چپتر 34: استعداد رزمی (۲)
0«یه فانی حقیر جرئت کرده نقاط حیاتی من رو دست‌کاری کنه و‌روح بدنم رو هرجور میخواد بگرده. این احمق حتماً از جونش سیر شده.مغلوب چیکار کنم؟ اگه نخوام قلبش رو بترکونم، فقط دستم رو بکشم بیرون؟»
«هوف... هوف...»
نفس کشیدن حتی برای‌کاملاً ارباب تالار بیرونی، سانگ‌رام وونگ‌بک، دشوار گشته بود.
او به سبب دستی‌فراتر که قلبش را می‌فشرد،است قادر به آرام گرفتن نبود.
موک گیونگ‌ون که مخاطب آن‌واقعاً تمسخر از پشت سر نبود،شیطانی با علاقه‌ای وافر به چونگ‌ریونگ نگریست.
«واقعاً که سطحش فرق داره.»
راهب شیطانی در سطح روح زرد حتی برای‌رام اساتید درجه یک نیز چالشی بزرگ محسوب می‌شد، اما‌نمی‌تونی چونگ‌ریونگ، سانگ وونگ‌بک را با سهولت تمام مغلوب ساخت.
آن مرد که قوی‌تر از گام‌حریفی هو-وی به نظر می‌رسید، حتی نتوانسته‌ارزشش بود نزدیک شدن خطر را حس کند.
اگر اراده می‌کرد،چونگ‌ریونگ می‌توانست در هر‌سطحش لحظه جانش را بستاند.
اکنون درمی‌یافت چرا در کتاب اصول یین‌رام و یانگ ذکر شده بود که هر موجودی‌بدی فراتر از سطح روح سبز، حریفی سهمگین است.
انتظار و تلاش‌مانند برای آرام کردن‌کنترل او ارزشش را داشت.
اگرچه مانند راهب شیطانی کاملاً تحت‌حریفی کنترل نبود، اما در صورت رام‌ارزشش شدن بیشتر، می‌توانست بسیار کارآمد باشد.
«می‌خوای همین‌طور ادامه بدی؟نگریست نمی‌تونی تجسم جزئی رو‌داره واسه مدت زیادی نگه داری.»
«آه...»
که این‌طور؟ خوب شد فهمیدم.
آدمی باید توانایی‌هایش را به‌سبز دقت بشناسد تا بتواند به‌تلاش درستی از آن‌ها بهره جوید.
چونگ‌ریونگ ابرویی‌وافر بالا انداخت‌نگریست و گفت:
«نکنه چون نقاط‌کاملاً حیاتیت مهر و موم‌رام شده نمی‌تونی تکون بخوری؟»
«نه.»
سوووت!
موک گیونگ‌ون حرکتی کرد‌نگریست و دست سانگ وونگ‌بک را‌راهب از مچ خود جدا نمود.
چشمان سانگ وونگ‌بک‌کاملاً که تا آن لحظه‌رام بی‌حرکت مانده بود، لرزید.
او اطمینان داشت که‌کاملاً نقاط حیاتی به درستی‌رام مهر و موم شده‌اند.
چگونه ممکن بود حرکت کند؟
«نکنه...؟»
سانگ وونگ‌بک‌مانند گمان برد که‌کنترل دلیلش را می‌داند.
حتی انرژی درونی که به‌تحت زور وارد شده بود نیز‌بسیار در بدن او پراکنده گشته بود.
این بدان معنا بود که انرژی‌حریفی استفاده شده برای مهر و موم‌ارزشش نقاط نیز احتمالاً متلاشی شده است.
«ها!»
بدنی که بدون انرژی درونی‌کنترل عمیق یا تکنیک‌های خاص به مهر‌باشد و موم نقاط واکنشی نشان نمی‌داد.
حقیقتاً عجیب بود.
موک گیونگ‌ون‌ذکر خطاب به سانگ‌سبز وونگ‌بکِ حیرت‌زده گفت:
«درد داره؟»
«هاا... هاا...»
«انقدر دردناکه‌اگرچه که حتی‌کاملاً نمی‌تونی حرف بزنی؟»
با سخنان موک گیونگ‌ون،فراتر ارباب تالار بیرونی، سانگ‌است وونگ‌بک، با احتیاط لب گشود:
«چی... چه‌وافر بلایی سر‌نگریست من آوردی؟»
سانگ وونگ‌بک قادر به‌تحت درک این نبود که‌بیشتر چه چیزی قلبش را می‌فشارد.
موک گیونگ‌ون‌اگرچه خنده‌ای کرد و‌تحت پاسخش را داد:
«احتمالاً دلت نمی‌خواد بدونی.»
«چی؟»
اگر می‌دانست چه‌کاملاً چیزی پشت سرش قرار‌رام دارد، وحشتش دوچندان می‌شد.
«تازه، نیازی‌اگرچه هم نمی‌بینم‌کاملاً بهت بگم.»
با شنیدن سخنان موک گیونگ‌ون،سبز ارباب تالار بیرونی سانگ وونگ‌بک اخمی‌کردن کرد و در ماندگی فرو رفت.
آیا این واقعاً همان موک‌واقعاً گیونگ‌ونی بود که می‌شناخت؟ فضا‌شیطانی و حال‌وهوایش کاملاً دگرگون شده بود.
موک گیونگ‌ون از او پرسید:
«ولی ارباب تالار‌مانند بیرونی، چرا سعی داشتی‌صورت بدنم رو بازرسی کنی؟»
«اون...»
«دلم میخواد‌وافر درست و‌نگریست حسابی توضیح بدی.»
قورت!
سانگ وونگ‌بک با تلاقی نگاهش با‌کنترل چشمان موک گیونگ‌ون، بی آنکه متوجه‌باشد باشد آب دهانش را خشک قورت داد.
پیش‌تر متوجه نشده بود، اما‌سبز آن چشمان بدون پلک زدن‌تلاش به او خیره شده بودند.
این دیگر چه نوع نگاهی‌واقعاً بود؟ این نگاهی نبود که یک‌سطح پسر هفده ساله معمولی داشته باشد.
«به نظر میاد نمی‌خوای‌تحت جواب بدی. چونگ‌ریونگ، گفتی‌بیشتر می‌خواستی قلبش رو بترکونی دیگه...»
«می‌خواستم یه‌اگرچه چیزی رو‌کاملاً مطمئن بشم!»
تحت آن تهدید نه‌فراتر چندان مستقیم، سانگ وونگ‌بک‌است با عجله پاسخ داد.
موک گیونگ‌ون سرش‌چونگ‌ریونگ را اندکی کج‌سطحش کرد و پرسید:
«چی رو می‌خواستی مطمئن بشی؟»
«... برام سخت بود بفهمم چرا‌کنترل بانوی بزرگ و ارباب جوان دوم‌باشد انقدر وحشیانه شما رو هدف قرار دادن.»
«برات سخت بود‌موجودی بفهمی چرا من‌حریفی رو هدف گرفتن؟»
«بله.»
«هوم. چرا؟»
«چی؟»
«حالا که رقابت جانشینی‌فراتر تو اوج خودشه، همچین‌است چیزی عجیب به نظر نمی‌رسه.»
با شنیدن این کلمات،نگریست سانگ وونگ‌بک لحظه‌ای درنگ کرد‌راهب و سپس با احتیاط گفت:
«اگه این ماهیت واقعیه که پنهان کرده بودید، می‌تونم احساس‌شون‌کارآمد رو درک کنم. ولی رفتاری که تا الان داشتید و‌مدت شرایط‌تون جوری نبود که بقیه بخوان انقدر شدید هدف‌تون بگیرن.»
«...»
«با اینکه ارباب جانگ‌جو هنوز از دنیا نرفته، عجیب بود‌تلاش که انقدر با زور و فشار شما رو هدف گرفتن.رام واسه همین فکر کردم شاید دارید چیزی رو پنهان می‌کنید.»
با سخنان ارباب تالار بیرونی‌واقعاً سانگ وونگ‌بک، موک گیونگ‌ون در‌شیطانی دل زبان به کام گرفت.
فکرش را نمی‌کرد‌کاملاً که بدین شکل‌صورت مورد سوءظن قرار گیرد.
«واقعاً که،اگرچه این پسره. حتماً‌تحت خیلی بی‌عرضه بوده.»
مورد سوءظن قرار‌موجودی گرفتن به چنین‌حریفی دلیلی خنده‌دار بود.
البته، کاملاً هم بیراه نبود.
این بدان معنا بود که‌کنترل او در همین چند روز بیش‌باشد از حد جلب توجه کرده است.
«هوم.»
موک گیونگ‌ون‌ذکر چانه‌اش را‌فراتر نوازش کرد.
اگر شخصی مانند ارباب تالار بیرونی سانگ وونگ‌بک، که تنها یک بار‌روح او را ملاقات کرده بود، به او مشکوک می‌شد، سایر ملازمان نیز‌مغلوب ممکن بود به دلایل مشابه شروع به زیر نظر گرفتن دقیق او کنند.
تنها مایه تسلی این بود که‌صورت به نظر نمی‌رسید شکی مبنی بر‌می‌خوای جعلی بودن او وجود داشته باشد.
گویا تنها گمان‌مانند می‌بردند که او قدرتش‌صورت را پنهان می‌کرده است.
موک گیونگ‌ون‌ذکر لب به‌فراتر سخن گشود:
«خب، به‌وافر هدفت واسه اطمینان‌واقعاً پیدا کردن رسیدی؟»
با آن پرسش، ارباب‌تحت تالار بیرونی سانگ وونگ‌بک‌بیشتر با صدایی متشنج گفت:
«از قصد پنهانش کرده بودید؟»
«خب، وظیفه‌ای ندارم که این رو به‌سهمگین ارباب تالار بیرونی بگم. مهم‌تر از اون،اگرچه دارم فکر می‌کنم با تو چیکار کنم.»
«نگه داشتنش‌وافر سخته. فقط‌نگریست بکشش، فانی.»
چونگ‌ریونگ در حالی که‌تحت پیپش را دود می‌کرد،بیشتر با صدایی خشک سخن گفت.
موک گیونگ‌ون‌اگرچه سرش را‌کاملاً اندکی تکان داد.
«هنوز نه.»
اگر ارباب تالار‌چونگ‌ریونگ بیرونی را می‌کشت، اوضاع‌فرق واقعاً بیخ پیدا می‌کرد.
آنگاه نقشه‌اش برای آموختن‌تحت هنرهای رزمی در فرقه شمشیر‌بسیار یون‌موک نقش بر آب می‌شد.
حسابی دردسر بود.
«پس می‌خوای چه غلطی کنی؟»
«خب.»
«داره به‌مانند حدش می‌رسه.تحت تصمیم بگیر.»
«هوم.»
ارباب تالار‌ذکر بیرونی سانگ وونگ‌بک‌سبز سر در نمی‌آورد.
واضح بود که کسی قلبش را‌سطحش گرفته است، اما نمی‌توانست هیچ چیزی‌روح را در پشت سرش حس کند.
وضعیتی شبح‌وار بود.
عجیب‌تر آن بود که‌کاملاً موک گیونگ‌ون داشت بدون‌رام شنیدن هیچ صدایی گفتگو می‌کرد.
او چگونه باید این وضعیت‌سبز را می‌پذیرفت؟ اما در حال حاضر،کردن مشکل اصلی این به نظر نمی‌رسید.
احساس می‌کرد‌وافر چیزی را فهمیده‌واقعاً که نباید می‌فهمید.
ممکن بود‌مانند برای حفظ‌تحت راز کشته شود.
با عجله گفت:
«ارباب جوان...ذکر لطفاً جسارت‌فراتر من رو ببخشید.»
«نه. دیگه اتفاقیه‌چونگ‌ریونگ که افتاده، چطور‌سطحش می‌تونه جسارت باشه؟»
«جسارته. به‌عنوان ملازم خاندان موک،کنترل باید محتاط‌تر جلو میومدم، ولی زیادی‌باشد عجله کردم. لطفاً من رو ببخشید.»
«گفتم که مشکلی نیست.»
«واقعاً هیچ نیت دیگه‌ای نداشتم.سبز فقط می‌خواستم مطمئن شم که‌تلاش صلاحیت جانشینی رو دارید یا نه.»
این حقیقت داشت.
او از بانوی بزرگ‌تحت و پسر دوم، موک‌بیشتر اون‌پیو‌نگ، ناامید شده بود.
به همین دلیل می‌خواست ببیند که آیا‌صورت موک گیونگ‌ون چیزی در چنته دارد که‌همین‌طور ارزش هوشیاری آن‌ها را داشته باشد یا خیر.
زمانی که لرد‌موجودی جانگ‌جو از دنیا می‌رفت،سهمگین لحظه تصمیم‌گیری فرا می‌رسید.
«حالا که‌وافر ماهیت واقعی‌تون‌نگریست رو دیدم، من...»
«کافیه.»
«چی؟»
«علاقه‌ای به جنگ جانشینی بین اعضای خانواده‌سهمگین ندارم. ولی اگه ارباب تالار بیرونی پاش‌اگرچه به ماجرا باز شه، ممکنه یکم خسته‌کننده بشه.»
«ارباب جوان؟ منظورتون چیه...»
او چه می‌گفت؟ اگر علاقه‌ای به نبرد جانشینی‌بیشتر نداشت، پس چرا ماهیت واقعی‌اش را پنهان کرده‌نمی‌تونی بود؟ سانگ وونگ‌بک نتوانست گیجی‌اش را پنهان کند.
«خیلی خب.اگرچه پس می‌تونم‌کاملاً بکشمش، مگه نه؟»
چونگ‌ریونگ با لبخندی‌موجودی سخن گفت، گویی که‌سهمگین منتظر این لحظه بود.
«نه.»
«نه؟ پس می‌خوای چیکار کنی؟»
موک گیونگ‌ون به راهب شیطانی‌تحت که کنارش ایستاده بود نگاه‌بسیار کرد و لب به سخن گشود.
«اون کاری که‌موجودی قبلاً می‌خواستی با‌حریفی من بکنی، الان ممکنه؟»
«...!؟»
با این‌مانند کلمات، چشمان‌تحت راهب شیطانی درخشید.
چونگ‌ریونگ با نگاهی پرسشگر به او نگریست تا‌رام بفهمد منظورش چیست، و موک گیونگ‌ون با انگشت‌بدی به ارباب تالار بیرونی، سانگ وونگ‌بک، اشاره کرد.
«توی اصول یین و یانگ اومده‌حریفی که تسخیر شدن توسط یه روح‌ارزشش سرگردان، "تسخیر" نامیده میشه. می‌تونی انجامش بدی؟»
«چی؟»
چشمان چونگ‌ریونگ گشاد شد.
آیا این پسر داشت آشکارا فرصتی برای تسخیر‌رام فراهم می‌کرد؟ چنین فرصت نابی، و او آن را‌نمی‌تونی اول به او نداده بود، بلکه به این راهب...
«هوم.»
چشمان چونگ‌ریونگ باریک شد.
وقتی خوب فکر می‌کرد،تحت از چهره خشن این‌بیشتر سانگ وونگ‌بک خوشش نمی‌آمد.
بدنی نبود‌اگرچه که بخواهد آن‌تحت را تصاحب کند.
چونگ‌ریونگ با لحنی‌موجودی که بوی کوتاه‌حریفی آمدن می‌داد، گفت:
«حالا که فرصتش‌چونگ‌ریونگ رو داری، چرا‌سطحش امتحانش نمی‌کنی، راهب؟»
«...»
راهب شیطانی نگاهی به اطراف انداخت و‌صورت سپس با چشمانی همچون شکارچی که به‌همین‌طور طعمه‌اش می‌نگرد، به سانگ وونگ‌بک خیره شد.
میل به تصاحب جسم‌فراتر زنده یا روح، غریزه‌است تمام ارواح سرگردان بود.
حتی به عنوان‌چونگ‌ریونگ یک روح اهریمنی،سطحش این موضوع تفاوتی نداشت.
«می‌تونی نگه‌ش داری؟»
«کار سختی نیست.»
«...»
با این کلمات،چونگ‌ریونگ راهب شیطانی به‌سطحش سانگ وونگ‌بک نزدیک شد.
«آه!»
با نزدیک شدن او، سانگ وونگ‌بک که‌صورت با شهودش سرمای گزنده‌ای را حس کرده بود،ادامه وحشت‌زده شد و سر موک گیونگ‌ون فریاد کشید:
«ارباب جوان،ذکر می‌خواید چه‌فراتر غلطی بکنید؟»
«که شنیدی.»
«چی؟»
«تسخیر.»
به محض ادا شدن آن‌سبز کلمات، راهب شیطانی به درون‌تلاش بدن سانگ وونگ‌بک نفوذ کرد.
فیششش!
«ها!»
سانگ وونگ‌بک با حس کردن این موضوع، با‌رام عجله انرژی را از دانتیان خود جمع کرد‌بدی تا این موجود ناخوشایند را از بدنش بیرون براند.
ولی چونگ‌ریونگ هم‌زمان‌موجودی دانتیان و مغز سانگ‌سهمگین وونگ‌بک را لمس کرد.
«اوغ!»
موقتاً، انرژی‌ای که از‌تحت دانتیان به کل بدن‌بیشتر پخش می‌شد، مسدود گشت.
نه تنها این، بلکه با لمس مغزش،صورت چشمان سانگ وونگ‌بک چنان خالی شد که‌همین‌طور گویی عقلش را از دست داده است.
راهب شیطانی این لحظه را‌سبز از دست نداد و تلاش کرد‌کردن بدن سانگ وونگ‌بک را تسخیر کند.
کرررک! کرررک!
کمر سانگ‌مانند وونگ‌بک همچون‌تحت کمانی خم شد.
سپس صدای‌اگرچه عجیبی از‌کاملاً دهانش بیرون آمد.
«غررر!»
تپ‌تپ! تپ‌تپ!
رگ‌های سیاه در جای‌جای بدنش‌کنترل بیرون زدند و ظاهری شبیه به‌باشد حالت پیشین لرد جانگ‌جو پیدا کردند.
این فرآیند‌اگرچه تصاحب بدن از‌تحت طریق کشتن بود.
موک گیونگ‌ون با درک این‌سبز موضوع، با چشمانی سرشار از‌تلاش علاقه به سانگ وونگ‌بک نگریست.
بدن او به‌شدت در‌نگریست هم می‌پیچید و واقعاً‌داره دردناک به نظر می‌رسید.
«هووف.»
چونگ‌ریونگ دود غلیظی‌مانند را از پیپ‌کنترل خود بیرون داد.
او نیز درست مانند‌فراتر موک گیونگ‌ون، با چشمانی‌است پر از انتظار نظاره‌گر بود.
«بشکن. لطفاً بشکن.»
زنی به نام‌کاملاً ساک شکست خورده بود،رام زیرا یک تهذیب‌گر بود.
ولی این‌اگرچه سانگ وونگ‌بک‌کاملاً فرق داشت.
او امیدوار بود راهب شیطانی‌سبز در کنترل بدن موفق شود و‌کردن پیوند روح اهریمنی را قطع کند.
اگر این اتفاق می‌افتاد، او همیشه می‌توانست‌فرق یک روح ضعیف را هدف قرار دهد‌اساتید و پیوند روح اهریمنی را پاره کند.
فیششش!
در حالی که آن‌ها با انتظار‌کنترل تماشا می‌کردند، رگ‌های سیاهی که روی‌باشد پوست بیرون زده بودند فروکش کردند.
و حالت‌ذکر دردناک چهره سانگ‌سبز وونگ‌بک ناپدید شد.
جایش را‌وافر به چهره‌ای‌نگریست تهی داد.
تق!
سانگ وونگ‌بک کمرش‌مانند را صاف کرد‌کنترل و چشمانش را گشود.
چهره رنگ‌پریده و نور‌فراتر عجیب درون چشمانش کاملاً‌است با قبل متفاوت بود.
در آن لحظه، سانگ‌نگریست وونگ‌بک سرش را کمی‌داره کج کرد و لرزید.
«چرا این‌طوری‌مانند میشه؟ تسخیر‌تحت هنوز کامل نشده؟»
چونگ‌ریونگ به‌اگرچه آن سوال‌کاملاً پاسخ داد:
«احتمالاً داره "خود" طرف رو حبس‌حریفی می‌کنه. طبیعیه که اول بدن رو کنترل‌داشت کنن و بعد بر ذهن مسلط بشن.»
«اوه، که این‌طور؟»
«وقتی ذهن تسخیر بشه،تحت همه چیز گرفته میشه.بیشتر حتی خاطرات بدن تسخیر شده.»
«خاطرات؟ آه!»
وقتی فکرش را می‌کرد، آن راهب شیطانی عجیب یک‌انتظار بار لرد جانگ‌جو را مجبور کرده بود تا مکان‌کنترل یک کتاب مخفی را از طریق طلسم فاش کند.
اگر خاطرات قابل خواندن بودند، به‌سطحش این معنی بود که فرد می‌توانست‌روح تقریباً به همان شخص تبدیل شود.
لبان موک گیونگ‌ون‌کاملاً کمی به سمت‌صورت بالا انحنا یافت.
«بد نیست.»
نیازی نبود فرآیند‌موجودی دردسرسازِ ساختن چیزی‌حریفی مفید را طی کند.
روح اهریمنی‌وافر کاملاً مال‌نگریست او بود.
نگرانی‌ای بابت تغییر‌کاملاً عقیده‌اش مثل یک‌صورت انسان وجود نداشت.
در آن لحظه،مانند لرزش سر سانگ‌کنترل وونگ‌بک متوقف شد.
اگرچه هاله شبح‌وار ظریفی در چشمانش وجود‌سهمگین داشت، اما رنگ‌پریدگی تا حدی ناپدید شده‌اگرچه بود که در نگاه اول قابل تشخیص نبود.
«تموم شد؟»
با این‌مانند سوال، سانگ وونگ‌بک‌کنترل سر تکان داد.
و در حالی که‌کاملاً راضی به نظر می‌رسید،رام پوزخندی زد و گفت:
«ارباب، این‌ذکر بدن حالا‌فراتر مال منه.»
تسخیر با‌وافر موفقیت کامل‌نگریست شده بود.
موک گیونگ‌ون لبخندی زد،تحت راضی از اینکه بدن‌بیشتر را کاملاً تصاحب کرده است.
«بدن ارباب تالار بیرونی.»
دامنه حرکتی او‌موجودی در آینده ممکن‌حریفی بود بسیار راحت‌تر شود.
از سوی‌وافر دیگر، قیافه چونگ‌ریونگ‌واقعاً چندان جالب نبود.
دلیلش این بود که نخ قرمزی‌صورت که از سینه سانگ وونگ‌بک بیرون زده‌همین‌طور بود، هنوز به موک گیونگ‌ون متصل بود.
«تچ!»
قطع کردن پیوند‌موجودی روح اهریمنی از‌حریفی طریق تسخیر غیرممکن بود.