چپتر 153: هم‌ذات (۱)
0از زمانی که آزمون‌های دره شیطان خون‌ایستاده آغاز شده بود، تنها یک نفر توانسته بود‌حقیقت تمام نشان‌های رتبه برتر را به دست آورد.
این سخنی بود که ارباب‌ساده دره، لی جی‌یوم، پیش از‌هارانگ آخرین آزمون بر زبان آورده بود.
در آن زمان، موک گیونگ‌ون توجه‌اکنون چندانی به این نکرده بود که چه‌بزرگ کسی چنین شاهکاری را رقم زده است.
او تنها یک سوال پرسید:
«اگه همه نشان‌های‌شخص رتبه برتر رو‌مقابل بگیریم، چه فایده‌ای داره؟»
«می‌تونی از‌فرو رهبر انجمن‌دلیل تعلیم بگیری.»
این پاسخ، همگان‌یافته را در بهت‌اکنون و حیرت فرو برد.
دلیل آن ساده بود.
«مگه تعلیم‌یافته گرفتن از رهبر‌اکنون انجمن انقدر مهمه؟»
مو هارانگ دلیل‌برد سردرگمی موک گیونگ‌ون‌مگه را توضیح داده بود:
«رهبر انجمن یکی از شش آسمانه، کسی که‌ایستاده قله دنیای رزمیکارای امروزی محسوب میشه. اینکه بتونی‌حقیقت از یکی از شش نفر اول دنیا تعلیم بگیری...»
او حتی‌فرقه نتوانست جمله‌اش را‌اطلاع به پایان برساند.
شهرت شش‌یافته آسمان در دشت‌اکنون مرکزی بی‌همتا بود.
اگر کسی فرصت می‌یافت تا از چنین شخصیتی تعلیم بگیرد، چه کسی حاضر‌داده نبود جانش را برای آن به خطر بیندازد؟ با این حال، از زمان‌حتی آغاز آزمون‌های دره شیطان خون، تنها یک نفر به این مهم دست یافته بود.
و آن شخص، کسی نبود جز مردی‌مقابل که اکنون در مقابل موک گیونگ‌ون ایستاده‌یول‌ریانگ بود و به چشمانش خیره شده بود.
شاگرد اول رهبر‌تاریک انجمن، ارباب جوان‌دوم بزرگ، نا یول‌ریانگ.
موک گیونگ‌ون به‌شخص تازگی از این‌مقابل حقیقت آگاه شده بود.
رهبر فرقه تاریک‌برد این موضوع را به‌گرفتن او اطلاع داده بود:
«شاگرد دوم، ارباب جوان جانگ نونگ‌اک، و شاگرد سوم، بانو‌خیره وی سو-یون، هر دو استعداد رزمی ذاتی دارن. ولی حتی‌موضوع اونا هم در برابر ارباب جوان بزرگ، نا یول‌ریانگ، کم میارن.»
«یعنی انقدر کارش درسته؟»
«آره. بذار‌یافته اینجوری بگم‌مردی تا روشن‌تر بشه.»
«منظورت چیه؟»
«ارباب جوان بزرگ اولین و تنها کسیه که‌ایستاده تونست توی آزمون‌های دره شیطان خون همه نشان‌های‌حقیقت رتبه برتر رو بگیره و شاگرد رهبر انجمن بشه.»
«!؟»
با گرفتن همه نشان‌های رتبه برتر تو دره شیطان‌خیره خون شاگرد رهبر انجمن شد؟ پس اون کسی که‌تاریک ارباب دره، لی جی‌یوم، می‌گفت همین ارباب جوان بزرگ بود؟
واقعاً حیرت‌انگیز بود.
«در حالی که شاگردای دوم و سوم بخاطر استعدادشون‌چشمانش انتخاب شدن، ارباب جوان بزرگ از پایین‌ترین سطح شروع‌فرقه کرد و با تلاش خودش به جایگاه فعلیش رسید.»
«... تحسین‌برانگیزه.»
«آره، هم جاه‌طلبه و‌مردی هم کارش درسته. ولی‌چشمانش بیشتر از اون، آدم ترسناکیه.»
«آدم ترسناک؟»
رهبر فرقه تاریک،یافته ارباب جوان بزرگ را‌مقابل ترسناک توصیف کرده بود.
با اینکه او در مورد مکر و بی‌رحمی شاگرد دوم،بانو جانگ نونگ‌اک، هشدار داده بود، اما به نظر می‌رسید نسبت‌یعنی به ارباب جوان بزرگ سطح قابل‌توجهی از احتیاط را حفظ می‌کند.
دلیلش چه بود؟
در حالی که موک‌دلیل گیونگ‌ون در این فکر بود،مهمه رهبر فرقه تاریک ادامه داد:
«اگه فقط بحث استعداد توی هنرهای رزمی و علمی‌چشمانش باشه، اغراق نیست اگه بگم ارباب جوان بزرگ همین‌فرقه الانشم جایگاهش رو به عنوان رهبر بعدی انجمن تثبیت کرده.»
«اگه اینطوره، پس‌تاریک چرا شاگردا هنوز دارن‌جانگ سر جانشینی رقابت می‌کنن؟»
با عقل جور در نمی‌آمد.
اگه انقدر خفن بود، چه نیازی به رقابت بود؟مهمه اون بیشترین حامی رو بین شاگردا داشت و همه‌رزمیکارای قبول داشتن که توی فنون رزمی و علمی سرآمده.
پس چرا رهبر انجمن که‌مردی می‌گفتن زمین‌گیر شده، هنوز اون رو‌شاگرد به عنوان جانشینش معرفی نکرده بود؟
در پاسخ به سوال‌موضوع موک گیونگ‌ون، رهبر فرقه‌نونگ‌اک تاریک حرف غیرمنتظره‌ای زد:
«... شاید حتی‌شخص خود رهبر انجمن‌مقابل هم ازش واهمه داره.»
«چی؟»
این دیگر چه اراجیفی بود؟ رهبر انجمن، یکی‌ایستاده از شش آسمان که قوی‌ترین مرد جهان شناخته می‌شد،آگاه از شاگرد اول خودش می‌ترسید؟ یه جای کار می‌لنگید.
«... دلیلی واسه ترسیدن هست؟اطلاع اگه بخاطر استعدادشه، مگه نباید‌بانو خوشحال باشه که همچین جانشینی داره؟»
«توی شرایط عادی، آره.»
«دلیل دیگه‌ای داره؟»
«اگه دلیلی‌مهم باشه، پس‌شخص حتماً دلیلی هست.»
«چیه؟»
«اون استعداد رزمی بی‌نظیری داره، تمام آزمون‌های دره شیطان خون رو‌جوان با رتبه برتر رد کرده و توی فنون رزمی و علمی نابغه‌ست.نونگ‌اک با این حال، چرا فقط حمایت ۴۰ درصد از شاگردا رو داره؟»
«هوم؟»
حالا که‌مهم بهش فکر‌شخص می‌کرد، حقیقت داشت.
قبل از شنیدن این حرف‌ها از رهبر فرقه تاریک،سوم موک گیونگ‌ون تصور می‌کرد رقابت سر جانشینی به این دلیل‌میارن شدیده که هر سه شاگرد به یک اندازه برجسته هستن.
ولی اگه ارباب جوان بزرگ همون‌طور که می‌گفتن انقدر استثنایی بود،جوان و تازه شاگرد اول رهبر انجمن هم بود، نباید حمایت ۸۰جانگ یا حتی ۹۰ درصد شاگردا رو می‌داشت؟ این تنها یک معنی داشت.
«نکنه یه عامل رد‌دلیل صلاحیتی هست که همه‌انقدر چیز رو خراب می‌کنه؟»
حتماً یک نقص اساسی وجود داشت‌اکنون که مانع می‌شد رهبر انجمن او‌جوان را به عنوان جانشین معرفی کند.
در پاسخ به سوال‌موضوع موک گیونگ‌ون، رهبر فرقه‌نونگ‌اک تاریک با لحنی معنادار گفت:
«اون با‌یافته آدمای معمولی‌مردی فرق داره.»
«منظورت از فرق داشتن چیه؟»
«دقیقاً همون. معیارای فکری، استدلالی و‌اکنون احساسات ارباب جوان بزرگ زمین تا‌جوان آسمون با آدمای عادی فرق می‌کنه.»
«...»
«حالا چه ذاتی باشه چه بخاطر‌مقابل عوامل محیطی، این تفاوتش باعث شده رهبر‌یول‌ریانگ انجمن نتونه بهش اعتماد کامل داشته باشه.»
«تفاوت...»
چه تفاوتی با آدم‌های معمولی داشت؟ یک‌مقابل چیز قطعی بود: این تفاوت باعث شده‌یول‌ریانگ بود خیلی‌ها از ارباب جوان بزرگ دوری کنند.
کسانی که دنبال‌رو شاگرد دوم، ارباب جوان جانگ نونگ‌اک،سوم یا شاگرد سوم، بانو وی سو-یون بودند، یا آن‌هایی‌برابر که بی‌طرف مانده بودند، احتمالاً جزو همین دسته بودند.
«از کجا فهمیدی؟»
ارباب جوان بزرگ، نا یول‌ریانگ، که مردمک‌مقابل یکی از چشمانش سیاه و دیگری سفید‌یول‌ریانگ مایل به خاکستری بود، از موک گیونگ‌ون پرسید.
با سوال او، موک‌موضوع گیونگ‌ون ناگهان حرف‌های رهبر فرقه‌سوم تاریک را به یاد آورد.
«اون با‌یافته آدمای معمولی‌مردی فرق داره.»
«هوم.»
لب‌های موک گیونگ‌ون اندکی لرزید.
او منظور دقیق‌تاریک رهبر فرقه تاریک‌دوم را درک نکرده بود.
در عوض، برای‌شخص اولین بار احساس‌مقابل عجیبی را تجربه کرد.
حسی از هم‌ذات بودن.
«چه جالب.»
اولین باری بود‌تاریک که چنین حسی نسبت‌جانگ به شخص دیگری داشت.
اما این فقط‌شخص موک گیونگ‌ون نبود‌مقابل که چنین حسی داشت.
نا یول‌ریانگ نیز درست در لحظه‌ای‌مگه که چشمانش با نگاه موک گیونگ‌ون‌توضیح گره خورد، دچار احساسی عجیب شد.
«هووه.»
احساسی غریب که‌تاریک هرگز از عامه‌دوم مردم دریافت نکرده بود.
این حس از‌شخص وجود این مرد‌مقابل جوان ساطع می‌شد.
اگرچه از هویت خویش آگاه بود، اما نگاه‌انقدر تزلزل‌ناپذیری که در چشمانش دوخته شده بود، به‌قله طور غریزی پیامی را به نا یول‌ریانگ منتقل کرد.
«جالبه.»
«منظورتون چیه؟»
«تو... هم‌جنس خودمی.»
با شنیدن این‌برد کلمات، چشمان موک‌مگه گیونگ‌ون باریک شد.
آیا این مرد هم همان‌مردی خویشاوندی را حس کرده بود؟خیره حسی از تعلق، از شباهت داشتن.
[کوهو، کوهو...
بهم قول بده.]
[دارین در‌فرو مورد چی‌دلیل حرف می‌زنین؟]
[هرگز... ذات‌مهم واقعی‌ت رو‌شخص نشون نده...]
پدربزرگش تا آخرین‌تاریک لحظه به او‌دوم هشدار داده بود.
او گفته بود هرگز‌مردی ذاتی را که با مردم‌خیره عادی متفاوت بود، آشکار نکند.
مادامی که پدربزرگش زنده بود،ساده موک گیونگ‌ون تمام تلاشش را کرد‌سردرگمی تا از این نصیحت پیروی کند.
ولی پس از مشاهده آن‌مردی همه خونریزی، ذاتی که سرکوبش کرده‌شاگرد بود شروع به بیدار شدن کرد.
پدربزرگش آن را «ذات‌موضوع کشتار» نامیده بود، اما‌نونگ‌اک موک گیونگ‌ون چنین دیدگاهی نداشت.
برای او، این‌شخص نوعی رهایی بود،مقابل آزادیِ خودِ زندانی‌شده‌اش.
«متفاوت، هان؟»
اگر دلیل اینکه می‌گفتند نا یول‌ریانگ با بقیه‌ایستاده فرق دارد این بود، یعنی او هم در‌حقیقت همان دسته‌بندی قرار می‌گرفت؟ واقعاً که جالب بود.
درست در همان لحظه،موضوع نا یول‌ریانگ خطاب به‌نونگ‌اک موک گیونگ‌ون صحبت کرد.
«برام سوال بود چرا یه گروگان‌مقابل از جناح عدالت باید به انجمن‌بزرگ ما پناه بیاره. حالا فکر کنم می‌فهمم.»
«......»
«تو متعلق به اون جاهای‌مردی خفه‌کننده‌ای نیستی که دم از‌خیره عدالت و این چرت‌وپرت‌ها می‌زنن.»
با این حرف‌ها، موک گیونگ‌ون می‌خواست‌دوم افکار واقعی‌اش را بروز دهد اما‌استعداد به سرعت پاسخش را تغییر داد.
«فقط اینکه انجمن‌شخص آسمان و زمین‌مقابل بیشتر به دردم می‌خورد.»
علی‌رغم حس قرابتی‌برد که داشت، تفاوت‌مگه جایگاهشان آشکار بود.
مرد مقابلش شاگرد‌یافته اول رهبر انجمن،اکنون شاهزاده بزرگ بود.
هرچقدر هم که احساس شباهت‌اطلاع می‌کردند، مقام و توان رزمی او‌یون چیزی نبود که بتوان دست‌کم گرفت.
—هوووش!
در آن لحظه، نا یول‌ریانگ در حالی‌گرفتن که دستانش را پشت کمرش قفل کرده‌یکی بود، شروع به چرخیدن دور موک گیونگ‌ون کرد.
او را از سر‌شخص تا پا برانداز می‌کرد و‌چشمانش چشمانش تمام جزئیات را می‌کاوید.
مورد مشاهده قرار گرفتن با‌اطلاع چنین دقتی، حتی توسط کسی که‌یون هم‌جنس خودش بود، حس خوشایندی نداشت.
«واقعاً عجیبه که حتی از این فاصله‌ایستاده نزدیک هم نمی‌تونم انرژی‌ت رو درست حس‌تازگی کنم. همچین تکنیکی رو کجا یاد گرفتی؟»
در برابر این سوال‌دلیل مستقیم، موک گیونگ‌ون سرش را‌مهمه خم کرد و پاسخ داد.
«از رهبر‌مهم فرقه تاریک‌شخص یاد گرفتم.»
«رهبر فرقه تاریک؟»
«بله.»
«چه عجیب. با اینکه انرژی رهبر فرقه‌گرفتن تاریک ماهیت یین قوی‌ای داره، ولی در سطحی‌آسمانه نیست که بشه کامل کنترل و پنهانش کرد.»
«......»
از لحن نا یول‌ریانگ چنین‌اطلاع برمی‌آمد که خود را برتر‌بانو از رهبر فرقه تاریک می‌داند.
و انکار این موضوع دشوار بود، چرا که انرژی‌خیره ساطع شده از نا یول‌ریانگ به شدت در دانتیان‌تاریک او متراکم شده بود و اصلاً به بیرون نشت نمی‌کرد.
با این حال، همان انرژی ناچیزی‌مگه که نشت می‌کرد، حسی داشت که‌توضیح انگار هر لحظه ممکن است منفجر شود.
«قدرتمنده.»
تخمین زدن اینکه‌تاریک دقیقاً چقدر قوی‌دوم است، دشوار بود.
در این لحظه، موک گیونگ‌ون‌اکنون فکر کرد که او حتی ممکن‌جوان است با پنج پادشاه رقابت کند.
حالا می‌فهمید چرا رهبر فرقه‌ساده تاریک گفته بود شاهزاده بزرگ برجسته‌تر‌سردرگمی از شاگردان دوم و سوم است.
همان لحظه، نا‌یافته یول‌ریانگ گوشه لبش را‌مقابل کج کرد و گفت.
«همین الان داری‌تاریک سعی می‌کنی پنهانش‌دوم کنی، مگه نه؟»
«نه، چطور جرئت‌شخص می‌کنم جلوی شاهزاده‌مقابل بزرگ همچین کاری بکنم؟»
«واقعاً؟»
«بله.»
«باشه. این چیزیه که یه رزمیکار ممکنه‌جانگ بخواد مخفی کنه. چون بار اوله، نادیده می‌گیرم.دارن هر چی نباشه، من واسه این اینجا نیومدم.»
با گفتن این‌شخص حرف، نا یول‌ریانگ ناگهان‌ایستاده چانه‌اش را لمس کرد.
او طوری به موک گیونگ‌ون نگاه‌مگه کرد که انگار در حال سبک‌سنگین‌توضیح کردن چیزی است، سپس دهان باز کرد.
«اون موقع، از کجا فهمیدی؟»
«اون موقع؟»
«از کجا فهمیدی من کیم؟ من‌مقابل صدام رو تغییر داده بودم و‌بزرگ قبلاً هم همدیگه رو ندیده بودیم.»
حتی اگر موک گیونگ‌ون به جناح رهبر فرقه‌انقدر تاریک که مسئول اطلاعات و اشیاء بود پیوسته بود،دنیای ممکن بود اطلاعاتی درباره ظاهر افراد دریافت کرده باشد.
اما شناختن او بدون حتی‌مردی دیدن چهره‌اش؟ نا یول‌ریانگ می‌خواست‌خیره این ابهام را برطرف کند.
در پاسخ به‌تاریک سوال او، موک گیونگ‌ون‌جانگ با بی‌خیالی جواب داد.
«فقط یه حدس بود.»
«حدس؟»
«بله.»
«همین‌طوری رو‌فرقه هوا حدس‌موضوع زدی من کیم...؟»
«همین‌طوری رو هوا هم نبود.»
«اوه؟»
«تنها کسی که به دیدن پادشاه سم نرفته بود، شاهزاده بزرگ‌شاگرد بود. و چون زیردست‌های شاگرد دوم و سوم که سعی داشتن‌دوم با من تماس بگیرن بیهوش شده بودن، یه حدس منطقی زدم.»
با شنیدن حرف‌های موک گیونگ‌ون، نا یول‌ریانگ دستش‌نونگ‌اک را دراز کرد و گفت: «خبر دارم زیردست‌ولی شاگرد سوم بیهوش شده، ولی زیردست شاگرد دوم کجاست؟»
موک گیونگ‌ون‌یافته به گوشه‌ای از‌اکنون دیوار اشاره کرد.
جایی بود که انرژی‌ای‌دلیل که از آن ساطع‌انقدر می‌شد، ناگهان فروکش کرده بود.
«مگه شما سو هه-این، رهبر‌مردی جوخه مه صبحگاهی که زیردست‌خیره شاگرد دومه رو بیهوش نکردین؟»
«!؟»
با این کلمات،شخص برقی در چشمان‌مقابل نا یول‌ریانگ پدیدار شد.
او بیشتر از اینکه کسی مخفیانه او را زیر‌مهمه نظر داشته تعجب نکرده بود، بلکه شگفت‌زده بود که‌رزمیکارای موک گیونگ‌ون هویت آن شخص را شناسایی کرده است.
«تو... حس‌مهم انرژی خیلی‌شخص تیزی داری.»
«اصلاً این‌طور نیست.تاریک من روحمم خبر‌دوم نداشت شاهزاده بزرگ اینجاست.»
با حرف‌های موک‌شخص گیونگ‌ون، نا یول‌ریانگ خندید‌ایستاده و پوزخند صداداری زد.
واکنشی بود‌فرو که انگار می‌گفت:ساده «آره جون خودت.»
«خب، این به‌یافته کنار، چون بیهوش‌اکنون شدن حدس زدی؟»
«بله. هیچ دلیلی نداره شاگرد دوم یا‌جانگ سوم یهو زیردستای خودشون رو که سعی‌ذاتی داشتن با من تماس بگیرن بیهوش کنن...»
«و دلیلش‌یافته واسه بقیه مقامات‌اکنون هم کمتره، درسته؟»
«بله.»
با پاسخ موک گیونگ‌ون، نا یول‌ریانگ لبخندی زد‌ایستاده و گفت: «فکر می‌کردم فقط هنرهای رزمیت بدک‌حقیقت نیست، ولی انگار مغزت هم خوب کار می‌کنه.»
«... نظر لطف شماست.»
«اگه می‌سپردمت دست برادرای کوچیکم، شاید یه‌ایستاده کم سرگرم‌کننده می‌شد، ولی بعد از دیدن‌تازگی خودت، فکر نکنم بتونم همچین کاری بکنم.»
با این‌فرو حرف‌ها، موک گیونگ‌ون‌ساده با خود اندیشید.
آیا شاهزاده بزرگ هم سعی داشت او‌مقابل را به عنوان زیردست جذب کند؟ اما‌یول‌ریانگ همان لحظه، نا یول‌ریانگ حرف غیرمنتظره‌ای زد.
«حتماً حس کردی‌تاریک که من و تو‌جانگ از یه قماشیم، درسته؟»
«......»
«واسه همینه که نظرم عوض شد. کسی‌گرفتن مثل تو یا باید سفت و سخت‌یکی کنترل بشه، یا همین الان کشته بشه.»
—ووووش!
هنوز حرفش تمام نشده بود‌اطلاع که هاله‌ای آبی در نوک‌بانو شمشیر نا یول‌ریانگ جمع شد.
انرژی شمشیر بود.