چپتر 56: دره خون و اجساد (۲) انجمن آسمان و زمین
0دو نفر دوشادوش یکدیگر در مسیری که با‌داده دیوارهای بلند محصور شده بود و به تالار‌نتوانست اصلی «انجمن آسمان و زمین» منتهی می‌شد، قدم می‌زدند.
از میان هشت رهبر انجمن،بدون یکی «سون یون»، پادشاه تاریکی‌دره بود و دیگری تهذیب‌گر، «جو اوی-گونگ».
همان‌طور که راه می‌رفتند، جو‌نفرین‌شده اوی-گونگ با لحنی آکنده از ناامیدی‌خواندن و کلافگی لب به سخن گشود.
«چرا به معاون نگفتی‌مخفی که من اون رو‌چند به شاگردی قبول کردم؟»
در پاسخ، سون یون زبانش را‌دیدی به نشانه نفی تکان داد و‌حرف گفت: «حتی اگه می‌گفتم هم توفیری نداشت.»
«چرا نداشته باشه؟»
«تا حالا دیدی‌راهنمای رهبر دستوری که‌رمزگشایی داده رو پس بگیره؟»
«..........»
جو اوی-گونگ با شنیدن‌باشه این حرف، زبان در کام‌بگیره گرفت و نتوانست چیزی بگوید.
همان‌طور که سون یون گفت، رهبر هرگز دستوری‌دیده را که صادر می‌کرد پس نمی‌گرفت و اگر آن‌بزرگی فرمان اجرا نمی‌شد، مجازاتی سنگین در انتظار خاطیان بود.
با در نظر گرفتن‌مخفی این موضوع، متقاعد کردن‌چند او غیرممکن به نظر می‌رسید.
«لعنتی... فکر کردم‌راهنمای بالاخره یه آدم‌رمزگشایی به‌دردبخور پیدا کردم.»
«میگی به‌دردبخور.»
او اولین کسی بود‌حال که توانست آن کتابچه راهنمای‌شود مخفی نفرین‌شده را رمزگشایی کند.
چند نفر در تلاش برای خواندن آن جان داده بودند؟ علاوه بر این، او‌علاوه بر تکنیک شمشیر «رگه ماه» که صد سال بود گم شده بود، تسلط یافت؛ با‌خون این حال، بدون اینکه حتی چهره‌اش دیده شود، به «دره خون و اجساد» فرستاده شد.
مهم نبود او‌راهنمای چقدر رهبر بزرگی باشد،کند این تصمیم غیرقابل‌درک بود.
دره خون و اجساد مکانی بود که با وجود اینکه هر‌این فرقه شاگردان نسبتاً توانمند خود را به آنجا می‌فرستاد، باز هم نزدیک‌اگر به هشتاد یا نود درصد آن‌ها جان خود را از دست می‌دادند.
بی‌دلیل نبود که‌یافت نامش را خون‌اینکه و اجساد گذاشته بودند.
«حداقل باید از ارباب دره‌نفرین‌شده بخوام تجدید نظر کنه. نمی‌تونم بذارم‌خواندن همچین استعداد نابی همین‌جوری نفله بشه.»
با شنیدن این کلمات، سون‌نفرین‌شده یون با چشمانی سرشار از‌برای علاقه به جو اوی-گونگ نگریست.
او هرگز چنین رفتاری‌باشه نمی‌کرد مگر اینکه واقعاً‌داده به کسی علاقه‌مند شده باشد.
خود او نیز‌یافت فکر می‌کرد که‌اینکه این مایه تأسف است.
خوب بود اگر می‌توانستند او را متقاعد کنند که‌تلاش به جبهه آن‌ها بپیوندد یا تکنیک شمشیر را از‌ماه ذهنش استخراج کنند تا رگه ماه را احیا کنند.
چرا این کار را نکنند؟
فرستادن او به دره‌باشه خون و اجساد، که می‌توانست‌بگیره بدترین فرآیند گزینش نامیده شود...
«نکنه...؟»
چشمان سون یون باریک شد.
آیا ممکن بود دلیل‌مخفی فرستادن او به دره‌چند خون و اجساد همان باشد؟
«نکنه برای محک زدنشه؟»
دره خون و اجساد.
«وقت تعیین‌شده دو ساعته. توی آب دره مهره‌های آهنی‌تلاش شبیه این ریخته شده. پیداشون کنید و بیارید پای‌ماه این عودسوز بزرگ. هرکی نتونه یکی پیدا کنه، می‌میره.»
خش‌خش!
سخنان مردی که نقاب‌حال شبح بر چهره داشت،دیده باعث همهمه پسران شد.
نیمه‌شب بود.
اگرچه جنگجویانی با پرچم‌های سرخ در گوشه‌کند و کنار مشعل به دست داشتند، اما‌علاوه دیدن درون آب دره تقریباً غیرممکن بود.
چطور می‌توانستند در این تاریکی و در میان انبوه‌بگیره سنگ‌ریزه‌ها، آن مهره‌های آهنی کوچک را پیدا کنند؟ این‌بگوید کار مثل پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود.
در آن لحظه، پسری که حدوداً‌اینکه هفده ساله به نظر می‌رسید، دستش‌اجساد را بالا برد و صحبت کرد.
«این زیادی بی‌رحمانه نیست که فقط‌رمزگشایی بخاطر پیدا نکردن یه مهره آهنی بکشیدمون؟بودند همه ما منتخب فرقه‌های خودمونیم، ولی بازم...»
«نمی‌خوای انجامش بدی؟»
نقاب شبح‌نداشت حرفش را قطع‌حالا کرد و پرسید.
پسر با چهره‌ای‌یافت عصبی درنگ کرد‌اینکه و سپس گفت:
«به نظر نمیاد این گزینش‌نفرین‌شده فقط راجع به پیدا کردن‌برای یا نکردن مهره آهنی باشه...»
تــق! تالاپ!
«آخ!»
پیش از آنکه بتواند حرفش را‌اینکه تمام کند، پسر با فریادی از‌اجساد درد و رنج روی زمین افتاد.
«!!!!!!»
کسانی که کنارش‌راهنمای بودند نتوانستند شوک‌رمزگشایی خود را پنهان کنند.
یک مهره آهنی عمیقاً در پیشانی پسر‌دستوری فرو رفته بود و به نظر می‌رسید‌کام که او در دم جان باخته است.
در حالی که همه‌حال مبهوت مانده بودند، نقاب‌دیده شبح با صدایی بلند گفت:
«کسایی که سوال‌راهنمای بپرسن یا جا‌رمزگشایی بزنن هم می‌میرن.»
همهمه‌ها در یک‌راهنمای لحظه به سکوت‌رمزگشایی مطلق تبدیل شد.
وقتی کسی جانش را‌باشه از دست داد، همه‌داده واقعیت را درک کردند.
«این دیوونگیه.»
موک یو-چون‌کتابچه در دلش‌مخفی دشنام داد.
اینکه ناگهان چنین وظیفه‌ای به آن‌ها محول شود پوچ‌تلاش بود، اما اینکه اگر نتوانند مهره آهنی پیدا کنند‌ماه بمیرند؟ او به عنوان گروگان برای خانواده‌اش اینجا بود.
این چه مزخرفاتی‌نداشته بود که داشت‌دیدی به سرش می‌آمد؟
«اگه فقط‌تسلط دروازه‌های چی‌حال من مسدود نبود...»
اگر می‌توانست بینایی‌اش را‌مخفی با انرژی درونی تقویت کند،تلاش شاید پیدا کردنش آسان‌تر می‌شد.
اما با مهر و‌مخفی موم شدن انرژی درونی‌اش،چند این واقعاً کاری طاقت‌فرسا بود.
درست در همان‌نداشته لحظه، نقاب شبح‌دیدی دوباره دهان باز کرد.
«راستی، تعداد مهره‌های توی‌حال دره به اندازه تعداد‌دیده شماها نیست. پس بهتره بجنبید.»
«!؟»
تعداد مهره‌های آهنی به‌مخفی اندازه افراد نیست؟ هیچ‌کس نتوانست‌تلاش وحشت خود را پنهان کند.
این بدان معنا‌نداشته بود که مرگ تعدادی‌دستوری از آن‌ها اجتناب‌ناپذیر است.
«وقتی عود بسوزه‌یافت و تموم بشه، دو‌چهره‌اش ساعت گذشته. روشنش کن.»
به فرمان نقاب شبح، یکی از‌رمزگشایی جنگجویان پرچم سرخ، یک شاخه عود‌جان را کنار عودسوز بزرگ روشن کرد.
جززز!
با این کار، پسرانی که تا‌دیدی آن لحظه زمزمه می‌کردند و نمی‌دانستند چه‌زبان کنند، همگی به سمت دره هجوم بردند.
با دویدن هشتصد‌یافت نفر به طور هم‌زمان،چهره‌اش زمین زیر پایشان لرزید.
دروازه‌های چی همه مسدود‌مخفی بود، بنابراین هیچ‌کس نمی‌توانست‌چند از مهارت‌های سبک‌سازی استفاده کند.
حداقل شرایط عادلانه بود.
«لعنت بهش!»
موک یو-چون نگاهی غضب‌آلود به‌بدون موک گیونگ‌ون انداخت و سپس مانند‌خون بقیه پسران شروع به دویدن کرد.
شالاپ! شالاپ!
در این‌کتابچه وضعیت راه‌مخفی دیگری وجود نداشت.
او باید‌نداشت یک مهره‌باشه آهنی پیدا می‌کرد.
وگرنه، می‌مرد.
موک یو-چون به دنبال‌مخفی دیگران وارد دره شد‌چند و به پایین نگاه کرد.
«گندش بزنن...»
چطور قرار‌نداشت بود پیدایش کند؟حالا هوا تاریک بود.
او به سختی می‌توانست امواج‌بدون آب را ببیند و دیدن‌دره آنچه درون آب بود غیرممکن می‌نمود.
پیدا کردن‌کتابچه آن با چشم‌نفرین‌شده غیرمسلح محال بود.
شالاپ شالاپ شالاپ!
«اه! کدوم گوریه؟»
«آااای!»
صداهای کلافگی آمیخته با‌مخفی ناله‌های پسران از گوشه‌چند و کنار به گوش می‌رسید.
آن‌ها هم نمی‌توانستند درون آب را ببینند، بنابراین‌چند به نظر می‌رسید که با دستانشان در حال‌شمشیر زیر و رو کردن سنگ‌ریزه‌های کف آب دره هستند.
طبیعتاً این‌نداشت بدان معنا‌باشه بود که...
«آخ!»
«دستم... دستم...»
دستانشان محکوم‌کتابچه به آسیب‌مخفی دیدن بود.
حتی ناخن‌های‌نداشت برخی هنگام برگرداندن‌حالا سنگ‌ها شکسته بود.
اگر می‌توانستند با انرژی درونی از دستانشان‌چهره‌اش محافظت کنند، این اتفاق نادر بود، اما‌مهم با دستان برهنه، زخمی شدن اجتناب‌ناپذیر بود.
خش‌خش!
انگشتان موک یو-چون نیز بر اثر برخورد‌کند با سنگ‌ریزه‌ها و صخره‌های تیز بستر رودخانه‌علاوه خراش برداشت و درد در وجودش پیچید.
ولی چاره‌ای جز این نبود.
هیچ راهی برای یافتن‌حال مهره آهنی جز لمس کردن‌شود کورکورانه با دست وجود نداشت.
اگر نمی‌توانست ظرف‌راهنمای یک ساعت آن‌رمزگشایی را بیابد چه؟
تپ‌تپ!
قلبش از‌نداشت شدت اضطراب‌باشه به سینه‌اش می‌کوبید.
این نخستین باری‌یافت بود که چنین تنش‌چهره‌اش مرگباری را تجربه می‌کرد.
سپس، موک یو-چون نگاهی‌مخفی به پهلو انداخت و چهره‌اش‌تلاش از ناباوری در هم رفت.
«اون یارو‌کتابچه داره چه‌مخفی غلطی می‌کنه؟»
همه دیوانه‌وار‌نداشت مشغول جستجو در‌حالا آب‌های دره بودند.
اما آن شخص، موک‌حال گیونگ‌ون، دست‌به‌سینه ایستاده بود‌دیده و تنها نظاره می‌کرد.
گویی این‌کتابچه ماجرا هیچ ربطی‌نفرین‌شده به او نداشت.
«مرتیکه روانی.»
به جای اینکه وارد دره شود و ببیند چه‌بگیره خبر است، آنجا چه می‌کرد؟ مگر آرزوی مرگ داشت؟بگوید موک یو-چون که مبهوت مانده بود، نگاهش را دزدید.
چه برادر ناتنی باشند چه‌بدون نباشند، اگر مهره آهنی خودش‌دره را پیدا نمی‌کرد، کارش تمام بود.
شالاپ شالاپ شالاپ!
در حالی که همه با سراسیمگی‌رمزگشایی آب‌های دره را زیر و رو می‌کردند،بودند عود زمان‌سنج تقریباً تا نیمه سوخته بود.
یک ساعت‌نداشت رو به‌باشه اتمام بود.
تنها نیمی‌تسلط از زمان‌حال باقی مانده بود.
ناگهان فرمان صادر شد.
«خاموششون کنین.»
با این فریاد، جنگجویان پرچم‌سرخ که‌دیدی مشعل به دست در آب ایستاده‌حرف بودند، شعله‌ها را در آب خفه کردند.
هوا از پیش تاریک بود‌بدون و با خاموش شدن مشعل‌ها،دره حتی دیدن اطرافیان نیز دشوار شد.
«لعنت بهش!»
«تو این‌کتابچه تاریکی چطوری قراره‌نفرین‌شده پیداش کنیم آخه؟»
صدای اعتراض و‌نداشته دشنام از گوشه‌دیدی و کنار برخاست.
ولی حتی در حین‌حال فریاد زدن نیز دستانشان‌دیده را از آب بیرون نیاوردند.
اگر نمی‌یافتند، جانشان را می‌باختند.
جنگجوی میانسالی که کنار مرد نقاب‌روح‌رمزگشایی ایستاده بود، زمزمه کرد: «ارباب دره، این‌بودند بار ممکنه بیشتر از نصفشون حذف بشن.»
دلیلش این بود که حتی پس‌دیدی از گذشت یک ساعت، هیچ‌کس موفق‌حرف به یافتن مهره آهنی نشده بود.
تا پیش از این، حداقل یک یا‌چهره‌اش دو نفر در همان ساعت اول در دروازه‌نبود نخست موفق می‌شدند، اما این بار خبری نبود.
نقاب‌روح که ارباب دره نامیده می‌شد، سرش‌کند را به نشانه تایید تکان داد: «به‌علاوه نظر نمیاد هیچ‌کدومشون پوست‌کلفت و سرسخت باشن.»
شاید این‌کتابچه کم‌تعدادترین گروه انتخاب‌شده‌نفرین‌شده در تاریخ بود.
تا الان باید یکی دو نفر مهره‌دستوری آهنی را پیدا می‌کردند تا بقیه ناامیدتر‌کام شوند و تمام حواسشان را متمرکز کنند.
این دروازه‌ای بود‌یافت برای تحریک حواس‌اینکه پنج‌گانه و غرایز بقا.
کسانی که اینجا‌راهنمای شکست می‌خوردند، ارزش‌رمزگشایی زنده ماندن نداشتند.
«می‌گفتن نابغه‌هاشون رو از دروازه مخفی،رمزگشایی دره نفرین و اتاق گل شیطانی فرستادن،بودند یعنی همشون فقط یه مشت آشغال بودن؟»
درست در همان لحظه.
«پیداش کردم!»
بالاخره یک نفر از‌مخفی گروه فعلی موفق به‌چند یافتن مهره آهنی شد.
پسری هجده ساله بود و با اینکه دستی که‌تلاش مهره را گرفته بود غرق در خون و زخم‌ماه بود، لبخندی درخشان از سر شوق بر لب داشت.
اطرافیان با دیدن‌نداشته وضعیت پسر نتوانستند‌دیدی جلوی حسادتشان را بگیرند.
سپس با درک اینکه زمانی‌بدون نمانده، دیوانه‌وارتر در میان سنگ‌ریزه‌های‌دره بستر آب به جستجو پرداختند.
شالاپ! شالاپ!
«هوف... هوف...»
پسر که رمقی برایش نمانده بود،دیدی نفس‌نفس‌زنان با مهره آهنی از آب‌حرف خارج شد. «انجامش دادم. بالاخره شد.»
چه شانسی داشت.
نه تنها زنده ماند،مخفی بلکه اولین نفری بود‌چند که آن را یافت.
این قطعاً تاثیر خوبی می‌گذاشت.
غرق در لذت‌نداشته پیروزی بود که‌دیدی ناگهان اتفاق افتاد.
شالاپ شالاپ!
صدای دویدن‌کتابچه کسی را از‌نفرین‌شده پشت سر شنید.
وقتی برگشت، پسری‌راهنمای تنومند را دید که‌کند به سمتش یورش می‌آورد.
«ردش کن بیاد!»
چقدر گستاخ بود.
قصد داشت قبل از‌مخفی اینکه کامل از آب‌چند خارج شود، آن را بقاپد.
فکر می‌کرد ممکن است چنین‌نفرین‌شده کفتارهایی وجود داشته باشند. «لعنتی!» پسر‌خواندن با اینکه خسته بود، دیوانه‌وار دوید.
حتی پس از خروج از‌حالا آب، پسر تنومند دست‌بردار نبود‌شنیدن و در حین دویدن فریاد زد:
«حرومزاده! اگه‌تسلط بگیرمت تیکه‌حال پار‌ت می‌کنم!»
شالاپ شالاپ شالاپ!
غول‌تشن خیلی سریع بود.
پسر انتظار نداشت‌نداشته فاصله به این‌دیدی سرعت کم شود.
اگر گیر می‌افتاد، مهره آهنی‌بدون که با آن‌همه بدبختی پیدا‌دره کرده بود نصیب آن یارو می‌شد.
پسر سرش را برگرداند‌مخفی و سعی کرد با‌چند تمام توان فرار کند.
اما ناگهان،
«!؟»
این دیگر چه بود؟ این یارو‌اینکه کی جلویش سبز شد؟ پسر وحشت‌زده‌اجساد سعی کرد تغییر مسیر دهد، اما...
بام!
در همان لحظه، پسری که‌نفرین‌شده جلویش ایستاده بود با سرعتی‌برای باورنکردنی به سمتش خیز برداشت.
قبل از اینکه‌نداشته حتی بتواند مسیرش را‌دستوری عوض کند، گیر افتاد.
«لعنت!»
چطور ممکن بود با انرژی‌نفرین‌شده درونی مهر و موم شده این‌قدر‌خواندن سریع باشد؟ حقیقتاً موقعیت ناامیدکننده‌ای بود.
دشمن در‌کتابچه جلو و دشمن‌نفرین‌شده در پشت سر.
در لحظه‌ای از‌نداشته استیصال و اضطرار،دیدی پسر تصمیمی غیرمنتظره گرفت.
«فکر کردی‌تسلط میذارم از‌حال چنگم درش بیاری؟»
پسر مهره آهنی را‌مخفی که در مشت داشت در‌تلاش دهان گذاشت و قورت داد.
پسر تنومند که پشت‌مخفی سرش بود از شدت‌چند خشم و درماندگی فریاد زد:
«عوضی!»
حالا دیگر‌تسلط نمی‌توانست آن‌حال را بگیرد.
پسر پوزخندی زد.
اما همان لحظه،
«چه دردسری.»
بام!
«ها؟»
دو دست‌کتابچه محکم سر‌مخفی پسر را گرفتند.
سپس،
کرررک!
در یک آن، گردنش شکست.
پسر حتی فرصت فریاد‌مخفی زدن پیدا نکرد و‌چند در دم جان داد.
«!؟»
پسر تنومند که‌یافت تنها پنج قدم عقب‌تر‌چهره‌اش بود، زبانش بند آمد.
اگرچه قصد داشت مهره آهنی‌نفرین‌شده را زورگیری کند، اما برنامه‌ای‌برای برای کشتن پسر جلویی نداشت.
ولی حالا، چنین‌راهنمای فاجعه‌ای درست جلوی‌رمزگشایی چشمانش رخ داده بود.
و سپس‌نداشت اتفاقی حتی‌باشه تکان‌دهنده‌تر رخ داد،
کررنچ!
«!!!!!!!»
نه تنها پسر را‌مخفی کشت، بلکه گلوی جسد‌چند را با دستان خالی درید.
سپس، انگشتانش را به‌باشه زور داخل گردن پاره‌شدۀ‌داده پسر فرو برد و...
شالاپ! پوپ!
مهره آهنی را‌راهنمای که پسر مرده قورت‌کند داده بود، بیرون کشید.
دستش و مهره‌راهنمای آهنی غرق در‌رمزگشایی خون لزج بودند.
چک‌چک!
قطرات خون روی زمین می‌چکید.بدون «این... این روانی...» در آن لحظه،خون پسر تنومند کلامی برای گفتن نداشت.
واقعاً کسی مثل این وجود داشت؟ در حالی که مات و مبهوت‌جان مانده بود، آن پسر سفیدرو، نه، موک گیونگ‌ون، سرش را چرخاند، دست خون‌آلودش‌چهره‌اش را یک بار تکان داد تا خون اضافه روی زمین بریزد و گفت:
«تو هم میخوایش؟»
لرزه!
با این سوال، پسر‌حال تنومند دیوانه‌وار سرش را‌دیده به علامت منفی تکان داد.
وقتی نگاهش با چشمان آن پسر گره خورد، حس‌تلاش کرد قلبش در حال انفجار است و پاهایش چنان سست‌سال شد که هر لحظه ممکن بود نقش بر زمین شود.