چپتر 331: طوفان چهار آسمان (۴)
0< فصل‌نشسته ۸۹: طوفان چهار‌ندیده آسمان (۴) >
حدود پنجاه‌محسوب و سه‌ولی سال پیش.
تانگ یون‌جونگ، رهبر پیشین خاندان تانگ که‌کوچک‌تر به «دست زهرآگین هزار گل» شهرت داشت،واکنش در آستانه یک دوئل سرنوشت‌ساز قرار گرفته بود.
حریف او باک یو، استاد نوظهور هنرهای‌دنیای سمی و ملقب به «ارباب ده هزار سم»کرده بود؛ چهره‌ای قدرتمند و رعب‌آور از فرقه‌های سرکش.
به‌طور سنتی، وقتی صحبت از هنرهای سمی به‌حتی میان می‌آمد، خاندان تانگ و قبیله گویانگ که‌اگرچه در مسیر مناطق غربی قرار داشتند، بهترین‌ها محسوب می‌شدند.
ولی باک یو، این استاد سم، تنها ظرف پنج‌ورود سال پس از ورود به دنیای رزمی، خود را‌کرده به عنوان یکی از ده رزمیکار برتر تثبیت کرده بود.
نه تنها این، بلکه او‌می‌رفت داشت سلطه و جایگاه خودِ‌دقیقاً تانگ یون‌جونگ را به چالش می‌کشید.
«آه...»
تانگ این‌هه، نوه‌ای که در آن زمان تنها ده‌پدر سال داشت، با دیدن چهره درهم و مضطرب پدربزرگش،بفهمد تانگ یون‌جونگ، نتوانست گیجی و ترسش را پنهان کند.
پدربزرگش همیشه با غروری مثال‌زدنی‌این می‌گفت که هیچ‌کس در هنرهای‌دنیای سمی حریف خاندان تانگ نمی‌شود.
ولی دیدن او در چنین حالتی، که این‌طور عصبی‌قدرت شده و عرق سرد بر پیشانی‌اش نشسته بود، چیزی‌معمولی بود که این‌هه هرگز پیش از آن ندیده بود.
می‌گویند استاد، استاد را می‌شناسد.
حتی پدر تانگ این‌هه، تانگ هو-یون که‌می‌شناسد ارباب جوان خاندان بود، هر بار که‌چهره‌اش باک یو را می‌دید، چهره‌اش درهم می‌رفت.
اگرچه این‌هه کوچک‌تر از آن بود که بفهمد قدرت «ارباب‌دنیای ده هزار سم» دقیقاً چقدر است، اما واکنش بزرگان خاندان به‌جایگاه تنهایی به او می‌فهماند که این حریف، یک حریف معمولی نیست.
«پدر... نه، رهبر خاندان. واقعاً مجبوریم باهاش‌کوچک‌تر روبرو بشیم؟ هر جور نگاه می‌کنم، اون‌واکنش به قلمرو "بدن ده هزار سمی" رسیده.»
«بدن ده هزار سمی؟»
گفته می‌شد که این بالاترین سطح‌می‌گویند ممکن است، سطحی که حتی از‌بار قلمرو «استاد سم» نیز فراتر می‌رفت.
تا جایی که این‌هه‌ولی می‌دانست، پدربزرگش تنها به‌پنج سطح استاد سم رسیده بود.
او با ناباوری به باک یو‌اگرچه و سه پسرش، به‌ویژه باک ساها‌است که وارث او بود، نگاه کرد.
آیا واقعاً ممکن بود باک یو به سطحی‌رزمی رسیده باشد که حتی پدربزرگ و پدرش به‌بلکه آن نرسیده بودند؟ چطور چنین چیزی ممکن بود؟
در حالی که این‌هه غرق‌ندیده در افکارش بود، تانگ یون‌جونگ‌یون بالاخره لب به سخن گشود.
«اگه الان عقب بکشیم، آبروی خاندان به باد‌پنج میره. حتی اگه اون به بدن ده هزار‌برتر سمی رسیده باشه، ما "سم نامرئی" رو داریم.»
«ولی...»
«کافیه. این‌این بحث دیگه نباید‌پنج ادامه پیدا کنه.»
«رهبر خاندان...»
«اگه این پیرمرد از این دوئل جون سالم به در نبرد، تو باید جای‌یکی من رو به عنوان رهبر خاندان بگیری. و... باید هنر سم نامرئی رو کامل کنی.چهره این تنها راهیه که میشه به بدن ده هزار سمی رسید یا باهاش مقابله کرد.»
تانگ یون‌جونگ از همین‌چهره‌اش حالا خود را برای‌بفهمد مرگ آماده کرده بود.
جو حاکم بر‌تنها خاندان اصلی، سنگین‌ورود و غم‌بار شد.
درست در همان لحظه،هرگز فردی ناشناس به جایی که‌پدر آن‌ها ایستاده بودند نزدیک شد.
«این دیگر چه عضلاتی بود؟»
عضلات مرد تازه‌وارد چنان حجیم و‌اگرچه درهم‌تنیده بود که گویی لباس‌هایش هر‌است لحظه ممکن بود از هم بپاشند.
نه تنها این،تنها بلکه چهره‌اش به‌طرز حیرت‌انگیزی‌دنیای خوش‌تیپ و جذاب بود.
با نزدیک شدن او، تانگ یون‌جونگ و‌می‌شناسد تانگ هو-یون با چهره‌هایی شگفت‌زده به او‌چهره‌اش خوش‌آمد گفتند؛ مشخص بود که او را می‌شناسند.
«مو موجوک گونگ.»
«خیلی وقته‌بار ندیدمتون، هر‌چهره‌اش دوی شما.»
این دو مرد در مقابل هر کسی که قرار می‌گرفتند معمولاً‌یکی سرشار از اعتمادبه‌نفس بودند، اما حالا در برابر این مرد که به‌نوه‌ای نظر می‌رسید در اواسط سی‌سالگی باشد، محتاط و مؤدب به نظر می‌رسیدند.
چهره تانگ هو-یون باز‌هرگز شد و دستانش را‌حتی با احترام به هم چسباند.
«موجوک گونگ، لطفاً‌می‌شدند از رهبر خاندان‌تنها ما محافظت کنید...»
«آهای!»
تانگ یون‌جونگ‌این حرف پسرش‌ظرف را قطع کرد.
«موجوک گونگ، نیازی نیست خودت رو قاطی‌می‌شناسد این ماجرا کنی. این یه دوئل عادلانه بین‌می‌رفت نمایندگان دو خاندانه. خاندان اصلی در خطر نیست.»
با شنیدن این حرف‌ها، مو‌این موجوک نگاهی به باک یو، ارباب‌رزمی ده هزار سم انداخت و گفت:
«شنیدم قراره‌بار دوئل مرگ‌چهره‌اش و زندگی باشه.»
«همین‌طوره.»
«مطمئنی کمک نمی‌خوای؟»
«بله. پای‌محسوب آبروی خاندان‌ولی تانگ وسطه.»
«... قطعاً‌بار جونش رو‌چهره‌اش از دست میده.»
«!!!!!!»
با شنیدن چنین نظر صریح و‌می‌گویند بی‌رحمانه‌ای، تانگ این‌هه نتوانست خشمش را‌بار کنترل کند و صدایش را بالا برد.
«تو فکر کردی کی‌ولی هستی که در مورد‌پنج پدربزرگم اینطوری حرف می‌زنی؟»
«آه! کی بهت‌می‌دید اجازه داد وسط‌اگرچه حرف بزرگتر بپری؟»
«پدربزرگ...»
«همین الان‌نشسته از موجوک‌هرگز گونگ عذرخواهی کن.»
«پدربزرگ؟»
«خاندان یو مدت‌هاست که از خاندان اصلی‌کوچک‌تر ما محافظت می‌کنن. تو در جایگاهی نیستی‌واکنش که مثل یه بچه بی‌ادب رفتار کنی.»
«چی؟ اونا‌این از خاندان‌ظرف اصلی محافظت می‌کردن؟»
این‌هه که گیج شده بود، دید که‌می‌شناسد مو موجوک دست بزرگش را جلو آورد‌چهره‌اش و به آرامی روی سر او کشید.
«پس تانگ این‌هه تویی. انگار همین‌تنها دیروز بود که چهار دست و‌خود پا راه می‌رفتی، حالا چقدر بزرگ شدی.»
پت پت پت
همزمان با نوازش دست مو‌پنج موجوک روی سرش، صدای عجیبی‌عنوان از دست او به گوش رسید.
این‌هه نگاهی انداخت و‌هرگز حلقه طلایی‌رنگی را دور مچ‌پدر دست راست مو موجوک دید.
«بوم!»
تانگ چول‌یونگ، رهبر خاندان بیرونیِ چهار‌ورود آسمان تانگ، با دهانی باز خشکش زده‌برتر بود و توان بستن آن را نداشت.
او داشت چه می‌دید؟ پادشاه مبارز جنگل سبز، سوک په‌اونگ، یکی‌جوان از هشت ستاره که به عنوان برترین اساتید دنیای رزمی شناخته می‌شدند،اما تنها با یک مشت سادهٔ جوانی ناشناس به زمین دوخته شده بود.
قدرت نهفته در پشت‌ولی آن مشت ساده، فراتر‌پنج از حد تصور بود.
کف زمین در جایی که‌می‌رفت سوک په‌اونگ سقوط کرده بود، نزدیک‌چقدر به پنج فوت گود شده بود.
رزمیکاران جنگل‌این سبز در‌ظرف هرج‌ومرج کامل بودند.
رهبرشان توسط غریبه‌ای ناشناس که ناگهان‌می‌گویند ظاهر شده بود، مورد حمله قرار‌بار گرفته و در هم کوبیده شده بود.
طبیعی بود‌محسوب که چنین‌ولی واکنشی نشان دهند.
ناگهان صدایی‌بار از نزدیکی‌چهره‌اش شنیده شد.
«ارباب ده‌این هزار سم‌ظرف ظاهر شده.»
«برادر... نه، رهبر خاندان؟»
تانگ چول‌یونگ با دیدن رهبر‌این خاندان، تانگ این‌هه که در‌دنیای کنارش ایستاده بود، جا خورد.
سپس با کنجکاوی پرسید:
«رهبر خاندان،این شما اون‌ظرف جوون رو می‌شناسید؟»
«... اون‌نشسته حلقه طلایی دور‌ندیده مچش. مگه نمی‌شناسیش؟»
«حلقه طلایی؟ نکنه؟»
چشمان تانگ چول‌یونگ با دیدن حلقه‌اگرچه طلایی روی مچ دست راست مرد‌است جوان، از شدت حیرت گرد شد.
افسانه‌ای در میان وارثان‌ظرف خون خاندان تانگ، سینه‌رزمی به سینه نقل می‌شد.
پیامی در‌نشسته باب خاندان «یو»،ندیده محافظان خاندان تانگ:
«آنگاه که خاندان تانگ در‌این خطر افتد، اگر آنان پدیدار‌دنیای گشتند، با بیشترین احترام پذیرا باشید.»
تنها راه شناخت‌می‌دید آنان، حلقه طلایی‌اگرچه بر مچ دستانشان بود.
تانگ این-هه با‌تنها خود اندیشید: «این‌ورود همون آدم نیست.»
این مرد بسیار جوان‌تر‌هرگز از آن کسی بود‌حتی که «مو مو-جوک» نامیده می‌شد.
از روزی که تانگ یون-جونگ، ارباب ده هزار سم،ورود در آن دوئل جان باخت، بیش از پنجاه سال‌کرده بود که هیچ‌کس نشانی از خاندان یو ندیده بود.
«نکنه از نوادگانش باشه؟»
این-هه پیش‌تر مو مو-جوک‌ظرف را دیده بود، اما هرگز‌خود شاهد قدرت حقیقی او نبود.
اما اکنون، با دیدن مشت جوان که‌می‌شناسد سوک په‌اونگ را به زمین کوبید، حسی‌چهره‌اش از هیبت و هراس وجودش را فرا گرفت.
«شووووو!»
بخاری سفید از بدن مو مو-جین‌ورود برخاست؛ نه تنها بازوی راست، که‌رزمیکار عضلات سراسر بدنش متورم و سرخ گشتند.
جنگجویان جنگل سبز‌چیزی زیر فشار خردکننده،می‌گویند جرأت حرکتی نسنجیده نداشتند.
برای آنان، رهبرشان سوک په‌اونگ‌این هیولایی بود که کسی را‌دنیای یارای دست‌درازی به او نبود.
اما او با‌می‌دید یک مشت نقش‌اگرچه بر زمین شده بود.
هویت واقعی‌این این هیولا‌ظرف چه بود؟
درست در همان‌چیزی لحظه، کسی با‌می‌گویند هیجان فریاد زد:
«رئیس!»
سوک په‌اونگ که پس از‌می‌رفت برخورد سرش به زمین بی‌هوش‌دقیقاً به نظر می‌رسید، اکنون داشت برمی‌خاست.
مو مو-جین با علاقه‌ظرف به او نگریست و‌رزمی گفت: «اوه، خیلی سگ‌جونی‌ها.»
سوک په‌اونگ می‌خواست خونِ جوشیده‌ندیده در گلویش را تف کند، اما‌جوان به زور آن را فرو داد.
نخستین بار بود که‌ولی تنها یک مشت، او را‌ورود چنین گیج و منگ می‌کرد.
یا بهتر بگوییم، نخستین‌چهره‌اش بار پس از نبردش با‌قدرت «آن شخص» از شش آسمان.
اما در آن زمان، او هنوز‌ورود خام بود و بر هنرهای رزمی‌اش‌رزمیکار مسلط نشده بود، پس قابل مقایسه نبود.
«رئیس!»
«رئیس بلند شد!»
«هووورا!»
جنگجویان جنگل‌این سبز هلهله‌ظرف سر دادند.
آنان از برخاستن رهبرشان‌هرگز شادمان بودند، اما سوک په‌اونگ‌پدر آرزو می‌کرد کاش خفه می‌شدند.
غرورش به اندازه کافی جریحه‌دار شده‌تنها بود؛ این سر و صداها تنها‌خود احساس تحقیر را در او بیشتر می‌کرد.
«لعنتی. مجبورم‌بار اون کار‌چهره‌اش رو بکنم؟»
او حرکتی مخفی را برای‌پنج نبرد دوباره با آن عضو‌عنوان شش آسمان ذخیره کرده بود.
اما در‌نشسته اعماق قلبش،هرگز اطمینان نداشت.
آن هیولا ضربه قدرتمندش را‌این با یک دست گرفت و با‌رزمی یک ضربه پاهایش را سست کرد.
اساتید حسی‌بار داشتند که تنها‌می‌رفت همتایانشان درک می‌کردند.
حتی اگر از حرکت مخفی‌اش با‌ورود عزم مرگ استفاده می‌کرد، آیا واقعاً‌رزمیکار می‌توانست این هیولا را شکست دهد؟
سوک په‌اونگ‌نشسته داشت خونسردی‌اش‌هرگز را بازمی‌یافت.
برخلاف دیگر اراذل جنگل سبز،این او بیش از آنکه پرخاشگر‌دنیای باشد، سرد و محاسبه‌گر بود.
او نتایج‌بار عملی را بر‌می‌رفت غرور ارج می‌نهاد.
«گندش بزنن.»
کی فکرشو می‌کرد وقتی این کار رو برای به دست آوردن دل اون زن‌چهره‌اش شروع کردم، تهش به اینجا برسه؟ با توجه به اسم «یو»، به نظر نمی‌رسید‌معمولی از خاندان تانگ باشه، پس چرا یهو سر و کله‌شون پیدا شد و دخالت کردن...
آه...
ناگهان به یاد‌می‌دید آورد که آن هیولا‌کوچک‌تر گفته بود می‌خواهد برود.
و او‌این بود که‌ظرف جلویش را گرفت.
«چه غلطی کردم.»
باید وقتی‌محسوب گفت میره،ولی می‌ذاشتم بره.
همان‌طور که این افکار از ذهنش‌اگرچه می‌گذشت، سوک په‌اونگ خون جوشانش را‌است آرام کرد و سرش را بالا گرفت.
«هوف.»
چیزی در‌نشسته چشمانش توجه او‌ندیده را جلب کرد.
«... تو چه نسبتی‌ولی با ها یوک-وون، رهبر‌پنج اتحاد چهار نیلوفر داری؟»
«شووووو!»
با دیدن پوست سرخ و بخار سفیدی که از بدن‌عنوان جوان برمی‌خاست، سوک په‌اونگ تنها به یاد یک نفر افتاد:چالش ها یوک-وون، رهبر کنونی اتحاد چهار نیلوفر، مرکز ثقل فرقه‌های سرکش.
«ها یوک-وون؟»
«آره. ظاهر تو‌می‌شدند دقیقاً شبیه "بدن طلایی‌ظرف خون حقیقی" ها یوک-وونه.»
«آهان، بدن‌بار طلایی خون‌چهره‌اش حقیقی خاندان ها.»
«پس یه‌این ربطی به‌ظرف هم دارید.»
«به نظر که این‌طور میاد. حتی‌می‌گویند اگه مدت زیادی همدیگه رو ندیده باشید،می‌دید می‌دونم که فک و فامیل دور هستید.»
با سخنان مو‌می‌شدند مو-جین، خیال سوک‌تنها په‌اونگ راحت شد.
اتحاد چهار نیلوفر و‌چهره‌اش جنگل سبز در میان‌بفهمد فرقه‌های سرکش متحد بودند.
اگر این یارو حتی ارتباط دوری با‌دنیای اتحاد چهار نیلوفر داشت، می‌توانستند آن را‌تثبیت بهانه‌ای کنند تا از دعوا قسر در بروند.
«اگه فامیل دور هستید، پس‌ندیده حتماً ارتباطی دارید. مخصوصاً که‌یون هنر رزمی یکسانی یاد گرفتید.»
«هنر رزمی یکسان؟»
«آره.»
«حتماً اشتباه می‌کنی.»
«اشتباه؟»
«خاندان ما‌محسوب هنر رزمی‌ولی یاد نمی‌گیره.»
«چی؟»
چه می‌گفت؟ آن حالت‌ظرف بدنی قطعاً همان بدن طلایی‌خود خون حقیقی ها یوک-وون بود.
با این حال،چیزی مو مو-جین سرش‌می‌گویند را خاراند و گفت:
«بیشتر شبیه یه‌می‌شدند بدن طبیعیه که با‌ظرف تمرین عضله ساخته شده.»
«... تمرین عضله؟»
«اینش مهم نیست. تازه، هنرهای‌پنج رزمی فقط مال اوناییه که‌عنوان ضعیف یا ناقص به دنیا اومدن.»
قرچ! قروچ!
به محض پایان‌می‌شدند سخنش، عضلات بازوی راست‌ظرف مو مو-جین متورم‌تر شد.
سوک په‌اونگ شوکه شد.
لحظه‌ای که او مشتش را گره‌ورود کرد، تمام حواسش، یا بهتر بگوییم‌رزمیکار حس ششمش، خطر بزرگی را هشدار داد.
«هـ-هوی! تو مو مو-جینی، درسته؟ بس کن. اگه‌حتی فامیل دور خاندان ها هستی، پس عملاً جزو‌اگرچه فرقه‌های سرکش حساب میشی. ما دلیلی برای جنگیدن نداریم.»
«من که نمی‌جنگم.»
«پس چرا مشتت اون شکلیه؟»
«فقط می‌خوام دکت کنم بری. می‌خواستم‌ورود برم، ولی بد نیست بعد از‌رزمیکار مدت‌ها یکم بدنم رو گرم کنم...؟!»
مو مو-جین ناگهان‌چیزی ساکت شد و‌می‌گویند سرش را برگرداند.
او به نقطه‌ای‌می‌شدند خیره شد، سرش را‌ظرف کج کرد و گفت:
«این قضیه‌بار ربطی به‌چهره‌اش شما داره؟»
«داری چی میگی؟تنها چی می‌تونه به‌ورود ما مربوط باشه؟»
«نیست؟ ولی داره‌چیزی با یه هاله‌می‌گویند ترسناک میاد سمت ما.»
«هاله ترسناک؟ منظورت...»
لرزه!
ناگهان، سوک په‌اونگ با چهره‌ای‌پنج وحشت‌زده سرش را به سمتی‌عنوان چرخاند که مو مو-جین نگاه می‌کرد.
جای تعجب نداشت.
از آن سو، حضوری‌ولی درنده و هولناک با‌پنج سرعتی سرسام‌آور نزدیک می‌شد.
لرزی بر ستون فقراتشان نشست.
آنگاه، از آسمان شمال شرقی، در‌ورود میان ابرهای سیاه چرخان، پیکری سوار بر‌برتر شمشیر، آسمان را می‌شکافت و پیش می‌آمد.
او موک گیونگ‌ون بود.