چپتر 380: پیوستن نیروها (۲)
0اقامتگاه رهبر در‌برخورد مقر اصلی انجمن‌دوم آسمان و زمین.
«کوهو، کوهو...»
با شنیدن صدای سرفه‌هایی که از‌آیا پایین تخت به گوش می‌رسید، نایب رهبر،باید موک یو-چون، با تأسف سر تکان داد.
سرفه‌ها روز‌به‌روز وخیم‌تر می‌شدند و‌خود او با تمام وجود می‌خواست درمانگری‌جانگ از تیم پزشکی انجمن خبر کند.
با این حال، در‌مستقیم کمال تعجب، رهبر هیچ‌نونگ‌اک تمایلی به درمان نشان نمی‌داد.
به جای تمرکز بر بهبودی، او‌پرده به شکلی وسواس‌گونه ذهنش را درگیر «ارباب‌بشه شعله مقدس» از فرقه به‌هوا کرده بود.
موک یو-چون نمی‌توانست‌دلیل دلیل این کار‌آیا را درک کند.
آیا آوردن او‌تحت به اینجا واقعاً‌درمی‌آورد وضعیتش را بهبود می‌بخشید؟
«باید راهی‌درمی‌آورد برای درمانش‌مستقیم پیدا کنم.»
رهبر فرزندی‌باشد نداشت و تنها‌پشت سه شاگرد داشت.
اگر فرزندی داشت،دلیل حداقل دلیل روشنی برای‌آوردن تثبیت جانشینی وجود داشت.
ولی حالا، جناح‌ها به سه‌خود دسته تقسیم شده بودند و‌دوم تنش‌ها رو به افزایش بود.
نکته نگران‌کننده این بود‌مستقیم که تحرکات ارباب جوان‌نونگ‌اک بزرگ غیرعادی به نظر می‌رسید.
از زمانی که ارباب جوان،پشت نا یول‌ریانگ، از انزوا خارج‌بالاخره شده بود، جسورانه عمل می‌کرد.
او به فرقه‌های بی‌طرف‌کار سر می‌زد و همه آن‌ها‌واقعاً را تحت کنترل خود درمی‌آورد.
به نظر می‌رسید برخورد مستقیم او‌درمی‌آورد با اتحاد ارباب جوان دوم، جانگ نونگ‌اک،بانوی و بانوی جوان، وی سو-یون، اجتناب‌ناپذیر باشد.
شاید همین حالا‌برخورد هم در پشت پرده‌جانگ در حال جنگ بودند.
خب، این‌باشد تا حدودی‌همین قابل درک بود.
«بالاخره جانشین باید مشخص بشه.»
در غیر این صورت،کنترل درگیری‌های داخلی ادامه می‌یافت و‌اتحاد آینده انجمن را مسموم می‌کرد.
موک یو-چون سکوت را شکست:
«رهبر... شایعاتی هست که ارباب جوان نا‌آوردن یول‌ریانگ می‌خواد با شورای بزرگان تماس بگیره. حتی‌برای اگه بقیه فرقه‌ها هم قاطی باشن، اون آدما...»
«کوهو، کوهو...همه به نظر میاد‌کنترل بالاخره وقتش رسیده.»
«چی؟»
موک یو-چون که از شنیدن این‌بی‌طرف حرف گیج شده بود، دوباره صدای‌خود رهبر را از پایین تخت شنید.
«یعنی دیگه دخالت نمی‌کنم.»
«مگه میشه؟ هر چی هم‌کنترل باشه، بزرگان بازنشسته چطور می‌تونن‌اتحاد تو کارای انجمن دخالت کنن؟»
«ولشون کن. اونا به‌نونگ‌اک هر حال فقط با‌باشد دستور "اون" حرکت می‌کنن.»
«رهبر... منظورتون "اون شخصه"؟»
«کی دیگه می‌تونه باشه؟»
موک یو-چون‌همه با شنیدن سوال‌کنترل رهبر اخم کرد.
به نظر می‌رسید می‌داند "اون‌بانوی شخص" کیست، ولی آن شخص‌همین سال‌ها پیش از دنیا رفته بود.
چطور شورای‌جسورانه بزرگان می‌توانست‌می‌کرد درگیر باشد؟
رهبر پرسید:
«مهم‌تر از اون، رسیدن؟»
«اگه منظورتون اوناست...»
«اگه سالم از گه‌بونگ‌کنترل فرار کرده باشن، الان‌مستقیم باید نزدیک مقر اصلی باشن.»
آه!
تازه آن موقع بود‌همین که موک یو-چون متوجه شد‌قابل منظور رهبر چه کسانی است.
«نامه‌ای از مو-یاک دریافت کردیم.»
«اوضاع چطوره؟»
«سالم در رفتن، ولی بخاطر تعقیب و‌جانگ گریز تو پایتخت امپراتوری، دارن از مسیر‌همین شهر گوی‌جو میان تا رد گم کنن.»
«گوی‌جو... از‌باشد غرب میان؟همین کوهو، کوهو.»
«ظاهراً همین‌طوره. یه‌دلیل چیز فوری دیگه هم‌آوردن غیر از این هست.»
«فوری؟»
«بله. بخاطر همین‌برخورد قضیه، تحرکات اتحاد‌دوم عدالت غیرعادی شده.»
موک یو-چون گزارش آماده‌شده‌ای را‌پشت به سمت پایین تخت، جایی‌بالاخره که رهبر دراز کشیده بود، گرفت.
رهبر آن را گرفت‌کار و به آرامی خواند؛ نوری‌واقعاً عجیب در چشمانش سوسو می‌زد.
«آسمان هفتم؟»
در یکی از اتاق‌های مهمان خالی در‌جنگ عمارت کوهستانی یونگ‌گوم، گو وونگ‌هوانگ، رئیس عمارت، شخصاً‌صورت زیردستان موک گیونگ‌ون را به داخل راهنمایی کرد.
پس از خوش‌آمدگویی‌دلیل مودبانه، او از‌آیا اتاق خارج شد.
«لطفاً خوب استراحت کنید.»
تنها پس از اینکه فاصله زیادی از اتاق مهمان‌بانوی گرفتند، یکی از اساتید شمشیر عمارت کوهستانی یونگ‌گوم که گو‌قابل وونگ‌هوانگ را همراهی می‌کرد، با احتیاط لب به سخن گشود.
«قربان... رئیس عمارت، واقعاً‌همین لازم بود خودتون شخصاً راهنماییشون‌قابل کنید؟ چرا نسپردید به ما؟»
گو وونگ‌هوانگ با شنیدن‌کار این حرف خنده آرامی‌اینجا کرد و پاسخ داد:
«اگه کاری بود که می‌شد سپرد به شما، می‌سپردم.شاید ولی نتیجه هر چی که باشه، چون وارد قلمروی‌مشخص ارباب شدن، باید دقیقاً بدونم این آدمای زیردستش کی هستن.»
«آه، متوجه‌جسورانه شدم. منظورتون‌می‌کرد رو نگرفته بودم.»
«معنی عمیقی نداشت. نگرانش نباش.»
«خب، نظرت چی بود؟»
«راجع به چی؟»
«راجع به زیردستای ارباب چون‌ما. رتبه‌هاشون... خیلی‌می‌زد جا خوردم. اون راهب مرتد، جا گوم‌جونگ،برخورد یکی از سه دیوانه است، مگه نه؟»
«آره، به‌نمی‌توانست نظر میاد‌کار همون باشه.»
گو وونگ‌هوانگ نیز با‌تحت دیدن راهب مرتد، جا‌برخورد گوم‌جونگ، حیرت‌زده شده بود.
ولی چیزی که او را بیشتر متعجب کرد جا گوم‌جونگ نبود،پشت بلکه آن دو نفر دیگر بودند؛ یکی که ماسکی با طرح عجیب‌داخلی بر چهره داشت و دیگری که به عصایی ماری‌شکل تکیه داده بود.
هر چقدر مهارت‌های رزمی‌شان‌می‌کرد را بررسی می‌کرد، نمی‌توانست‌همه قدرت واقعی‌شان را حدس بزند.
از همین رو، شک داشت‌درک که آن‌ها اساتیدی در سطحی‌وضعیتش بالاتر از خود او باشند.
«هیچ‌کدومشون معمولی نیستن.»
نه تنها آن‌ها، بلکه حتی جا‌یون گوم‌جونگ و آن دو نفری که‌پرده جوان‌ترین به نظر می‌رسیدند هم خارق‌العاده بودند.
هر دو‌جسورانه به اوج قلمروی‌فرقه‌های خود رسیده بودند.
چطور ممکن بود تمام زیردستانش تا این حد استثنایی‌واقعاً باشند؟ فقط با همین افراد، می‌توانستند یک یا دو‌کنم فرقه کوچک را در یک شب با خاک یکسان کنند.
عجیب بود که چنین‌تحت شخصیت‌های قدرتمندی تا به‌برخورد حال ناشناخته مانده بودند.
حالا که گو چون‌مو، یکی از شش آسمان،باشد و عمارت کوهستانی یونگ‌گوم هم به صفوف آن‌ها‌بالاخره پیوسته بودند، قدرتشان عملاً دو برابر شده بود.
اربابشان با چنین قدرت عظیمی‌فرقه‌های دقیقاً چه نقشه‌ای در سر‌تحت داشت؟ کنجکاوی‌اش لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد.
داخل اتاق مهمان.
پس از اینکه راهنمایشان، گو‌بانوی وونگ‌هوانگ، رفت و حضورش محو‌همین شد، سئوپ چون با ناباوری گفت:
«دارم خواب می‌بینم الان؟»
با شنیدن سوال او،مستقیم مونگ مو-یاک با حالتی‌نونگ‌اک گیج سرش را تکان داد.
او هم‌باشد به همان اندازه‌پشت شوکه شده بود.
وقتی برای اولین بار شنیدند که رئیس‌آوردن عمارت کوهستانی یونگ‌گوم همان ارباب چون‌ما است، با‌برای خود فکر کردند که چه خبر شده است.
ولی حرفی که‌تحت او بعدش زد،درمی‌آورد همه را میخکوب کرد.
«عمارت کوهستانی یونگ‌گوم‌برخورد ما به ارباب چون‌ما‌جانگ سوگند وفاداری یاد کرده.»
‘!!!!!!’
حتی «مارا-هیون» که به ندرت احساسی از خود بروز می‌داد، و «گو‌می‌بخشید یانگ-سو»، صاحب عصای مار هشت سم که با نقاب پوست انسان زندگی‌اگر تازه‌ای را آغاز کرده بود، هر دو در بهت و حیرت فرو رفتند.
اگر عمارت کوهستانی یونگ‌گوم‌کنترل فرقه‌ای معمولی بود، شاید‌مستقیم این امر قابل درک می‌بود.
اما آنان اساتیدی بودند که‌اتحاد بر طریقت شمشیر در دنیای‌یون رزمی مرکزی، تأثیری شگرف نهاده بودند.
افزون بر آن، رهبرشان «گو چون-مو»پرده یکی از شش آسمان و قله‌ی‌مشخص کنونی جهان رزمی به شمار می‌رفت.
سوگند وفاداری چنین شخصیت‌کار عظیمی به اربابشان، موک‌اینجا گیونگ‌ون، تقریباً باورنکردنی می‌نمود.
«...به نظر میاد داریم به کسی خدمت‌برخورد می‌کنیم که خیلی گنده‌تر از چیزیه که‌یون فکرشو می‌کردیم. شماها هم موافقین دیگه، نه؟»
همگی با شنیدن‌برخورد سخنان «سئوپ چون»، در‌جانگ سکوت سر تکان دادند.
شدت شوک وارده، عظیم بود.
حوادث معبد شائولین و تالار ساچئون به خودی‌اینجا خود شگفت‌انگیز بودند، اما اگر خبر این واقعه‌درمانش در جهان رزمی می‌پیچید، طوفانی به پا می‌کرد.
مکانی به نفوذ و‌کنترل اعتبار عمارت کوهستانی یونگ‌گوم، به‌اتحاد صفوف یاران اربابشان پیوسته بود.
«فکر کنم‌درمی‌آورد ارباب رو‌مستقیم دست‌کم گرفتیم.»
در آن لحظه، «مونگ مویاک» که تا‌جنگ آن زمان در سکوت به سخنان سئوپ‌غیر چون گوش سپرده بود، لب به سخن گشود.
«دست‌کم؟»
«آره.»
«چطور می‌تونی همچین حرفی‌مستقیم بزنی وقتی این‌همه مدت‌نونگ‌اک از نزدیک کاراش رو دیدی؟»
«...مجبورم بگم. تا همین الان،پشت خیال می‌کردیم هدف ارباب فقط اینه‌جانشین که شاگرد چهارم رهبر انجمن بشه.»
«...»
با شنیدن این‌تحت کلمات، نگاه سئوپ چون‌برخورد تیره و تار شد.
او منظور‌درمی‌آورد مونگ مویاک‌مستقیم را دریافت.
آنان نه تنها به خاطر مهارت رزمی و‌حدودی استعداد موک گیونگ‌ون، بلکه با این باور که او‌داخلی رهبر آینده‌ی انجمن خواهد بود، از او پیروی می‌کردند.
اما حق‌نمی‌توانست با مونگ‌کار مویاک بود.
آنان حقیقتاً‌آن‌ها او را‌کنترل دست‌کم گرفته بودند.
وسعت توانایی‌های اربابشان‌برخورد فراتر از حد‌دوم تصورات آنان بود.
چه کسی گمان می‌برد که او بتواند یکی از شش آسمان‌جانشین را، که هم‌تراز با رهبر انجمن است، به زیر فرمان خود‌سکوت درآورد؟ او دیگر کسی نبود که رهبر انجمن قادر به مهارش باشد.
او اکنون به‌دلیل خودی خود، یک استاد‌آوردن اعظم تمام‌عیار محسوب می‌شد.
در آن هنگام، راهب مرتد «جا‌درمی‌آورد گوم-جونگ» که مشغول نوشیدن از بطری‌نونگ‌اک کدوی خود بود، میان حرفشان پرید.
«ها! پس تمام این مدت واسه همچین‌جانگ دلایل مسخره‌ای دنبال ارباب راه افتاده بودین؟همین هاهاها! کی اهمیت میده که شاگرد کی بشه؟»
او در حالی که‌همین دیوانه‌وار می‌خندید، گویی این‌حدودی موضوع برایش بسیار سرگرم‌کننده بود.
سئوپ چون سرش را‌کار خاراند و احساس کرد‌اینجا در حقش کم‌لطفی شده است.
«تو نمی‌فهمی. اگه می‌دونستی‌کنترل ارباب با چه سرعتی قوی‌اتحاد شده، عمراً همچین حرفی نمی‌زدی.»
زمانی که انجمن را‌مستقیم ترک گفتند، او هیولایی بود،بانوی اما نه تا این اندازه.
او نه تنها از قلمرو عرفانی فراتر‌جنگ رفته بود، بلکه یکی از شش آسمان‌غیر را نیز به زیر فرمان خود درآورده بود.
«یه هیولا...نمی‌توانست آره، این‌کار یه هیولای واقعیه.»
مارا-هیون که در سکوت دست‌به‌سینه‌خود به دیوار تکیه داده بود،دوم در دل زبان به تحسین گشود.
زمانی که برای نخستین بار با‌دوم موک گیونگ‌ون دیدار کردند، هرگز تصور‌باشد نمی‌کردند قدرتش با چنین سرعتی فزونی یابد.
حتی «نام جین-مو»، پادشاه تیغه شمالی و یکی دیگر از‌بالاخره شش آسمان، در برابر اتحاد «هو سو-یه-رین» از شش آسمان‌آینده و «قدیس خون» از فرقه خون گو، به سختی افتاده بود.
اما اکنون، موک‌دلیل گیونگ‌ون با اوج قدرت‌آوردن شش آسمان برابری می‌کرد.
«هوم.»
آیا هرگز در تاریخ جهان‌اتحاد رزمی کسی وجود داشته که‌یون با چنین سرعتی رشد کند؟
اگر این پیشرفت طی چندین سال رخ می‌داد‌حدودی قابل درک بود، اما تمام این‌ها تنها در‌درگیری‌های عرض دو یا سه ماه اتفاق افتاده بود.
باورنکردنی بود.
سپس سئوپ چون‌تحت گفت: «ولی یه‌درمی‌آورد چیزی یکم ناامیدکننده‌ست.»
«منظورت چیه؟»
«بخاطر تعقیب و گریز تو پایتخت، داره از اسم‌قابل مستعار "چون‌ما" استفاده می‌کنه، ولی فکرشو بکن اگه با‌ادامه اسم واقعی خودش این‌همه گرد و خاک می‌کرد چی می‌شد.»
«اسم واقعی؟»
«آره. اگه ارباب موک گیونگ‌ون با اسم خودش آرایش ۱۰۸ آرهات شائولین رو نابود می‌کرد، درِ تالار ساچئون‌همین رو واسه شصت سال تخته می‌کرد و عمارت کوهستانی یونگ‌گوم رو می‌گرفت تو مشتش، همین شهرت کافی بود‌سکوت تا مقام رهبری انجمن رو براش تضمین کنه. ولی نمی‌فهمم چرا نمی‌خواد انجمن از این قضایا بویی ببره.»
با شنیدن حرف‌های‌برخورد سئوپ چون، مونگ‌دوم مویاک پوزخندی زد.
«واقعاً نمی‌دونی؟»
«چی رو؟»
«هووف... واقعاً که تعطیلی. خب دیگه،درمی‌آورد تو فقط بلدی شمشیر بچرخونی. مخت‌نونگ‌اک نمی‌کشه به این چیزا فکر کنی.»
«خب پس، حالا که‌مستقیم تو انقدر باهوشی، چرا نیت‌بانوی ارباب رو واسمون توضیح نمیدی؟»
«حتی اگه نیتش هم این‌پشت نباشه، ارباب نیازی نداره لو‌بالاخره بده که اون همون چون‌ماست.»
«چرا نه؟»
«اگه اینو فاش کنه، فکر می‌کنی فقط "ارباب جوان‌اتحاد بزرگ" احساس خطر می‌کنه؟ نه خیر. ارباب ما یه‌همین تازه‌وارده که از بیرون اومده، اونم از جناح عدالت.»
«آها...»
«با اینکه الان فقط به خاطر استعدادش‌جنگ قبولش دارن، ولی اگه بفهمن این استعداد غیرقابل‌صورت کنترله، فکر می‌کنی انجمن چه واکنشی نشون میده؟»
در اینجا، سئوپ‌دلیل چون با لحنی‌آیا سرد پاسخ داد.
«فقط سعی نمی‌کنن کنترلش‌کنترل کنن. حتی ممکنه نذارن‌مستقیم دیگه پاشو تو انجمن بذاره.»
«حالا داری می‌فهمی چی شد.»
موک گیونگ‌ون اکنون به سطحی‌پشت رسیده بود که می‌توانست مستقیماً‌بالاخره رهبر انجمن را به مبارزه بطلبد.
اگر قصد ورود می‌کرد، با انواع‌آیا و اقسام محدودیت‌ها روبرو می‌شد و‌می‌بخشید چه بسا به کلی طرد می‌گردید.
«این‌طور نیست که ارباب‌کنترل بی‌فکر باشه. ولی تحلیل سرد‌اتحاد و منطقی تو هم جالبه.»
«...»
«حتی اگه بگی از سر ناچاری به ارباب وفادار‌قابل شدی، باز هم هویت تو به عنوان جانشین معاون‌ادامه رهبر، "موک یو-چون"، یعنی دست راست رهبر انجمن، سر جاشه.»
با این سخنان‌دلیل سئوپ چون، برقی در‌آوردن چشمان مونگ مویاک درخشید.
او آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسید‌برخورد ساده‌لوح نبود؛ او در تمام این مدت،یون موک گیونگ‌ون را به دقت زیر نظر داشت.
آیا گمان می‌کرد که او‌اتحاد ممکن است هر لحظه خیانت‌یون کند؟ این بدگمانی قابل درک بود.
اگر او نیز جای آنان‌پشت بود و به خدمت چنین ارباب‌جانشین قدرتمندی درمی‌آمد، قطعاً دچار تردید می‌شد.
اما اکنون وضعیت متفاوت بود.
«حقیقت داره. ولی الان،کنترل منم دلم می‌خواد ببینم ارباب‌اتحاد تا کجا قراره پیش بره.»
با شنیدن این‌برخورد حرف، لبخندی بر لبان‌جانگ سئوپ چون نقش بست.
«این اولین‌باشد باره که حرف‌پشت دلمون یکی شده.»