چپتر 57: دره خون و اجساد (۳)
0گفته‌ای هست که می‌گوید‌خون وقتی شتاب و هیبت خود‌انگار را ببازی، کار تمام است.
پسری که ظاهری خشن داشت، چنان مقهور‌سعی دستان بی‌رحم موک گیونگ‌ون شده بود که‌ولی حتی فکر حمله نیز به ذهنش خطور نمی‌کرد.
نه، دقیق‌تر آن است‌اولین که بگوییم وجودش را ترس‌یارو و وحشت فرا گرفته بود.
موک گیونگ‌ون با لبخندی‌آهنی بر لب، خطاب به‌داد آن پسر سخن گفت:
«اگه نجنبی، دیگه‌آغشته عمراً بتونی لنگه‌داد این رو پیدا کنی.»
موک گیونگ‌ون مهره‌صحنه آهنی آغشته به‌چیزی خون را تکان داد.
با دیدن این صحنه، پسر خشن انگار‌حال متوجه چیزی شد و سعی کرد بدنش‌عقلش را بچرخاند تا به سمت دره بدود.
ولی پاهایش سست شد و بر زمین افتاد.داد پس از چندین بار زمین خوردن، به زحمت‌بدنش توانست توانی جمع کند و وارد دره شود.
شالاپ!
اما او تنها‌صحنه کسی نبود که‌چیزی مسیرش را تغییر می‌داد.
حدود سه نفر دیگر نیز با چهره‌هایی بهت‌زده‌داشتند به سمت دره بازگشتند. آن‌ها نیز مانند آن‌نیست پسر خشن، چشم به اولین مهره آهنی دوخته بودند.
با این حال،مهره آن‌ها نیز از‌خون موک گیونگ‌ون وحشت داشتند.
«... یارو رسماً دیوونه‌ست.»
«هرجور حساب‌دیدن کنی عقلش‌انگار سر جاش نیست.»
«چطور ممکنه فقط واسه زنده‌دوخته موندن و گرفتن یه مهره،رسماً بدون هیچ تردیدی آدم بکشه؟»
علاوه بر این، شیوه کشتن‌آغشته او کافی بود تا لرزه‌صحنه بر اندام هر کسی بیندازد.
این ترس در وجودشان حک شده‌داد بود که اگر اشتباهی حمله کنند،سعی به سرنوشتی مشابه دچار خواهند شد.
«هاا...»
کسی بود که با دیدن این صحنه آهی‌داشتند کشید. او مردی با نقاب شیطان بود که‌نیست جنگجویان پرچم سرخ او را ارباب دره می‌نامیدند.
یکی از‌کنی جنگجویان کنار‌آهنی نقاب شیطان گفت:
«... عجب‌آهنی جونور عجیبی‌خون وارد شده.»
«همین‌طوره.»
«تا حالا ندیده بودم اوضاع این‌جوری‌بودند پیش بره. حذف واقعی باید با‌هرجور همون یه دونه مهره آهنی شروع می‌شد.»
مسئله فقط این نبود‌آهنی که چه کسی اول‌داد مهره آهنی را پیدا کند.
اینکه تعداد مهره‌های آهنی کمتر‌تکان از افراد بود و مشعل‌ها خاموش‌چیزی شده بودند، همه حرکاتی حساب‌شده بودند.
اولین مهره‌دیدن آهنی، سیگنالی برای‌متوجه شروع حذف بود.
قرار بود نبردی برای تصاحب آن یک‌حال مهره درگیرد و همه متوجه شوند که‌عقلش پیدا کردن مهره آهنی پایان کار نیست.
چالش واقعی این بود که‌آغشته چگونه از آن محافظت کنند‌صحنه و آن را به مشعل‌دان برسانند.
ولی وضعیت‌آهنی اولیه تغییر‌خون کرده بود.
«راستی، فقط دستاش نیست، زور بازوش هم غیرعادیه. با‌بدنش اینکه قفل دروازه طلایی نقاط حیاتی رو مهر و موم‌چندین کرده، چطور تونست به همین راحتی گلو رو پاره کنه؟»
اکثر جنگجویان از‌چشم دستان بی‌رحم و قدرت‌حال موک گیونگ‌ون شگفت‌زده بودند.
با این حال، نقاب‌آهنی شیطان ماجرا را از‌داد زاویه‌ای دیگر جالب می‌دید.
«بدون اینکه حتی یه قطره‌تکان آب رو لباسش بریزه، مهره‌متوجه آهنی رو به دست آورد.»
از زمانی که مسئولیت دره‌متوجه خون و اجساد را بر عهده‌سمت گرفته بود، این اولین بار بود.
هرگز سابقه‌ای وجود نداشت که‌دوخته کسی بدون وارد شدن به آب،دیوونه‌ست مهره آهنی را به دست آورد.
با کشتن یک نفر به عنوان درس عبرت و‌دیدن تعیین محدودیت زمانی با سوزاندن عود، هر چقدر هم که‌دره فرد زیرک می‌بود، معمولاً باید به داخل آب دره می‌پرید.
با این وجود، در‌خون حالی که بقیه می‌دویدند،صحنه او سر جای خود ماند.
«از همون‌دیدن اول هدفش‌انگار همین بود... جالبه.»
آیا در طول تاریخ این دروازه، هرگز‌حال چنین فرد مکاری وجود داشته است؟ این کاری‌جاش بود که بدون جسارتی قابل توجه، انجام‌شدنی نبود.
با این تفکر، به نظر می‌رسید‌خون که آن دستان بی‌رحم نیز همگی‌متوجه از روی عمد و محاسبه بوده است.
در همین حین،آغشته موک گیونگ‌ون به‌داد مشعل‌دان نزدیک شد.
«همین کافیه دیگه؟»
موک گیونگ‌ون مهره آهنی خون‌آلود‌دوخته را به نقاب شیطان که‌رسماً روی صخره‌ای نشسته بود، نشان داد.
نقاب شیطان‌کنی سر تکان داد‌آغشته و فریاد زد.
سپس دهان باز کرد:
«تو... اسمت چیه؟»
چشمان جنگجویان اطراف‌چشم با شنیدن این‌بودند سوال برق زد.
زیرا بسیار نادر بود که نقاب شیطان، ارباب‌داد دره، در همان دروازه اول دره خون و‌بدنش اجساد با پرسیدن نام کسی، ابراز علاقه کند.
در آن‌آهنی لحظه، موک‌خون گیونگ‌ون پاسخ داد:
«موک گیونگ‌ون.»
با شنیدن این کلمات،اولین چشمانی که از شکاف‌داشتند نقاب دیده می‌شدند، باریک شدند.
«موک گیونگ‌ون؟»
با وجود هشتصد‌آغشته نفر، او دقیقاً‌داد نمی‌دانست هر فرد کیست.
اما نام‌دیدن موک گیونگ‌ون را‌متوجه به خاطر داشت.
دلیلش این بود که‌اولین دستور داده شده بود او‌یارو را با تأخیر اضافه کنند.
«... یکی از اون‌آهنی دو نفری که از خاندان‌دیدن موک به عنوان گروگان آوردن.»
این موضوع‌آهنی دوباره باعث‌خون تعجب شد.
او طبیعتاً فرض کرده بود که او از‌کرد یکی از مکان‌های بدنام مانند بیگیونگ‌مون، جوسالگوک یا‌سست موهوابانگ، یا از یک گروه سربازگیری شده باشد.
اما فکرش را هم نمی‌کرد که او‌حال از فرقه شمشیر یون‌موک مشهور باشد، که‌عقلش به عنوان یک خاندان رزمی معتبر شناخته می‌شد.
نقاب شیطان اتفاقات‌مهره همین یک ساعت پیش‌تکان را به خاطر آورد.
[چی؟ منظورت اینه که گروگان‌تکان فرقه شمشیر یون‌موک رو بندازیم‌متوجه تو دره خون و اجساد؟]
[دستور اربابه.]
[البته که اطاعت می‌کنم، ولی مطمئنی‌بودند ایرادی نداره؟ اونجا جایی نیست که‌هرجور جوجه‌های جناح عدالت بتونن توش دووم بیارن.]
[این چیزی نیست‌مهره که نگرانش باشی، فقط‌تکان دستور رو اجرا کن.]
[مفهومه.]
او فکر می‌کرد اگر‌انگار قصدشان شکنجه و کشتن‌کرد او باشد، اهمیتی ندارد.
اما با‌مانند دیدن این صحنه،دوخته افکارش تغییر کرد.
ارباب کسی را بی‌دلیل نمی‌فرستاد.
«قضیه این‌طوری بود؟ ولی غیرمنتظره‌ست.»
اگر نمی‌دانست که او از فرقه‌چیزی شمشیر یون‌موک است، هرگز فکر نمی‌کرد‌دره که متعلق به جناح عدالت باشد.
همه چیز در مورد او، از‌بودند هاله‌ای که ساطع می‌کرد تا هر‌هرجور چیز دیگر، به این سمت نزدیک‌تر بود.
«ببینیم چی میشه.»
اگر او به این جناح نزدیک‌تر بود،دیدن به هر طریقی در دره خون و‌بدنش اجساد که به جهنم معروف بود، زنده می‌ماند.
نقاب شیطان که با دقت‌متوجه به موک گیونگ‌ون خیره شده‌بچرخاند بود، چیزی از گریبانش بیرون آورد.
سپس گفت:
«بگیرش.»
و با انگشتش‌آغشته آن را به سمت‌دیدن موک گیونگ‌ون پرتاب کرد.
ویژژژ!
آنچه پرتاب کرده بود،اولین دقیقاً به سمت سینه‌داشتند موک گیونگ‌ون پرواز کرد.
موک گیونگ‌ون‌کنی آن را با‌آغشته یک دست گرفت.
«این چیه؟»
یک نشان نقره‌ای نازک و‌متوجه گرد بود که کلمه «یک»بچرخاند روی آن حک شده بود.
«این نشان عبور از دروازه‌دوخته به عنوان نفر اوله. کنار اون‌دیوونه‌ست مهره آهنی که آوردی، نگهش دار.»
«دروازه؟ نفر اول؟»
موک گیونگ‌ون به نشان‌خون نقره‌ای نگاه کرد و‌صحنه در فکر فرو رفت.
از به کار بردن‌انگار کلمه «نفر اول»، می‌توانست‌کرد یک چیز را استنباط کند.
«رقابت؟»
[خوب گوش کن. شانس اینکه‌آغشته سالم از دره خون و اجساد‌انگار بیای بیرون، کمتر از یک درصده.]
بر اساس حرف‌های تهذیب‌گر جو، به‌داد نظر می‌رسید ساختاری است که در‌سعی آن فرد از طریق رقابت زنده می‌ماند.
همین الانش‌دیدن هم دو‌انگار نفر مرده بودند.
نه، اگر حدسش‌چشم درست بود، به زودی‌حال رقابتی خونین آغاز می‌شد.
شالاپ!
حدس موک‌آهنی گیونگ‌ون دقیقاً‌خون درست بود.
شخص دیگری‌دیدن یک مهره آهنی‌متوجه پیدا کرده بود.
برخی دیده بودند که اولین پسری که مهره‌داشتند را پیدا کرد، چطور احمقانه خوشحالی کرد و‌نیست به دردسر افتاد، بنابراین این بار چنین کاری نکردند.
لحظه‌ای که آن‌مهره را پیدا کردند، از‌تکان آب دره بیرون دویدند.
قطعاً انتخاب درستی بود، ولی...
«اون یارو حتماً پیداش کرده!»
«بگیریدش!»
او بیش‌کنی از حد‌آهنی توی چشم بود.
دویدن تنهایی او به‌خون بیرون از آب‌های دره، طبیعتاً‌انگار توجه همه را جلب می‌کرد.
بیش از ده نفر‌انگار همزمان به سمتش هجوم‌کرد بردند تا او را بگیرند.
«لعنتی!»
آشوب و جنون‌مهره همه جا را‌خون فرا گرفته بود.
اما ناگهان کسی از آب بیرون پرید،دیدن گردن پسر را گرفت و درست همان‌طور که‌بچرخاند موک گیونگ‌ون انجام داده بود، آن را شکست.
کراک! شالاپ!
بدین ترتیب،مانند دومین مرگ‌اولین رقم خورد.
قاتل پس از برداشتن مهره آهنی‌خون از جسد پسر، به عنوان هشدار‌متوجه به کسانی که نزدیک می‌شدند اشاره کرد.
«هر کی‌آهنی میخواد بمیره،خون بیاد جلو.»
پسر هجده ساله‌ای که بالاتنه‌اش برهنه‌چیزی بود، بدنی ورزیده داشت و نقش و‌بدود نگارهای عجیبی سراسر بالاتنه‌اش را پوشانده بود.
پسرانی که این نشانه‌ها را‌دوخته شناختند، نتوانستند جلو بروند و با‌دیوونه‌ست ناامیدی در جای خود خشکشان زد.
«گندش بزنن!»
«جوسالگوک.»
جوسالگوک (دره اعدام).
این یکی از سه‌اولین گروه بدنام و مخوف زیرمجموعه‌یارو انجمن آسمان و زمین بود.
با اینکه تنها حدود سی شاگرد داشتند، هر کدام‌دیدن از آن‌ها استادی برجسته بودند و هنرهای رزمی و‌سمت تکنیک‌های منحصر‌به‌فردشان باعث می‌شد همه احساس ناامنی و ترس کنند.
«احمق‌های بزدل.»
پسر که موهایش را با یک حرکت‌سعی به عقب داد، با لحنی آمیخته به ناامیدی‌پاهایش صحبت کرد و به سمت مشعل بخور رفت.
هنگامی که از‌چشم کنار موک گیونگ‌ون‌بودند عبور می‌کرد، زمزمه کرد:
«فکر نکن‌کنی توی دروازه بعدی‌آغشته هم جلو میفتی.»
این یک‌آهنی اعلام جنگ‌خون آشکار بود.
موک گیونگ‌ون‌دیدن شانه‌هایش را‌انگار بالا انداخت.
او نمی‌خواست‌مانند انرژی‌اش را صرف‌دوخته چیزهای غیرضروری کند.
'اگه موی دماغم بشه...'
او لب بالایش‌آغشته را لیسید، گویی‌داد طعمه‌ای لذیذ یافته است.
این مکان‌دیدن به نظر‌انگار خیلی خوب می‌رسید.
برخلاف زمانی که در فرقه شمشیر‌بودند یون‌موک بود، اینجا لازم نبود نگران‌هرجور جلب توجه به خاطر کشتن کسی باشد.
پسر اهل جوسالگوک که چهره موک گیونگ‌ون را‌داد ندیده بود، به سمت مشعل بخور رفت و‌بدنش مهره آهنی را به ماسک شیطانی نشان داد.
«قبول!»
در همین حین، هرج‌انگار و مرج در گوشه و‌بدنش کنار آب‌های دره شعله‌ور شد.
کسانی که مهره‌های آهنی را پیدا کرده بودند یکی پس از دیگری‌هرجور ظاهر می‌شدند و در حالی که به سمت مشعل بخور می‌دویدند، پسرانی‌بدون که مهره‌ای نیافته بودند به آن‌ها هجوم می‌بردند و درگیری آغاز می‌شد.
و آن درگیری‌ها از حد یک‌خون مهار کردن ساده فراتر رفت و‌متوجه به موقعیت‌های مرگ و زندگی تبدیل شد.
«شروع شد.»
با سخنان رزمیکار، ماسک‌انگار شیطانی سری تکان داد‌کرد و به صحنه نگریست.
با وجود دو جنازه‌ای که هم‌اکنون روی‌حال زمین افتاده بود، پسران دیگر هیچ تردیدی‌عقلش برای آسیب زدن و کشتن یکدیگر نداشتند.
آب‌های دره‌کنی حقیقتاً تصویری از‌آغشته آشوب مطلق بود.
پو-پو-پو-پو-پوک!
«آخ!»
در میان‌مانند این هیاهو، چند‌دوخته نفر متمایز بودند.
دختری زیبا با موهای کوتاه و چهره‌ای رنگ‌پریده، سنگی تیز‌صحنه از جایی پیدا کرده بود و بدون هیچ تردیدی به‌بدود کسانی که به سمتش هجوم می‌آوردند ضربه می‌زد و پیش می‌رفت.
حتی بدون استفاده از انرژی درونی،داد حرکاتش آن‌قدر سریع بود که پسرانی‌سعی که به سمتش می‌دویدند کاملاً درمانده بودند.
«اون دختر رو می‌شناسم.»
«موهوابانگ.»
«شناختیش.»
چطور می‌توانست او را نشناسد؟تکان آن تکنیک خنجر سریع و کارآمد‌چیزی که نقاط حیاتی را هدف می‌گرفت.
آن کشتار زنجیره‌ای موهوابانگ بود.
موهوابانگ که اکنون به عنوان یکی از‌حال سه گروه بزرگ آدمکش شناخته می‌شد، زمانی‌عقلش یکی از چهار گروه بزرگ آدمکش نامیده می‌شد.
ولی آن‌ها تجارت ترور‌آهنی را متوقف کردند و به‌دیدن انجمن آسمان و زمین پیوستند.
«تأثیرگذاره.»
او فقط یک سنگ تیز‌متوجه در دست داشت، با این‌بچرخاند حال تا این حد نیرومند بود.
ارزشش را داشت که‌اولین منتظر بمانند تا محدودیت‌داشتند انرژی درونی برداشته شود.
در همین حین،مهره ماسک شیطانی با دست‌تکان به کسی اشاره کرد.
«اون یکی‌آهنی حتماً از‌خون بیگیونگ‌مون اومده.»
«ها؟»
پسری عضلانی با اندامی تنومند مانند یک گاو وحشی‌یارو به جلو یورش می‌برد و پسرانی که با او‌ممکنه برخورد می‌کردند، تاب مقاومت نداشته و به اطراف پرتاب می‌شدند.
بنگ-بنگ-بنگ-بنگ!
بیگیونگ‌مون (دروازه مخفی) به خاطر تکنیک تار‌دیدن آهنین، یک هنر رزمی بیرونی، مشهور بود‌بدنش و حقیقتاً قدرت بدنی او تحسین‌برانگیز بود.
«هوف، هوف.»
پسر اهل بیگیونگ‌مون پس از کنار‌بودند زدن پسران بی شماری که به‌هرجور سمتش هجوم آورده بودند، به مقصد رسید.
«قبول!»
و بلافاصله پس‌آغشته از او، دختر‌داد اهل موهوابانگ نیز رسید.
«قبول!»
بدین ترتیب، علاوه بر آن‌ها، پسران یکی پس‌داشتند از دیگری در نبردی خونین برای مهره‌های آهنی‌نیست شرکت کردند و به مقابل مشعل بخور رسیدند.
در میان آن‌ها‌مهره پسری بود که‌خون منتظر این لحظه بود.
این پسر در واقع زودتر از هر کس دیگری مهره آهنی را به‌کرد دست آورده بود، اما منتظر ماند تا آشوب ایجاد شود تا با بیرون‌خوردن آمدن در زمانی که هیچ‌کس دیگری مهره‌ای نیافته بود، تبدیل به هدف نشود.
پسر به سختی خود را‌متوجه به مشعل بخور رساند، مهره آهنی‌سمت را بالا گرفت و فریاد زد:
«پیداش کردم.»
لب‌های پسر از خوشحالی می‌لرزید.
در واقع، قبل از شروع جستجو برای مهره‌های آهنی،انگار او مخفیانه مهره‌ای را که در پیشانی پسری که سوال‌ولی پرسیده و توسط ماسک شیطانی کشته شده بود، برداشته بود.
'احمق‌ها.
یه راه‌مانند به این‌اولین آسونی وجود داشت.'
به نظر می‌رسید هیچ‌کس متوجه‌آغشته نشده است، که باعث می‌شد‌صحنه آن‌ها احمق به نظر برسند.
اما ناگهان‌آهنی ماسک شیطانی‌خون فریاد زد:
«مردود!»
«چی؟»
«همون‌طور که شنیدی.»
این دیگر چه‌آغشته بود؟ چرا قبول‌داد نمی‌شد؟ نمی‌توانست بفهمد.
«چـ... چرا؟ من که‌انگار واضح مهره آهنی رو‌کرد پیدا کردم، پس چرا...»
سلاش!
در آن لحظه،مهره چیزی تیز گردنش‌خون را خراش داد.
خیلی زود،آهنی سر پسر‌خون روی زمین افتاد.
«واضح گفته‌دیدن بودم سوال‌انگار پرسیدن ممنوعه.»
کلنگ!
رزمیکار پرچم سرخ که سر او را‌تکان قطع کرده بود، در حالی که شمشیرش‌سعی را غلاف می‌کرد زیر لب زمزمه کرد.
تاپ!
هنگامی که بدن بدون سر پسر‌چیزی روی زمین افتاد، مهره آهنی از‌دره دستش لیز خورد و روی زمین غلتید.
مهره آهنی غلتان درست جلوی پای‌بودند موک گیونگ‌ون که نزدیک‌ترین فرد به‌هرجور مشعل بخور نشسته بود، متوقف شد.
با دیدن این صحنه، موک گیونگ‌ون‌خون به مهره آهنی که در دست‌متوجه داشت نگاه کرد و پوزخند زد.
[شصت و سه]
مهره آهنی که موک گیونگ‌ون‌متوجه در دست داشت، عدد شصت‌بچرخاند و سه رویش حک شده بود.
با این حال، مهره‌اولین پسر سر بریده هیچ‌داشتند چیزی رویش حک نشده بود.
او سعی کرده بود زرنگی‌آغشته کند اما به خاطر بدشانسی‌صحنه سرش را به باد داد.
از طرف دیگر،
'شانس بود؟'
در واقع، موک گیونگ‌ون هم سعی کرده بود‌داشتند مهره آهنی را از پیشانی پسری که سوال‌نیست پرسیده و قبل از شروع کشته شده بود بردارد.
ولی کسی در آن زمان کوتاه‌خون پیش‌دستی کرده و آن را برداشته‌متوجه بود، بنابراین او روشش را تغییر داد.
به لطف آن،آغشته می‌توانست بگوید که‌داد خوش‌شانس بوده است.
با این‌دیدن حال، این احساس‌متوجه چندان دوام نیاورد.
در عوض، موک گیونگ‌ون با‌دوخته دیدن ضیافتی که جلوی چشمانش برپا‌دیوونه‌ست بود، با حسرت لب‌هایش را لیسید.
خششش!
همچنان که مردم در نبرد‌تکان خونین برای مهره‌های آهنی می‌مردند، فضا‌چیزی از هاله مرگ پر شده بود.
اگر قفل دروازه طلایی نقاط حیاتی‌اش‌چیزی را مهر و موم نکرده بود، او‌بدود بلافاصله گردش چی معکوس را اجرا می‌کرد.
'هوم.'
ولی آیا واقعاً نیاز داشت این هاله را با گردش چی جمع‌آوری‌متوجه کند؟ موک گیونگ‌ون با قلبی امیدوار، دستش را کمی به سمتی که هاله‌افتاد از آن جریان داشت دراز کرد و فرمولی را در ذهنش زمزمه کرد.
'بی‌کران و رها...
فرم را‌دیدن به قلب‌انگار تبدیل کن...'
این تکنیک اتصال بود.