چپتر 232: آزمون رزمی بخش گارد (۱)
0سپیده‌دم.
تالار تمرین‌تکلیف بخش گارد،نفر دفتر فرمانده.
مردی در اواخر دهه چهارم زندگی با چهره‌ای سخت و جای زخمی بر‌تلخ چانه، با هر دو دست تعظیم کرد و مردی را که ردای رسمی‌درجه آبی‌رنگ به تن داشت و در حال خروج از دفتر بود، بدرقه نمود.
پس از رفتن مرد، مرد‌می‌فرسته میانسال روی صندلی پشت میزش‌نامزدی ولو شد و آه عمیقی کشید.
«هووف. دیگه‌فرماندهی نمی‌تونم این‌طوری‌یادآوری ادامه بدم.»
نام مرد‌تکلیف میانسال، سوک‌نفر جون-اونگ بود.
او ریاست آموزش کادت‌های بخش‌فرماندهی گارد و همچنین فرماندهی کل‌پیش بخش گارد را بر عهده داشت.
سوک جون-اونگ با یادآوری مقام‌می‌فرسته رسمی که لحظاتی پیش آنجا‌نامزدی بود، خنده‌ای تلخ سر داد.
«عجب دردسری شده‌ها.»
مقامی که پیش‌تر آمده بود، جانگ‌قدرت چان نام داشت و دارای رتبه‌برادر «سیدو» درجه شش در موسسه هانلیم بود.
دلیل بازدید او، درخواست‌همچنین لطف و پارتی‌بازی در مورد‌لحظاتی آزمون رزمی بخش گارد بود.
البته چنین درخواست‌هایی رایج بود.
از زمانی که سوک‌یادآوری جون-اونگ به مقام ریاست رسیده‌خنده‌ای بود، این ماجراها ادامه داشت.
«به نظر میاد حتی شاهزاده گیونگ‌چین هم کاسه‌ی‌کشور صبرش لبریز شده. کار به جایی رسیده که‌اعظم نزدیکان جناحش رو می‌فرسته تا این‌طوری سفارش کنن.»
از میان هشت نامزدی که برای‌عهده آزمون رزمی بخش گارد انتخاب شده بودند،تلخ تکلیف چهار نفر از پیش مشخص بود.
قدرت واقعی در این کشور بین چهار جناح تقسیم شده بود: برادر کوچک امپراتور،تکلیف شاهزاده گیونگ‌چین؛ سه وزیر اعظم از جمله استاد بزرگ که همزمان دریاسالار فرماندهی مرکزی بود،جمله وزیر هانگ یونپا؛ پسر دوم امپراتور، شاهزاده جونگ؛ و صیغه سلطنتی غربی، مادر ولیعهد کنونی.
نامزدها میان‌فرماندهی این چهار جناح‌مقام تقسیم شده بودند.
در حال حاضر، امپراتور مقاومت می‌کرد و تعادلی‌کشور ظریف را حفظ کرده بود، اما لحظه‌ای که‌اعظم آن تعادل در هم می‌شکست، قطعاً فرا می‌رسید.
«بیماری امپراتور خیلی طول کشیده.»
اگر امپراتور از‌نزدیکان پا درمی‌آمد، بی‌شک‌سفارش هرج‌ومرج آغاز می‌شد.
او در جلسه صبحگاهی دربار حاضر‌لحظاتی نشده بود و تمام وزرا این‌عجب نشانه شوم را حس کرده بودند.
به همین دلیل بود‌نفر که شاهزاده گیونگ‌چین افرادی‌کشور را این‌گونه فرستاده بود.
«چه وضعیت بغرنجی.»
طبق سنت، نیمی از نامزدها‌می‌فرسته از قبل تعیین شده بودند، بنابراین‌برای راه گریزی از آن وجود نداشت.
اما جناح شاهزاده گیونگ‌چین درخواست کرده بود‌پیش که چهار جایگاه باقی‌مانده که هنوز تعیین تکلیف‌مقامی نشده بودند، تماماً با افراد خودشان پر شود.
و این‌تکلیف تنها یک‌نفر درخواست ساده نبود.
«فرمانده سوک، شما امسال چهل و نه‌یادآوری ساله میشید، پس دوران خدمتتون به عنوان فرمانده‌عجب بخش گارد داره به آخرش می‌رسه. واقعاً حیفه.»
سوک جون-اونگ‌جایی چهل و‌جناحش نه سال داشت.
حداکثر سن برای خدمت‌یادآوری به عنوان فرمانده بخش‌آنجا گارد، پنجاه سال بود.
پس از سال‌چهار آینده، او باید‌قدرت کاخ را ترک می‌کرد.
«شنیدم پسرتون سال بعد قراره تو آزمون خدمات کشوری بهاره شرکت کنه. امسال چهارمین‌داد تلاشش بود، پس سال بعد میشه پنجمی. دیگه وقتشه قبول بشه و کار رسمی‌ش‌هانلیم رو شروع کنه. موسسه هانلیم به محققان جوان و بااستعداد رتبه هشت نیاز داره.»
این همان‌جایی چیزی بود که‌می‌فرسته او را لرزاند.
به عبارت دیگر، اگر‌یادآوری درخواست را انجام می‌داد، قبولی‌خنده‌ای پسرش در آزمون تضمین می‌شد.
سوک جون-اونگ بسیار‌چهار در این مورد‌قدرت رنج کشیده بود.
او از معلم خصوصی پسرش در آکادمی‌یادآوری ملی شنیده بود که پسرش مهارت کافی‌داد برای قبولی آسان در آزمون را دارد.
اما به دلیل جنگ قدرت‌می‌فرسته میان جناح‌ها، او حتی تا سن‌برای سی سالگی هم قبول نشده بود.
«آخه چطور ممکنه؟»
دلیلش این‌تکلیف بود که‌نفر پدر نفوذی نداشت.
تمام پست‌های رسمی، فارغ‌همچنین از استعداد یا توانایی، با‌لحظاتی پسران مقامات عالی‌رتبه پر می‌شد.
سوک جون-اونگ اصالتاً از عوام نبود، اما به‌میان لطف دستاوردهایش در میدان نبرد توانسته بود وارد‌نفر بخش گارد شود و تا مقام فرماندهی بالا بیاید.
اما این نهایت کار بود.
هرچقدر هم‌تکلیف که برجسته بود،مشخص نمی‌توانست بالاتر برود.
بنابراین او به عنوان فرمانده بخش‌عهده گارد گیر کرده بود و نمی‌توانست‌خنده‌ای به پیشرفت شغلی پسرش کمکی کند.
«بیایید این کار رو بکنیم. اگه اون پنج نامزد پیشنهادی اعلیحضرت بتونن‌انتخاب وارد بشن، من طوری گزارش میدم که به کادت ارشد ارتقا پیدا‌برادر کنن. در کنار قبولی پسرتون توی آزمون، فکر می‌کنم معامله منصفانه‌ای باشه.»
این پیشنهاد از سوی‌یادآوری جناح شاهزاده گیونگ‌چین، از‌آنجا جهاتی بسیار وسوسه‌انگیز بود.
اگر می‌توانست،تکلیف می‌خواست قبول کند‌مشخص و پاداش بگیرد.
اما مشکل این‌کادت‌های بود که ماجرا‌عهده به این سادگی‌ها نبود.
سوک جون-اونگ‌جایی به لیست اسامی‌می‌فرسته درخواست‌شده نگاه کرد.
«ها...»
مسخره بود.
همه آن‌ها فاقد‌کادت‌های صلاحیت برای «گارد‌عهده جامه طلایی» بودند.
تنها کادت‌های ارشد‌نزدیکان می‌توانستند در آزمون رزمی‌کنن بخش گارد شرکت کنند.
اما لیست تماماً از کادت‌های‌مقام معمولی (جونیور) تشکیل شده بود که‌داد به زور از پس تمرینات برمی‌آمدند.
تنها یک استثنا وجود داشت.
«گوم جونگ-هیون.»
گوم جونگ-هیون در اصل یک کادت‌سفارش ارشد و پسر یک محقق سیگونگ‌انتخاب رتبه پنج در موسسه هانلیم بود.
او تفاوتی با دیگر شاگردان ادبی نداشت، اما چنان‌خنده‌ای استعداد برجسته‌ای از خود نشان داده بود که جزو‌جانگ سه نفر برتر کل بخش گارد به شمار می‌رفت.
چنین شخصی احتمالاً‌چهار بدون هیچ سفارش‌قدرت خاصی قبول می‌شد.
ولی...
«بقیه‌شون غیرممکنه.»
مجبور کردن کادت‌های معمولی به ارتقا به‌پیش سطح ارشد فقط برای شرکت در آزمون، باعث‌مقامی واکنش شدید کادت‌ها و خشم سایر جناح‌ها می‌شد.
به همین دلیل، سوک جون-اونگ پاسخ‌قدرت قطعی نداد و بهانه‌هایی آورد تا‌برادر فرستاده شاهزاده گیونگ‌چین را دست‌به‌سر کند.
«حالا چیکار کنم...»
او فعلاً آن‌ها را رد کرده‌سفارش بود، اما آزمون رزمی فردا برگزار می‌شد،بودند بنابراین باید همین امروز پاسخی قطعی می‌داد.
واقعاً دو راهی دشواری بود.
اگر درخواست شاهزاده‌چهار گیونگ‌چین را می‌پذیرفت،قدرت سایر جناح‌ها مخالفت می‌کردند.
اما اگر رد‌کادت‌های می‌کرد، به نحوی عواقب‌یادآوری بدی در پی داشت.
«آاااه.»
اگر فقط دلیل خوبی‌یادآوری برای رد کردن داشت، مشکلی‌خنده‌ای نبود، اما هیچ دلیلی نداشت.
در آن‌تکلیف لحظه، صدایی‌نفر از بیرون آمد.
«فرمانده. ارباب جانگ‌کادت‌های از تالار شرقی‌عهده می‌خوان شما رو ببینن.»
«ارباب جانگ؟»
ارباب جانگ از‌عهده تالار شرقی، ندیمه نزدیک‌پیش صیغه سلطنتی غربی بود.
سوک جون-اونگ همین حالا هم با‌قدرت افراد شاهزاده گیونگ‌چین درگیر بود، پس ارباب‌کوچک جانگ در این وقت صبح چه می‌خواست؟
سوک جون-اونگ با کنجکاوی‌همچنین در را باز کرد‌مقام تا به استقبال او برود.
«هووف. این‌فرماندهی یکی دیگه‌یادآوری واقعاً نوبره...»
فرمانده سوک جون-اونگ‌چهار نمی‌توانست چهره نگرانش‌قدرت را پنهان کند.
دلیلش این بود که ارباب جانگ از تالار‌مقام شرقی، درست مانند جناح شاهزاده گیونگ‌چین، با درخواستی‌دردسری دشوار از سوی صیغه سلطنتی غربی آمده بود.
«نه، این یکی حتی بدتره.»
دست‌کم جناح شاهزاده گیونگ‌چین کادت‌هایی را‌لحظاتی پیشنهاد کرده بود که در حال‌عجب حاضر در بخش گارد حضور داشتند.
هرچند مهارت‌هایشان‌تکلیف تا حدی‌نفر کم بود.
اما جناح صیغه سلطنتی غربی درخواست کرده بود که سه‌پیش فرد خارجی، که حتی کادت هم نبودند، به عنوان کادت‌آمده ارشد اجازه شرکت در آزمون رزمی بخش گارد را داشته باشند.
هر چقدر هم که‌جناحش او قدرتمند بود، این یک‌هشت مشکل بزرگ به شمار می‌رفت.
«از اونجایی که‌عهده این درخواست علیاحضرته، کار‌پیش سختی نیست، مگه نه؟»
با شنیدن حرف‌های ارباب‌نفر جانگ، سوک جون-اونگ آهی‌کشور کشید و پاسخ داد:
«متاسفم. اون جوونی که قبلاً از خاندان پنگ هبی معرفی کردید، از یه خاندان رزمی اصیل و‌شده‌ها خوش‌نام میاد، واسه همین اگه مهارتش رو ثابت کنه، کادت‌ها و ممتحنین قبولش می‌کنن. ولی جایگزین کردن‌مورد یهویی اون با بقیه سخته، و اضافه کردن دو نفر تایید نشده به عنوان کادت ارشد هم غیرمنطقیه.»
با شنیدن این حرف، ارباب جانگ‌سفارش آرنج‌هایش را روی میز گذاشت، چانه‌اش‌انتخاب را به دست تکیه داد و گفت:
«رئیس، بذار رک و پوست‌کنده‌مقام بپرسم. قضیه سنجش مهارتشونه؟ یا‌تلخ نگران داد و بیداد بقیه جناح‌هایی؟»
سوک جون‌اونگ‌تکلیف صادقانه پاسخ‌نفر داد: «هر دو.»
پیدا کردن بهانه‌ای برای رد کردن درخواست شاهزاده گیونگ‌چین‌لحظاتی به اندازه کافی دشوار بود و حالا پذیرفتن درخواست‌مقامی همسر صیغه‌ای امپراتوری غربی، کار را سخت‌تر هم می‌کرد.
در آن لحظه،نزدیکان لبخندی بر لبان ارباب‌کنن جانگ نشست و گفت:
«نیازی نیست نگران سنجش‌یادآوری مهارتشون باشی. اونا شاگردهای ارشد‌خنده‌ای انجمن آسمان و زمین هستن.»
«انجمن آسمان و زمین؟»
با شنیدن این‌کادت‌های نام، چشمان سوک‌عهده جون‌اونگ گرد شد.
انجمن آسمان و زمین یکی‌می‌فرسته از سه قدرت بزرگ در‌نامزدی دنیای رزمی کنونی به شمار می‌رفت.
کاخ بارها از انجمن آسمان و زمین درخواست کرده‌خنده‌ای بود تا افراد بااستعدادی را بفرستند تا روابط حسنه‌ای با‌چان دنیای رزمی برقرار شود، اما آن‌ها همیشه سکوت کرده بودند.
ولی حالا، از‌چهار طریق همسر صیغه‌ای امپراتوری‌واقعی غربی نیرو فرستاده بودند؟
این موضوع واقعاً حیرت‌انگیز بود.
«اگه این حقیقت‌نزدیکان داشته باشه، پس‌سفارش مهارتشون مشکلی نداره.»
هر چه نباشد،عهده صحبت از انجمن‌لحظاتی آسمان و زمین بود.
اگر آن‌ها شاگردان ارشد‌نفر خود را فرستاده بودند،کشور قطعاً افراد ضعیفی نبودند.
با این حال، حتی اگر او این موضوع را‌لحظاتی می‌پذیرفت، کارآموزان و جناح شاهزاده گیونگ‌چین بدون دیدن قدرت‌مقامی آن‌ها با چشمان خود، به راحتی زیر بار نمی‌رفتند.
«آهان!»
ناگهان فکری مثل‌عهده صاعقه از ذهن‌لحظاتی سوک جون‌اونگ گذشت.
«دفع شر با شر!»
این یعنی استفاده‌کادت‌های از یک دشمن برای‌یادآوری شکست دادن دشمنی دیگر.
نیازی نبود نگران این باشد که‌سفارش چطور درخواست‌های نامعقول همسر صیغه‌ای غربی‌انتخاب و شاهزاده گیونگ‌چین را جداگانه حل‌وفصل کند.
فقط کافی بود‌عهده آن‌ها را به‌لحظاتی جان هم بیندازد.
یک ساعت بعد، داخل اتاقی‌فرماندهی در مسافرخانه که اعضای انجمن آسمان‌آنجا و زمین در آن اقامت داشتند.
ارباب جانگ از تالار شرقی،می‌فرسته پس از ارائه گزارش، با‌نامزدی احتیاط نگاهی به اطراف انداخت.
نگاهش به‌فرماندهی کسی نبود‌یادآوری جز موک گیونگ‌ون.
با اینکه او مشاور نزدیک همسر صیغه‌ای غربی، یکی‌بین از چهار قدرت اصلی کاخ، بود و هیچ‌گاه از کسی‌بزرگ هراسی نداشت، اما پس از وقایع دیروز، ورق برگشته بود.
برای او، موک‌کادت‌های گیونگ‌ون حکم یک‌عهده کابوس زنده را داشت.
در حالی که با اضطراب‌می‌فرسته به اطراف نگاه می‌کرد، موک گیونگ‌ون‌برای دستی به چانه‌اش کشید و گفت:
«خب، پس تهش این شد که‌لحظاتی واسه شرکت تو آزمون رزمی گارد، باید‌دردسری به رتبه کارآموز ارشد ارتقا پیدا کنن؟»
«درسته. ما درخواست ارتقای مستقیم دادیم،قدرت ولی رئیس گارد گفت این کار‌برادر باعث شورش بقیه جناح‌ها و کارآموزها میشه.»
«که این‌طور؟ پس خیلی‌همچنین چیزا هست که حتی‌مقام زور علیاحضرت هم بهشون نمی‌رسه.»
«...متأسفم.»
گارد جامه‌فرماندهی طلایی، سازمان ویژه‌ی‌مقام شخص امپراتور بود.
حتی همسر صیغه‌ای غربی که یکی از‌واقعی پنج قدرت برتر کاخ محسوب می‌شد، نمی‌توانست‌امپراتور دخالت چندانی در روند گزینش آن‌ها داشته باشد.
این موضوع برای‌کادت‌های سه قدرت دیگر‌عهده نیز صدق می‌کرد.
گارد جامه طلایی یک سازمان بی‌طرف و‌کنن مستقیماً تحت فرمان امپراتور بود که اعمال فشار‌چهار بر آن را برای هر جناحی دشوار می‌ساخت.
بنابراین بهترین کاری‌عهده که می‌توانستند انجام دهند،پیش کنترل کردن یکدیگر بود.
«خب، شرط ارتقا چیه؟»
«جناح شاهزاده گیونگ‌چین هم چند نفر‌عهده رو برای ارتقا معرفی کردن. باید‌خنده‌ای زیر نظر ممتحن‌ها با اونا مبارزه کنن.»
«برنده ارتقا می‌گیره؟»
«بله.»
«خب، کار سختی نیست.»
به نظر‌آموزش می‌رسید نوعی‌همچنین دوئل باشد.
در آن‌جایی لحظه، سئوپ‌جناحش چون گفت:
«یه جایگاه که از قبل با سهمیه پر‌آنجا شده، پس نیازی نیست ارباب خودش رو درگیر‌پیش‌تر کنه. من و مونگ مویاک واسه ارتقا می‌جنگیم.»
«نه، منم شرکت‌چهار می‌کنم. مونگ مویاک‌قدرت اون سهمیه رو برداره.»
«چی؟»
مونگ مویاک‌جایی از تصمیم موک‌می‌فرسته گیونگ‌ون جا خورد.
اگر سهمیه انتصابی را‌یادآوری می‌گرفت، انتخاب شدنش برای گارد‌خنده‌ای جامه طلایی تقریباً قطعی بود.
نمی‌توانست درک کند‌چهار چرا موک گیونگ‌ون‌قدرت چنین تصمیمی گرفته است.
«ارباب، ما از پسش برمیایم...»
«نه، مشکلی‌جایی نیست. فقط‌جناحش تماشا کردن حوصله‌سربره.»
مونگ مویاک ساکت شد.
هیچ دلیلی برای مخالفت‌نفر وجود نداشت، صرفاً چون‌کشور اربابش حوصله‌اش سر رفته بود.
فقط دلش برای کسی‌همچنین می‌سوخت که قرار بود‌مقام با اربابش دوئل کند.
حوالی نیمروز،فرماندهی نزدیک زمین‌یادآوری تمرین گارد.
جانگ چان، سیدو درجه شش از موسسه هانلیم، به‌بین خواجه‌ای پیر با صورتی سفیدکاری شده و ردای رسمی‌استاد قرمز که شانه‌اش آتل‌بندی شده بود، ادای احترام کرد.
«شرمنده‌م که با این‌همچنین حال و روز زخمی‌مقام زحمت دادم، ارباب بوم.»
خواجه پیر، بوم‌نزدیکان جونگ، ناظر ارشد‌سفارش کاخ غربی بود.
«نه، شاهزاده گیونگ‌چین هم‌یادآوری ازم خواستن دقیق نظارت‌آنجا کنم، پس باید کمک کنم.»
«ممنونم. من به عنوان یه مقام اداری ساده، نمی‌تونم‌بین تشخیص بدم دوئل ارتقا درست پیش میره یا نه،استاد واسه همین از استادی مثل شما خواستم تشریف بیارید.»
«هاهاها. من هنوزم به‌همچنین اندازه کافی قوی نیستم.مقام واسه همینه که زخمی شدم.»
«خواهش می‌کنم این‌طور نفرمایید. شما برای محافظت‌کنن از اعلیحضرت جانتون رو به خطر انداختید.تکلیف شاهزاده هرگز این فداکاری رو فراموش نمی‌کنن.»
«از لطف کلامتون سپاسگزارم.»
«فروتنی شما‌تکلیف برای من‌نفر درسه. بریم؟»
جانگ چان دستش‌کادت‌های را دراز کرد و‌یادآوری جلوتر به راه افتاد.
خواجه بوم جونگ‌نزدیکان لنگ‌لنگان پشت سر‌سفارش او حرکت کرد.
با اینکه می‌توانست به خاطر جراحتش این‌پیش وظیفه را به خواجه دیگری بسپارد، اما‌شده‌ها کنجکاوی‌اش او را به اینجا کشانده بود.
«انجمن آسمان و زمین...»
شنیده بود که حریفان‌همچنین این دوئل ارتقا، از‌مقام انجمن آسمان و زمین هستند.
او رزمیکاران بسیاری را در‌می‌فرسته داخل و خارج کاخ دیده بود‌برای که اکثرشان از جناح ارتدوکس بودند.
بنابراین کنجکاو بود بداند قدرت انجمن آسمان‌پیش و زمین که حتی مرتدین هم از‌شده‌ها آن وحشت داشتند، در چه حد است.
اگر انجمن آسمان و زمین با‌قدرت همسر صیغه‌ای غربی متحد شده بود،برادر دیدن سطح قدرتشان خالی از لطف نبود.
آن‌ها می‌توانستند به‌کادت‌های تهدیدی جدی برای‌عهده شاهزاده گیونگ‌چین تبدیل شوند.
شاگردان ارشد انجمن‌نزدیکان آسمان و زمین‌سفارش چقدر قوی بودند؟
«آه! اونجا منتظرن.»
جانگ چان‌تکلیف به زمین تمرین‌مشخص کارآموزان اشاره کرد.
«اوه...!»
بوم جونگ با اشتیاق لنگ‌لنگان‌می‌فرسته جلو رفت، اما ناگهان با‌نامزدی دیدن چیزی سر جایش خشکش زد.
«ارباب بوم؟»
جانگ چان با‌چهار تعجب برگشت و به‌واقعی بوم جونگ نگاه کرد.
رنگ از رخسار‌کادت‌های خواجه پریده بود و‌یادآوری بدنش به شدت می‌لرزید.
چرا این‌طور شد؟
«چـ... چرا اون شخص اینجاست؟»
حتی از فاصله دور‌نفر هم، آن چهره رنگ‌پریده‌کشور و زیبا کاملاً متمایز بود.
بوم جونگ چنان از دیدن آن‌عهده منظره شوکه شده بود که پاهایش‌خنده‌ای سست شد و نزدیک بود زمین بخورد.
«اشتباه دیدم؟»
نه.
آن چهره‌ای بود‌چهار که حتی در خواب‌واقعی هم نمی‌توانست فراموش کند.
او با خوش‌شانسی محض از آن مکان جهنمی‌مقام جان سالم به در برده بود و امیدوار‌دردسری بود دیگر هرگز چشمش به آن اهریمن نیفتد.
پس چرا‌جایی آن هیولا‌جناحش اینجا بود؟
«ارباب بوم؟»
جانگ چان دوباره صدایش زد.
بوم جونگ به زحمت‌همچنین بر خودش مسلط شد و‌لحظاتی با صدایی لرزان زمزمه کرد:
«اونا شاگردهای‌جایی ارشد انجمن آسمان‌می‌فرسته و زمین هستن؟»
«از اونجایی که قراره با کارآموزهای‌لحظاتی ما مبارزه کنن، گمونم آره. مگه‌عجب کسی رو می‌شناسید؟ چرا رنگتون پریده؟»
بوم جونگ آب‌چهار دهانش را به زحمت‌واقعی قورت داد و گفت:
«همین الان...آموزش دوئل رو‌همچنین متوقف کنید.»
«چی؟ منظورتون چیه؟»
«این مبارزه‌ایه‌فرماندهی که عمراً بتونن‌مقام توش برنده بشن.»
«نمی‌تونن ببرن؟تکلیف هنوز شروع نشده‌مشخص که این‌طوری می‌گید...»
«غیرممکنه.»
بوم جونگ حرف‌نزدیکان جانگ چان را‌سفارش قاطعانه قطع کرد.
سپس با‌فرماندهی صدایی که از‌مقام ترس می‌لرزید، گفت:
«اون تازه‌کارها چطور می‌خوان‌نفر حریف هیولاهایی بشن که‌کشور حتی منم از پسشون برنمیام؟»
«!!!!!!!»