میشه همچین چیزی؟ من‌کوه عددی نیستم که بخوام انتظارات شما رو برآورده کنم.»
«اگه در حد انتظارات‌ستاره نبودی، نفر اول دروازه‌دیگری «دره خون» نمی‌شدی. درسته، جونگ-هیوک؟»
قلوپ قلوپ!
در پاسخ به این سوال، «هو جونگ‌هیوک»، رهبر «جوخه نابودی»، جرعه‌ای از بطری شرابش‌شده نوشید، لب‌هایش را با آستینش پاک کرد و گفت: «اگه با این قدرت فعلیش‌احساسات اول شده، یا نظر کرده آسمانه یا یه گندی تو دره خون بالا اومده.»
«منم همین فکر رو می‌کنم.»
شووو!
در همان لحظه، «وی‌باشد منگ-چون» نابینا عصای بامبوی‌منگ‌چون خود را اندکی بالا آورد.
تیغه‌ای تیز که‌منگ‌چون درون آن پنهان‌برای شده بود، آشکار گشت.
«امتحانش ساده‌ست. ارباب جوان،کلیدی بسپارش به من. خودم ته‌قدرت و توش رو در میارم.»
زن سرخ‌پوش‌یکی با لب‌های درشت‌باشد نیز جلو آمد.
«هوهوهو. بذار من امتحان‌باشد کنم. می‌خوام ببینم قیافه‌ش‌منگ‌چون به زورش می‌خوره یا نه.»
جانگ نونگ‌اک با دیدن‌مردی اشتیاق آن دو، خندید‌تنها و سرش را تکان داد.
سپس رو به غول عضلانی با ریش‌های‌نسل زبری که یادآور «ژانگ فی» بود و‌اعتماد تا آن لحظه ساکت مانده بود، کرد.
«جو مو-پال.»
«بله، سرورم.»
«می‌خوام قدرت‌دیگری واقعی این‌مردی یارو رو ببینم.»
«اطاعت، سرورم.»
به محض‌یکی خارج شدن‌ستاره کلمات از دهانش—
پات!
جو مو-پال که‌منگ‌چون بی‌حرکت ایستاده بود،برای ناگهان حرکت کرد.
با وجود هیکل‌چهره‌های عظیمش، حرکاتش به‌نمایانگر طرز شگفت‌آوری سریع بود.
در یک چشم به هم‌باشد زدن، دستان گره‌کرده‌اش را به‌مردی سمت سر موک گیونگ‌ون فرود آورد.
شووو!
موک گیونگ‌ون با‌منگ‌چون فعال کردن گام‌هایش‌برای به عقب جهید.
جو مو-پال با دستان پایین‌افتاده، همچون‌نمایانگر گراز وحشی یورش آورد، آماده که‌زیردست هر چیزی را در مسیرش خرد کند.
با وجود نیروی سهمگین او، موک‌واقعیت گیونگ‌ون خونسرد باقی ماند و با‌برای استفاده از گام‌هایش فاصله را حفظ کرد.
تاپ تاپ تاپ تاپ!
«هوم!»
جو مو-پال پایش را بر زمین کوبید‌نسل و مشتش را به سمت موک گیونگ‌ون‌اعتماد که هنوز در حال عقب‌نشینی بود، پرتاب کرد.
بوم!
در آن لحظه—
ووووش!
نوری سفید از مشت جو مو-پال‌نمایانگر فوران کرد و نیرویی سنگین و نامرئی‌مورد به سمت صورت موک گیونگ‌ون هجوم برد.
این قدرت «بادِ مشت»ستاره بود که با انرژی‌دیگری درونی ترکیب شده بود.
موک گیونگ‌ون که قادر به‌واقعیت جاخالی دادن نبود، دستانش را‌نابینا ضربدری گرفت تا دفاع کند.
ووووش!
بادِ مشت به دستان ضربدری‌حضور او برخورد کرد و موک گیونگ‌ون‌پنج را شش قدم به عقب کشاند.
لرززز!
موک گیونگ‌ون در‌ستاره حالی که دستانش می‌لرزید،دیگری چشمانش را باریک کرد.
از انرژی‌ای که جو مو-پال ساطع‌برای می‌کرد حدس زده بود، اما قدرت این‌جذب مرد واقعاً در اوج «درجه یک» بود.
از نظر قدرت خام، حتی قوی‌تر‌نمایانگر بود و احتمالاً به قله ترکیب‌زیردست انرژی بیرونی و درونی نزدیک شده بود.
«اینطوری نمیشه.»
با قدرتی که مخفی‌باشد کرده بود، مقابله درست‌منگ‌چون با این مرد دشوار بود.
اما آشکار کردن قدرت‌مردی واقعی‌اش دقیقاً همان چیزی‌تنها بود که جانگ نونگ‌اک می‌خواست.
«چاره‌ای نیست.»
شاید بهتر بود چند‌ستاره ضربه بخورد و از‌دیگری دردسر بیشتر جلوگیری کند.
غرورش آن‌قدر شکننده‌ستاره نبود که نتواند‌چیز این را تحمل کند.
بهتر بود چند‌منگ‌چون مشت بخورد تا اینکه‌جایگاه گرفتار دردسری بزرگ‌تر شود.
در آن لحظه—
گرومپ!
مشت جو مو-پال به صورت‌واقعیت موک گیونگ‌ون برخورد کرد و‌نابینا سرش را محکم به زمین کوبید.
بنگ!
«آخ.»
کمی درد داشت.
ولی این‌هشت سطح از‌باشد درد چیزی نبود.
موک گیونگ‌ون بدتر از‌مردی این‌ها را بدون درآوردن‌تنها صدایی تحمل کرده بود.
سپس، جو مو-پال با‌کلیدی نیرویی آغشته به انرژی، لگدی‌قدرت به شکم موک گیونگ‌ون زد.
گرومپ!
لغزششش!
موک گیونگ‌ون مثل میگو‌مردی در خود مچاله شد‌تنها و روی زمین سر خورد.
با دیدن‌این این صحنه، هو‌حضور جونگ‌هیوک نوچ‌نوچ کرد.
«نچ نچ.یکی کارش تمومه.ستاره فاتحه‌ش خوندست.»
از گام‌هایی که موک گیونگ‌ون پیش‌تر نشان‌دیگری داده بود، هو جونگ‌هیوک حدس زده بود‌اصالتی که او حداقل در اوج «درجه یک» است.
اما با دیدن‌منگ‌چون کتک خوردن عاجزانه‌اش، به‌جایگاه آن ارزیابی شک کرد.
جو مو-پال، با اینکه ضعیف‌ترین عضو‌نمایانگر «پنج قله» بود، اما قدرتمندی بود‌زیردست که به «قلمرو اوج» نزدیک شده بود.
در برابر چنین کسی،ستاره حتی فارغ‌التحصیل برتر دره‌دیگری خون هم شانسی نداشت.
«هوم.»
«همین بود؟»
ناامیدی در‌این چشمان جانگ‌کلیدی نونگ‌اک سوسو زد.
انتظار بیشتری داشت، اما با‌باشد دیدن اینکه موک گیونگ‌ون به این‌نابینا سادگی کتک می‌خورد، انتظاراتش رنگ باخت.
هرچه باشد، حتی اگر موک گیونگ‌ون‌چیز قدرتش را مخفی کرده بود، بعید‌جایگاه بود که حریف جو مو-پال شود.
«کافیه. بیاید—»
داشت دستور توقف می‌داد که—
«ضربان قلبش هنوز منظمه.»
«چی؟»
«بسپارش به من.»
پات!
با این‌یکی کلمات، کسی‌ستاره به جلو پرید.
او کسی‌هشت نبود جز وی‌واقعیت منگ-چون، دومین قله.
شووو!
وی منگ-چون شمشیر پنهان در عصای بامبویش را بیرون کشید‌بودند و به سمت موک گیونگ‌ون که زیر ضربات جو مو-پال بود‌زیردستانش پرواز کرد و با قصد کشتن کامل، به گردنش ضربه زد.
ویییژ!
درست زمانی که‌ستاره تیغه می‌خواست گردن موک‌دیگری گیونگ‌ون را لمس کند—
کلنگ!
ووووش!
«!؟»
در آن لحظه،ستاره چشمان جو مو-پال‌چیز از شوک گشاد شد.
موک گیونگ‌ون مشت او را با دست چپ‌تنها گرفته بود و در همان حرکت، شمشیرش را‌توانایی کشیده و تیغه وی منگ-چون را دفاع کرده بود.
«تو...»
در حالی که جو مو-پال می‌خواست بگوید موک گیونگ‌ون واقعاً قدرتش را مخفی‌جایگاه کرده، موک گیونگ‌ون بی‌توجه به او، به وی منگ-چون نابینا نگاه کرد و‌حواس گفت: «داشتم به خاطر تو کتک می‌خوردم، ولی داری کار رو سخت می‌کنی.»
«چی داری میگی؟»
این موش کوچولو جرئت کرده بود بگوید به خاطر او کتک می‌خورده؟بیرون جو مو-پال که از خشم به جوش آمده بود، سعی کرد مشتش‌ارزش را آزاد کند و با دست دیگرش به صورت موک گیونگ‌ون بکوبد.
اما—
کرک!
«آخ!»
گرومپ!
در همان لحظه، ناله‌ی دردناکی از جو مو-پال‌بعدی بلند شد؛ مچ دست راستش به عقب پیچانده شده‌بزرگ و او را مجبور کرد روی یک زانو بیفتد.
«این... این‌یکی دیگه چه‌ستاره جور انرژی‌ایه؟»
جو مو-پال‌هشت کاملاً شوکه‌باشد شده بود.
انرژی این پسر از انرژی‌نابینا خود او که نزدیک به‌نداشت قلمرو اوج بود، فراتر رفته بود.