چپتر 294: معبد شائولین (۱)
0«اوم مانی مانی هوم آریهانا‌کسی آریهانا هوم آریهانا بانایا هوم‌قلب بانایا هوم بابام بارا هوم باتاک.»
طنین سروده‌ای‌چگونه باوقار و مهیب‌کسی در فضا پیچید.
این مانترای سرکوب شیطان از‌قلب سنت بودایی بود که برای‌حال غلبه بر اهریمنان به کار می‌رفت.
با شنیدن نام مانترای سرکوب‌کسی شیطان، چشمان هیولای پرنده، هیوم‌ون،قلب از شدت حیرت گرد شد.
«مانترای سرکوب شیطان؟اینجا مگه این کتیبه‌گمان بودایی نیست؟ نکنه...»
«پرنده لعنتی! از بین‌کشیده این همه جا، حتماً باید‌مکان‌ها سمت قلمرو شائولین پرواز می‌کردی؟»
همگان از سخنان‌تمام راهب سقوط‌کرده، جا‌عدالت گوم‌جونگ، جا خوردند.
«شائولین؟ واقعاً؟»
این رخدادی‌چگونه بس تصادفی‌کشیده و باورنکردنی بود.
از آنجا که آنان برای یافتن نوه‌می‌برد ارباب شعله مقدس راهی خاندان سیچوان بودند،همان از پایتخت کایفنگ به سوی جنوب سفر می‌کردند.
اما هیچ‌کس‌می‌برد انتظار چنین‌مکان‌ها واقعه‌ای را نداشت.
در مسیر جنوب غربی کایفنگ، کوه‌گمان سونگ، قله مرکزی در میان پنج‌درگیر کوه مقدس، قد علم کرده بود.
اگر کوهی‌چگونه معمولی بود،کشیده مشکلی پیش نمی‌آمد.
اما کوه سونگ مأمن معبد‌کسی شائولین، مکان مقدس بودیسم و‌قلب سرچشمه هنرهای رزمی درستکار بود.
«لعنت بهش.»
ناسزایی رکیک‌چگونه از لبان‌کشیده سئوپ‌چون جاری شد.
حتی با وجود‌اینجا بدشانسی، چگونه کار‌گمان به اینجا کشیده بود؟
چه کسی گمان می‌برد که‌کسی از میان تمام مکان‌ها، آنان‌قلب با شائولین، قلب عدالت، درگیر شوند؟
در همان حال،تمام طنین مانترای سرکوب‌عدالت شیطان بلندتر شد.
هیوم‌ون که پیش‌تر بال راستش توسط سلاح‌می‌برد مقدس، عصای واجرا، زخمی شده بود، از‌همان شدت درد به خود پیچید و فریادی برآورد.
«کیکیکیکیکیکیک!»
«آه!»
«همگی گاری رو بچسبید!»
با پیچ و تاب خوردن هیوم‌ون، گاری به‌تمام طرزی خطرناک کج شد و وحشت بر همه مستولی‌پیش‌تر گشت؛ هر کس به گوشه‌ای از آن چنگ می‌زد.
«آآآه!»
در آن لحظه، محفظه نگهدارنده ارباب‌گمان شعله مقدس واژگون شد و او‌درگیر نزدیک بود به بیرون پرتاب شود.
اما درست در‌تمام همان آن، کسی‌عدالت مچ دستش را گرفت.
«چنگ!»
او کسی‌چگونه نبود جز‌کشیده هیولای مارا نقاب‌دار.
چشمانش تیره شد، چرا‌کشیده که در آخرین لحظه‌تمام او را نجات داده بود.
«لعنتی.»
دلش می‌خواست رهایش‌اینجا کند تا سقوط‌گمان کند و بمیرد.
ولی تنها کسی که‌کشیده می‌دانست پدرش چطور مرده،تمام همین پیرزن نفرین‌شده بود.
نمی‌توانست بگذارد‌چگونه همین‌طوری بیفتد‌کشیده و بمیرد.
در همین حین، هیوم‌ون که تاب‌عدالت تحمل زخم عصای واجرا و مانترای سرکوب‌بال شیطان را نداشت، شروع به سقوط کرد.
«ا... امکان نداره!»
«آآآه! داره سقوط می‌کنه!»
فارغ از مهارت در هنرهای رزمی، سقوط‌می‌برد از چنین ارتفاعی می‌توانست هر کسی را‌همان بر اثر شدت ضربه به کام مرگ بکشاند.
«ارباب! ارباب!»
سئوپ‌چون، موک گیونگ‌ون را‌کشیده صدا زد که محکم به‌مکان‌ها پرهای پشت هیوم‌ون چسبیده بود.
تنها ارباب می‌توانست هیولای پرنده، هیوم‌ون را رام و‌مکان‌ها کنترل کند، از این رو او با ناامیدی، همچون‌بال کسی که به ریسمانی پوسیده چنگ می‌زند، فریاد می‌کشید.
«شاگرد، باید‌چگونه اون عصای واجرا‌کسی رو بکشی بیرون.»
در آن لحظه،تمام چونگ‌ریونگ با عجله با‌درگیر موک گیونگ‌ون سخن گفت.
موک گیونگ‌ون که بر اثر سقوط به شدت‌تمام تکان می‌خورد و به سختی هوشیاری‌اش را حفظ کرده‌پیش‌تر بود، سر برگرداند تا به بال راست هیوم‌ون بنگرد.
با گشودن چشم روح، موک‌کسی گیونگ‌ون هاله‌ای باشکوه را در‌قلب اطراف عصای واجرا مشاهده کرد.
آن هاله همچون زهری در‌کسی بدن هیوم‌ون پخش می‌شد و‌قلب نیروی شیطانی‌اش را تبخیر می‌کرد.
«نمی‌تونم بهش دست بزنم.»
«درسته. اون هاله باشکوه کاملاً با‌گمان انرژی‌های یین در تضاده، واسه همین‌درگیر حتی روح چونگ‌ریونگ هم نمی‌تونه دخالت کنه.»
موک گیونگ‌ون‌چگونه پرهای پشت هیوم‌ون‌کسی را محکم چسبید.
با تثبیت حالت ایستادن و‌کسی قفل کردن نگاه بر هدف،قلب با هر دو پا جهش کرد.
«پرش!»
پیکر موک گیونگ‌ون همچون فنری رها شد‌می‌برد و به سوی بال راست هیوم‌ون که‌همان سست و لرزان بال می‌زد، شیرجه رفت.
دست دراز کرد‌اینجا تا یکی از‌گمان پرهای بال را بگیرد.
اما در همان لحظه، هیوم‌ون بدنش را‌می‌برد به پهلو چرخاند و باعث شد موک‌همان گیونگ‌ون خطا کند و به عقب رانده شود.
«ها؟»
بدنش از کنار‌اینجا بال گذشت و‌گمان از هیوم‌ون دور شد.
«وووش!»
با دیدن این صحنه،کشیده چونگ‌ریونگ سعی کرد از‌تمام بدن عروسک چوبی خارج شود.
درست در همان آن، موک‌قلب گیونگ‌ون بدنش را پیچ داد،حال چرخید و به هوا لگد زد.
«بوم!»
گویی به دیواری نامرئی لگد زده باشد؛می‌برد بدنش در جهت مخالف بازگشت و دوباره‌همان به سوی بال راست هیوم‌ون پرواز کرد.
«این شاگرد؟»
چونگ‌ریونگ در دل حیرت‌زده شد.
حرکتی که موک گیونگ‌ون‌کشیده هم‌اکنون به نمایش گذاشت، چیزی‌مکان‌ها جز راز [گام تهی] نبود.
انتظار نداشت در‌اینجا لحظه بحران چنین‌گمان تکنیک شگفت‌انگیزی را ببیند.
اما اکنون مسئله‌اینجا مهم تسلط او‌گمان بر گام تهی نبود.
موک گیونگ‌ون با لگد زدن به هوا و پرواز به عقب،بلندتر یکی از پرهای بال هیوم‌ون را چنگ زد و دست دیگرش‌خود را در جایی که هاله باشکوه در حال گسترش بود، فرو برد.
«تپ!»
«کیکیکیکیکیکیک!»
هیوم‌ون از درد فریاد کشید.
موک گیونگ‌ون بی‌توجه به آن،قلب دستش را عمیق‌تر فرو برد و‌بلندتر سرانجام عصای واجرا را پیدا کرد.
همین که آن را محکم‌کسی گرفت تا بیرون بکشد، ناگهان دردی‌عدالت سوزان در کف دستش احساس کرد.
هاله باشکوهی که از عصای واجرا ساطع‌می‌برد می‌شد، کف دستش را شکافت و بر‌همان انرژی مرگ و انرژی شیطانی اثر گذاشت.
«رو مخه.»
موک گیونگ‌ون انرژی مرگ‌مکان‌ها قدرتمندتری را فراخواند تا هاله‌همان عصای واجرا را سرکوب کند.
سپس آن را‌اینجا از گوشت بال‌گمان هیوم‌ون بیرون کشید.
«تلق!»
او با شتاب‌اینجا عصای واجرا را‌گمان به دور انداخت.
هیوم‌ون که از درد به خود می‌پیچید‌درگیر و در حال سقوط بود، بال چپش را‌توسط با قدرت تکان داد تا تعادلش را بازیابد.
«پات پات!»
هرچند عصای واجرا خارج شده‌کسی بود، اما بال راست دیگر‌قلب ویران و بی‌استفاده گشته بود.
پرواز با‌چگونه تنها یک‌کشیده بال غیرممکن می‌نمود.
با این حال...
«پات پات!»
به لطف بال‌زدن‌های دیوانه‌وار،کشیده او موفق شد سرعت‌تمام سقوطش را کاهش دهد.
او به زحمت توانست‌کشیده قبل از فرود آمدن بر‌مکان‌ها زمین، سرعتش را کم کند.
«عوق.»
هنوز پاهایشان زمین را لمس نکرده بود‌می‌برد که ارباب شعله مقدس و راهب سقوط‌کرده، جا‌حال گوم‌جونگ، محتویات معده‌شان را روی زمین بالا آوردند.
سایرینی هم که گاری را‌کسی نگه داشته بودند، با چهره‌هایی‌قلب رنگ‌پریده روی زمین ولو شدند.
«تالاپی!»
«هاا... هاا...»
«نزدیک بود بمیریم‌ها.»
آن‌ها امید داشتند که سواری نرمی‌گمان بر پشت هیوم‌ون داشته باشند، اما‌درگیر در عوض تجربه‌ای جهنمی نصیبشان شد.
ولی با اینکه‌اینجا سالم فرود آمدند، ماجرا‌می‌برد هنوز تمام نشده بود.
آن‌ها درست وسطِ...
«غرررش مهیب!»
«آه، بدبخت شدیم.»
معبد شائولین فرود آمده بودند.
پیش از آنکه به خود بیایند، ده‌ها راهب‌شوند اهریمن‌کش با رداهای مخصوص و راهبان جنگجو با لباس‌های‌عصای نارنجی و چماق به دست، آن‌ها را محاصره کردند.
«پچ‌پچ!»
راهبانی که هیوم‌ون را احاطه کرده‌گمان بودند، با دیدن موک گیونگ‌ون و گروهش،شوند با چشمانی حیرت‌زده شروع به نجوا کردند.
«این دیگه چیه؟»
«اینا کی هستن؟»
سپس، از میان راهبان اهریمن‌کش،کسی راهبی پیر با ریشی سفید‌قلب و سیمایی پخته قدم پیش گذاشت.
در دستانش سه عصای واجرا قرار داشت‌می‌برد و هاله‌ای چنان باشکوه از او ساطع‌همان می‌شد که تمام محیط را پر کرده بود.
«اووووه!»
«پس کار خودش بود.»
موک گیونگ‌ون بلافاصله تشخیص داد که‌گمان او همان کسی است که با عصای‌شوند واجرا به بال هیوم‌ون ضربه زده بود.
خودِ هاله‌چگونه در سطحی‌کشیده کاملاً متفاوت بود.
اگر این هنر یک‌کشیده تهذیب‌گر بود، قطعاً فراتر از‌مکان‌ها سطح فانگ ایل قرار می‌گرفت.
این هاله باشکوه،تمام مانند اقیانوسی وسیع‌عدالت و فراگیر بود.
«قدرت دارمای معمولی نیست.»
«قدرت دارما؟»
«آره. در حالی که تهذیب‌گرا یا تائوئیست‌ها قدرت روحانی‌مکان‌ها رو پرورش میدن، راهبای بودایی روی قدرت دارما کار می‌کنن.راستش حتی منم تا حالا همچین هاله‌ای ندیده بودم. خیلی دردسرسازه.»
«... درسته. بخاطر تشعشع قدرت دارمای این‌درگیر راهب پیر و راهبای اهریمن‌کش، هیوم‌ون، این‌راستش هیولای شیطانی، ترسیده و شدیداً گارد گرفته.»
«عجیبی نیست.»
موک گیونگ‌ون‌چگونه نگاهی به‌کشیده اطراف انداخت.
نه تنها قدرت دارمای آن‌ها، بلکه‌گمان هاله‌ای که از خود معبد ساطع‌درگیر می‌شد نیز باشکوه، خالص و آرامش‌بخش بود.
به همین دلیل، حتی ارواح‌قلب خبیث معمولی و شیاطین طیفی‌حال ضعیف در آن نزدیکی حس نمی‌شدند.
«بی‌خود نیست‌چگونه که بهش میگن‌کسی مکان مقدس بودیسم.»
موک گیونگ‌ون با‌اینجا کلافگی زبانش را‌گمان به صدا درآورد.
آن‌ها به زحمت از کاخ‌کسی امپراتوری فرار کرده بودند، فقط برای‌عدالت اینکه در چنین جایی گیر بیفتند.
سپس راهب پیر جلو‌مکان‌ها آمد، کف دستانش را‌شوند به هم چسباند و گفت:
«آمیتا. شما مردم عادی‌کشیده کی هستید که با چنین‌مکان‌ها موجودات خبیثی که باعث آزار...»
«فرقه اهریمن‌کش!»
قبل از اینکه حرف‌کشیده راهب پیر تمام شود،تمام کسی قدم پیش گذاشت.
او راهب‌می‌برد سقوط‌کرده، جا‌مکان‌ها گوم‌جونگ بود.
راهب پیر با دیدن‌کشیده تسبیح شکسته و لباس‌های‌تمام شبه‌راهبیِ جا گوم‌جونگ اخمی کرد.
«دوک‌مون؟ پس واقعاً دوک‌مونی.»
دوک‌مون نام بودایی‌اینجا جا گوم‌جونگ در‌گمان دوران راهب بودنش بود.
راهب پیر ابتدا به خاطر‌قلب ظاهر زمخت و تغییر‌یافته‌اش در‌حال گذر سال‌ها، او را نشناخته بود.
اما حالا‌چگونه که شناخته بود،کسی گیج شده بود.
«دوک‌مون، تو‌چگونه چرا با همچین‌کسی موجودی همراه شدی؟»
«سوءتفاهمه، عالیجناب اهریمن‌کش.اینجا این جونور آزاری به‌می‌برد کسی نمی‌رسونه. رام شده‌ست.»
«رام شده؟می‌برد این دیگه‌مکان‌ها چه مزخرفیه؟»
در آن لحظه،اینجا راهبی میانسال از میان‌می‌برد راهبان جنگجو جلو آمد.
جا گوم‌جونگ او را شناخت‌کسی و دستانش را به هم‌قلب چسباند و سر تعظیم فرود آورد.
«آمیتا. درود‌چگونه بر استاد‌کشیده فرقه ناهان...»
«سلام یه‌می‌برد شاگرد سقوط‌کرده؟مکان‌ها بس کن.»
کلام استاد فرقه ناهان قاطع‌کسی بود و جا گوم‌جونگ با‌قلب تلخی دستانش را پایین آورد.
همان‌طور که او گفت، او‌کسی یک راهب سقوط‌کرده بود و حقی‌عدالت برای چنین سلام و احوالپرسی‌ای نداشت.
سپس استاد فرقه‌اینجا ناهان به هیوم‌ون‌گمان اشاره کرد و پرسید:
«چطور تونستی همچین چیزی رو رام کنی؟درگیر اون یه حیوان معمولی نیست، یه هیولای‌راستش شیطانیه که آدما رو می‌کشه. چطور تونستی...»
«اون شیک‌شین منه، راهب.»
«!؟»
استاد فرقه‌چگونه ناهان سرش‌کشیده را برگرداند.
کسی که در میان‌مکان‌ها جمع صحبت کرد، کسی‌شوند جز موک گیونگ‌ون نبود.
«شیک‌شین؟»
استاد فرقه ناهان‌اینجا گیج به نظر می‌رسید،می‌برد انگار نمی‌دانست شیک‌شین چیست.
استاد فرقه اهریمن‌کش گفت:
«آمیتا. الان‌می‌برد گفتی شیک‌شین،مکان‌ها مرد جوان؟»
موک گیونگ‌ون با حرکتی سریع‌کسی دستانش را به نشانه احترام‌قلب به هم چسباند و پاسخ داد:
«بله. اگرچه موجود عجیبیه، ولی من به عنوان‌تمام یه شیک‌شین کنترلش می‌کنم. واسه همین تحت کنترله‌بلندتر و اون‌قدرها هم که به نظر میاد خطرناک نیست...»
«ها!»
قبل از اینکه‌تمام حرفش تمام شود، استاد‌درگیر فرقه اهریمن‌کش فریاد زد.
سپس به‌چگونه هیوم‌ون اشاره‌کشیده کرد و گفت:
«مگه شیک‌شین روشی نیست که‌کسی تهذیب‌گرا برای بستن و کنترل‌قلب اجباری موجودات عجیب ازش استفاده می‌کنن؟»
با این حرف،اینجا برقی در چشمان‌گمان موک گیونگ‌ون درخشید.
فکر می‌کرد راهب‌ها چیزی‌مکان‌ها از هنرهای شیطانی نمی‌دانند،شوند اما ظاهراً اشتباه می‌کرد.
«درسته. ولی‌چگونه حالا چرا‌کشیده داد می‌زنی؟»
موک گیونگ‌ون با کنجکاوی پرسید.
ابروهای سفید‌چگونه راهب پیر‌کشیده لرزید و گفت:
«هنرهای شیطانی که از جادوگری تائوئیستی ریشه گرفتن، تکنیک‌های خطرناکی‌حال هستن که خلاف قوانین طبیعت و عقل سلیم عمل می‌کنن.شده یه جوان عادی چطور تونسته همچین هنر شومی رو یاد بگیره؟»
«... هنرهای شیطانی شومن؟»
«مگه نگفتم؟ هنرهای شیطانی تکنیک‌هایی هستن که از نظم طبیعی‌قلب منحرف می‌شن. حتی شیک‌شین‌ها هم ارواحی هستن که به زور‌توسط بسته شدن. این عملی برخلاف اراده اوناست. چطور می‌تونه شوم نباشه؟»
با شنیدن این‌اینجا حرف، موک گیونگ‌ون‌گمان پوزخندی زد و گفت:
«خب، دقیقاً حرف حسابت چیه؟»
استاد فرقه اهریمن‌کش عصای‌کشیده واجرای خود را به سمت‌مکان‌ها هیوم‌ون گرفت و پاسخ داد:
«آمیتا. این نصیحتی برای توست، پس دلخور نشو و خوب گوش کن. هنرهای‌شوند شیطانی که خلاف نظم طبیعت باشن، قطعاً برات بدبختی میارن. تمرین هنرهای شیطانی‌درد رو متوقف کن و همین الان پیوند اجباری با اون موجود رو قطع کن.»