چپتر 58: دره خون (۴)
0موک گیونگ‌ون با حسی از کنجکاوی، دستش را اندکی به‌خون سوی فضای تهی، جایی که انرژی شوم از آن ساطع‌شود می‌شد، دراز کرد و وِردی را در ذهنش مرور نمود.
این «تکنیک اتصال» بود.
«حسش می‌کنی؟ این ظرافت تکنیک اتصاله.داد می‌تونه هر چیزی رو جذب کنه‌هاله‌ای و بچسبونه. حتی "چی" هم استثنا نیست.»
چونگ‌ریونگ بی‌شک چنین گفته بود.
اگرچه فاصله زیاد بود، اما هاله‌فُرم مرگِ ناشی از پسران بسیاری که‌مُهر جان باخته بودند، فضا را آکنده بود.
شاید واقعاً ممکن می‌بود.
«نه یأس، نه ترس، نه تردید،داد نه عقب‌نشینی، نه فُرم، نه بازگشت،هاله‌ای نه اندازه، نه محدودیت، نه خون.»
با اینکه «مُهر دروازه طلایی» دروازه چی‌نزدیک را مسدود کرده بود، اما «تکنیک اتصال»منحصر‌به‌فرد چیزی نبود که با انرژی درونی اجرا شود.
این قدرتی ویژه‌ترس بود که تنها از‌بازگشت خودِ وِرد سرچشمه می‌گرفت.
دست موک گیونگ‌ون‌کاری به سوی فضای‌کارگر خالی دراز شد.
گوشه لبش‌نزدیک در حین‌رویدادی تمرکز لرزید.
هوووم!
این کار تنها برای اطمینان و از‌بازگشت روی تفنن آغاز شد، با این فکر که‌مسدود اگر جواب ندهد، کاری از دستش ساخته نیست.
اما خوشبختانه کارگر افتاد.
هاله مرگ که در اطراف‌عجیب می‌چرخید، شروع به مکیده شدن‌پدید به درون دست موک گیونگ‌ون کرد.
حجم عظیمی‌داره از هاله‌ابتدا مرگ بود.
«داره جذب می‌کنه.»
در ابتدا گمان‌کاری می‌کرد تنها هاله مرگِ‌افتاد نزدیک جذب خواهد شد.
اما رویدادی عجیب رخ داد.
با جذب هاله مرگِ پیرامون موک گیونگ‌ون، جریانی‌خواهد منحصر‌به‌فرد پدید آمد و هاله‌ای که در همه‌آمد جهات پخش شده بود، بر آن جریان سوار شد.
به نظر می‌رسید او می‌تواند‌عقب‌نشینی حتی بیشتر از «فرقه شمشیر‌خون یون‌موک» هاله مرگ جمع‌آوری کند.
موک گیونگ‌ون به پسرانی که‌خوشبختانه هنوز درگیر نبردی خونین بودند‌می‌چرخید نگریست و با خود اندیشید:
«بیشتر بکشید،نزدیک همدیگه رو‌رویدادی بیشتر بکشید.»
هر چه بیشتر‌می‌کنه یکدیگر را می‌کشتند،می‌کرد به نفع او بود.
نگاهی کنجکاو‌یأس موک گیونگ‌ون‌تردید را می‌پایید.
او «نقاب شیطانی» بود.
«...
اون داره چه غلطی می‌کنه؟»
بیشتر توجه‌ها معطوف به‌تردید دره‌ای بود که نبرد‌اندازه در آن جریان داشت.
اما نقاب شیطانی، بر حسب تصادف، به جلوی‌اطراف عودسوز نگاه کرد و موک گیونگ‌ون را دید‌داره که دستش را به سمت دره دراز کرده است.
«هممم.»
او نمی‌توانست‌گمان بفهمد موک‌نزدیک گیونگ‌ون چه می‌کند.
پس حواسش را‌ترس تیز کرد تا‌فُرم او را بررسی کند.
اما هیچ چیز حس نکرد.
«خیالاتی شدم؟»
هر چه باشد، با وجود «مُهر‌رویدادی دروازه طلایی» که دروازه چی را‌پدید بسته بود، انجام هر کاری غیرممکن می‌نمود.
حتی گردش‌یأس چی هم‌تردید ناممکن بود.
با این حال، نمی‌توانست از‌کارگر حرکات موک گیونگ‌ون چشم‌پوشی کند‌شروع و ذهنش درگیر شده بود.
در همین حین،حجم جنگجوی کنارش لب‌می‌کنه به سخن گشود:
«عود تقریباً تموم شده.»
زمان رو به پایان بود.
تعداد پسرانی که در این فاصله وارد شده بودند، کمی از ۴۰۰شدن نفر فراتر می‌رفت. حتی در میان کسانی که جنگیده و مرده بودند، نزدیک‌داد به ۲۰۰ نفر وجود داشت و ۲۰۰ نفر باقی‌مانده درگیر نبردی شدید بودند.
فسسس!
عود به طرز‌می‌کرد خطرناکی نزدیک به‌رویدادی خط پایان می‌سوخت.
نقاب شیطانی‌یأس دستش را‌تردید بالا برد.
آنگاه، «جنگجویان پرچم سرخ» که در‌افتاد اطراف لبه دره منتظر بودند، همزمان‌شدن سلاح‌های آویخته بر کمرشان را بیرون کشیدند.
شلنگ! شلنگ!
پسرانی که درگیر نبرد‌نزدیک بر سر مهره‌ها بودند، با‌پیرامون دیدن این صحنه مضطرب‌تر شدند.
اگر عجله نمی‌کردند، می‌مردند.
این امر سرسختی خفته و‌کارگر میل شدید به بقا را‌شروع در درون پسران بیدار کرد.
«بمیر، بمیر!»
قارت! قارت!
«گمشو اون‌ور!»
کوب!
«آخ! این...درون این یارو‌عظیمی داره گاز می‌گیره؟»
وقتی ضربه با سنگ کارساز نبود،رویدادی آن‌ها حتی به استفاده از دندان برای‌آمد گاز گرفتن و نگه داشتن متوسل می‌شدند.
وضعیتی مذبوحانه بود.
حتی کسانی که نبرد را‌کارگر تماشا می‌کردند، نمی‌توانستند بی‌تفاوت باشند و‌مکیده فکر کنند این مشکل دیگران است.
این تازه اول ماجرا بود.
در میان‌گمان آن‌ها، پسری‌نزدیک جلب توجه می‌کرد.
«اووووااااا!»
خرت!
«کوح!»
گویی بیدار شده باشد، موک یو-چون که‌عجیب تا پیش از این چندان به چشم‌هاله‌ای نمی‌آمد، شروع به کشتار کورکورانه پسران اطرافش کرد.
موک یو-چون که نمی‌توانست بفهمد چرا بدون‌بازگشت هیچ کینه‌ای یکدیگر را می‌کشند، تنها هدفش‌طلایی یافتن مهره و ایستادن در مقابل عودسوز بود.
با این حال، شرایط‌خوشبختانه موک یو-چون را به‌اطراف لبه پرتگاه هل داد.
«هاه... هاه...»
از لحظه‌ای که مهره را یافت، پسرانی که‌داد سعی در گرفتنش داشتند و عودی که تقریباً سوخته‌پخش بود، همه و همه دست به دست هم دادند.
این وضعیت سرانجام‌ترس موک یو-چون را‌فُرم درست شبیه آن‌ها کرد.
«لعنتی! لعنتی!»
نمی‌دانست چند نفر را کشته است، اما در نهایت،می‌کرد موک یو-چون موفق شد تمام پسرانی که مهره‌اش را‌پدید هدف گرفته بودند دفع کند و به عودسوز برسد.
به محض‌گمان رسیدن، مهره خون‌آلود‌خواهد را بالا گرفت.
«قبول!»
لحظه‌ای که آن فریاد را‌کارگر شنید، تمام تنش از بدنش‌شروع خارج شد و روی زمین افتاد.
اولین فکری که هنگام‌عظیمی نشستن به ذهن موک‌گمان یو-چون خطور کرد این بود:
«زنده موندم...
زنده موندم.»
حسی سرد از آسودگی.
او به سختی از‌ساخته آن لحظات جهنمی جان‌مرگ سالم به در برده بود.
ترس از مرگ،خواهد اراده‌ای وحشیانه برای بقا‌پیرامون به ارمغان آورده بود.
با این حال، هنگامی که به‌می‌کرد کف دست خون‌آلودش نگریست، حسی از‌پیرامون تنفر نسبت به خود در وجودش خزید.
«...
من... چه غلطی کردم؟»
البته که برای بقایش بود، ولی این‌ابتدا چه بود؟ حس می‌کرد برای لحظه‌ای به‌داد یک درنده تبدیل شده، نه یک انسان.
درست در همان‌می‌کرد لحظه، فریاد نقاب‌رویدادی شیطانی شنیده شد:
«عود کاملاً سوخت. بکشیدشون.»
«چااانگ!»
به محض صدور‌حجم فرمان، فریادها بی‌وقفه از‌ابتدا سمت آبِ دره برخاست.
پسرانی که دانتیان‌شان مهر‌نزدیک و موم شده بود،داد اصلاً توان مقاومت نداشتند.
جنگجویان تعداد پسرانی را‌خوشبختانه که به ردیف در‌اطراف مقابل عودسوز نشسته بودند شمردند.
و تعداد تأیید شد.
مجموع پسران بازمانده‌می‌کرد ۴۶۸ نفر بود. تقریباً‌عجیب ۴۰ درصد مرده بودند.
«۶۰ درصد... بد نیست.»
نقاب شیطانی‌کاری علاقه چندانی‌خوشبختانه به مردگان نداشت.
در عوض، اگر حدود ۶۰ درصد از‌ابتدا دروازه اول جان سالم به در می‌بردند،داد آن را برای حذف اولیه بد نمی‌دانست.
پس از پایان شمارش،نزدیک نقاب شیطانی رو به‌داد پسرانِ مقابل عودسوز سخن گفت:
«به کسانی که‌ترس از دروازه اول‌فُرم گذشتند، صمیمانه تبریک می‌گم.»
«.........»
پسرها در‌درون سکوت گوش‌عظیمی فرا دادند.
اگرچه تنها دروازه نخست بود، اما آنان‌عجیب برای بقا دست به هر کاری زده‌هاله‌ای بودند و اکنون رمقی در تن نداشتند.
نقاب شیطانی در حالی‌تردید که به آن‌ها می‌نگریست،اندازه به صحبت ادامه داد:
«حالا که تیله‌ها رو به دست آوردید، احتمالاً متوجه‌می‌چرخید شدین. شماره‌های حک‌شده روی تیله‌ها با هم متفاوته. خوب به‌گمان خاطر بسپاریدشون. از این به بعد، این شماره هویت شماست.»
«........»
«پس بلافاصله‌گمان دروازه دوم‌نزدیک رو شروع می‌کنیم.»
همهمه و پچ‌پچ!
پسرها که تازه داشتند نفسی‌کارگر تازه می‌کردند، با شنیدن سخنان‌شروع نقاب شیطانی به زمزمه افتادند.
گمان می‌کردند‌درون که بالاخره‌عظیمی می‌توانند دمی بیاسایند.
اما آغاز دروازه‌می‌کرد دوم، بلافاصله پس‌رویدادی از پایان دروازه نخست؟
به‌ویژه کسانی که دیرتر و‌عقب‌نشینی در لحظات آخرِ سوختن عود‌خون رسیده بودند، طبیعتاً در عذاب بودند.
«لعنتی.»
موک یو-چون‌درون نیز تفاوتی‌عظیمی با آنان نداشت.
فارغ از حس انزجار از خویشتن، او هنوز نیروی‌پیرامون جسمانی‌اش را بازیابی نکرده بود؛ اگر قرار بود دوباره‌شده چنین فشاری را متحمل شود، تا کی می‌توانست دوام بیاورد؟
نقاب شیطانی بی‌توجه به این واکنش‌ها، با‌بازگشت دست به کوهی که در آن سوی‌طلایی دره قرار داشت اشاره کرد و گفت:
«دروازه دوم اینه که‌خوشبختانه تا طلوع خورشید روی‌اطراف اون کوه دوام بیارید.»
«تا طلوع خورشید؟»
اکنون پاسی‌گمان از شب‌نزدیک گذشته بود.
آنان هنگام‌یأس غروب آفتاب به‌عقب‌نشینی راه افتاده بودند.
حدود سه ساعت بی‌وقفه راه‌کارگر پیموده و سپس حدود دو ساعت‌مکیده را صرف دروازه نخست کرده بودند.
با این حساب، تقریباً‌عظیمی سه ساعت تا سپیده‌گمان صبح باقی مانده بود.
«فقط باید دوام بیاریم؟»
اگر چنین بود،ترس می‌توانستند آن را ساده‌تر‌بازگشت از یافتن تیله‌ها بدانند.
حتی با وجود رقبای دیوانه، می‌توانستند‌افتاد مخفیگاهی مناسب بیابند، انرژی خود را‌شدن ذخیره کنند و به استراحت بپردازند.
از آنجا که «مهر دروازه طلایی» هنوز‌ابتدا پابرجا بود و نمی‌توانستند از حس‌های خود‌داد استفاده کنند، این کار کاملاً شدنی بود.
اکثر آنان با‌می‌کرد چنین افکاری، چهره‌ای‌رویدادی آسوده‌تر به خود گرفتند.
اما ماجرا‌یأس نمی‌توانست به‌تردید همین سادگی باشد.
نقاب شیطانی گفت:
«حالا محدودیت‌ها رو توضیح میدم.»
«محدودیت؟»
این دیگر چه معنایی داشت؟
«چهل پرچم روی کوه کاشته شده. تعداد افرادی که می‌تونن‌شروع پای هر پرچم باشن، کلاً هشت نفره. تا طلوع خورشید،می‌کرد باید دقیقاً هشت نفر در اون مکان حضور داشته باشن.»
همهمه و هیاهو!
با این‌گمان کلمات، دوباره ولوله‌ای‌خواهد میان جمعیت افتاد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت.
کار آسانی نبود.
«اگه بیشتر از هشت‌عظیمی نفر یا کمتر از‌گمان هشت نفر باشید، می‌میرید.»
«.........»
سکوت سنگینی حاکم شد.
با شنیدن محدودیت‌ها،ساخته همه به ماهیت‌افتاد اصلی این دروازه می‌اندیشیدند.
موک یو-چون نیز مستثنی نبود.
«نزدیک پونصد نفر اینجاییم.
ولی با وجود فقط چهل‌عقب‌نشینی تا پرچم، یعنی فقط سیصد‌خون و بیست نفر زنده می‌مونن.»
این نویدبخش رقابتی خونین بود.
با این‌درون حال، جنبه دیگری‌داره نیز وجود داشت.
وقتی پرچمی پیدا می‌کردند، باید حدود‌رویدادی سه ساعت با هم همکاری می‌کردند‌پدید تا تعداد هشت نفر را حفظ کنند.
«همکاری گروهی!»
همه متوجه‌کاری ذات این‌خوشبختانه آزمون شدند.
البته متغیرهای گوناگونی وجود داشت، اما‌می‌کنه بسته به نحوه همکاری، می‌توانستند شرایط‌رویدادی را برای تاب آوردن تسهیل کنند.
خش‌خش!
به طور طبیعی، نگاه‌تردید همه از نقاب شیطانی‌اندازه به سوی یکدیگر چرخید.
نیازی نبود اول‌ساخته پرچم را بیابند و‌مرگ آنجا گروه تشکیل دهند.
اگر همین حالا قوی‌ترین و کارآمدترین‌می‌کنه اعضا را پیدا می‌کردند، شاید به‌رویدادی راحتی از این دروازه عبور می‌کردند.
«در این صورت...»
نگاه‌ها به سمت کسانی‌تردید چرخید که در صف اول‌محدودیت و نزدیک عودسوز ایستاده بودند.
کسانی که دروازه نخست را‌کارگر سریع‌تر از همه پشت سر‌شروع گذاشته و هنوز نفس داشتند.
پیوستن به آنان‌حجم یا جذبشان، سودمندترین‌می‌کنه موضع‌گیری ممکن بود.
«هوم.»
تنها کسانی که‌ترس دیر رسیده بودند به‌بازگشت این موضوع فکر نمی‌کردند.
نفرات اول‌کاری نیز در‌خوشبختانه حال محاسبه بودند.
پسری از «جوسالگوک» که‌عظیمی نفر دوم شده بود نیز‌می‌کرد به اطراف می‌نگریست و می‌اندیشید.
«با اینکه دروازه اول رو سریع‌رویدادی رد کردم و نفسم رو نگه‌پدید داشتم، ولی دروازه دوم بلافاصله شروع میشه.
طبق محدودیت‌ها، وضعیتیه‌ترس که حتی یه لحظه‌بازگشت هم نمیشه شل گرفت.»
اگر چنین بود،ساخته شاید تمام شب‌افتاد را نمی‌توانستند استراحت کنند.
با تعداد اندک پرچم‌ها‌عظیمی و لزوم حفظ تعداد‌گمان نفرات، دردسرهای گوناگونی پیش می‌آمد.
«باید تمام شب بیدار بمونم.»
اما اگر دروازه سوم‌تردید نیز بلافاصله آغاز می‌شد، کلید‌محدودیت اصلی همچنان حفظ استقامت بود.
در شرایطی که‌ساخته «گردش چی» غیرممکن بود،مرگ این امر حیاتی می‌نمود.
اگر انرژی درونی مهر و موم نبود، می‌توانستند‌گمان نوبتی چی را به گردش درآورند تا خستگی‌جریانی را رفع کنند، اما اکنون وضعیتی بحرانی بود.
«.......
باید از‌یأس درگیری‌های الکی‌تردید دوری کنم.»
بدین ترتیب‌کاری می‌توانستند انرژی خود‌کارگر را حفظ کنند.
از این رو،حجم بهتر بود با مفیدترین‌ابتدا افراد تیم تشکیل دهد.
پسر جوسالگوک‌گمان به چپ و‌خواهد راست خود نگریست.
موک گیونگ‌ون‌یأس و پسر‌تردید عضلانی از «بیگیونگ‌مون».
«هوم.»
آن‌ها کسانی بودند که همراه‌داره او سریع‌تر از همه دروازه‌نزدیک اول را رد کرده بودند.
به جای جستجوی دوردست، کارآمدتر بود که با‌داد همین‌هایی که بیشترین استقامت را داشتند تیم شود‌جهات و به راحتی از این دروازه عبور کند.
«می‌خواستم توی دروازه‌ترس دوم کارش رو‌فُرم تموم کنم، ولی...»
این بار به‌ساخته نظر می‌رسید اتحاد‌افتاد گزینه بهتری باشد.
پسر جوسالگوک نگاهی‌حجم به موک گیونگ‌ون‌می‌کنه در سمت چپش انداخت.
قصد داشت دستش‌می‌کرد را پیش ببرد تا‌عجیب رابطه همکاری برقرار کند.
اما ناگهان،
«!؟»
لرزش لب‌های‌درون موک گیونگ‌ون‌عظیمی را دید.
آن نگاه جذاب و عجیب‌خواهد در چشمانش، گویی که داشت‌جریانی از این وضعیت لذت می‌برد.
حسی ناخوشایند و دلهره‌آور داشت.
«.......
امکان نداره.»
نمی‌خواست دست دوستی‌می‌کرد به سمت این‌رویدادی پسره دراز کند.
غرایزش به‌یأس طرز عجیبی به‌عقب‌نشینی او هشدار می‌دادند.
در میان تمام افراد حاضر،کارگر این یکی کسی بود که‌شروع باید اول از همه حذف می‌شد.
درست در‌درون همان لحظه، موک‌داره گیونگ‌ون زمزمه‌کنان گفت:
«می‌خوای با من تیم بشی؟»
چی؟ این پسره هم فکر می‌کرد تیم شدن‌اندازه با اون به نفعشه؟ ولی بعد از دیدن اون‌نبود قیافه همین الان، هیچ میلی به تیم شدن نداشت.
«......... نه.»
موک گیونگ‌ون شانه‌هایش‌حجم را بالا انداخت‌می‌کنه و نوچ‌نوچ کرد.
«حیف شد.»
او می‌خواست‌یأس اول از همه‌عقب‌نشینی ترتیبش را بدهد.