چپتر 56: دره خون و اجساد (۲) انجمن آسمان و زمین
0دو نفر دوشادوش یکدیگر در مسیری که با‌شمشیر دیوارهای بلند محصور شده بود و به تالار‌اینکه اصلی «انجمن آسمان و زمین» منتهی می‌شد، قدم می‌زدند.
از میان هشت رهبر انجمن،نداشت یکی «سون یون»، پادشاه تاریکی‌دستوری بود و دیگری تهذیب‌گر، «جو اوی-گونگ».
همان‌طور که راه می‌رفتند، جو‌خواندن اوی-گونگ با لحنی آکنده از ناامیدی‌رگه و کلافگی لب به سخن گشود.
«چرا به معاون نگفتی‌کتابچه که من اون رو‌رمزگشایی به شاگردی قبول کردم؟»
در پاسخ، سون یون زبانش را‌علاوه به نشانه نفی تکان داد و‌تسلط گفت: «حتی اگه می‌گفتم هم توفیری نداشت.»
«چرا نداشته باشه؟»
«تا حالا دیدی‌تلاش رهبر دستوری که‌جان داده رو پس بگیره؟»
«..........»
جو اوی-گونگ با شنیدن‌جان این حرف، زبان در کام‌رگه گرفت و نتوانست چیزی بگوید.
همان‌طور که سون یون گفت، رهبر هرگز دستوری‌حالا را که صادر می‌کرد پس نمی‌گرفت و اگر آن‌کام فرمان اجرا نمی‌شد، مجازاتی سنگین در انتظار خاطیان بود.
با در نظر گرفتن‌برای این موضوع، متقاعد کردن‌علاوه او غیرممکن به نظر می‌رسید.
«لعنتی... فکر کردم‌توانست بالاخره یه آدم‌مخفی به‌دردبخور پیدا کردم.»
«میگی به‌دردبخور.»
او اولین کسی بود‌توفیری که توانست آن کتابچه راهنمای‌دیدی مخفی نفرین‌شده را رمزگشایی کند.
چند نفر در تلاش برای خواندن آن جان داده بودند؟ علاوه بر این، او‌تسلط بر تکنیک شمشیر «رگه ماه» که صد سال بود گم شده بود، تسلط یافت؛ با‌بزرگی این حال، بدون اینکه حتی چهره‌اش دیده شود، به «دره خون و اجساد» فرستاده شد.
مهم نبود او‌توانست چقدر رهبر بزرگی باشد،نفرین‌شده این تصمیم غیرقابل‌درک بود.
دره خون و اجساد مکانی بود که با وجود اینکه هر‌سال فرقه شاگردان نسبتاً توانمند خود را به آنجا می‌فرستاد، باز هم نزدیک‌فرستاده به هشتاد یا نود درصد آن‌ها جان خود را از دست می‌دادند.
بی‌دلیل نبود که‌می‌گفتم نامش را خون‌نداشته و اجساد گذاشته بودند.
«حداقل باید از ارباب دره‌خواندن بخوام تجدید نظر کنه. نمی‌تونم بذارم‌رگه همچین استعداد نابی همین‌جوری نفله بشه.»
با شنیدن این کلمات، سون‌راهنمای یون با چشمانی سرشار از‌چند علاقه به جو اوی-گونگ نگریست.
او هرگز چنین رفتاری‌جان نمی‌کرد مگر اینکه واقعاً‌شمشیر به کسی علاقه‌مند شده باشد.
خود او نیز‌می‌گفتم فکر می‌کرد که‌نداشته این مایه تأسف است.
خوب بود اگر می‌توانستند او را متقاعد کنند که‌تکنیک به جبهه آن‌ها بپیوندد یا تکنیک شمشیر را از‌اینکه ذهنش استخراج کنند تا رگه ماه را احیا کنند.
چرا این کار را نکنند؟
فرستادن او به دره‌جان خون و اجساد، که می‌توانست‌رگه بدترین فرآیند گزینش نامیده شود...
«نکنه...؟»
چشمان سون یون باریک شد.
آیا ممکن بود دلیل‌کتابچه فرستادن او به دره‌رمزگشایی خون و اجساد همان باشد؟
«نکنه برای محک زدنشه؟»
دره خون و اجساد.
«وقت تعیین‌شده دو ساعته. توی آب دره مهره‌های آهنی‌کند شبیه این ریخته شده. پیداشون کنید و بیارید پای‌شمشیر این عودسوز بزرگ. هرکی نتونه یکی پیدا کنه، می‌میره.»
خش‌خش!
سخنان مردی که نقاب‌توفیری شبح بر چهره داشت،حالا باعث همهمه پسران شد.
نیمه‌شب بود.
اگرچه جنگجویانی با پرچم‌های سرخ در گوشه‌نفرین‌شده و کنار مشعل به دست داشتند، اما‌جان دیدن درون آب دره تقریباً غیرممکن بود.
چطور می‌توانستند در این تاریکی و در میان انبوه‌رگه سنگ‌ریزه‌ها، آن مهره‌های آهنی کوچک را پیدا کنند؟ این‌دیده کار مثل پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود.
در آن لحظه، پسری که حدوداً‌نداشته هفده ساله به نظر می‌رسید، دستش‌بگیره را بالا برد و صحبت کرد.
«این زیادی بی‌رحمانه نیست که فقط‌جان بخاطر پیدا نکردن یه مهره آهنی بکشیدمون؟سال همه ما منتخب فرقه‌های خودمونیم، ولی بازم...»
«نمی‌خوای انجامش بدی؟»
نقاب شبح‌برای حرفش را قطع‌بودند کرد و پرسید.
پسر با چهره‌ای‌می‌گفتم عصبی درنگ کرد‌نداشته و سپس گفت:
«به نظر نمیاد این گزینش‌خواندن فقط راجع به پیدا کردن‌شمشیر یا نکردن مهره آهنی باشه...»
تــق! تالاپ!
«آخ!»
پیش از آنکه بتواند حرفش را‌نداشته تمام کند، پسر با فریادی از‌بگیره درد و رنج روی زمین افتاد.
«!!!!!!»
کسانی که کنارش‌توانست بودند نتوانستند شوک‌مخفی خود را پنهان کنند.
یک مهره آهنی عمیقاً در پیشانی پسر‌تکنیک فرو رفته بود و به نظر می‌رسید‌حال که او در دم جان باخته است.
در حالی که همه‌توفیری مبهوت مانده بودند، نقاب‌حالا شبح با صدایی بلند گفت:
«کسایی که سوال‌تلاش بپرسن یا جا‌جان بزنن هم می‌میرن.»
همهمه‌ها در یک‌توانست لحظه به سکوت‌مخفی مطلق تبدیل شد.
وقتی کسی جانش را‌جان از دست داد، همه‌شمشیر واقعیت را درک کردند.
«این دیوونگیه.»
موک یو-چون‌چند در دلش‌برای دشنام داد.
اینکه ناگهان چنین وظیفه‌ای به آن‌ها محول شود پوچ‌کند بود، اما اینکه اگر نتوانند مهره آهنی پیدا کنند‌شمشیر بمیرند؟ او به عنوان گروگان برای خانواده‌اش اینجا بود.
این چه مزخرفاتی‌خواندن بود که داشت‌علاوه به سرش می‌آمد؟
«اگه فقط‌اگه دروازه‌های چی‌توفیری من مسدود نبود...»
اگر می‌توانست بینایی‌اش را‌برای با انرژی درونی تقویت کند،تکنیک شاید پیدا کردنش آسان‌تر می‌شد.
اما با مهر و‌کتابچه موم شدن انرژی درونی‌اش،رمزگشایی این واقعاً کاری طاقت‌فرسا بود.
درست در همان‌خواندن لحظه، نقاب شبح‌علاوه دوباره دهان باز کرد.
«راستی، تعداد مهره‌های توی‌توفیری دره به اندازه تعداد‌حالا شماها نیست. پس بهتره بجنبید.»
«!؟»
تعداد مهره‌های آهنی به‌کتابچه اندازه افراد نیست؟ هیچ‌کس نتوانست‌کند وحشت خود را پنهان کند.
این بدان معنا‌خواندن بود که مرگ تعدادی‌تکنیک از آن‌ها اجتناب‌ناپذیر است.
«وقتی عود بسوزه‌می‌گفتم و تموم بشه، دو‌باشه ساعت گذشته. روشنش کن.»
به فرمان نقاب شبح، یکی از‌جان جنگجویان پرچم سرخ، یک شاخه عود‌ماه را کنار عودسوز بزرگ روشن کرد.
جززز!
با این کار، پسرانی که تا‌علاوه آن لحظه زمزمه می‌کردند و نمی‌دانستند چه‌یافت کنند، همگی به سمت دره هجوم بردند.
با دویدن هشتصد‌می‌گفتم نفر به طور هم‌زمان،باشه زمین زیر پایشان لرزید.
دروازه‌های چی همه مسدود‌برای بود، بنابراین هیچ‌کس نمی‌توانست‌علاوه از مهارت‌های سبک‌سازی استفاده کند.
حداقل شرایط عادلانه بود.
«لعنت بهش!»
موک یو-چون نگاهی غضب‌آلود به‌نداشت موک گیونگ‌ون انداخت و سپس مانند‌داده بقیه پسران شروع به دویدن کرد.
شالاپ! شالاپ!
در این‌کسی وضعیت راه‌کتابچه دیگری وجود نداشت.
او باید‌برای یک مهره‌جان آهنی پیدا می‌کرد.
وگرنه، می‌مرد.
موک یو-چون به دنبال‌برای دیگران وارد دره شد‌علاوه و به پایین نگاه کرد.
«گندش بزنن...»
چطور قرار‌برای بود پیدایش کند؟بودند هوا تاریک بود.
او به سختی می‌توانست امواج‌نداشت آب را ببیند و دیدن‌دستوری آنچه درون آب بود غیرممکن می‌نمود.
پیدا کردن‌چند آن با چشم‌خواندن غیرمسلح محال بود.
شالاپ شالاپ شالاپ!
«اه! کدوم گوریه؟»
«آااای!»
صداهای کلافگی آمیخته با‌برای ناله‌های پسران از گوشه‌علاوه و کنار به گوش می‌رسید.
آن‌ها هم نمی‌توانستند درون آب را ببینند، بنابراین‌رمزگشایی به نظر می‌رسید که با دستانشان در حال‌علاوه زیر و رو کردن سنگ‌ریزه‌های کف آب دره هستند.
طبیعتاً این‌برای بدان معنا‌جان بود که...
«آخ!»
«دستم... دستم...»
دستانشان محکوم‌کسی به آسیب‌کتابچه دیدن بود.
حتی ناخن‌های‌برای برخی هنگام برگرداندن‌بودند سنگ‌ها شکسته بود.
اگر می‌توانستند با انرژی درونی از دستانشان‌باشه محافظت کنند، این اتفاق نادر بود، اما‌این با دستان برهنه، زخمی شدن اجتناب‌ناپذیر بود.
خش‌خش!
انگشتان موک یو-چون نیز بر اثر برخورد‌نفرین‌شده با سنگ‌ریزه‌ها و صخره‌های تیز بستر رودخانه‌جان خراش برداشت و درد در وجودش پیچید.
ولی چاره‌ای جز این نبود.
هیچ راهی برای یافتن‌توفیری مهره آهنی جز لمس کردن‌دیدی کورکورانه با دست وجود نداشت.
اگر نمی‌توانست ظرف‌تلاش یک ساعت آن‌جان را بیابد چه؟
تپ‌تپ!
قلبش از‌برای شدت اضطراب‌جان به سینه‌اش می‌کوبید.
این نخستین باری‌می‌گفتم بود که چنین تنش‌باشه مرگباری را تجربه می‌کرد.
سپس، موک یو-چون نگاهی‌برای به پهلو انداخت و چهره‌اش‌تکنیک از ناباوری در هم رفت.
«اون یارو‌کسی داره چه‌کتابچه غلطی می‌کنه؟»
همه دیوانه‌وار‌برای مشغول جستجو در‌بودند آب‌های دره بودند.
اما آن شخص، موک‌توفیری گیونگ‌ون، دست‌به‌سینه ایستاده بود‌حالا و تنها نظاره می‌کرد.
گویی این‌چند ماجرا هیچ ربطی‌خواندن به او نداشت.
«مرتیکه روانی.»
به جای اینکه وارد دره شود و ببیند چه‌رگه خبر است، آنجا چه می‌کرد؟ مگر آرزوی مرگ داشت؟دیده موک یو-چون که مبهوت مانده بود، نگاهش را دزدید.
چه برادر ناتنی باشند چه‌نداشت نباشند، اگر مهره آهنی خودش‌دستوری را پیدا نمی‌کرد، کارش تمام بود.
شالاپ شالاپ شالاپ!
در حالی که همه با سراسیمگی‌مخفی آب‌های دره را زیر و رو می‌کردند،خواندن عود زمان‌سنج تقریباً تا نیمه سوخته بود.
یک ساعت‌برای رو به‌جان اتمام بود.
تنها نیمی‌اگه از زمان‌توفیری باقی مانده بود.
ناگهان فرمان صادر شد.
«خاموششون کنین.»
با این فریاد، جنگجویان پرچم‌سرخ که‌علاوه مشعل به دست در آب ایستاده‌تسلط بودند، شعله‌ها را در آب خفه کردند.
هوا از پیش تاریک بود‌نداشت و با خاموش شدن مشعل‌ها،دستوری حتی دیدن اطرافیان نیز دشوار شد.
«لعنت بهش!»
«تو این‌کسی تاریکی چطوری قراره‌راهنمای پیداش کنیم آخه؟»
صدای اعتراض و‌خواندن دشنام از گوشه‌علاوه و کنار برخاست.
ولی حتی در حین‌توفیری فریاد زدن نیز دستانشان‌حالا را از آب بیرون نیاوردند.
اگر نمی‌یافتند، جانشان را می‌باختند.
جنگجوی میانسالی که کنار مرد نقاب‌روح‌مخفی ایستاده بود، زمزمه کرد: «ارباب دره، این‌خواندن بار ممکنه بیشتر از نصفشون حذف بشن.»
دلیلش این بود که حتی پس‌علاوه از گذشت یک ساعت، هیچ‌کس موفق‌تسلط به یافتن مهره آهنی نشده بود.
تا پیش از این، حداقل یک یا‌باشه دو نفر در همان ساعت اول در دروازه‌حرف نخست موفق می‌شدند، اما این بار خبری نبود.
نقاب‌روح که ارباب دره نامیده می‌شد، سرش‌بودند را به نشانه تایید تکان داد: «به‌تسلط نظر نمیاد هیچ‌کدومشون پوست‌کلفت و سرسخت باشن.»
شاید این‌کسی کم‌تعدادترین گروه انتخاب‌شده‌راهنمای در تاریخ بود.
تا الان باید یکی دو نفر مهره‌تکنیک آهنی را پیدا می‌کردند تا بقیه ناامیدتر‌حال شوند و تمام حواسشان را متمرکز کنند.
این دروازه‌ای بود‌می‌گفتم برای تحریک حواس‌نداشته پنج‌گانه و غرایز بقا.
کسانی که اینجا‌تلاش شکست می‌خوردند، ارزش‌جان زنده ماندن نداشتند.
«می‌گفتن نابغه‌هاشون رو از دروازه مخفی،مخفی دره نفرین و اتاق گل شیطانی فرستادن،خواندن یعنی همشون فقط یه مشت آشغال بودن؟»
درست در همان لحظه.
«پیداش کردم!»
بالاخره یک نفر از‌برای گروه فعلی موفق به‌علاوه یافتن مهره آهنی شد.
پسری هجده ساله بود و با اینکه دستی که‌کند مهره را گرفته بود غرق در خون و زخم‌شمشیر بود، لبخندی درخشان از سر شوق بر لب داشت.
اطرافیان با دیدن‌خواندن وضعیت پسر نتوانستند‌علاوه جلوی حسادتشان را بگیرند.
سپس با درک اینکه زمانی‌نداشت نمانده، دیوانه‌وارتر در میان سنگ‌ریزه‌های‌دستوری بستر آب به جستجو پرداختند.
شالاپ! شالاپ!
«هوف... هوف...»
پسر که رمقی برایش نمانده بود،علاوه نفس‌نفس‌زنان با مهره آهنی از آب‌تسلط خارج شد. «انجامش دادم. بالاخره شد.»
چه شانسی داشت.
نه تنها زنده ماند،برای بلکه اولین نفری بود‌علاوه که آن را یافت.
این قطعاً تاثیر خوبی می‌گذاشت.
غرق در لذت‌خواندن پیروزی بود که‌علاوه ناگهان اتفاق افتاد.
شالاپ شالاپ!
صدای دویدن‌چند کسی را از‌خواندن پشت سر شنید.
وقتی برگشت، پسری‌توانست تنومند را دید که‌نفرین‌شده به سمتش یورش می‌آورد.
«ردش کن بیاد!»
چقدر گستاخ بود.
قصد داشت قبل از‌برای اینکه کامل از آب‌علاوه خارج شود، آن را بقاپد.
فکر می‌کرد ممکن است چنین‌راهنمای کفتارهایی وجود داشته باشند. «لعنتی!» پسر‌تلاش با اینکه خسته بود، دیوانه‌وار دوید.
حتی پس از خروج از‌بودند آب، پسر تنومند دست‌بردار نبود‌ماه و در حین دویدن فریاد زد:
«حرومزاده! اگه‌اگه بگیرمت تیکه‌توفیری پار‌ت می‌کنم!»
شالاپ شالاپ شالاپ!
غول‌تشن خیلی سریع بود.
پسر انتظار نداشت‌خواندن فاصله به این‌علاوه سرعت کم شود.
اگر گیر می‌افتاد، مهره آهنی‌نداشت که با آن‌همه بدبختی پیدا‌دستوری کرده بود نصیب آن یارو می‌شد.
پسر سرش را برگرداند‌برای و سعی کرد با‌علاوه تمام توان فرار کند.
اما ناگهان،
«!؟»
این دیگر چه بود؟ این یارو‌نداشته کی جلویش سبز شد؟ پسر وحشت‌زده‌بگیره سعی کرد تغییر مسیر دهد، اما...
بام!
در همان لحظه، پسری که‌راهنمای جلویش ایستاده بود با سرعتی‌چند باورنکردنی به سمتش خیز برداشت.
قبل از اینکه‌خواندن حتی بتواند مسیرش را‌تکنیک عوض کند، گیر افتاد.
«لعنت!»
چطور ممکن بود با انرژی‌خواندن درونی مهر و موم شده این‌قدر‌رگه سریع باشد؟ حقیقتاً موقعیت ناامیدکننده‌ای بود.
دشمن در‌کسی جلو و دشمن‌راهنمای در پشت سر.
در لحظه‌ای از‌خواندن استیصال و اضطرار،علاوه پسر تصمیمی غیرمنتظره گرفت.
«فکر کردی‌اگه میذارم از‌توفیری چنگم درش بیاری؟»
پسر مهره آهنی را‌برای که در مشت داشت در‌تکنیک دهان گذاشت و قورت داد.
پسر تنومند که پشت‌کتابچه سرش بود از شدت‌رمزگشایی خشم و درماندگی فریاد زد:
«عوضی!»
حالا دیگر‌اگه نمی‌توانست آن‌توفیری را بگیرد.
پسر پوزخندی زد.
اما همان لحظه،
«چه دردسری.»
بام!
«ها؟»
دو دست‌کسی محکم سر‌کتابچه پسر را گرفتند.
سپس،
کرررک!
در یک آن، گردنش شکست.
پسر حتی فرصت فریاد‌کتابچه زدن پیدا نکرد و‌رمزگشایی در دم جان داد.
«!؟»
پسر تنومند که‌می‌گفتم تنها پنج قدم عقب‌تر‌باشه بود، زبانش بند آمد.
اگرچه قصد داشت مهره آهنی‌خواندن را زورگیری کند، اما برنامه‌ای‌شمشیر برای کشتن پسر جلویی نداشت.
ولی حالا، چنین‌توانست فاجعه‌ای درست جلوی‌مخفی چشمانش رخ داده بود.
و سپس‌برای اتفاقی حتی‌جان تکان‌دهنده‌تر رخ داد،
کررنچ!
«!!!!!!!»
نه تنها پسر را‌کتابچه کشت، بلکه گلوی جسد‌رمزگشایی را با دستان خالی درید.
سپس، انگشتانش را به‌جان زور داخل گردن پاره‌شدۀ‌شمشیر پسر فرو برد و...
شالاپ! پوپ!
مهره آهنی را‌تلاش که پسر مرده قورت‌بودند داده بود، بیرون کشید.
دستش و مهره‌توانست آهنی غرق در‌مخفی خون لزج بودند.
چک‌چک!
قطرات خون روی زمین می‌چکید.نداشت «این... این روانی...» در آن لحظه،داده پسر تنومند کلامی برای گفتن نداشت.
واقعاً کسی مثل این وجود داشت؟ در حالی که مات و مبهوت‌ماه مانده بود، آن پسر سفیدرو، نه، موک گیونگ‌ون، سرش را چرخاند، دست خون‌آلودش‌فرستاده را یک بار تکان داد تا خون اضافه روی زمین بریزد و گفت:
«تو هم میخوایش؟»
لرزه!
با این سوال، پسر‌توفیری تنومند دیوانه‌وار سرش را‌حالا به علامت منفی تکان داد.
وقتی نگاهش با چشمان آن پسر گره خورد، حس‌تکنیک کرد قلبش در حال انفجار است و پاهایش چنان سست‌چهره‌اش شد که هر لحظه ممکن بود نقش بر زمین شود.