چپتر 228: هوس (۱)
0موک گیونگ‌ون بازوانش را به‌تصور دور گردن پنگ ایمون، دستیار‌ساکت نزدیک بانو سو هوانگ‌گوی، حلقه کرد.
«گه‌ک، گه‌ک!»
سپس سعی‌توانسته کرد گردن‌مانع او را بپیچاند.
در آن لحظه، سو هوانگ‌گوی که گیج‌برابر شده بود و نمی‌دانست چه کند، با‌وفادار صدایی که بیشتر شبیه جیغ بود فریاد زد:
«بس کن!»
موک گیونگ‌ون بدون هیچ تردیدی،شوند درست در لحظه‌ای که نزدیک‌می‌دانستند بود گردن را بشکند، متوقف شد.
«آه... ارباب پنگ.»
در همان حال، جانگ سوگام از دونگ‌چانگ که بر‌معمولی اثر ضربه موک گیونگ‌ون به دیوار کوبیده شده بود،علیاحضرت تلوتلوخوران جلو آمد و نتوانست شوک خود را پنهان کند.
آن‌ها به سختی توانسته بودند مانع از دست رفتن‌نتوانستند جان پنگ ایمون شوند، اما همه بهتر از هر‌کردند کسی می‌دانستند که آن فریاد واقعاً چه معنایی داشت.
«چطور ممکنه همچین اتفاقی بیفته...؟»
سو هوانگ‌گوی اولین‌بودند کسی بود که‌رفتن ضعف نشان داد.
اگر این وضعیت ادامه‌یعنی می‌یافت، آن‌ها به بازی‌ای که‌معمولی موک گیونگ‌ون می‌خواست کشیده می‌شدند.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، سو هوانگ‌گوی در‌کسانی حالی که اشک در چشمانش حلقه زده‌نداره بود، رو به موک گیونگ‌ون کرد و گفت:
«من... من شکستم‌رفتن رو قبول می‌کنم. پس‌همه خواهش می‌کنم، دست بردار.»
«!!!!!»
سخنان او‌کنترل باعث همهمه در‌اعتراف میان جنگجویان شد.
برای مادر ولیعهد و یکی از چهار چهره قدرتمند‌نتوانستند که این کشور را کنترل می‌کردند، یعنی سو هوانگ‌گوی، اعتراف‌جلوی به شکست در برابر یک رزمیکار معمولی غیرقابل تصور بود.
در نهایت، کسانی‌رفتن که به او وفادار‌همه بودند نتوانستند ساکت بمانند.
«علیاحضرت!»
«امکان نداره!»
«خواهش می‌کنم تجدید نظر کنید!»
آن‌ها سعی‌دست کردند جلوی‌جان او را بگیرند.
چطور ممکن‌توانسته بود او تسلیم‌دست چنین اراذلی شود؟
این مطلقاً غیرقابل قبول بود.
برخی از جنگجویان با فریاد «علیاحضرت!» و‌کسانی در حالی که تقریباً اشک می‌ریختند، با وجود‌تجدید نداشتن دستور، به سمت موک گیونگ‌ون حمله کردند.
«چطور جرئت‌دست می‌کنی علیاحضرت‌جان رو تهدید کنی!»
«بمیر!»
درست در آن لحظه، دو‌اعتراف مرد سد راه جنگجویانی شدند‌غیرقابل که به جلو هجوم می‌آوردند.
آن‌ها سئوپ چون، کاپیتان سوم گارد‌نهایت اصلی انجمن آسمان و زمین، و‌علیاحضرت مونگ مویاک، پسر نایب رئیس بودند.
چه‌چه‌چه‌چنگ‌کانگ!
«اه، چی شد؟»
«شمشیر؟»
سئوپ چون در یک چشم‌به‌هم‌زدن سلاح‌های‌نهایت سه جنگجو را که با ضربات‌علیاحضرت دست حمله می‌کردند، شکست یا منحرف کرد.
مونگ مویاک نیز با استفاده از تکنیک‌های حرکتی عالی،کسی به راحتی از دو شمشیر جاخالی داد و به‌بیفته نقاط حیاتی آن‌ها ضربه زد و آن‌ها را زمین‌گیر کرد.
پا پا پاک!
مهم نبود چقدر‌می‌کردند مهارت داشتند، آن‌ها فقط‌برابر رزمیکاران درجه یک بودند.
هیچ راهی وجود نداشت که بتوانند در برابر دو جنگجویی که‌بمانند به سطح عالی رسیده بودند و «پنج ببر» نامیده می‌شدند -تسلیم یعنی بالاترین اعضای مرحله پایانی انجمن آسمان و زمین - مقاومت کنند.
سئوپ چون صدایش را بالا‌شوند برد و با تندی به‌می‌دانستند جنگجویان خلع سلاح شده هشدار داد:
«اگه یه بار دیگه سمت ارباب‌رفتن ما نشونه برید، دفعه بعد سلاح‌تون‌کسی رو نمی‌شکنم، گردنتون رو خرد می‌کنم!»
«گندش بزنن!»
آن‌ها که تحت تأثیر حضور‌تصور سئوپ چون قرار گرفته بودند،ساکت لرزیدند و ناخودآگاه عقب رفتند.
به لطف این اتفاق، جنگجویان تماشاگر متوجه شدند که نه تنها موک‌معنایی گیونگ‌ون، بلکه هر یک از مبارزان مرحله پایانی انجمن آسمان و زمین‌این که اعزام شده بودند، استادانی فوق‌العاده قدرتمند و فراتر از دسترس آن‌ها هستند.
«نه. جنگجوها دارن‌بودند روحیه مبارزه‌شون رو‌رفتن از دست میدن.»
جانگ سوگام از دونگ‌چانگ که سعی‌شکست داشت با تکنیک‌های تنفسی انرژی خود‌نهایت را جمع کند، آشفته به نظر می‌رسید.
اگرچه او و پنگ ایمون حریف‌نهایت موک گیونگ‌ون نبودند، اما وقتی متخصصان و‌امکان سربازان خاندان پنگ می‌رسیدند، وضعیت تغییر می‌کرد.
آن‌ها نمی‌توانستند‌دست به همین‌جان سادگی تسلیم شوند...
«...
صبر کن.
چی؟»
جانگ سوگام اخم‌رفتن کرد و به سمت‌همه باغ بیرونی نگاه کرد.
چیزی درست به نظر نمی‌رسید.
مدت زیادی از زمانی که پنگ ایمون‌برابر برای درخواست نیروی کمکی سوت زده بود‌وفادار می‌گذشت، اما هنوز هیچ کمکی نرسیده بود.
اگر فاصله زیاد بود،غیرقابل قابل درک بود، اما آن‌ها‌نتوانستند فقط بیرون عمارت منتظر بودند.
با این‌دست حال، خیلی‌جان دیر شده بود.
«نکنه...؟»
جانگ سوگام با چشمانی‌یعنی لرزان به سمت انجمن‌رزمیکار آسمان و زمین نگاه کرد.
درست در همان لحظه، سو هوانگ‌گوی‌نهایت که به نظر می‌رسید تا حدودی‌علیاحضرت آرام شده است، به جنگجویان دستور داد:
«همه صبر کنید!رفتن هیچکس تا وقتی‌اما دستور ندادم تکون نمی‌خوره!»
سپس رو‌توانسته به موک گیونگ‌ون‌دست کرد و گفت:
«چیزی که الان‌می‌کردند شد از وفاداریشون‌شکست بود. لطفاً درک کنید.»
موک گیونگ‌ون‌رزمیکار لبخند کمرنگی زد‌تصور و پاسخ داد:
«اون‌قدرها هم آدم بی‌درکی نیستم.»
قریچ!
سو هوانگ‌گوی لب‌هایش را محکم گزید و در‌رزمیکار حالی که احساساتی را که باعث لرزش دست‌ساکت و پایش می‌شد سرکوب می‌کرد، دوباره صحبت کرد:
«هر چی بخوای‌معمولی بهت میدم، پس‌نهایت بیا همین‌جا تمومش کنیم.»
«عـ... علیاحضرت! نمیشه!»
کسی در‌توانسته مخالفت با سخنان‌دست او فریاد زد.
این پنگ ایمون بود‌یعنی که گردنش هنوز در میان‌معمولی بازوان موک گیونگ‌ون اسیر بود.
اگرچه با مرگ‌معمولی روبرو بود، نمی‌توانست‌نهایت فقط تماشاچی باشد.
«علیاحضرت! خاندان پنگ و اتحاد عدالت به هر‌بهتر قیمتی شده از شما در برابر انجمن آسمان‌همچین و زمین شرور محافظت می‌کنن! نباید قبول کنید...»
کرک!
«گه‌ک!»
پیش از آنکه بتواند حرفش‌تصور را تمام کند، گردن پنگ ایمون‌بمانند پیچید و به سمت اشتباه چرخید.
با آخرین جیغ،رفتن بدنش شل شد‌اما و فرو افتاد.
هر کسی‌توانسته می‌توانست بگوید که‌دست او مرده است.
«!!!!!!»
سکوت مرگباری‌رزمیکار بر باغ‌غیرقابل حاکم شد.
همه فکر می‌کردند از آنجایی که‌اما سو هوانگ‌گوی شکست را پذیرفته و‌معنایی تسلیم شده، دیگر مرگی رخ نخواهد داد.
اما پنگ ایمون،بودند دست چپ او،رفتن بیهوده کشته شد.
این شوکی‌کنترل فراتر از‌یعنی کلمات بود.
«نه...؟»
«چرا؟ چرا‌دست دستیار نزدیک سو‌شوند هوانگ‌گوی رو کشت؟»
حتی طرف انجمن آسمان و‌دست زمین نیز غافلگیر شده و‌همه در بهت فرو رفته بود.
اگرچه این روش افراطی بود، اما‌شکست چون سو هوانگ‌گوی اول تسلیم شده بود،کسانی فکر می‌کردند نیازی به قربانیان بیشتر نیست.
ولی چرا کار‌معمولی را تا این‌نهایت حد بالا کشید؟
در آن لحظه، سو هوانگ‌گوی که از شوک‌بهتر مرگ پنگ ایمون مات و مبهوت مانده بود، در‌اتفاقی حالی که رگ‌های گردنش متورم شده بود فریاد زد:
«چطور جرئت می‌کنی!»
«بحث جرئت نیست.»
«چی؟»
قریچ!
چشمان سو‌توانسته هوانگ‌گوی از‌مانع وحشت گرد شد.
دلیلش چیزی بود‌می‌کردند که درست جلوی‌شکست چشمانش اتفاق می‌افتاد.
قرچ، کرک!
صدای خرد شدن استخوان‌ها‌جان و پاره شدن گوشت‌بهتر پرده گوشش را آزرد.
چشمانش دیدند که‌بودند سر پنگ ایمون‌رفتن از بدنش کنده شد.
صحنه چنان بی‌رحمانه بود که‌اعتراف خشمی که وجودش را فرا گرفته‌تصور بود، بدون هیچ ردی ناپدید شد.
«این...
این مرد دیوونه‌ست...»
کرک! وژژژ!
موک گیونگ‌ون سر بریده پنگ ایمون‌شکست را روی میزی در آلاچیق که‌نهایت سو هوانگ‌گوی آنجا بود، پرتاب کرد.
تاپ! قل‌قل!
«آاااااااه!»
ندیمه‌های قصر که‌بودند در آن نزدیکی بودند‌جان از وحشت جیغ کشیدند.
در میان جیغ و لرزش‌اعتراف آن‌ها، سو هوانگ‌گوی تلوتلو خورد‌غیرقابل و نزدیک بود از هوش برود.
ذهن او با خیره شدن‌تصور به سر غلتان پنگ ایمون،ساکت کاملاً از دست رفته بود.
«آه... علیاحضرت!»
پت!
خواجه‌ای به نام یو بونگ که‌شکست درست جلوی آلاچیق ایستاده بود، با عجله‌کسانی جلو رفت تا او را نگه دارد.
یو بونگ با چهره‌ای تلخ، با‌نهایت لگد سر پنگ ایمون را از‌علیاحضرت روی میز به داخل برکه نزدیک انداخت.
«ارباب پنگ، متاسفم.»
شپلق!
سر پنگ‌کنترل ایمون در‌یعنی برکه فرو رفت.
همه تماشاگران‌رزمیکار مملو از شوک‌تصور و ترس بودند.
وقتی پنگ ایمون مرد، جنگجویان پر از خشم‌بهتر شدند، اما حالا ترس و وحشت بر آن‌ها‌همچین چیره شده بود و توان انجام کاری را نداشتند.
«روانی...»
اگرچه جان از تنش‌یعنی رخت بربسته بود، اما‌رزمیکار جدا کردن سرش بدین‌سان...
قساوت این عمل،معمولی زبان همگان را در‌کسانی کام قفل کرده بود.
در همین حین، موک گیونگ‌ون‌شوند خون را از دستانش لیسید‌می‌دانستند و لبخندی تلخ بر لب آورد.
با دیدن این‌بودند صحنه، لرزه بر‌رفتن ستون فقرات همگان افتاد.
چشیدن خون و‌می‌کردند آن‌گونه لبخند زدن... حقیقتاً‌برابر همچون روحی اهریمنی بود.
- تپ تپ تپ!
موک گیونگ‌ون‌دست گامی به‌جان پیش برداشت.
مسیرش به سمت کلاه‌مانع فرنگی‌ای بود که سئو هوانگ‌گوی‌اما در آن پناه گرفته بود.
سئو هوانگ‌گوی که از شدت‌اعتراف شوک در آستانه بیهوشی بود، با‌تصور دیدن این صحنه، وحشت‌زده فریاد کشید:
«جلوش رو بگیرید! متوقفش کنید!»
چهار جنگجو‌دست در نزدیکی کلاه‌شوند فرنگی ایستاده بودند.
اما هیچ‌کدام با‌بودند فرمان او از‌رفتن جای خود تکان نخوردند.
آن‌ها که پیشاپیش از‌یعنی ترس بر خود می‌لرزیدند،رزمیکار دیگر اختیاری بر بدن‌هایشان نداشتند.
اما همه این‌گونه نبودند.
«دستت به علیاحضرت نرسه!»
- پات!
جانگ سوگام از دونگ‌چانگ، که با تنفس‌برابر کمی انرژی بازیابی کرده بود، حمله‌ای تازه‌وفادار آغاز کرد تا موک گیونگ‌ون را متوقف سازد.
اما سئوپ‌رزمیکار چون سد‌غیرقابل راهش شد.
«هوی! کجا‌دست داری میری‌جان واسه خودت؟»
«بکش کنار!»
- پا پا پا پاک!
آن دو در همان‌جا،غیرقابل به اندازه دو حرکت با‌نتوانستند هم رد و بدل کردند.
در اصل، جانگ سوگام از نظر قدرت یک‌بهتر سر و گردن بالاتر بود، اما به دلیل جراحات‌اتفاقی ناشی از ضربه موک گیونگ‌ون، نبردشان برابر پیش می‌رفت.
'لعنتی.
این تازه‌کار...'
جانگ سوگام که صبرش لبریز شده‌نهایت بود، دستانش در هم گره خورد‌علیاحضرت و نتوانست خط دفاعی را بشکند.
ناگهان—
- پاک!
سئو هوانگ‌گوی، خواجه یو بونگ‌اعتراف را که زیر بازویش را گرفته‌تصور بود، هل داد و فریاد زد:
«جلوش رو‌رزمیکار بگیر! گفتم‌غیرقابل متوقفش کن!»
تحت فشار او، یو‌جان بونگ به جلو رانده شد،کسی بی‌آنکه بداند چه باید بکند.
او پیش‌تر دیده بود که‌دست موک گیونگ‌ون چگونه او را‌همه با یک حرکت شکست داد.
همچنین دیده بود که حتی اساتیدی‌شکست چون پنگ ایمون و جانگ سوگام نیز‌کسانی تاب مقاومت در برابر او را نداشتند.
چگونه ممکن‌رزمیکار بود بتواند او‌تصور را متوقف کند؟
'بدبخت شدیم.'
چشمان یو بونگ دیوانه‌وار می‌لرزید‌دست و به موک گیونگ‌ون که‌همه نزدیک می‌شد، خیره مانده بود.
تنها نیم‌لحظه پیش،می‌کردند همه چیز داشت‌شکست خوب پیش می‌رفت.
چطور همه‌رزمیکار چیز این‌گونه‌غیرقابل از هم پاشید؟
- تپ تپ تپ!
موک گیونگ‌ون‌توانسته درست به‌مانع مقابل او رسید.
یو بونگ‌کنترل در ذهنش‌یعنی تکرار می‌کرد:
«باید جلوش‌رزمیکار رو بگیرم.غیرقابل باید متوقفش کنم.»
حتی با دانستن نتیجه،جان چون سئو هوانگ‌گوی دستور‌بهتر داده بود، باید اطاعت می‌کرد.
ولی بدنش‌توانسته از فرمانش‌مانع سرپیچی می‌کرد.
زمانی که نگاهشان در هم‌اعتراف گره خورد، فشار خردکننده باعث شد‌تصور بی‌آنکه بخواهد، سرش را پایین بیندازد.
- ووش!
موک گیونگ‌ون از‌رفتن کنارش گذشت، گویی‌اما کسی آنجا حضور نداشت.
این یک تحقیر تمام‌عیار بود.
با این حال، یو بونگ‌اعتراف برای همان لحظه کوتاهی که‌غیرقابل احساس آسودگی کرد، حس حقارت داشت.
- تپ!
موک گیونگ‌ون درست‌رفتن سه قدم مانده به‌همه سئو هوانگ‌گوی متوقف شد.
- لرز... لرز!
با دیدن موک گیونگ‌ون در آن‌شکست فاصله نزدیک، پاهایش سست شد، گویی‌نهایت هر لحظه ممکن بود فرو بریزد.
از نمای نزدیک، زیبایی موک‌تصور گیونگ‌ون خیره‌کننده بود، اما او‌ساکت قادر به دیدن آن نبود.
تنها خون روی دستان‌جان موک گیونگ‌ون چشمان او‌بهتر را تسخیر کرده بود.
'اوه...'
از شدت انزجار،می‌کردند حالت تهوع به‌شکست او دست داد.
اشک‌ها تهدید به ریختن‌غیرقابل می‌کردند، اما به سختی‌وفادار آن‌ها را عقب نگه داشت.
موک گیونگ‌ون‌دست لب به‌جان سخن گشود:
«شکم سیر، حافظه‌بودند و احساس گرسنگی‌رفتن رو کند می‌کنه.»
«... منظورت چیه؟»
«البته، این طبیعیه. انسان‌ها ساده‌تر از‌نهایت اونی هستن که فکر می‌کنی و‌علیاحضرت به راحتی چنین خاطراتی رو فراموش می‌کنن.»
«...»
«واسه همین، من فقط یه‌دست مثال مناسب زدم تا اون‌همه احساسات فراموش‌شده رو به یادت بیارم.»
به محض پایان‌می‌کردند حرفش، موک گیونگ‌ون‌شکست دستش را دراز کرد.
«هیک!»
سئو هوانگ‌گوی خود‌رفتن را جمع کرد و‌همه چشمانش را محکم بست.
آیا واقعاً قصد‌بودند داشت به او‌رفتن هم آسیب برساند؟
- ووش!
اما موک گیونگ‌ون به آرامی‌تصور موهای آشفته او را کنار‌ساکت زد و با لحنی نرم گفت:
«علیاحضرت، می‌دونی‌دست اون احساسات‌جان گمشده چی هستن؟»
«...»
با این سؤال،می‌کردند او لرزید و با‌برابر احتیاط چشمانش را گشود.
در نگاهش، چهره موک‌غیرقابل گیونگ‌ون پدیدار شد که مملو‌نتوانستند از چیزی جز "سوءنیت" نبود.
با دیدن‌دست آن چهره،جان لرزشش متوقف نمی‌شد.
او پیش از این‌مانع احساسات نگاه‌های بسیاری را‌شوند بر خود حس کرده بود.
اما این اولین‌می‌کردند بار بود که‌شکست چنین چیزی می‌دید.
چطور ممکن بود‌معمولی یک انسان تنها از‌کسانی خباثت پر شده باشد؟
این او را می‌ترساند.
«ل-لطفاً... بهم رحم کن.»
سرانجام، ناتوان از‌می‌کردند غلبه بر ترس،شکست به التماس افتاد.
موک گیونگ‌ون لبخندی محو زد.
«ترس، استیصال، حسرت... خوبه.جان به نظر میاد اون احساسات‌کسی گمشده بالاخره دارن پر میشن.»
'!؟'
با این‌کنترل حرف، او‌یعنی متوجه شد.
مرگ دستیارش‌رزمیکار پنگ ایمون،غیرقابل قساوت کندن سرش...
تمام این اعمال برای این بود که‌همه حس ترس را به بانو سئو هوانگ‌گوی‌چطور مغرور یادآوری کند و در وجودش حک نماید.
'فقط... فقط‌توانسته به خاطر‌مانع همین دلیل...'
اما حتی با‌می‌کردند دانستن این موضوع،شکست چیزی تغییر نمی‌کرد.
وقتی این ترس‌معمولی حک می‌شد، به‌نهایت آسانی محو نمی‌گشت.
برای رهایی از‌رفتن این اسارت، تنها‌اما دو راه وجود داشت.
یا کشتن مردی که این‌دست حس را در او حک‌همه کرده بود، یا مرگ خودش.
'ولی من‌کنترل چطور می‌تونم این‌اعتراف مرد رو بکشم؟'
ناگهان، چیزی‌رزمیکار به ذهنش‌غیرقابل خطور کرد.
[علیاحضرت! خاندان پنگ و اتحاد عدالت به‌همه هر قیمتی شده شما رو در برابر‌چطور انجمن شرور آسمان و زمین محافظت خواهند کرد!]
این حرفی بود‌بودند که پنگ ایمون پیش‌جان از مرگ زده بود.
درسته.
پنگ ایمون از خاندان‌غیرقابل پنگ هبی بود و‌وفادار به اتحاد عدالت تعلق داشت.
اتحاد عدالت گروهی از قهرمانان‌شوند رزمی درستکار بودند که با انجمن‌واقعاً شرور آسمان و زمین مخالفت می‌کردند.
اگر از مرگ‌بودند پنگ ایمون باخبر‌رفتن می‌شدند، هرگز ساکت نمی‌نشستند.
- قروچ!
دندان‌هایش را به هم سایید.
فقط کمی دیگر.
تحمل این لحظه‌بودند ترس و تحقیر،رفتن و قطعاً انتقام...
- بوم!
در همان لحظه، دروازه بسته‌تصور باغ توسط چیزی درهم کوبیده‌ساکت شد و به جلو افتاد.
چشمان همه‌دست به آن‌جان سمت برگشت.
'نکنه؟'
آیا بالاخره اساتید و‌یعنی سربازان خاندان پنگ که‌رزمیکار مدت‌ها منتظرشان بودند، رسیده بودند؟
اما جانگ سوگام از‌غیرقابل دونگ‌چانگ، که به دروازه افتاده‌نتوانستند نگاه می‌کرد، حال خوشی نداشت.
دلیلش این بود‌رفتن که تقریباً هیچ‌اما اثری از کسی نبود.
اگر صدها سرباز و‌مانع استاد خاندان پنگ رسیده بودند،اما باید نشانه‌های زیادی وجود می‌داشت.
چیزی عجیب بود.
سپس شخصی‌رزمیکار از میان دروازه‌تصور افتاده ظاهر شد.
او—
«ارباب پنگ!»
او پنگ سئوک‌یم، برادر‌یعنی کوچکتر پنگ ایمون و استادی‌معمولی از خاندان پنگ هبی بود.
چهره جنگجویان با‌معمولی تصور اینکه نیروی‌نهایت کمکی رسیده، روشن شد.
اما چیزی جور در نمی‌آمد.
لباس‌های پنگ سئوک‌یم به رنگ سرخ درآمده‌جان بود و در دستش شمشیری عجیب با نشان‌هایی‌معنایی ناآشنا قرار داشت که غرق در خون بود.
- چک چک!
آیا بیرون کمینی از‌غیرقابل سوی انجمن آسمان و‌وفادار زمین رخ داده بود؟
وگرنه چطور ممکن‌رفتن بود او این‌گونه‌اما تنها ظاهر شود؟
در حالی که همه در‌دست حیرت بودند، چشمان پنگ سئوک‌یم در‌بهتر حین نگاه به اطراف سوسو می‌زد.
سپس، با دیدن سئو هوانگ‌گوی‌اعتراف در کلاه فرنگی، لبانش را‌غیرقابل به لبخندی تلخ کج کرد.
جانگ سوگام فریاد زد:
«ارباب پنگ،دست بیرون چه‌جان خبر شده...؟»
«خفه شو، خواجه حرومزاده.»
'!؟'
با فریاد‌رزمیکار او، چهره جانگ‌تصور سوگام خشک شد.
او می‌خواست بپرسد‌رفتن بیرون چه شده،اما اما ناگهان فحش شنید.
گیج و مبهوت، تماشا کرد که پنگ‌جان سئوک‌یم به شکلی غیرمنتظره رو به سئو‌واقعاً هوانگ‌گوی در کلاه فرنگی کرد و گفت:
«هه هه هه. علیاحضرت،یعنی آماده‌ای امشب تو بغل‌رزمیکار این مرد جیغ بکشی؟»
'!!!!!!'