چپتر 204: کارما (۱)
0هوهوووو!
باران سیل‌آسا از آسمان فرو می‌ریخت و زمین و زمان را‌ارباب در خود غرق می‌کرد. سئوپ چون، کاپیتان گارد سوم انجمن آسمان‌روی و زمین، با کلافگی زبانش را به نشانه نارضایتی تکان داد.
«چرا بارون کنار رودخونه سنگین‌تره؟»
با این وضعیت، حتی اگر قایقی‌سمت به اندازه کافی بزرگ هم پیدا می‌کردند،متوجه عبور از رودخانه غیرممکن به نظر می‌رسید.
وقتی از تپه‌ای مرتفع بالا‌چیه رفتند، امواج خروشان رودخانه را‌روستایی دیدند که نگرانی‌شان را عمیق‌تر کرد.
درست در همان‌زمانی لحظه، تنها عمارت موجود‌تابلویی در روستا نمایان شد.
در مقایسه با عمارت‌های باشکوه درون دیوارهای انجمن آسمان‌روستا و زمین، این خانه محقر به نظر می‌رسید، اما برای‌برای یک روستای کوچک ساحلی، مشخصاً متعلق به فردی ثروتمند بود.
مونگ مویاک‌اول عمارت را برانداز‌پیش‌قدم کرد و گفت:
«به نظر‌هوا میاد آدمای زیادی‌خدم اون تو باشن.»
موک گیونگ‌ون‌متوجه به نشانه تأیید‌ابرویش سر تکان داد.
در واقع، نشانه‌های حیات از پشت‌ابرویش دروازه‌های بسته حس می‌شد و حتی دودی‌معمولی از میان کاشی‌های سقف به هوا برمی‌خاست.
«احتمالاً خدم‌همان و حشم باشن.عمارت اول بریم داخل.»
سئوپ چون پیش‌قدم‌برمی‌خاست شد و به‌حشم سمت دروازه اصلی رفت.
درست زمانی که می‌خواست در بزند،انداخت متوجه تابلویی شد که کنار دروازه‌معمولی آویزان بود و ابرویش را بالا انداخت.
«ارباب.»
«چیه؟»
«به نظر میاد صاحب‌احتمالاً این عمارت فقط یه‌بریم زمین‌دار معمولی روستایی نیست.»
«اگه معمولی نیست، پس چیه؟»
«اینجا رو ببینید.»
روی تابلویی که سئوپ‌تنها چون به آن اشاره‌نمایان می‌کرد، نوشته شده بود:
[کارگزار شایسته درجه چهار پیونگ‌نان]
«کارگزار شایسته درجه چهار پیونگ‌نان؟»
همان‌طور که موک گیونگ‌ون متن را‌ابرویش با صدای بلند می‌خواند، مونگ مویاک‌زمین‌دار که جلوتر آمده بود، اخم کرد.
«به نظر می‌رسه صاحب این‌عمارت عمارت یه مقام رسمی بوده‌عمارت‌های که خدمات برجسته‌ای انجام داده.»
«یه مقام رسمی؟»
«بله. با توجه به اینکه تابلو‌انداخت درست کنار دروازه آویزان شده، ممکنه بعد‌روستایی از کسب افتخار، اینجا بازنشسته شده باشه.»
«نچ. این دیگه چه روزیه؟»
سئوپ چون دوباره‌لحظه با نارضایتی زبانش را‌روستا به سقف دهانش چسباند.
آن‌ها قبلاً در مسافرخانه با افرادی‌حشم برخورد کرده بودند که احتمالاً به‌دروازه دولت یا کاخ امپراتوری متصل بودند.
حالا حتی صاحب این‌آویزان عمارت هم یک مقام‌چیه سابق از آب درآمده بود.
چه تصادف عجیبی.
برخلاف آن‌همان دو، موک گیونگ‌ون‌عمارت خونسرد باقی ماند.
«حالا چه فرقی می‌کنه که مقام رسمی‌اول بوده یا نه؟ ما فقط باید یه‌رفت قایق قرض بگیریم تا از رودخونه رد شیم.»
«خب... راست می‌گید.»
سئوپ چون‌بزند چاره‌ای جز‌تابلویی پذیرفتن نداشت.
با این حال، موقعیت‌تنها به‌طور عجیبی مشکوک و‌نمایان تصادفی به نظر می‌رسید.
با این فکر، سئوپ‌احتمالاً چون کوبه در را‌بریم گرفت و بر دروازه کوبید.
کوب! کوب!
باران آن‌قدر شدید‌متوجه بود که هیچ پاسخی‌انداخت از داخل شنیده نشد.
سئوپ چون صدایش‌لحظه را بالا برد‌موجود و دوباره در زد.
«کسی خونه نیست؟»
کوب! کوب!
پس از چندین بار‌تابلویی در زدن، بالاخره دروازه‌ارباب با صدای جیرجیر باز شد.
جییییر!
زنی حدوداً بیست و پنج ساله، در‌اول حالی که چتری از کاغذ روغنی در دست‌زمانی داشت، به همراه دو مرد تنومند ظاهر شد.
چشمان موک گیونگ‌ون‌تابلویی با دیدن آن‌ها‌انداخت از علاقه برق زد.
«هوم.»
به نظر نمی‌رسید او صاحب قایقی‌موجود باشد که صاحب مسافرخانه حرفش را‌درون زده بود، اما احتمالاً از بستگانش بود.
هم صاحب مسافرخانه و هم پیرمردی‌حشم به نام بئوم گفته بودند که‌دروازه صاحب قایق در آستانه مرگ است.
چهره زن تکیده بود، رنگ و‌انداخت رویش تیره و خالی از انرژی به‌روستایی نظر می‌رسید؛ شاید دختر صاحب قایق بود.
«مسافران، چی شده‌متوجه که این وقت‌ابرویش شب به اینجا اومدید؟»
«بخشید مزاحم شدیم،لحظه ولی میشه ارباب‌موجود عمارت رو ببینیم؟»
«......»
زن در‌متوجه برابر سوال سئوپ‌ابرویش چون ساکت ماند.
در عوض، نگاهی به‌تابلویی سلاح‌های بسته شده به‌ارباب کمر او انداخت و پرسید:
«رک حرف می‌زنم، شما فقط مسافرید که می‌خواید‌موجود از رودخونه رد شید؟ یا واسه اون درخواستی‌خانه اومدید که "سوک سام‌جانگ" توی بخش مجاور پخش کرده؟»
سئوپ چون‌اول ابروهایش را‌داخل در هم کشید.
سوالش عجیب بود.
پرسیدن اینکه آیا مسافر هستند‌بزند منطقی بود، اما این "درخواست" که‌ارباب از آن حرف می‌زد چه بود؟
درخواست (یا عریضه)درست طبق تعریف، یک تقاضای‌عمارت کتبی برای کمک بود.
سئوپ چون که گیج شده‌پیش‌قدم بود، داشت دهان باز می‌کرد بگوید‌می‌خواست فقط در حال عبور هستند که...
«ما واسه اون درخواست اومدیم.»
موک گیونگ‌ون‌رفت ناگهان وسط‌می‌خواست حرف پرید.
«ارباب؟»
سئوپ چون‌اول با تعجب به‌پیش‌قدم او نگاه کرد.
هدف آن‌ها‌ابرویش صرفاً قرض گرفتن‌چیه یک قایق بود.
چرا باید ادعا می‌کردند برای درخواستی‌متوجه آمده‌اند که هیچ چیز از آن‌چیه نمی‌دانستند؟ اگر بیشتر سین‌جیم می‌کردند چه؟
«آه...»
لب‌های زن‌اول لرزید و‌داخل چشمانش سرخ شد.
«ها؟»
واکنش او‌رفت سئوپ چون‌می‌خواست را گیج کرد.
مگر نباید مشکوک می‌شد؟
در عوض، زن دستانش را در‌سمت هم قفل کرد و تعظیم عمیقی‌بزند نمود، صدایش از شدت احساسات گرفته بود.
«ممنونم. واقعاً ممنونم که اومدید.»
«؟!»
واکنش او شبیه کسی‌همان بود که با ناامیدی‌موجود به هر ریسمانی چنگ می‌زند.
چه اتفاقی افتاده‌بریم بود که باعث‌سمت چنین واکنشی می‌شد؟
در حالی که سئوپ‌ارباب چون مبهوت مانده بود،زمین‌دار موک گیونگ‌ون با خونسردی پرسید:
«ما به خاطر اون‌آویزان درخواست اومدیم، ولی میشه‌چیه اول ارباب خونه رو ببینیم؟»
«آهان!»
حالا سئوپ چون متوجه شد.
زن وقتی پرسید‌برمی‌خاست آیا مسافر معمولی‌حشم هستند، حالت تدافعی داشت.
به جای اینکه هدفشان را مستقیم بگویند، این‌چیه روش غیرمستقیم برای سنجیدن اینکه آیا ارباب عمارت اصلاً‌ببینید توانایی هدایت قایق را دارد یا نه، بهتر بود.
زن آه‌بزند عمیقی کشید‌تابلویی و پاسخ داد:
«میتونم وضعیت پدرم رو نشونتون بدم، ولی‌عمارت اون الان مدتیه که عقلش سر جاش‌درون نیست. همه اینا... باید تقاص اون روز باشه.»
«پس واقعیت داره؟»
سئوپ چون نگاه نگرانش را با‌صاحب مونگ مویاک رد و بدل کرد؛اگه او هم مضطرب به نظر می‌رسید.
اگر نمی‌توانستند هرچه زودتر از‌بزند رودخانه عبور کنند، ممکن بود‌انداخت قرار ملاقات را از دست بدهند.
در همین حین،درست موک گیونگ‌ون مجذوب‌تنها چیز دیگری شده بود.
نگاه او به زن‌داخل نبود، بلکه به آن‌اصلی سوی دروازه دوخته شده بود.
«داره تکون می‌خوره.»
انرژی کینه‌توز و‌زمانی لرزه‌آوری از اعماق عمارت‌تابلویی به بیرون نشت می‌کرد.
هاله‌ای سرد و شوم.
تمام عمارت زیر سنگینی این‌پیش‌قدم هاله‌ی خفقان‌آور، همچون کشتی‌ای در‌زمانی حال غرق شدن به نظر می‌رسید.
[ارباب این خونه‌انداخت توسط یه روح‌صاحب آب تسخیر شده.]
'پس منظورش این بود.'
حرف‌های صاحب‌کرد مسافرخانه تنها‌همان شایعه نبود.
با این حال، آنچه عجیب می‌نمود این‌دروازه بود که این انرژی شوم تنها پس‌تابلویی از گشوده شدن دروازه قابل تشخیص گشت.
گویی کسی به‌طور مصنوعی آن‌چیه را سرکوب کرده بود؛ درست‌روستایی مانند صخره‌های دره خون و اجساد.
'اوه؟'
نگاه موک گیونگ‌ون بر شش‌لحظه طلسم که با دقت در‌نمایان درزهای دروازه چسبانده شده بودند، نشست.
او بی‌درنگ آن‌ها را شناخت.
'مهر شش‌ضلعی چهار جهت.'
هر کس آن‌ها‌زمانی را نصب کرده‌متوجه بود، تازه‌کار نبود.
طلسم‌ها انرژی‌کرد نفرین قدرتمندی‌همان ساطع می‌کردند.
'تازه هستن.'
پس از جذب انرژی شیطانی پادشاه ده‌فقط چشم و سه چشم، قدرت نفرین موک‌ببینید گیونگ‌ون به سطحی تقریباً بی‌همتا رسیده بود.
تنها با حس کردن‌می‌خواست انرژی، او می‌توانست حدوداً زمان‌ابرویش نصب طلسم‌ها را تخمین بزند.
«می‌بینم که‌کرد یه جنگیر ماهر‌لحظه اینجا بوده، نه؟»
چشمان زن گرد شد.
«از کجا فهمیدید؟»
«کار طلسمش عالیه. حتماً روی‌بزند دروازه پشتی و دیوارهای شرقی‌انداخت و غربی هم مهر زده، درسته؟»
«آره! دقیقاً! اونا زیر لبه‌های‌لحظه بام پنهان شدن، پس شما‌نمایان چطور... نکنه شما هم جنگیرید؟»
او این پرسش را مطرح‌پیش‌قدم کرد زیرا موک گیونگ‌ون ردای‌زمانی سنتی جن‌گیران را بر تن نداشت.
او لبخندی محو زد.
«مهارت‌های من ناچیزه،زمانی ولی زیر دست یه‌تابلویی استاد مشهور درس خوندم.»
'ناچیز؟'
سئوپ چون و‌بریم مونگ مویاک در‌سمت دل پوزخند زدند.
آن مرد می‌توانست با هنرهای‌چیه عرفانی‌اش اندام‌های قطع‌شده را دوباره‌روستایی وصل کند؛ این کجایش «ناچیز» بود؟
چه تواضع غیرضروری‌ای.
زن که از‌درست همه‌جا بی‌خبر بود،تنها با سپاسگزاری تعظیم کرد.
«اینکه تو این طوفان‌داخل و این وقت شب‌اصلی این‌همه راه اومدید... واقعاً ممنونیم.»
«حرفش رو‌ابرویش نزنید. ولی‌ارباب باید همین‌جا وایسیم؟»
«اوه! چقدر‌رفت بی‌فکرم. لطفاً،می‌خواست بفرمایید داخل.»
او آن‌ها را به داخل عمارت‌تنها راهنمایی کرد و خود را وو‌عمارت‌های هیانگ، دختر ارشد خانواده معرفی نمود.
برخوردش دوستانه باقی ماند، احتمالاً‌پیش‌قدم بدین سبب که آن‌ها ادعا کرده‌می‌خواست بودند به درخواست کمک پاسخ داده‌اند.
با این حال، دو محافظ‌چیه تنومند چندان خوش‌آمدگو نبودند و‌روستایی با بدگمانی به آنان می‌نگریستند.
چونگ‌ریونگ اظهار داشت:
-اون فانی‌ها انگار ناراضی‌ن.
-همین‌طوره.
-عضلاتشون چشم‌گیره، ولی گام‌برداشتنشون‌ارباب ناشیانه‌ست. هنرهای رزمی کار‌زمین‌دار کردن، نه تکنیک‌های درونی.
-آره، تهذیب انرژی درونی ندارن.
-شاید سرباز بودن.
-سرباز؟
-نگاه کن.ابرویش حتی ناخودآگاه‌ارباب هم قدم‌هاشون هماهنگه.
آن دو مرد در هماهنگی‌بزند کامل گام برمی‌داشتند و قدم‌هایشان‌انداخت به‌طور غیرطبیعی‌ای با یکدیگر منطبق بود.
-با این حساب،درست ارباب عمارت احتمالاً‌تنها افسر نظامی بوده.
-آها.
موک گیونگ‌ون سر تکان داد.
عنوان روی لوح، «خادم شایسته‌ای که بلا‌تابلویی را فرونشاند»، می‌توانست بدان معنا باشد که‌فقط مالک عمارت شورش‌هایی را سرکوب کرده است.
با وجود محافظانی شبیه به‌لحظه سربازان، احتمال اینکه او افسری‌نمایان بازنشسته باشد، بسیار بالا بود.
سئوپ چون‌اول جلو رفت‌داخل و زمزمه کرد:
«ارباب، قصد‌ابرویش دارید به ارباب‌چیه عمارت کمک کنید؟»
«ما یه قایق لازم داریم.»
اگر مرد سالم‌درست بود، می‌توانستند او‌تنها را مجبور کنند.
اما در وضعیت کنونی‌اش...
«ولی...»
«بذار اول بررسی‌زمانی کنیم. ببینیم واقعاً یه‌تابلویی اتصال بدخیمه یا نه.»
«ها؟»
سئوپ چون گیج شده بود.
آیا موک گیونگ‌ون قصد داشت از‌صاحب هنرهایش برای درمان مرد محتضر استفاده‌اگه کند؟ یا منظورش چیز دیگری بود؟
سئوپ چون با احتیاط پرسید:
«منظورتون از "اتصال بدخیم" چیه؟»
«شاید یه‌اول روح کینه‌توز‌داخل یا اهریمن طیفی.»
«......»
این تنها‌رفت او را‌می‌خواست بیشتر گیج کرد.
ارواح کینه‌توز‌کرد و شیاطین موضوعات‌لحظه افسانه‌های عامیانه بودند.
چرا اربابش این‌گونه سخن می‌گفت؟
جلوتر، وو هیانگ گفت:
«بقیه نیکوکارانی که به درخواست کمک‌متوجه پاسخ دادن، دارن از تالار اصلی‌چیه که پدرم اونجا استراحت می‌کنه محافظت می‌کنن.»
«تالار اصلی؟»
«بله. جنگیر‌اول لی مون‌هه گفت‌پیش‌قدم امشب لحظه بحرانیه...»
موک گیونگ‌ون سر تکان داد.
هرچه به تالار اصلی‌می‌خواست نزدیک‌تر می‌شدند، انرژی شوم‌آویزان بیشتر می‌خروشید و شدت می‌یافت.
این یک تسخیر جزئی نبود.
«آه! یکی اونجاست.»
وو هیانگ به‌انداخت سمت ورودی تالار‌صاحب اصلی اشاره کرد.
چشمان موک گیونگ‌ون درخشید.
'همم؟'
زیر لبه‌های کاشی‌کاری شده بام، مردی‌سمت به دیوار تکیه داده و کدویی‌بزند را به سمت لبانش کج کرده بود.
قدبلند نبود، اما عضلات‌ارباب برجسته‌اش او را دو برابر‌معمولی یک مرد معمولی نشان می‌داد.
نکته‌ی چشم‌گیرتر، سرِ تقریباً‌می‌خواست تراشیده و تسبیح مهره‌شکسته‌ای‌آویزان بود که دور گردنش داشت.
'یه راهب؟'
پوشش او چنین نشان‌داخل می‌داد، اما حسی شبیه به‌رفت یک راهب شیطانی ساطع می‌کرد.
سئوپ چون زیر لب گفت:
«به‌به. اون‌رفت اینجا چه‌می‌خواست غلطی می‌کنه؟»
«می‌شناسیش؟»
مونگ مویاک‌اول به جایش‌داخل پاسخ داد:
«اون جا‌ابرویش گوم‌جونگ، راهب‌ارباب مشت‌زن سرکوب‌گر اهریمنه.»
«راهب مشت‌زن سرکوب‌گر اهریمن؟»
لقب عجیبی بود.
«سرکوب اهریمن» اصطلاحی بود که‌پیش‌قدم اغلب با معبد شائولین، مهد‌زمانی هنرهای رزمی ارتدوکس، مرتبط می‌شد.
به راهبان شائولین که هم بر‌صاحب آموزه‌های بودایی و هم بر هنرهای رزمی‌اینجا تسلط داشتند، گاهی چنین عناوینی اعطا می‌شد.
با این حال، این مرد هاله‌ای خشن‌تابلویی و خون‌آلود از خود ساطع می‌کرد که‌فقط فرسنگ‌ها با وقار یک جنگجوی بودایی فاصله داشت.
سردرگمی موک‌کرد گیونگ‌ون به‌زودی‌همان برطرف شد.
«اون یه راهب مرتده.»
«مرتد؟»
«آره.»
راهب مرتد کسی بود‌همان که عهدهای رهبانیت را‌موجود شکسته و اخراج شده بود.
موک گیونگ‌ون‌اول به نشانه فهمیدن‌پیش‌قدم سر تکان داد.
«آها. حدس‌ابرویش می‌زنم قانون منع‌چیه کشتار رو شکسته.»
نخستین اصل بودیسم گرفتن‌می‌خواست جان را ممنوع می‌کرد؛آویزان حتی برای راهبان شائولین.
ولی مونگ مویاک‌درست سرش را به‌تنها نفی تکان داد.
«نه. اون‌اول بخاطر زیاده‌روی تو‌پیش‌قدم مشروب اخراج شده.»
'!؟'
<پایان چپتر ۵۸: کارما (۱)>