چپتر 273: زندان طلایی زیرزمینی (۵)
0کراک! جیززز!
صاعقه‌ای نیلگون بسان‌لحظه‌ای ریشه‌های درختی تنومند‌زدن در فضا منشعب شد.
چشمان «موک گیونگ‌ون»حضور با نظاره‌ی این صحنه،نظر متوجه پدیده‌ای غیرعادی گشت.
از زمانی که «چشم روح» را گشوده بود‌رزمیکاران و قادر به دیدن فرم حقیقی انرژی گشته‌تحمل بود، انواع بی‌شماری از انرژی را مشاهده کرده بود.
این شامل نیروی‌باز اهریمنی و انرژی‌پشت روحانی نیز می‌شد.
اما انرژی‌ای که اکنون‌تار شاهدش بود، با هر‌گردنش چیز دیگری تفاوتی بنیادین داشت.
«...طبیعت.»
این انرژی به‌نوعی معنای واقعی کلمه،عادی ذاتی طبیعی داشت.
این قدرت آذرخش بود، انرژی رعد، اما‌زندانی‌ای نه از آن نوعی که تا به حال‌لحظه‌ای از انسان‌های عادی یا حتی «رزمیکاران» دیده باشد.
آیا بدن یک انسان‌تار اصلاً توانایی تحمل چنین‌گردنش انرژی طبیعیِ عظیمی را داشت؟
ناگهان، سخنان‌انسانی پدربزرگش در‌شکسته ذهنش تداعی شد.
[انسان‌ها از طبیعت‌نوعی زاده می‌شوند و‌عادی به طبیعت بازمی‌گردند.
به همین دلیل، بدن انسان‌چیزی همانند طبیعت، تعادل ظریفی از‌بیرون پنج عنصر را حفظ می‌کند.]
پدربزرگش گفته بود که اگر‌سپس این تعادل برهم بخورد، بدن انسان‌زندان تاب تحمل آن را نخواهد داشت.
اما اکنون، درست در مقابل چشمانش، انسانی‌نظر حضور داشت که آن تعادل را شکسته‌چیزی بود و همچنان سالم به نظر می‌رسید.
در همان دم، «یوم گیونگ» که چشمانش همچنان باز‌دیده بود، در تلاش بود تا چیزی را از پشت‌طبیعیِ زندانی‌ای که به پشت مهار شده بود، بیرون بکشد.
سوووش!
پیکر موک‌برای گیونگ‌ون برای‌تار لحظه‌ای تار شد.
سپس، در یک چشم بر هم زدن در پشت‌همان سر یوم گیونگ ظاهر شد، پشت گردنش را گرفت‌شده و او را به گوشه‌ای از «زندان طلایی» پرتاب کرد.
گرومپ!
یوم گیونگ به میله‌های‌تلاش آهنی زندان طلایی برخورد‌مهار کرد و روی زمین غلتید.
او سرش را‌لحظه‌ای گرفت و با‌زدن گیجی به اطراف نگریست.
«این دیگه چیه؟»
چرا او داخل زندان طلایی بود؟ به وضوح به‌دیده یاد داشت که گاری غذا را به داخل غار‌طبیعیِ می‌کشید، اما پس از آن حافظه‌اش ناگهان قطع شده بود.
«آه، یکی‌گیونگ دیگه هم‌تلاش کشیده شد بیرون.»
«چی؟»
«صبر کن... اون یارو؟»
مگه اون کادت «آن جونگ‌هو»انسان‌های نبود؟ قرار بود او به طبقه‌آیا سوم زندان طلایی زیرزمینی اعزام شود.
چرا اینجا بود؟ و‌تلاش شخصی که در مقابلش قرار‌شده داشت قطعاً یک زندانی بود...
«ها؟»
ناگهان، یوم گیونگ به‌شکسته چیزی که در دستش‌می‌رسید نگه داشته بود نگاه کرد.
آن شیء چیزی تیز‌حال و سه‌شاخه بود، اما او‌دیده هیچ ایده‌ای نداشت که چیست.
در همان لحظه—
کراک!
درخششی از نور‌حضور آبی در مقابل‌سالم چشمانش منفجر شد.
نور آبی در سرتاسر زندان طلایی‌عادی پخش شد و بدن یوم گیونگ دوباره‌انسان به شدت به میله‌های آهنی کوبیده شد.
جیززز! جیززز!
«اوووه!»
یوم گیونگ در حالی که‌همچنان تمام بدنش تشنج کرده بود،یوم با صدایی عجیب فریاد کشید.
خون از چشم‌ها و‌حال بینی‌اش جاری شد و‌رزمیکاران سپس از هوش رفت.
دودی رقیق از‌باز بدن بیهوش او‌پشت به هوا برخاست.
در سوی دیگر،لحظه‌ای موک گیونگ‌ون یک‌زدن دستش را دراز کرد.
کراک!
نور آبی بسان‌نوعی ریشه‌های درخت از دست‌حتی دراز شده‌اش ساطع شد.
آن انرژی رعد بود.
موک گیونگ‌ون به کف دستش‌سپس که جرقه‌های آذرخش در آن می‌جهید‌زندان نگاه کرد و گوشه لبش لرزید.
ناگهان، انرژی رعد از بدن‌همچنان زندانیِ مهار شده ساطع شد و‌گیونگ این انرژی از نوع معمولی نبود.
«گزگز می‌کنه.»
انرژی‌ای که او برای مسدود‌چیزی کردن رعد استفاده می‌کرد، ناگهان‌بیرون فلج شد، گویی متوقف شده باشد.
اما این حالت دیری نپایید.
«یعنی این‌انسانی انرژی جلوی فعال‌سازی‌همچنان نیرو رو می‌گیره؟»
موک گیونگ‌ون بلافاصله‌نوعی ماهیت این انرژی‌عادی رعد را درک کرد.
هنگامی که انرژی توسط‌تلاش آذرخش سرکوب شود، «گردش‌مهار چی» طبیعی مختل می‌گردد.
این امر در برابر‌تار رزمیکارانی که «انرژی درونی» را‌گرفت کنترل می‌کردند، بسیار مؤثر بود.
اما خوشبختانه، انرژی‌حضور خود او با‌سالم نوع معمول تفاوت داشت.
«انرژی مرگ»ِ مردگان انرژی را پراکنده می‌کرد،حتی بنابراین اگرچه برای لحظه‌ای تحت تأثیر آذرخش قرار‌توانایی گرفت، اما به سرعت بر آن غلبه کرد.
چاک!
در همان لحظه،لحظه‌ای زندانی که کاملاً‌زدن در بند بود، برخاست.
همزمان با برخاستن او، انرژی رعد به طور‌می‌رسید مداوم از غل و زنجیرهای روی مچ دست و‌مهار پایش جریان یافت و شعله‌های آبی‌رنگی را شعله‌ور ساخت.
کراک! کراک!
با دیدن این صحنه، موک گیونگ‌ون‌پشت دریافت که زندانی سعی دارد خود را‌پیکر از بند غل و زنجیر رها سازد.
او در حالی‌لحظه‌ای که نظاره‌گر بود،زدن چانه‌اش را لمس کرد.
«هوم.»
ابتدا اندیشید که کار‌حال زندانی را بسازد تا از‌دیده مداخله در کارش جلوگیری کند.
ولی آیا واقعاً لازم بود؟ اگر زندانی برای فرار‌شده جنجال به پا می‌کرد، تنها باعث منحرف شدن توجه‌ها می‌شد‌ظاهر که این امر می‌توانست در واقع به نفع او باشد.
«مهره‌ی به‌دردبخوریه.»
موک گیونگ‌ون لبخندی‌حضور زد و یک «طلسم‌نظر آرایش شمشیر» را برداشت.
فضا در‌رعد اطرافش لرزید و‌انسان‌های انرژی تیزی برخاست.
با بالا بردن طلسم،تلاش او ضربه‌ای به سمت غل‌شده و زنجیرهای زندانی فرود آورد.
چا-چا-چا-چانگ!
انرژی، غل‌انسانی و زنجیرها‌شکسته را برید.
جیززز! جیززز!
انرژی تیز و‌باز قدرت رعد با‌پشت هم تلاقی کردند.
پاکانگ! پاکانگ! پاکانگ! پاکانگ!
غل و زنجیرهای مچ‌شکسته دست و پا ترک‌می‌رسید خوردند و فرو ریختند.
زندانی که تا پیش از‌انسان‌های این خمیده بود، پس از‌باشد رهایی از بند، قامت راست کرد.
«...یه زن؟»
موهای ژولیده، چشم‌بند و دهان‌بندش باعث‌زدن شده بود که در ابتدا تشخیص جنسیتش‌پرتاب غیرممکن باشد، اما او یک زن بود.
و جثه‌اش کوچک‌تر‌حضور از آن بود‌سالم که انتظار می‌رفت.
کلیک!
او بدن خشک‌شده‌اش را تکان داد‌پشت و گردنش را شکست که صدای‌سوووش شل شدن عضلاتش به گوش رسید.
سپس چشم‌بند را‌لحظه‌ای برداشت و دهان‌بند‌زدن را تف کرد.
«پوف.»
او دهان‌بند را به کناری‌انسان‌های انداخت و موهای بلندش را عقب‌آیا زد و چهره‌اش را نمایان ساخت.
با اینکه به خاطر حبس‌چیزی طولانی‌مدت چرکین به نظر می‌رسید، اما‌بکشد چهره‌ای کاملاً پخته و زیبا داشت.
ظاهرش به‌برای زنی در اواسط‌سپس دهه بیست می‌مانست.
«جوونه، ها؟»
برقی از‌رعد علاقه در چشمان‌انسان‌های موک گیونگ‌ون درخشید.
طبق گفته زیردستش مونگ مویاک،چیزی اگر او از «دره خون و‌بکشد اجساد» بود، باید هیولایی کهنسال می‌بود.
ولی هرچقدر‌برای نگاه می‌کرد،تار زن جوان بود.
در حالی که او در‌همچنان حیرت بود، زن با دیدن‌یوم مشعل روی زمین اخم کرد.
چشمانش به دلیل‌نوعی ندیدن نور برای مدتی‌حتی طولانی، حساس شده بود.
اما...
«اوه.»
طولی نکشید‌انسانی که به نور‌همچنان مشعل عادت کرد.
مردمک‌هایش ثابت شد‌نوعی که نشان از‌عادی تطبیق او داشت.
پس از عادت به‌تلاش نور، به دستان آزادشده‌اش نگریست‌شده و ناگهان زیر خنده زد.
«هاهاهاهاهاها!»
همچون دیوانه‌ای‌انسانی می‌خندید، شادی‌اش‌شکسته خالصانه بود.
پس از مدتی‌نوعی خندیدن، یکی از ناخن‌های‌حتی بسیار بلندش را شکست.
تق! تق!
تنها با نگاه کردن به آن‌زدن ناخن‌های بلند و پیچ‌خورده، می‌شد فهمید‌طلایی چه مدت طولانی در بند بوده است.
همزمان که ناخن‌های دست‌شکسته و پایش را می‌شکست، موک‌همان گیونگ‌ون لب به سخن گشود:
«خیلی وقته که اون‌حال تو حبس بودی. امیدوارم بتونی‌دیده سالم از اینجا بزنی بیرون.»
نیازی به‌گیونگ پرحرفی با‌تلاش او نبود.
تنها امیدش این بود‌تار که زن تا حد‌گردنش ممکن آشوب به پا کند.
بدین‌سان، تمام‌انسانی نگاه‌ها به‌شکسته او معطوف می‌شد.
سپس موک گیونگ‌ون‌نوعی قصد ترک زندان‌عادی طلایی را کرد.
ولی...
پک!
با حس کردن انرژی شومی از پشت سر،می‌رسید موک گیونگ‌ون با استفاده از تکنیک گام‌برداری بدنش‌زندانی‌ای را چرخاند و سرش را به عقب خم کرد.
در همان لحظه،نوعی دستی به رنگ خون‌حتی از کنار صورتش گذشت.
اما کار‌گیونگ به همین‌جا‌تلاش ختم نشد.
دستِ آغشته به سرخ، ناگهان‌سپس فرم پنجه گرفت و گردن‌گوشه‌ای موک گیونگ‌ون را نشانه رفت.
پاپاپاپاک!
سرعت چنان بالا بود که‌انسان‌های باور اینکه این همان شخصِ لحظاتی‌آیا پیش در بند است، دشوار می‌نمود.
موک گیونگ‌ون سعی کرد با گام‌برداری به عقب‌مهار جاخالی دهد، اما زن با استفاده از تکنیک‌تار بدل و «تکنیک مار طلایی»، بازوی چپش را گرفت.
سوووش!
موک گیونگ‌ون از «گام‌های آب زلال»ِ‌سالم استاد بزرگ نا یول‌ریانگ بهره برد‌باز و با سرعتی برق‌آسا حرکت کرد.
در یک چشم بر‌حال هم زدن، فاصله میانشان به‌دیده بیش از ده قدم رسید.
موک گیونگ‌ون در‌باز آن فاصله ایستاد‌پشت و با کنجکاوی پرسید:
«چرا داری حمله‌لحظه‌ای می‌کنی؟ می‌تونستیم هر کدوم‌ظاهر راه خودمون رو بریم.»
«توله‌سگ گارد طلایی. چطور‌شکسته جرأت می‌کنی با این‌می‌رسید اراجیف من رو گول بزنی؟»
«گارد طلایی؟ آه...»
موک گیونگ‌ون سرش را خاراند.
حالا که فکرش را می‌کرد، با اینکه‌ظاهر فقط یک شاگرد بود، اما برای کار‌کرد لباس فرم گارد طلایی را به تن داشت.
از دید زن، کسی‌شکسته که آن لباس را‌می‌رسید پوشیده بود دشمن محسوب می‌شد.
گفت: «می‌فهمم چرا سوءتفاهم شده،انسان‌های ولی من ربطی به گارد‌باشد طلایی ندارم. من فقط موک...»
پات!
پیش از آنکه حرفش تمام‌سپس شود، زن پا بر زمین کوبید‌زندان و با تکنیک گام‌برداری خیز برداشت.
سرعتش چنان بود که قبل‌همچنان از پلک زدن او، فاصله‌یوم را به سه قدم رساند.
دستانش که بسان یشم خونین سرخ‌عادی شده بود، با نوری آبی درخشید‌بدن و انرژی پنجه‌مانندش فضا را شکافت.
چواچواچواچوا!
انرژی پنجه‌ی ویرانگر زمین‌تار را شکافت و به‌گردنش سوی موک گیونگ‌ون هجوم آورد.
قدرت چنان سهمگین‌حضور بود که آهی‌سالم خفیف از نهادش برآمد.
به نظر می‌رسید‌نوعی زن مصمم است‌عادی همین‌جا کارش را بسازد.
سوووش!
موک گیونگ‌ون با سرعت بالا حرکت‌زدن کرد تا فاصله را حفظ کند‌طلایی و از انرژی پنجه‌ی یورش‌برنده جاخالی دهد.
کوا کوا کوا کوا کوانگ!
قدرت ضربه چنان بود که زمین‌عادی در محل برخورد پنجه عمیقاً شکافته شد‌انسان و رد پنجه‌های عظیمی بر جای ماند.
کورورورو!
حتی تونل‌برای غار به‌تار لرزه در آمد.
از آنجا که زیر زمین‌همچنان بودند، به نظر می‌رسید سازه‌یوم در برابر ضربه آسیب‌پذیر باشد.
ولی زن‌رعد هیچ اهمیتی به‌انسان‌های لرزش تونل نمی‌داد.
در حالی که انرژی پنجه‌مانند را‌پشت در دستان سرخ‌فامش نگه داشته بود،سوووش با شتابی هولناک به جلو یورش برد.
پات!
فاصله را در آنی‌شکسته پر کرد، اما این‌می‌رسید بار موک گیونگ‌ون عقب ننشست.
اگر عقب می‌رفت، ممکن بود‌انسان‌های زن قدرتش را رها کند‌باشد و باعث ریزش غار شود.
برای اجتناب از‌باز این فاجعه، نبرد تن‌به‌تن‌زندانی‌ای تنها راه چاره بود.
موک گیونگ‌ون به او نزدیک‌سپس شد و تکنیک‌های پنجه‌اش را‌گوشه‌ای با دستان خالی دفع کرد.
پاپاپاپاک!
زن گمان می‌کرد او‌حال فرار کند، اما او‌رزمیکاران رودررو ایستادن را برگزید.
برقی از‌گیونگ علاقه در‌تلاش چشمان زن درخشید.
هرچند بدنش به خاطر حبس طولانی‌زدن خشک شده بود، اما این جوانک‌طلایی در نبرد تن‌به‌تن پابه پای او می‌آمد.
به نظر می‌رسید هنوز‌شکسته به سن بلوغ هم نرسیده،همان اما مهارت رزمی‌اش شوخی‌بردار نبود.
با خود‌رعد اندیشید: «حیفه‌حال همین‌طوری بکشمش.»
تصمیم گرفت‌گیونگ از موک‌تلاش گیونگ‌ون بهره‌کشی کند.
اگر چنین پسر قدرتمندی با همرزمانش درگیر‌ظاهر می‌شد و آشوب به پا می‌کرد، فرار از‌گرومپ این زندان طلاییِ نفرین‌شده برای زن آسان‌تر می‌شد.
پک!
با استفاده از تکنیک بدل و تکنیک مار‌رزمیکاران طلایی، یکی از بازوان موک گیونگ‌ون را گرفت و‌چنین در یک لحظه او را به سمت خود کشید.
سپس، در حالی که به‌چیزی چشمانش خیره شده بود، بشکنی‌بیرون با انگشتان دست دیگرش زد.
بشکن!
«حالا برو‌انسانی و دخل‌شکسته رفیقات رو بیار.»
با یک مهر‌نوعی دستی، بی‌صدا به‌عادی او فرمان داد.
در مدت طولانی حبسش‌تلاش در اینجا، تنها توهماتش‌مهار را صیقل داده بود.
حالا اگر بینایی و شنوایی را‌زدن از فاصله نزدیک تحریک می‌کرد، اطمینان داشت‌پرتاب هر کسی در دام توهماتش گرفتار می‌شود.
اما...
«می‌خوای مسابقه زل‌زنی بذاری؟»
«!؟»
پاک!
موک گیونگ‌ون با‌حضور پیشانی محکم توی‌سالم صورت زن کوبید.
زن دو قدم تلوتلوخوران عقب‌انسان‌های رفت و با چهره‌ای مات‌باشد و مبهوت بینی‌اش را گرفت.
«این یارو دیگه چه کوفتیه؟»
توهماتش اصلاً اثر نکرده بود.