چپتر 488: شمشیر متعال (۲)
0«حالا که همه خودشون رو‌بیرون نشون دادن، می‌تونم درست و‌سهمگینی حسابی دست به کار بشم.»
«!؟»
«درست و‌شکافت حسابی؟ داری‌خطی چه جفنگیاتی می‌بافی...»
— هووووش!
هنگامی که موک گیونگ‌ون با‌بیرون آرایش شمشیر خود، روح شمشیر‌سهمگینی اهریمنیِ سرکش را ترسیم نمود،
— ششششش!
روح شمشیر‌شکافت تماماً به‌خطی رنگ سیاه درآمد.
— لرزش!
«این دیگه...»
با احساس تاریکیِ مغاک‌گونه‌ای که از شمشیر ساطع می‌شد، پادشاه قدرت بزرگ که با‌می‌توانست ستون فقرات موک گان درآمیخته بود، ناگهان لرزه‌ای بر اندامش افتاد. گویی شری شوم‌سوسو را احساس کرده باشد، دهان گشود تا تندبادی وحشی را با غرش بیرون دهد.
— کروووووآااار!
با فشار هوای سهمگینی که‌گشت از دهانش بیرون زد، انرژی خروشان‌نظاره‌گر به سمت موک گیونگ‌ون یورش برد.
او و رهبران رزمیکار سه نیروی بزرگ که‌فشار در آنجا گرد آمده بودند، غافلگیر شدند و نمی‌دانستند‌رهبران چگونه باید با این باد وحشیِ ناگهانی مقابله کنند.
در همان لحظه، موک‌رویای گیونگ‌ون شمشیرش را بر‌همین دل آن طوفان کوبید.
— چاک!
تیزیِ برنده، فضا را شکافت.
بی‌درنگ، خطی سیاه در دل خلأ‌دهد پدیدار گشت و آن باد وحشی‌انرژی را به تمیزی به دو نیم کرد.
«!!!!!!»
اساتید سه نیروی بزرگ که از‌پدیدار پشت‌سر نظاره‌گر صحنه بودند، مات و‌پشت‌سر مبهوت ماندند و کلمات در گلویشان خشکید.
«آاااه!»
آن دیگر‌تندبادی چه جور‌غرش شمشیری بود؟
هر تهذیب‌گر شمشیری، رویای شمشیر ایده‌آل را در سر می‌پروراند، اما‌چیز شمشیری که موک گیونگ‌ون همین حالا به کار گرفت، نزدیک‌ترین چیز‌اوما به کمال بود که یک نفر می‌توانست به آن دست یابد.
«اون یارو...»
درخشش سرخ در چشم سوم موک گان،نیم که با اوما، پادشاه قدرت بزرگ ادغام‌مبهوت شده بود، مانند شمعی لرزان سوسو می‌زد.
گرچه آن تندبادِ انرژی شیطانی را با عجله و به خاطر حس‌انرژی شومی که از آن پسر گرفته بود پرتاب کرد، اما اینکه او‌غافلگیر توانست در یک چشم بر هم زدن آن را با شمشیرش بشکافد...
حتی با وجود شمشیر‌رویای عظیم بی‌شکل، دفاع در‌همین برابر آن تندباد دشوار بود.
پس در حقیقت،بی‌درنگ او هنوز تمام زورش‌گشت را نشان نداده بود؟
برای لحظه‌ای،خطی ذهن موک‌پدیدار گان آشفته شد.
اینکه حتی وقتی نیازی به خویشتن‌داری‌دهد نیست، همه چیز را رو نمی‌کند...انرژی یعنی هدف اصلی‌اش من نبودم، بلکه...
— سسسسک!
چشمان موک گان به‌خطی سمت پادشاه آسمانی طلایی چرخید‌نیم که در آسمان شناور بود.
با دیدن اینکه لب‌های پادشاه‌گشت آسمانی طلایی به لبخندی کج شده‌نظاره‌گر است، نگاهش بیش از پیش لرزید.
چنین موجودی که به ندرت احساساتش را بروز می‌داد -سهمگینی چرا که به تمام موجودات زنده، حتی قبیله آسمانی خودش‌آنجا با دیده تحقیر می‌نگریست - اکنون چهره‌ای سرشار از شعف داشت.
آیا او از دیدن‌رویای آن شمشیر هیچ احساس‌همین خطر یا احتیاطی نکرد؟
حدسش درست بود.
پادشاه آسمانی طلایی حتی‌پدیدار ذره‌ای نسبت به شمشیر‌کرد موک گیونگ‌ون احساس خطر نمی‌کرد.
برعکس،
— اوه-اوه!
او به یاد دردی‌خطی افتاد که در هسته‌ی‌تمیزی وجودش حک شده بود.
خدای مطلقی که تمام موجودات را‌تمیزی به کرنش وامی‌داشت... تنها کسی که تاکنون‌مات طعم درد را به او چشانده بود.
او باور نداشت که آن موجود‌دهد تمام قدرتش را از دست داده‌انرژی و از قلمروهای انسانی ناپدید شده باشد.
از این رو، وقتش‌رویای را صرف جستجوی او‌همین با چشمانش کرده بود.
و قضاوتش‌شکافت درست از‌خطی آب درآمد.
آن مرد زنده بود.
— هاهاهاهاهاهاهاها!
پادشاه آسمانی‌شمشیری طلایی زیر‌رویای خنده زد.
سرش را عقب برد و‌خلأ در حالی که چشمانش پر‌کرد از تمسخر بود، قهقهه می‌زد.
البته، او همیشه‌خلأ فکر می‌کرد که‌تمیزی او زنده است.
ولی دلیل اینکه تا الان نتوانسته بود‌کروووووآااار پیدایش کند... ممکن بود به این خاطر‌سمت باشد که او تبدیل به انسان شده است؟
«تنها موجودی که می‌تونست از نظر‌می‌پروراند قدرت با من کل بندازه، حالا‌کمال یه فانی حقیره که به زور زنده‌ست.»
«کجای این ماجرا سرگرم‌کننده‌ست؟ هاهاهاهاها!»
حتی نگرانی خودش مبنی برگشت اینکه شاید کورسوی امیدی وجود داشته‌نظاره‌گر باشد، اکنون خنده‌دار به نظر می‌رسید.
دنبال کردن یک موجود زنده که برای‌کروووووآااار بقا دست و پا می‌زند، صرفاً برای‌سمت حذف خطر احتمالی در آینده، کاری بیهوده بود.
پس از مدتی خندیدن،رویای لبخند به کلی از چهره‌گرفت پادشاه آسمانی طلایی محو شد.
با نگاهی بی‌تفاوت که‌خطی نشان از ملال داشت،تمیزی دستش را بالا برد.
در آن لحظه،
— وووووونگ!
دستبند پرزرق‌وبرق طلایی روی مچ راستش‌می‌پروراند خودبه‌خود شناور شد و به حلقه‌ای طلایی‌نفر و درخشان بدل گشت که گسترش می‌یافت.
با دیدن این‌بی‌درنگ صحنه، موک گیونگ‌ون‌پدیدار با عجله فریاد زد:
«چشماتون رو ببندین!»
غرشی سهمگین همچون بانگ شیر.
با این حال، پادشاه‌رویای آسمانی طلایی لبخندی زد، گویی‌گرفت دیگر خیلی دیر شده بود.
از حلقه طلایی عظیم، نور‌خلأ چندرنگ درخشانی بیرون ریخت که‌کرد به شکلی بی‌همتا خیره‌کننده بود.
درخشش چنان شدید بود‌پدیدار که نگاه هر کسی را‌اساتید ناخودآگاه به خود جلب می‌کرد.
سپس،
— کروووووآر!
— کووووو!
— کاکاکاکاکا!
شیاطین طیفی که در معرض نور‌دهد قرار گرفته بودند، وحشیانه زوزه کشیدند،انرژی گویی توسط چیزی مسخ شده باشند.
اگر فقط زوزه کشیدن بود، مشکلی پیش نمی‌آمد،همین اما دیری نپایید که بدن‌هایشان شروع به تورم‌اون کرد و به اشکالی درنده‌تر تغییر ماهیت دادند.
— قرچ! گررر-گررر!
— گلوپ-گلوپ!
به نظر‌تندبادی می‌رسید در‌غرش حال تکامل بودند.
بسیار بزرگتر شدند، پنجه‌هایشان تیزتر و ضخیم‌تر‌اما شد و درنده‌خویی‌شان چند برابر گشت؛ این‌می‌توانست شیاطین طیفی حالا بسیار خطرناک‌تر شده بودند.
این پدیده تنها‌بی‌درنگ بر شیاطین طیفیِ‌پدیدار سطح پایین اثر نگذاشت.
یالِ «پادشاه ساتا»، یکی از شش شیطان،نیم همچون قله‌های کوه چاقو تیز شد و‌مبهوت عضلاتش چنان متورم گشت که جثه‌اش بزرگتر شد.
— کرووواااار!
به همین ترتیب، بال‌های سفید و خالص «پادشاه شیطان پنگ سفید»، یکی‌کمال دیگر از شش شیطان، به رنگ قرمز تیره درآمد و بدنش اکنون‌شده سرشار از تنشی ناسازگار بود و انرژی شیطانی‌اش به سرعت اوج می‌گرفت.
— کوکوکوکوکو!
حتی کسانی که تنفس خود را هماهنگ نکرده بودند‌اساتید اما تقریباً پایاپای با شش شیطان می‌جنگیدند، از این‌خشکید تغییر ناگهانی غافلگیر شدند و مجبور شدند فاصله بگیرند.
اما ماجرا‌تندبادی به همین‌غرش جا ختم نشد.
— قرچ! گرود-درود!
«اوههه!»
«گوااااه!»
در میان رزمیکاران سه نیروی بزرگ که در آرایش جنگی قرار داشتند،انرژی بسیاری ناگهان فریاد کشیدند؛ گویی توسط انرژی شیطانی تسخیر شده باشند، چشمانشان‌غافلگیر به رنگ سرخ روشن درآمد و تغییرات عجیبی در سراسر بدنشان رخ داد.
«چه... چه خبره؟»
«چرا یهو اینطوری شد؟»
«هوی، به خودت بیا!»
رگ‌های تمام بدنشان سیاه‌غرش شد و به طرزی‌فشار گروتسک متورم و برجسته گشت.
ظاهرشان شباهت عجیبی به موک یو-چون‌می‌پروراند در هنگام اجرای «هنر شیطانی نقاط‌کمال طب سوزنی معکوس» پیدا کرده بود.
تفاوت در این بود که آن‌ها تمام‌گشت عقل و شعور خود را از دست‌صحنه داده و کاملاً از خود بیخود شده بودند.
آن‌ها تجسم‌خطی حیوانات درنده‌پدیدار شده بودند.
«گررر.»
«کاکاکاکاکا!»
— دامب!
«غرر!»
— کراک!
«چه... چه‌شمشیری غلطی داری‌رویای می‌کنی؟ آخ!»
«ولم کن! ولم کن!»
جیغ و فریاد از‌پدیدار همه جا بلند شد و‌اساتید آرایش جنگی از هم پاشید.
کسانی که عقلشان را باخته و‌دهد وحشی شده بودند، ناگهان به رزمیکارانی‌انرژی که هنوز عقل سلیم داشتند حمله‌ور شدند.
هزاران متحد که‌تهذیب‌گر از خودبی‌خود شده بودند،اما آشوبی عظیم برپا ساختند.
«که این‌طور.»
موک گیونگ‌ون با‌خلأ دیدن طغیان ناگهانی آن‌ها،نیم دمی آرام بیرون داد.
پادشاه آسمانی طلایی صاحب پنج‌بیرون گنجینه الهی مطلق بود که «گنجینه‌های‌دهانش انجمن آسمان و زمین» نامیده می‌شدند.
حلقه طلایی بر دستش، «حلقه آدن» نام داشت؛ سرچشمه انرژی‌نزدیک‌ترین حیات که نیروی حیاتی را فاسد کرده و آن را‌چشم تا سرحد مرگ در میدان نبرد به جوش و خروش وامی‌داشت.
پس از یک بار استفاده، تا صد سال‌تمیزی که انرژی دوباره شارژ شود قابل استفاده نبود و‌ماندند نور درخشانش باید مستقیماً با چشم غیرمسلح دیده می‌شد.
ولی اگر کسی در دام آن‌تمیزی می‌افتاد، بدترین گنجینه الهی برای ایجاد‌صحنه هرج‌ومرج در خطوط مقدم به شمار می‌رفت.
«آخخخ...»
«ارباب میونگ‌دو! به خودتون بیاید!»
این جنون‌شکافت تنها گریبان‌گیر جنگجویان‌خلأ عادی نشده بود.
در میان فرماندهان هر جناح و حتی رهبران‌کرد فرقه‌ها، کسانی که با فریاد موک گیونگ‌ون چشمانشان‌کلمات را نبسته بودند نیز تسلیم این خروش وحشیانه می‌شدند.
دیوانگی آن‌ها چیزی‌وحشی فراتر از یک سردرگمی‌کروووووآااار ساده به بار آورد—
کراک!
چاک!
«آخ!»
«ارباب فرقه رو بگیرید!»
«ارباب سون،شمشیری توروخدا به خودتون‌ایده‌آل بیاید! خواهش... آخ!»
هرچه رزمیکار قوی‌تر بود،خطی جنونش نیز قدرتمندتر می‌شد و‌نیم تلفات بی‌شماری به بار می‌آورد.
پادشاه زهر، باک ساها، و رهبر مخفی فرقه،کرد هوان یاسئون، که در کنار ارباب میونگ‌دو سون‌کلمات یون بودند، مذبوحانه تلاش کردند او را مهار کنند.
فوآآآنگ!
اما انرژی وحشی چنان‌رویای قدرتمند بود که آن‌ها‌همین به سادگی کنار زده شدند.
نه‌تنها این، بلکه دست هیولاوار‌خلأ سون یون در ران باک ساها‌اساتید فرو رفت و گوشتش را درید.
کراک!
«آخ!»
با اینکه ران باک ساها دریده شده‌اما بود، با ضربات سمی سریع چون صاعقه ضدحمله‌یابد زد و سعی کرد او را زمین‌گیر کند.
پاک!
«چی؟»
وووووونگ!
با وجود ضربه، سون یون حتی تکان‌اما نخورد؛ در عوض، تبرزین خود را چرخاند‌می‌توانست تا باک ساها را به عقب براند.
«بس کنید!»
با دیدن اوضاع که از‌گشت کنترل خارج شده بود، حتی پادشاه‌نظاره‌گر نبرد، هو تائه‌کانگ، پا پیش گذاشت.
او سعی کرد با‌غرش تبر غول‌پیکرش جلوی ضربه‌فشار تبرزین میونگ‌دو را بگیرد.
چانگ!
به طور معمول، چون هو تائه‌کانگ‌پدیدار ضعیف‌تر بود، استفاده از نیمی از‌پشت‌سر قدرتش باید برای دفع ضربه کافی می‌بود.
اما تبر‌خطی به عقب‌پدیدار پرتاب شد.
«این دیگه چه کوفتیه؟»
درست زمانی که هو‌رویای تائه‌کانگ با عجله انرژی‌اش را‌گرفت بالا می‌برد تا پاسخ دهد—
پاک!
کسی از‌خطی پشت به گردن‌گشت میونگ‌دو ضربه زد.
اگرچه به نظر نمی‌رسید واکنشی نشان دهد و‌فشار گویی قصد داشت به وحشی‌گری ادامه دهد، چشمانش‌برد برگشت و نقش زمین شد و از هوش رفت.
کسی که به‌تهذیب‌گر گردنش ضربه زد، کسی‌اما نبود جز موک گیونگ‌ون.
«ارباب!»
در صحنه نبرد، پادشاه‌پدیدار نبرد هو تائه‌کانگ در دلش‌اساتید حیرت‌زده زبان به تحسین گشود.
او از پیش می‌دانست که قدرت اربابش به قلمروی دیگری‌سهمگینی رسیده است، اما اینکه بتواند سون یونِ قدرتمند و غرق در‌گرد جنون را تنها با یک حرکت از پا درآورد، حیرت‌انگیز بود.
در آن لحظه، حلقه طلایی شناور‌می‌پروراند در آسمان شروع به لرزش کرد و‌نفر صدای طنین‌انداز عجیبی از خود ساطع نمود.
وووووونگ!
با طنین‌انداز شدن صدا، جنگجویان سه قدرت‌نیم بزرگ که دچار جنون شده بودند، ناگهان‌مبهوت همگی به سمت موک گیونگ‌ون یورش بردند.
و نه تنها جنگجویان—
دودودودو!
بی‌شمار اهریمن طیفی به‌خطی سمتی که موک گیونگ‌ون‌تمیزی ایستاده بود سیل‌وار هجوم آوردند.
پادشاه ساتا و پادشاه شیطان پنگ سفید که‌کرد مشغول مقابله با آن‌ها بودند سعی کردند جلوی‌کلمات پیشروی‌شان را بگیرند، اما اهریمنان طیفی مهارشدنی نبودند.
«کاک‌کاک‌کاک!»
«بمیر! بمیر!»
«از ارباب محافظت کنید!»
«نگهشون دارید!»
تحت فرمان موک گیونگ‌ون،غرش افسران و جنگجویان تلاش کردند‌هوای جلوی مهاجمان خشمگین را بگیرند.
اما تعدادشان بسیار زیاد بود‌ایده‌آل و با تشدید جنون، درندگی‌نزدیک‌ترین حملاتشان غیرقابل توقف شده بود.
گویی دردی حس‌بی‌درنگ نمی‌کردند؛ حتی زخمی‌پدیدار کردنشان هم بی‌فایده بود.
با دیدن این‌خلأ صحنه، پادشاه آسمانی‌تمیزی طلایی نیشخند زد.
—فانی شدی و قصد داشتی منجی‌دهد اون‌ها باشی، ولی تهش یا به‌انرژی دست همون‌ها می‌میری یا مجبوری خودت بکشیشون.
ادعا می‌کنی‌شمشیری عاشق انسان‌هایی و‌ایده‌آل خودت انسان شدی؟
پس تضادِ نابود کردن‌خطی همون انسان‌ها رو با‌تمیزی دستای خودت بهمون نشون بده.
از تماشای‌خطی این نمایش‌پدیدار لذت ببر...
تویچ!
درست در همان لحظه،رویای موک گیونگ‌ون زانویش را‌همین تا سینه بالا آورد.
سپس، تمام انرژی محیط به‌خلأ جنبش در آمد، چرا که‌کرد قدرت شمشیر برتر متمرکز می‌شد.
«!؟»
داره چه غلطی می‌کنه؟
کوآآآنگ!
موک گیونگ‌ون شمشیرش‌بی‌درنگ را محکم به‌پدیدار سمت زمین کوبید.
جئوجئوجئوجئوجئوک!
کورورورورورو!
زمین زیر پایش ترک خورد‌ایده‌آل و صدها لایه از خاک اطراف‌چیز مانند زلزله به لرزه در آمد.
همراه با آن، جنگجویان سه قدرت بزرگ که دیوانه‌وار به‌کرد سمتش می‌دویدند، چشمانشان سفید شد، کف از دهانشان بیرون زد‌خشکید و در حالی که سینه‌هایشان را چنگ می‌زدند، بر زمین افتادند.
تاپ-تاپ-تاپ!
«این... غیرممکنه...»
«نکنه... این‌شمشیری گام سلطه‌رویای شیطان آسمانیه!»
فریادهای حاکی‌شکافت از تعجب در‌خلأ همه‌جا طنین‌انداز شد.
همه قبلاً‌خطی شایعات را‌پدیدار شنیده بودند.
گفته می‌شد یک گام از‌بیرون «گام سلطه»، آرایش ۱۰۸ آرهات معبد‌دهانش شائولین را در هم شکسته است.
در دنیای رزمیکاران، آن را «گام‌می‌پروراند سلطه شیطان آسمانی» می‌نامیدند و اکنون، درست‌نفر در برابر چشمانشان در حال وقوع بود.
هزاران، نه بلکه ده‌ها هزار‌خلأ نفر از آن موجودات جنون‌زده،کرد با یک ضربه بر خاک افتادند.
«یه هیولا... واقعاً یه هیولاست.»
هونگ وون‌سوک،تندبادی ارباب گای‌بانگ، با‌بیرون ترس عقب کشید.
آن‌ها نیز پا پیش گذاشته بودند تا سعی‌همین کنند جلوی جنون را بگیرند، اما تمام تلاش‌ها‌اون در برابر این قدرتِ مطلق، بیهوده به نظر می‌رسید.
اما این پایان کار نبود.
فوآآآنگ!
موک گیونگ‌ون پس از انداختن آن‌ها با یک‌فشار ضربه، به هوا پرید و بر فراز بی‌شمار‌برد اهریمن طیفی که به سمتش هجوم می‌آوردند اوج گرفت.
سپس،
«ده هزار تیغه نیلوفر سرخ!»
گووووه!
شمشیر شیطانی را که کاملاً به‌دهد انرژی شیطانی آغشته بود بالا برد و‌خروشان مستقیم در میان انبوه جمعیت فرو کرد.
پوک!
در آن لحظه—
چاچاچاچاچاچاچاچا!
از زمینی که شمشیر موک گیونگ‌ون‌دهد در آن کاشته شده بود، انرژی‌های‌انرژی شمشیر سیاه مانند غنچه‌های نیلوفر سرخ شکفتند.
ده‌ها، صدها، هزاران، ده‌ها هزار‌ایده‌آل انرژی شمشیر به صورت امواج‌نزدیک‌ترین در تمام جهات پخش شدند.
کوکوکوکوکوک!
کااااه!
انرژی‌های شمشیری که از زمین سر برآوردند، اهریمنان‌فشار طیفی را سوراخ کرده و دریدند و محیط را‌رهبران با خون رنگارنگِ پاشیده شده از کشتگان رنگ‌آمیزی کردند.
«!!!!!!!»
فراتر از نفس‌گیر؛ منظره‌ای عظیم که چشمان‌گشت هر جنگجویی از سه قدرت بزرگ را‌صحنه خیره و دهانشان را باز نگه داشت.