چپتر 18: شر درون (۲)
0«چه... چه‌هرجور غلطی با‌ترکیبشون بدن من کردی؟»
در پاسخ به"یونگ‌چو" سؤال او، موک‌قاطی گیونگ‌ون لبخند کمرنگی زد.
«کی می‌دونه؟کاملاً فکر می‌کنی‌فضا چیکار کردم؟»
لرزه!
لب‌هایش بی‌شک‌هرجور در حال‌ترکیبشون لبخند زدن بود.
اما چشمانش، بی‌حرکت و‌خوب سرد، همچون دیدگان یک‌می‌تونی مرده به نظر می‌رسید.
با دیدن این صحنه، جو ایل-سانگ‌اطراف برای اولین بار در زندگی‌اش لرزه‌ای‌موجودی سرد را در وجودش حس کرد.
«این یارو... واقعاً موک گیونگ‌ونه؟»
موک گیونگ‌ونی که او‌ترکیبشون می‌شناخت، بی‌مصرف‌ترین فرد در میان‌آوردی برادران خاندان موک محسوب می‌شد.
ولی این"یونگما وضعیت کاملاً‌خوب غیرمنتظره بود.
فضا و‌کاملاً هاله اطراف او‌هاله به‌کلی تفاوت داشت.
انگار در برابر موجودی‌آوردی فراتر از یک انسان‌ریشه‌های عادی قرار گرفته بود.
در آن لحظه،باشه موک گیونگ‌ون به او‌بلایی نزدیک شد و گفت:
«به نظر خیلی مضطربی. خب... نگران نباش.کنی معمولاً همون اول یه جایی رو می‌بریدم، ولی‌حالت این بار از "مو چویی سان" استفاده کردم.»
«مو چویی سان؟»
با پرسش جو ایل-سانگ،آوردی موک گیونگ‌ون با انگشتش‌ریشه‌های به بالا اشاره کرد.
«اینجا واقعاً جای خوبیه.»
«چی؟»
«قبلاً اگه گیاه دارویی لازم داشتم، باید کوه‌ها رو‌داشت زیر و رو می‌کردم تا پیداشون کنم، ولی الان اینجا‌نزدیک پر از گیاهه، پس می‌تونم هرجور لازم باشه ترکیبشون کنم.»
«ترکیب گیاهان؟بلایی چه بلایی‌آوردی سرم آوردی؟»
«چیز خاصی نیست. اگه ریشه‌های "بی-گوی"، "یونگما-سان"بلایی و "یونگ‌چو" رو خوب بسابی و قاطی کنی،گوی" می‌تونی همه جا رو فلج کنی جز سر.»
«!؟»
موک گیونگ‌ون‌کاملاً با لحنی‌فضا بی‌تفاوت صحبت می‌کرد.
با دیدن او در این‌چیز حالت، جو ایل-سانگ با چشمانی‌گوی" لرزان آب دهانش را قورت داد.
این یارو دیگه چه جونوریه؟ترکیب از کی تا حالا همچین‌چیز دانشی در مورد گیاهان داره؟
موک گیونگ‌ون که انگار گیج شده بود،کنی زانوهایش را کمی خم کرد تا هم‌سطح‌می‌کرد نگاه او شود و سرش را گرفت.
سفت!
«راستش این زیاد مهم نیست. چیزی‌خاصی که مهمه اینه که چرا برادر"یونگ‌چو" دوم، موک اون‌پیو‌نگ تو رو فرستاده.»
با شنیدن حرف‌های‌باشه موک گیونگ‌ون، جو‌گیاهان ایل-سانگ دهانش را بست.
اگر قرار بود به‌خوب همین راحتی حرف بزند،می‌تونی از همان اول نقاب نمی‌زد.
با دیدن‌کاملاً این واکنش،فضا موک گیونگ‌ون خندید.
«دهنت قرص شده. البته، چون با نقاب‌نیست اومدی، فکر نمی‌کردی که کار به حرف‌بسابی زدن بکشه، نه؟ حالا باید چیکار کنم؟»
لحظاتی پیش.
«........
این شخص جو‌سرم ایل-سانگ، محافظِ جوان‌ارباب‌خاصی دوم موک اون‌پیو‌نگه.
ولی جوان‌ارباب، شما چطور تونستید...؟»
گو چان"یونگما مات و‌خوب مبهوت مانده بود.
جو ایل-سانگ رزمیکاری ماهر بود‌هاله که در آستانه ورود به‌انگار سطح درجه یک قرار داشت.
چطور موک گیونگ‌ون، که با ران سوراخ‌شده حتی نمی‌توانست درست‌گوی" راه برود، توانسته بود چنین شخصی را زمین‌گیر کند؟ این‌لحنی پسر چقدر از توانایی‌هایش را پنهان کرده است؟ غیرقابل درک بود.
«میگی اون آدمِ جوان‌ارباب دومه؟»
«بله.»
«چرا همچین آدمی رو فرستادن؟»
«منم نمی‌دونم.
با توجه به اینکه‌ترکیبشون نقاب زده بود، به نظر‌آوردی نمی‌رسه دلیل خوبی داشته باشه.»
«نمی‌تونی حدس بزنی؟»
«از اونجایی که لرد جانگ‌جو هنوز‌اطراف از دنیا نرفتن، بعیده که جوان‌ارباب دوم‌فراتر قصد ترور یا همچین چیزی داشته باشه.
ولی واقعاً‌بلایی نمی‌دونم چرا‌آوردی اونو فرستادن.»
«پس باید مستقیم بفهمیم.»
«چی؟ مستقیم؟ منظورتون"یونگ‌چو" اینه که می‌خواید شکنجه‌اش‌کنی کنید یا همچین چیزی؟»
«اینم روش خوبیه.»
«جوان‌ارباب! بهتره‌بلایی فقط ولش‌آوردی کنید بره.»
«ولش کنم؟»
گو چان به"یونگ‌چو" موک گیونگ‌ون که متعجب‌کنی شده بود، هشدار داد.
«جوان‌ارباب دوم پیروان‌غیرمنتظره زیادی داره و‌اطراف قدرت خودشو ساخته.
اگه بیخودی‌بلایی با آدمِ‌آوردی جوان‌ارباب دوم دربیفتید...»
«منظورت اینه‌هرجور که ممکنه برام‌ترکیب گرون تموم بشه؟»
«......
بله.
می‌دونم عصبانی هستید،سرم ولی اگه بیخودی تحریکش‌نیست کنید، ممکنه خطرناک بشه.»
«هوم.»
هوم؟
گو چان با‌غیرمنتظره نگرانی به موک‌اطراف گیونگ‌ون نگاه کرد.
ذهن او تیز و مکار‌چیز بود، اما پیش‌بینی اینکه به چه"یونگما سمت و سویی می‌رود دشوار بود.
یک چیز قطعی بود.
حتی اگر جوان‌ارباب دوم یک بازدیدکننده‌قاطی شبانه نقاب‌دار فرستاده باشد، موک گیونگ‌ون‌بی‌تفاوت در وضعیت فعلی‌اش کاری نمی‌توانست بکند.
جز اینکه تحمل کند.
«خیلی خب، بهش فکر می‌کنم.»
«.......
واقعاً نباید بهش دست بزنید.»
«باشه.
متوجه حرف‌های‌بلایی محافظ گو‌آوردی چان هستم.»
بله.
هرچقدر هم که غیرقابل پیش‌بینی باشد،قاطی تا زمانی که وضعیت فعلی را درک‌صحبت کند، بی‌مهابا برای خودش دشمن‌تراشی نخواهد کرد.
حتی اگر متکبر باشد، بر خلاف بانوی‌به‌کلی بزرگ که محتاط است، جوان‌ارباب دوم هنوز‌انسان جوان و احساساتی است، حتی اگر مکار باشد.
جو ایل-سانگ که تا آن لحظه منقبض‌بلایی شده بود، انگار کمی آرام گرفت و"بی در حالی که نفس تازه می‌کرد گفت:
«قصد داری چیکار کنی؟»
«منظورت چیه؟»
«اگه می‌دونی‌بلایی من کی هستم،چیز بهتره آزادم کنی.»
«بهتره آزادت کنم؟»
«بله. با اینکه تا همین الان هم کار‌می‌تونی از کار گذشته، ولی اگه بیشتر از این‌چشمانی بهم آسیب بزنی، فکر می‌کنی جوان‌ارباب دوم ساکت می‌شینه؟»
جو ایل-سانگ‌کاملاً عمداً به‌فضا پشتیبانش اشاره کرد.
او نمی‌دانست موک گیونگ‌ون با‌چیز اسیر کردنش چه فکری در سر"یونگما دارد، اما این پایان کار بود.
دانستن هویتش چه فرقی ایجاد‌ترکیب می‌کرد؟ نقاب فقط برای این‌چیز بود که کارها بی‌سروصدا انجام شود.
جوان‌ارباب دوم، موک اون‌پیو‌نگ غرور‌بسابی زیادی دارد و اگر کسی‌فلج به افرادش دست‌درازی کند، هرگز نمی‌بخشد.
جو ایل-سانگ خطاب به‌فضا موک گیونگ‌ون که یک ابرویش‌داشت را بالا انداخته بود، گفت:
«حالا که کار‌سرم به اینجا کشیده،خاصی بیا معامله کنیم.»
«معامله؟»
«آره. اگه منو آزاد کنی و کتابچه راهنمای‌می‌تونی مخفی "آرایش شمشیر یان‌مو" رو بهم بدی، منم به‌لرزان جوان‌ارباب گزارش میدم که کاری به کارت نداشته باشه.»
«کاری به کارم نداشته باشه...؟»
«یعنی حتی اگه جوان‌ارباب تبدیل‌چیز به لرد جانگ‌جو بشه، تو‌گوی" می‌تونی در امنیت زندگی کنی.»
«پس قیمتش‌هرجور کتابچه راهنمای مخفی‌ترکیب آرایش شمشیر یان‌موئه.»
«درسته.»
با اینکه جو ایل-سانگ در موقعیت‌اطراف ضعیف‌تری بود و احساس تنش می‌کرد،موجودی تصمیم گرفت خود را قوی نشان دهد.
او معتقد بود که‌آوردی با چنین شخصی، باید‌ریشه‌های سلسله‌مراتب را مشخص کرد.
اگر ضعف نشان‌باشه می‌داد، فکر می‌کرد‌گیاهان موک گیونگ‌ون جری‌تر می‌شود.
«در نهایت،"یونگما اون چاره‌ای جز‌بسابی تسلیم شدن نداره.»
برای موک گیونگ‌ون، آرایش‌فضا شمشیر یان‌مو مثل مرواریدی‌تفاوت بر گردن خوک بود.
خاندان مادری‌اش سقوط کرده‌آوردی بود و هیچ‌یک از‌ریشه‌های ملازمان از او حمایت نمی‌کردند.
اگر این چیزی بود که به هر‌بلایی حال برایش زیادی محسوب می‌شد، استفاده از"بی آن برای حفظ جانش شرط بدی نبود...
سفت!
در آن لحظه،غیرمنتظره موک گیونگ‌ون موهای‌اطراف جو ایل-سانگ را کشید.
«ها؟ تو؟»
«خیلی بامزه‌ست. توی وضعیتی که‌ترکیب ممکنه بدنت سالم نمونه، با‌چیز تکیه به پشتیبانت پیشنهاد معامله میدی؟»
«تو...!»
«به اندازه کافی‌غیرمنتظره شنیدم. حالا با‌اطراف انگشتات شروع می‌کنم.»
با این حرف،سرم موک گیونگ‌ون تیغه‌ای با‌نیست ظاهر عجیب بیرون آورد.
«!؟»
«این یه ابزار به اسم "هاساک"ـه که واسه هرس‌همه کردن گیاهان دارویی استفاده میشه. واسه بریدن چیزای سفته،دهانش پس انگشتای دست یا پا رو راحت قطع می‌کنه.»
«چی؟»
«امتحانش رو‌بلایی پس داده، می‌تونی‌چیز بهش اعتماد کنی.»
من زیاد ازش استفاده کردم.
با شنیدن این حرف،خوب جو ایل-سانگ با دستپاچگی و‌همه شتاب‌زدگی به موک گیونگ‌ون گفت:
«تو... تو! مگه نفهمیدی چی گفتم؟اطراف من به دستور جوان‌ارباب دوم اومدم.موجودی اگه به من آسیب بزنی، اون حتماً...»
«آره. چون زیادی داری‌آوردی حرف می‌زنی، یکی رو‌ریشه‌های قطع می‌کنم تا شروع کنیم.»
با این کلمات، موک‌ترکیبشون گیونگ‌ون یکی از مچ‌های‌سرم بی‌حس جو ایل-سانگ را گرفت.
سپس انگشت اشاره"یونگ‌چو" دست راستش را داخل‌کنی سوراخ هاساک فرو برد.
جو ایل-سانگ در‌غیرمنتظره حالی که تماشا می‌کرد،به‌کلی رنگ از رخسارش پرید.
«بس کن،بلایی بس کن. واقعاً‌چیز دیوونه شدی؟ این...»
قرچ!
در آن لحظه،"یونگ‌چو" صدای بریده شدن چیزی‌کنی سخت به گوش رسید.
جو ایل-سانگ با چهره‌ای خشک‌شده سرش‌اطراف را چرخاند تا به چیزی که‌موجودی روی زمین افتاده بود نگاه کند.
آن دو‌بلایی بند از‌آوردی انگشت اشاره‌اش بود.
«.........»
جو ایل-سانگ"یونگما نتوانست کلمه‌ای‌خوب بر زبان بیاورد.
او هیچ دردی حس‌فضا نمی‌کرد چون به جز سرش،داشت هیچ حسی در بدنش نداشت.
اما با دیدن انگشت قطع‌شده‌اش،چیز چنان مات و مبهوت شده‌گوی" بود که زبانش بند آمد.
موک گیونگ‌ون‌هرجور به او لبخند‌ترکیب زد و گفت:
«درد نداره، واسه همین واقعی به نظر نمی‌رسه، نه؟ به خاطر همینه که وقتی از‌حالت هاساک استفاده می‌کنیم، بدن رو با "مو چویی سان" فلج نمی‌کنیم و فقط می‌بندیمشون. این‌طوری می‌تونن‌کمی یه کم درد رو حس کنن. ولی چون تو هنرهای رزمی یاد گرفتی، چاره دیگه‌ای نداشتم.»
پس موک گیونگ‌ون‌غیرمنتظره چاره‌ای جز استفاده از‌به‌کلی مو چویی سان نداشت.
برای اینکه حداقل یک اثر‌چیز بصری ایجاد کند، انگشت را‌گوی" درست جلوی چشمانش قطع کرد.
«زیادی حرف زدم. از الان‌ترکیب به بعد، یکی‌یکی قطع می‌کنم‌چیز تا وقتی که به حرف بیای.»
تپ!
با این حرف،غیرمنتظره موک گیونگ‌ون انگشت دوم‌به‌کلی جو ایل-سانگ را گرفت.
آن انگشت‌بلایی میانی دست‌آوردی راستش بود.
جو ایل‌سانگ که انگشت میانه‌اش در چنگال‌بلایی دستگاه اسیر شده بود، لحظه‌ای مبهوت ماند"بی و سپس با سراسیمگی و لکنت فریاد زد:
«بس کن!»
«........»
کراک!
علی‌رغم التماس برای توقف، موک گیونگ‌ون‌گیاهان با بی‌رحمی اهرم هاساک را فشرد و‌ریشه‌های انگشت میانه جو ایل‌سانگ را قطع کرد.
انگشت بریده‌شده روی"یونگ‌چو" زمین افتاد و‌قاطی چند بار تکان خورد.
جو ایل‌سانگ که مجبور بود به آن‌به‌کلی تکه گوشت جدا شده از بدنش خیره‌انسان شود، احساس کرد ذهنش در آستانه فروپاشی است.
در همین حین،سرم صدای سرد موک گیونگ‌ون‌نیست در گوشش طنین‌انداز شد:
«نظرت چیه‌هرجور حالا بریم‌ترکیبشون سراغ انگشت شست؟»
به محض پایان این کلام، موک‌قاطی گیونگ‌ون شست او را گرفت و‌بی‌تفاوت بی‌درنگ داخل حفره هاساک فرو کرد.
جو ایل‌سانگ نتوانست‌غیرمنتظره بهت و وحشت‌اطراف خود را پنهان کند.
او راست‌دست بود.
اگر شست دست راستش در اینجا قطع‌بلایی می‌شد، دیگر عملاً فلج می‌شد و نمی‌توانست"بی هیچ کاری با دست تخصصی‌اش انجام دهد.
«نکن...»
کلمات در گلویش گیر کردند.
مهم نبود چه‌سرم بگوید، این دیوانه‌خاصی کار خودش را می‌کرد.
قیژژ!
در آن لحظه، دست موک‌بسابی گیونگ‌ون که اهرم هاساک را‌فلج گرفته بود، آماده اعمال فشار شد.
درست در همان‌غیرمنتظره ثانیه، صدایی از دهان‌به‌کلی جو ایل‌سانگ بیرون پرید:
«ا... ارباب جوان اون‌پیو‌نگ من رو‌خاصی فرستاد! فرستاد تا مطمئن شم واقعاً هنرهای‌خوب رزمی‌ت رو از دست دادی یا نه!»
با شنیدن این‌باشه کلمات، دست موک گیونگ‌ون‌بلایی روی اهرم شل شد.
هرچند تیغه کمی در‌خوب گوشت شست فرو رفته‌می‌تونی بود، اما خوشبختانه قطع نشد.
تپ‌تپ! تپ‌تپ!
با اینکه بدنش فلج‌آوردی بود، جو ایل‌سانگ می‌توانست کوبش"بی دیوانه‌وار قلبش را احساس کند.
عجیب بود.
او در"یونگما گذشته شکنجه‌خوب شده بود.
ولی روش موک گیونگ‌ون او‌هاله را با سرعتی باورنکردنی به‌انگار لبه پرتگاه جنون کشانده بود.
«هاه... هاه...»
«فرستادت تا مطمئن‌باشه شی هنرهای رزمی‌م‌گیاهان رو از دست دادم؟»
«ب... بله.»
جو ایل‌سانگ که ترس وجودش‌هاله را فرا گرفته بود، ناخودآگاه‌انگار با لحنی بسیار مؤدبانه‌تر صحبت می‌کرد.
با این حال،سرم موک گیونگ‌ون نتوانست‌خاصی کنجکاوی‌اش را پنهان کند.
هنوز لو نرفته بود که‌ترکیب او یک بدل است، اما‌چیز دریافت چنین دستوری شک‌برانگیز بود.
'هوم.'
در اینجا، افکار‌غیرمنتظره موک گیونگ‌ون به‌سرعت‌اطراف به حقیقت نزدیک شد.
'اگه هنوز لو نرفتم که بدلم، پس‌نیست یعنی یه نفر اون اطلاعات خاص رو بهشون‌قاطی داده. ولی فقط دو نفر می‌دونن من بدلم.'
گو چان و گام هو-وی.
از بین آن‌ها،"یونگ‌چو" گو چان تمام‌قاطی مدت کنارش بود.
لب‌های موک‌کاملاً گیونگ‌ون به‌فضا پوزخندی کج شد.
'چه سریع جبهه عوض کرد.'
موک گیونگ‌ون مطمئن شد‌ترکیبشون که منبع این اطلاعات‌سرم گام هو-وی بوده است.
خیانت او"یونگما از قبل‌خوب پیش‌بینی شده بود.
اما انتظار نداشت‌غیرمنتظره که به این‌اطراف سرعت رنگ عوض کند.
به لطف این‌سرم کار، اوضاع کمی‌خاصی دردسرساز شده بود.
'ولی از مغزش استفاده کرده.'
احتمالاً از ترس مسئولیت، در حالی که جبهه‌اش را عوض‌فلج کرده، حقیقتِ بدل بودن او را فاش نکرده و فقط‌داد خبر داده که او هنرهای رزمی‌اش را از دست داده است.
موک گیونگ‌ون تک‌خنده‌ای‌غیرمنتظره کرد و رو‌اطراف به جو ایل‌سانگ گفت:
«نکنه گام‌بلایی هو-وی این رو‌چیز گذاشته کف دستت؟»
چشمان جو‌هرجور ایل‌سانگ کمی‌ترکیبشون گشاد شد.
موک گیونگ‌ون نباید می‌دانست که گام‌قاطی هو-وی با اربابش پیمان وفاداری بسته، پس‌صحبت چطور با یک حدس به هدف زد؟
'نکنه از اولش شک داشته؟'
جو ایل‌سانگ که‌سرم گیج شده بود،خاصی به‌زودی پاسخ داد:
«........ بله.»
«همون‌طور که انتظار داشتم.»
دقیقاً همان‌طور‌کاملاً بود که‌فضا فکر می‌کرد.
موک گیونگ‌ون در حالی که‌چیز سر تکان می‌داد، با نگاهی‌گوی" عمیق به جو ایل‌سانگ خیره شد.
«حالا باید چیکار کنم؟»
با شنیدن این حرف،خوب جو ایل‌سانگ با صدایی که‌همه از استیصال می‌لرزید التماس کرد:
«ل... لطفاً من رو ببخشید. قول میدم‌به‌کلی اتفاقات امروز رو مثل یه راز نگه دارم.عادی حتی به ارباب جوان اون‌پیو‌نگ هم چیزی نمیگم...»
«آه... چه کنم؟»
«چی؟»
«به نظر"یونگما میاد زیادی‌خوب بهت آسیب زدم.»
خود جو ایل‌سانگ‌غیرمنتظره خبر نداشت، اما صورتش‌به‌کلی تقریباً متلاشی شده بود.
بینی‌اش شکسته و له شده بود و‌نیست استخوان‌های صورتش طوری خرد شده بودند که چشم‌ها‌قاطی و پیشانی‌اش به شکل عجیبی بیرون زده بود.
علاوه بر‌هرجور این، دو انگشتش‌ترکیب قطع شده بود.
در هر صورت،"یونگ‌چو" موک اون‌پیو‌نگ متوجه می‌شد‌کنی و به‌شدت خشمگین می‌گشت.
«ارباب جوان... حتی اگه‌فضا من نباشم هم، ارباب جوان‌داشت اون‌پیو‌نگ قطعاً دنبال انتقام میاد.»
«خب، احتمالاً.بلایی ولی لازم نیست‌چیز نگران اون باشی.»
«چرا؟»
«به نظر میاد همه برای کتابچه راهنمای مخفی‌می‌تونی "آرایش شمشیر یان‌مو" ارزش زیادی قائلن، پس اگه‌چشمانی لازم بشه، ازش برای مذاکره استفاده می‌کنم. مگه نه؟»
«..........»
با شنیدن حرف‌های‌سرم موک گیونگ‌ون، ذهن‌خاصی جو ایل‌سانگ خالی شد.
همان‌طور که موک گیونگ‌ون گفت، اگر او از آرایش شمشیر یان‌مو،خاصی تکنیک شمشیر اختصاصی لرد جانگ‌جو برای مذاکره استفاده می‌کرد، حتی موک‌می‌تونی اون‌پیو‌نگ که برای زیردستانش ارزش قائل بود هم احتمالاً کوتاه می‌آمد.
جو ایل‌سانگ که"یونگ‌چو" گیج و دستپاچه شده‌کنی بود، با عجله گفت:
«ارباب جوان... نمی‌دونستم انقدر باهوش و‌اطراف برجسته‌اید. برای همین منم می‌خوام مثل‌موجودی گام هو-وی بهتون قسم وفاداری بخورم.»
«به من؟»
«ب... بله. لطفاً بهم‌ترکیبشون یه فرصت بدید. زندگیم‌سرم رو وقف شما می‌کنم.»
هر کلمه‌ای که"یونگ‌چو" به ذهنش می‌رسید‌قاطی را به زبان می‌آورد.
فقط برای‌کاملاً اینکه جانش‌فضا را نجات دهد.
«حتی زندگیت‌بلایی رو هم‌آوردی فدا می‌کنی؟»
«ب... بله. پس خواهش می‌کنم...»
«هوم. که این‌طور؟»
با دیدن جو ایل‌سانگ در این وضعیت،به‌کلی موک گیونگ‌ون سرش را کمی کج کرد‌انسان و به سمت گوشه‌ای از غار رفت.
«ارباب جوان؟ ارباب؟»
جو ایل‌سانگ که‌باشه احساس ناامنی می‌کرد، موک‌بلایی گیونگ‌ون را صدا زد.
طولی نکشید.
خیلی زود، موک گیونگ‌ون با‌هاله جعبه‌ای چوبی برگشت که آثار‌انگار چیزی عجیب روی آن چسبیده بود.
موک گیونگ‌ون جعبه چوبی را‌چیز زیر سر جو ایل‌سانگ که‌گوی" وارونه آویزان بود، قرار داد.
«این چیه؟»
در حالی که او‌خوب متعجب بود، موک گیونگ‌ون‌می‌تونی در جعبه را باز کرد.
وقتی در باز شد، چیزی شبیه‌اطراف به یک کتاب که با دانه‌های‌موجودی تسبیح قدیمی بسته شده بود، نمایان گشت.
چرا داره این رو به من‌خاصی نشون میده؟ جو ایل‌سانگ همان‌طور که"یونگ‌چو" گیج بود، چشمانش شروع به لرزیدن کرد.
'نکنه؟'
دلیلش این بود"یونگ‌چو" که متوجه شد جنس‌کنی کتاب از کاغذ نیست.
موک گیونگ‌ون‌کاملاً خطاب به جو‌هاله ایل‌سانگِ حیرت‌زده گفت:
«قبل از اینکه به هوش بیای، سعی کردم این"بی کتاب رو بخونم، ولی جالب اینجاست که قسمتی که با‌فلج تسبیح بسته شده ثابته و هر کاری کردم باز نشد.»
«اون... چطور ممکنه...»
«توی "اصول یین و یانگ" خوندم که اشیایی که با‌فلج انرژی درستکار پر شدن، می‌تونن چیزهای ناپاک رو مهر و‌داد موم کنن. به نظر میاد این تسبیح یکی از همون‌هاست.»
«ارباب جوان؟»
موک گیونگ‌ون‌بلایی بی‌توجه به حرف‌های‌چیز او ادامه داد:
«ولی اگه یه چیز ناپاک‌ترکیب دیگه وارد شیء مهر و‌چیز موم کننده بشه، قدرتش ضعیف میشه.»
«د... داری"یونگما سعی می‌کنی‌خوب چیکار کنی؟»
«این کارو.»
خچچچ!
«آخخخ!»
به محض پایان جمله، موک گیونگ‌ون‌قاطی با حرکتی سریع و با چیزی‌بی‌تفاوت تیز، گلوی جو ایل‌سانگ را درید.
فریاد دردناک، آخرین‌غیرمنتظره صدایی بود که از‌به‌کلی جو ایل‌سانگ خارج شد.
از آنجا که گلویش بریده‌چیز شده بود، تنها صدای خرخر‌گوی" خفگی از دهانش شنیده می‌شد.
موک گیونگ‌ون‌هرجور لبخند محوی‌ترکیبشون زد و گفت:
«گفتی زندگیت"یونگما رو هم فدا‌بسابی می‌کنی، مگه نه؟»
'ت... تو حرومزاده...'
کی گفت این‌طوری فداش می‌کنم؟چیز جو ایل‌سانگ با چشمانی لبریز از"یونگما کینه به موک گیونگ‌ون خیره شد.
از دست دادن جانش‌ترکیبشون به این شکل، بیش‌سرم از حد غیرقابل تحمل بود.
شرررر!
خون سرخ از‌غیرمنتظره گردن بریده‌شده جو‌اطراف ایل‌سانگ فواره زد.
آن خون روی کتاب ساخته‌شده از‌خاصی پوست انسان که با تسبیح بسته"یونگ‌چو" شده و درون جعبه چوبی بود، ریخت.
و دانه‌های‌هرجور تسبیح و کتاب‌ترکیب را خیس کرد.
خونِ یک"یونگما فرد در‌خوب حال مرگ.
خونی لبریز‌کاملاً از کینه‌فضا و نفرت.
همان‌طور که خون،سرم کتاب را خیس می‌کرد،نیست پدیده‌ای عجیب رخ داد.
تپ‌تپ!
حتی بدون لمس"یونگ‌چو" مستقیم کتاب، صدای‌قاطی ضربان قلبی بلندتر می‌شد.
گویی یک قلب‌غیرمنتظره واقعی بود؛ رگ‌هایی از‌به‌کلی سطح کتاب بیرون زدند.
'هو هو.'
تپ‌تپ! تپ‌تپ!
صدای ضربان"یونگما بلندتر و سریع‌تر‌بسابی شد و سپس،
کراک!
دانه‌های تسبیحی که کتاب‌آوردی را بسته بودند، شروع‌ریشه‌های به ترک خوردن کردند.
سپس،
تراک!
تسبیح که گویی در عذاب‌هاله می‌لرزید، انگار توسط نیرویی فشرده‌انگار شد و از هم پاشید.
تکه‌های خرد شده‌سرم در خونِ جمع‌شده‌خاصی کف جعبه جذب شدند.
همراه با آن،باشه اتفاقی عجیب در‌گیاهان غار رخ داد.
غرررش!
خون همچون آبشاری از‌فضا دیوارهای کل غار و‌تفاوت سقف شروع به ریزش کرد.
منظره‌ای بود که‌سرم باعث می‌شد انسان به‌نیست چشمان خود شک کند.
با دیدن این صحنه، لب‌های‌ترکیب موک گیونگ‌ون تا بناگوش باز‌چیز شد و لبخندی شیطانی زد.
[روح سبز پنجم... فوق‌العاده خطرناک.]
[برای جن‌گیری به حداقل ده تهذیب‌گر نیاز است.]
[یک روح سرگردان قدیمی که بیش از صد سال قدمت دارد.]
[می‌تواند در شعاع مشخصی تأثیر زیادی بگذارد و حتی توهمات شنیداری و دیداری ایجاد کند تا درد و رنج را تحمیل نماید.]