چپتر 428: وضعیت (۱)
0این ماجرا،قبیله تنها یک تصادف‌مبارزه بسیار هوشمندانه بود.
«بدن! بدنی‌نمی‌نمود نیست که‌یکی بتونم برم توش؟»
در میانه‌ی میدان نبرد خونین، گو چان که دیگر قادر‌سرگردان به تسخیر دوباره‌ی بدن ارباب جوان دوم، جانگ نونگ‌اک نبود،پایین با ناامیدی و استیصال در پی یافتن کالبدی تازه می‌گشت.
ولی مشکلی‌وارد در این‌اجسادی میان وجود داشت.
از آنجا که نبرد بسیار سهمگین و بی‌امان‌چندان بود، بدن‌های موجود برای ورود، عملاً یا در‌تموم آستانه‌ی مرگ بودند و یا پیشاپیش جان داده بودند.
حتی اگر وارد‌هوم چنین اجسادی می‌شد،نظر معنای چندانی نداشت.
علاوه بر این، اگرچه او روحی سرگردان بود، اما توسط هنرهای‌اما موک گیونگ‌ون به زور به این شکل درآمده بود؛ از این‌هیچ رو سطحش پایین بود و تقریباً هیچ تجربه‌ای در تسخیر بدن‌ها نداشت.
بنابراین، به جای اینکه صرفاً وارد هر بدنی شود و رنج‌روحی بکشد، بر آن بود تا کالبدی مناسب همچون بدن جانگ نونگ‌اک را‌تقریباً با دقت برگزیند؛ بدنی که جایگاه و مهارت‌های رزمی درخوری داشته باشد.
اما در میدان نبردی‌شکست که مردمان یکدیگر را می‌درند،وخیم یافتن چنین بدنی آسان نمی‌نمود.
«هوم.
این یکی چطوره؟»
به نظر‌وارد می‌رسید رئیس‌اجسادی یک قبیله باشد.
اگرچه به دلیل شکست در مبارزه‌وضعیت در آستانه‌ی مرگ بود، اما وضعیت‌زنده‌ای جسمانی‌اش چندان وخیم به نظر نمی‌رسید.
پس، گو‌نمی‌نمود چان وارد‌یکی این بدن شد.
«هنوز زنده‌ای. این‌می‌شد بار دیگه کارت‌نداشت رو تموم می‌کنم!»
«هـ... هان؟وارد صـ... صبر‌اجسادی کن! من...»
خرت!
قلوپ!
به محض ورود، دشمنی که در‌نداشت نزدیکی بود بی‌درنگ حمله کرد، گلویش را‌هنرهای برید و بدن را از پای درآورد.
مسخره بود.
چه کسی گمان‌دلیل می‌برد که درست‌وضعیت پس از ورود بمیرد؟
سپس، او وارد بدن دیگری شد؛نظر بدنی که آن هم سالم و‌مبارزه تا حدی کارآمد به نظر می‌رسید.
«چی؟ نمرده بودی؟»
«صبر...»
تاپ!
«ا... این...نمی‌نمود لعنتی... داری‌یکی حرف می‌زنی... اوه...»
باز هم، درست پس از ورود، قلبش‌علاوه شکافته شد و بدن پیش از آنکه‌موک او حتی بتواند خود را بازیابد، جان داد.
اگر در سطح بالاتری قرار داشت، می‌توانست کنترل بدن‌علاوه را تماماً در دست گیرد و به سرعت آن را‌شکل ترمیم کند، اما این کار برای گو چان ناممکن بود.
«لعنت بهش.قبیله شاید باید برم‌مبارزه تو جلد دشمنا؟»
با این حال،
«بمیر!»
«آخ.»
چه دوست و‌دلیل چه دشمن، این‌وضعیت وضعیت مدام تکرار می‌شد.
پس از آنکه حدود سه بار بدین شکل جان خود‌دلیل را از دست داد، گو چان به این نتیجه رسید‌بار که تسخیر بدن‌های جدید در میانه‌ی میدان نبرد عملاً ناممکن است.
از این رو، اندیشید که باید‌نداشت از خط مقدم فاصله بگیرد و در‌هنرهای جایی دیگر، با امنیت خاطر بدنی بیابد.
او دریافت که به عنوان‌می‌شد یک روح، بدنش سبک است و‌روحی می‌تواند به سمت بالا حرکت کند.
پس شناور شد‌دلیل و به دنبال‌وضعیت مکانی مناسب گشت.
«هان؟»
اگرچه بیشتر نیروهای دشمن در میدان اصلی گرد‌اگرچه آمده بودند، اما او متوجه گروهی از افراد‌زور نقاب‌دار شد که در گوشه‌ای تجمع کرده بودند.
به دلیل وضعیت موجود، گو چان قصد‌چندانی داشت نادیده‌شان بگیرد، اما در میان چهره‌های‌توسط نقاب‌دار، شخصی را دید که بیهوش افتاده بود.
آن شخص‌قبیله کسی نبود‌شکست جز «وی سو-یون»؟
هیچ شکی نبود که‌یکی او وی سو-یون، جوان‌ترین‌رئیس شاگرد رهبر فرقه است.
به یاد آورد که اربابش‌چندانی گفته بود کسی را برای‌سرگردان محافظت از او فرستاده است.
ولی چرا‌وارد او در‌اجسادی آن وضعیت بود؟
گو چان لحظه‌ای درنگ کرد.
آیا باید تلاش‌هوم می‌کرد بدنی بیابد، یا‌می‌رسید آن‌ها را تعقیب می‌کرد؟
در نهایت،اجسادی گزینه‌ی دوم‌معنای را برگزید.
«انگار قراره دوباره‌چنین بدبختی بکشم، ولی بوی‌چندانی پاداش به مشامم می‌رسه.»
به لطف اینکه در این‌مبارزه حالت بدون جسم بود، به‌نمی‌رسید آسانی وارد بدن وی سو-یون شد.
«حالا باید چیکار کنم؟»
خش‌خش!
ابتدا تابوت را لمس‌اجسادی کرد؛ سخت‌تر از آن‌نداشت بود که انتظار داشت.
جنسش هر چه‌دلیل که بود، با‌وضعیت نیروی معمولی نمی‌شکست.
همچنین، افراد‌نمی‌نمود نقاب‌دار رزمیکاران‌یکی معمولی نبودند.
از سرعتشان در مهارت‌های سبک‌سازی بدن پیدا بود که‌روحی هر یک استادی در سطح اوج یا فراتر از آن‌سطحش هستند، و رهبرشان به ویژه در سطحی فوق‌العاده قرار داشت.
«با اینکه‌وارد بدن وی‌اجسادی سو-یون قویه...»
ممکن بود رویارویی‌دلیل با همه‌ی آن‌ها‌وضعیت به تنهایی دشوار باشد.
تصمیم گرفت‌نمی‌نمود که باید فرصتی‌چطوره برای فرار بیابد.
«ارباب!»
تق تق تق!
«ارباب!»
تق تق تق!
چون روش ارتباط با موک گیونگ‌ون را از طریق انتقال نیت به عنوان‌هنرهای روح آموخته بود، عمداً سیگنال‌هایی را با لرزاندن بدن ارسال می‌کرد تا موقعیتش‌جای را مشخص کند، اما به نظر می‌رسید که آن‌ها هنوز متوجه نشده بودند.
«نکنه این‌وارد تابوت با طلسم‌می‌شد خاصی ساخته شده؟»
متأسفانه، شک‌قبیله گو چان‌شکست درست بود.
اگرچه او همراه با وی سو-یون با شتاب‌رئیس وارد شده بود، اما متوجه نشده بود که‌وخیم طلسم‌های ویژه‌ای به تمام درزهای تابوت چسبانده شده است.
[نقطه... نقطه...]
موک گیونگ‌ون به یاد آورد که پیش از آنکه چونگ‌ریونگ‌نمی‌رسید گردن رهبر انجمن آسمان و زمین را بشکند و او را‌قلوپ بکشد، چگونه آن مرد در سکوت با تمام وجود فریاد می‌زد.
آشکارا تلاش داشت چیزی‌یکی به او بگوید، و آن‌قبیله چیز «نقطه طب سوزنی» بود.
چرا چنین کرد؟
اکنون، موک‌وارد گیونگ‌ون گویی معنای‌می‌شد آن را درمی‌یافت.
«اوه...»
او گردن «مو یاک»،یکی زیردست وفادار ارباب جوان‌رئیس سوم، نا یول‌ریانگ را گرفت.
«تو... نقطه طب سوزنیت‌معنای باز شده، پس چرا‌اگرچه خودت رو زدی به بیهوشی؟»
«هـ... من، من...»
خش!
«آه، داری چیکار می‌کنی؟»
وقتی موک گیونگ‌ون دستش را‌چندانی به سمت سینه‌ی او برد،سرگردان زن نتوانست شرمساری‌اش را پنهان کند.
ولی از آنجا که گردنش محکم‌معنای گرفته شده بود و اصلاً نمی‌توانست‌سرگردان حرکت کند، کاری از دستش برنمی‌آمد.
موک گیونگ‌ون، در حالی که دستش‌وضعیت را محکم روی سینه‌ی او گذاشته‌زنده‌ای بود، با چهره‌ای بی‌حالت سخن گفت.
«این یه نقطه خاصه.»
آن‌ها نقطه‌ی فلجی را اعمال کرده بودند که‌اگرچه حرکت را متوقف می‌کرد و همچنین نقطه‌ی بیهوشی،زور اما نقطه‌ی بیهوشی به شیوه‌ای غیرمعمول انجام شده بود.
آن نقطه به قدری ظریف و آرام آزاد‌نداشت می‌شد که حتی کسانی که به انرژی حساس‌موک بودند متوجه نمی‌شدند، و تنها اجازه می‌داد هوشیاری بازگردد.
کوتاه سخن آنکه،دلیل این کار عمداً بدین‌جسمانی‌اش شکل انجام شده بود.
چشمان موک گیونگ‌ون باریک شد.
«عمدی بوده.»
آیا آن زن‌چنین فکر می‌کرد که‌معنای خودش ممکن است بمیرد؟
او به جسد‌دلیل رهبر انجمن نگاه کرد‌جسمانی‌اش که گردنش شکسته بود.
با وجود آنکه بدین شکل جان‌نظر باخته بود، در چهره و چشمانش‌مبارزه اثری از حسرت یا درد دیده نمی‌شد.
گویی سرنوشت‌اجسادی خود را در‌چندانی سکوت پذیرفته بود.
با اینکه اوضاع دیگر از ید‌معنای اختیارش خارج شده بود، اما تا‌سرگردان آخرین لحظه تلاش کرد کاری انجام دهد.
«چرا؟»
نمی‌توانست درک کند.
این کسی بود که‌معنای یقیناً خون «چون‌مِک بی یونگ‌هون»روحی را به ارث برده بود.
پس چرا مسیری را‌اجسادی انتخاب می‌کرد که کاملاً‌نداشت در تضاد با او بود؟
به هر حال، این زن می‌دانست‌وضعیت چرا چونگ‌ریونگ تصمیم گرفته بود خود‌زنده‌ای را رها کند و تنها برود.
«حرف بزن.نمی‌نمود بحث سر‌یکی چی بود؟»
«ه..ه.. من، من...»
«نبینم بگی نشنیدی‌ها. با این حالی‌معنای که الان دارم، اصلاً دلم نمی‌خواد یه‌اما سوال رو دو بار از کسی بپرسم.»
با اینکه به خاطر انسداد نقاط طب سوزنی قادر‌وخیم به حرکت نبود و سراسر بدنش فلج شده بود،هان مو یاک نمی‌توانست جلوی لرزش ناشی از وحشتش را بگیرد.
با آگاهی از قدرت‌یکی این هیولا، دریافته بود که‌قبیله هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.
ولی...
سوووت!
نگاه مو یاک به سمت‌مبارزه ارباب جوان سوم، نا یول‌ریانگ،نمی‌رسید که بیهوش افتاده بود چرخید.
با نگاه کردن به او، با‌نظر چشمانی مصمم لب به سخن گشود،مبارزه گویی آماده بود جانش را فدا کند.
«اگه... اگه قول بدی جون ارباب‌نداشت جوان سوم رو نجات بدی... اونم‌توسط رسمی جلوی همه... اون‌وقت... منم... میگم.»
«الان تو‌وارد جایگاهی نیستی که‌می‌شد بخوای چونه بزنی.»
«پ..پس منو بکش.»
با شنیدن این کلمات‌یکی قاطع، یکی از ابروهای‌رئیس موک گیونگ‌ون کمی بالا رفت.
او از آن دسته‌معنای آدم‌هایی بود که حاضرند جانشان‌روحی را برای دیگران دور بریزند.
«که این‌طور.»
لحنش حاکی از تسلیم بود.
مو یاک گمان‌هوم کرد موک گیونگ‌ون‌نظر معامله‌اش را پذیرفته است.
با به یاد آوردن گفتگوی اخیر‌نداشت او با آن روح گمشده، به نظر‌هنرهای می‌رسید آن وجود برایش بسیار ارزشمند است.
نفس راحتی کشید.
در واقع‌قبیله قمار کرده بود،مبارزه اما جواب داد.
«اگه... اگه‌نمی‌نمود جلوی... همه‌یکی قول بدی...»
سوووت!
پیش از آنکه حرف مو یاک تمام شود،نداشت موک گیونگ‌ون با بی‌قیدی اشاره‌ای کرد و پیکر‌موک نا یول‌ریانگ به آرامی از زمین بلند شد.
مو یاک‌قبیله از شوک‌شکست نفسش بند آمد.
«چی!»
بشکن!
وقتی موک گیونگ‌ون‌چنین وانمود کرد که با‌چندانی دستش چیزی را می‌قاپد،
پوف! پوف!
خون از نقاط مختلف بدن‌چطوره نا یول‌ریانگ فوران کرد و بدنش‌شکست با درد در هم فشرده شد.
«تو! ه..ه..»
«اگه بخوای سرم کلاه بذاری و‌معنای چیزایی رو تو کله‌ت سانسور کنی،سرگردان تو رو هم همین‌جوری می‌ترکونم و می‌کشمت.»
کرک! تق!
پوستش شروع به‌هوم پاره شدن و‌نظر پیچ خوردن کرد.
او درمان ویژه نقاط طب سوزنی را دریافت‌اگرچه نکرده بود، بنابراین حتی در حالی که بدنش در‌شکل حال خرد شدن بود، هوشیاری‌اش را به دست نیاورد.
«این یارو یه شیطانه.»
صدای ملایمی که با آن روح‌وضعیت گمشده صحبت می‌کرد ناپدید شده و‌زنده‌ای سرمای بی‌رحمانه و ظالمانه‌ای جایگزینش شده بود.
دشوار بود باور‌هوم کرد که این‌نظر همان آدم است.
مو یاک که با‌معنای چشمانی خون‌گرفته از درد‌اگرچه به خود می‌پیچید، فریاد زد:
«بس کن!وارد من... همه‌اجسادی چیز رو میگم...»
سرانجام، تسلیم شد.
«وی سو-یون روحه، و‌معنای چونگ‌ریونگ همون روانیه که اراده‌روحی اصلی رو در بر داره.»
پس از آگاهی از آنچه در‌معنای درون رخ داده بود از زبان‌سرگردان مو یاک، موک گیونگ‌ون آهی آرام کشید.
گمان می‌کرد باید دلیلی‌شکست وجود داشته باشد و‌چندان اکنون پاسخ را یافته بود.
از لحظه‌ای که وی سو-یون‌چطوره توسط «سه چشم» ربوده شد، در‌شکست بدترین و نامساعدترین وضعیت قرار داشت.
او تصمیم گرفته بود‌معنای تمام کارما را به‌اگرچه تنهایی به دوش بکشد.
«اون عمداً‌وارد پیوندها رو‌اجسادی قطع کرد.»
او واقعاً از‌دلیل خود به عنوان ابزاری‌جسمانی‌اش برای انتقام استفاده نمی‌کرد.
با دانستن اینکه در برخی نبردها هرگز‌می‌رسید پیروز نخواهد شد، با سردی دیگران را‌جسمانی‌اش از خود راند تا خودش آسیب نبیند.
کرک!
مشت موک‌وارد گیونگ‌ون محکم‌اجسادی گره خورد.
پس از درک نیت واقعی‌مبارزه او، دریافت که اکنون چه‌نمی‌رسید چیزی از همه مهم‌تر است.
نخست، باید وی سو-یون را که توسط آن افراد ربوده‌دلیل شده بود نجات می‌داد و نمی‌توانست اجازه دهد چونگ‌ریونگ به‌بار مکانی برود که تکنیک بازپیوند روح در آنجا وجود داشت.
باید عجله می‌کرد.
«اول باید‌وارد وی سو-یون‌اجسادی رو پیدا کنم.»
پس از تصمیم‌گیری درباره‌شکست اقدام بعدی، موک گیونگ‌ون‌چندان از ساختمان خارج شد.
در آن‌نمی‌نمود لحظه، غرشی‌یکی رعدآسا برخاست.
«هورااااا!»
فریادی بود چنان‌چنین بلند که آسمان‌معنای و زمین را لرزاند.
از آنجا که رهبران سرکوب‌مبارزه شده بودند، میدان نبرد اساساً‌نمی‌رسید با پیروزی آن‌ها همراه بود.
اعضای انجمن که تمام دشمنان را شکست‌می‌رسید داده بودند، با نمایان شدن موک گیونگ‌ون،جسمانی‌اش رهبر جدید مقدر شده، هلهله‌ای پرشور سر دادند.
پت-پت-پت!
بسیاری از مدیران‌چنین اجرایی به سمت‌معنای موک گیونگ‌ون آمدند.
در میان آن‌ها ژنرال هو تائه‌گانگ، رهبر‌جسمانی‌اش خاندان هوان یاسئون، سئوپ چون، جنگجوی شیطانی کوانگ‌کارت سئونگ، جا گوم‌جونگ و مارا-هیون نقاب‌دار حضور داشتند.
اگرچه همگی جراحات مختصری‌یکی برداشته بودند، اما پیروان‌رئیس کلیدی در امان بودند.
تالاپ!
در میان مدیران، ژنرال هو تائه‌گانگ در برابر‌نداشت موک گیونگ‌ون زانو زد و با احترام دستانش‌موک را مشت کرد و با صدای بلند فریاد زد:
«پیروزی رو تبریک میگم، سرورم!»
تالاپ! تالاپ!
همه، از فرماندهان گرفته تا‌چندانی جمعیت هلهله‌کنان، همان سلام نظامی‌سرگردان را اجرا کردند و فریاد زدند:
«پیروزی رو تبریک می‌گیم!»
با فریاد هزاران عضو‌شکست انجمن، به نظر می‌رسید کل‌وخیم میدان در آستانه انفجار است.
با دیدن آن‌ها که چنین‌چطوره از پیروزی هیجان‌زده و سرمست‌دلیل بودند، گام‌های موک گیونگ‌ون سنگین شد.
ذهنش تنها مملو‌می‌شد از افکار نجات وی‌علاوه سو-یون و چونگ‌ریونگ بود.
با نگریستن به صحنه باشکوه بی‌شمار اعضای‌چندانی انجمن که با احترام به او چشم دوخته‌هنرهای بودند، موک گیونگ‌ون قصد داشت به پیش برود.
تپ!
«الان وقت‌نمی‌نمود جشن گرفتن یا‌چطوره هیچ کاری نیست.»
از آنجا که پیروز شده‌چندانی بودند، ترک کردن آنجا در‌سرگردان حال حاضر مشکل چندانی ایجاد نمی‌کرد...
«خیلی وقت پیش، آرزو داشتم‌می‌شد استاد بزرگی باشم که دنیای جدیدی‌روحی رو رهبری می‌کنه، بنیان‌گذار یک فرقه.»
ناگهان، کلمات چونگ‌ریونگ در‌شکست ذهنش طنین‌انداز شد و‌چندان او را به تردید انداخت.
چرا حرف‌های او‌هوم درست در همین لحظه‌می‌رسید به سراغش آمده بود؟
آیا این زمان‌می‌شد نامناسبی برای فکر‌نداشت کردن به آن نبود؟
«استاد بزرگی شو‌چنین که همه رو‌معنای در آغوش می‌گیره.»
کرک!
صدای او به وضوح ذهنش را‌نظر در بر گرفت و مشتی را‌مبارزه که نگه داشته بود، فشرده‌تر کرد.
آرزوی قلبی‌اجسادی چونگ‌ریونگ... نمی‌شد آن‌چندانی را نادیده گرفت.
«.........»
سپس موک گیونگ‌ون شمشیرش را بیرون کشید و با وقار‌نمی‌رسید به سمت تمام اعضای انجمن که به او می‌نگریستند بالا‌خرت برد، گویی می‌خواست لذت پیروزی را در ذهنشان حک کند.
در آن‌نمی‌نمود لحظه، فریاد‌یکی انفجاری دیگری برخاست.
«هورااااا!»
در میان تشویق‌های پرشور قهرمانان،می‌شد موک گیونگ‌ون برای اولین بار‌اگرچه غرق در احساسی عجیب شد.