چپتر 94: کاهش (۳)
0رزمی‌کار ارشد، در حالی که از خشم می‌غرید، رو‌دهد به جنگجویی که شال سرخ بر کمر بسته بود‌داشته کرد و پرسید: «کدوم احمقی این کار رو کرده؟»
جنگجو به آرامی سرش را برگرداند و‌بهش با اشاره دست، کسی را نشان داد‌باقی که در میدان ایستاده بود و اشک می‌ریخت.
رزمی‌کار ارشد با دیدن‌جذب چهره آن شخص، کاملاً‌محدودیت مات و مبهوت ماند.
«بازم اون یارو.»
بله، او موک گیونگ‌ون بود.
او در طی آزمون اول و دوم تأثیر عمیقی‌حداقل از خود بر جای گذاشته و رتبه اول را‌شاگردانی کسب کرده بود؛ بنابراین حتی اگر می‌خواستند فراموشش کنند، نمی‌توانستند.
«امکان نداره تنهایی این‌جذب کار رو کرده باشه.محدودیت یعنی با تیمش همدست بودن؟»
«به نظر که این‌طور میاد.»
«هه.»
این وضعیت کاملاً مضحک بود.
شب گذشته، انتخاب‌برای رهبران تیم و‌دهد اعضا انجام شده بود.
هدف این بود که به شاگردان اجازه داده‌ولی شود داوطلبانه تیم تشکیل دهند تا مشخص شود‌رهبر چه کسانی در میان آن‌ها ویژگی‌های رهبری دارند.
البته به دلیل دخالت جاسوس‌ها، چهار‌برای جایگاه خالی شده بود و انتظار می‌رفت‌کشتن درگیری‌هایی برای جذب اعضای تیم رخ دهد.
تنها محدودیت، ممنوعیت کشتن بود‌غیرمنتظره که اجازه می‌داد سطحی از‌پنج درگیری میان آن‌ها وجود داشته باشد.
ولی این‌درگیری‌هایی نتیجه کاملاً‌جذب غیرمنتظره بود.
«لعنت بهش.»
آن‌ها انتظار داشتند‌انتظار حداقل پنج رهبر‌برای تیم انتخاب شوند.
ولی تنها‌باشد دو نفر‌نتیجه باقی مانده بودند.
قرار بود پس از آزمون اول و دوم،محدودیت شاگردانی که استعداد و ثبات ذهنی خود را ثابت‌ولی کرده بودند، تا حد ممکن تحت فشار قرار گیرند.
اما به لطف‌سطحی موک گیونگ‌ون، همه چیز‌باشد به هم ریخته بود.
رزمی‌کار ارشد با احتیاط‌می‌رفت خطاب به لی جی-یوم،اعضای ارباب دره خون، سخن گفت.
«ارباب، این‌طوری نمیشه.»
«منظورت چیه؟»
«اون دیگه شورش رو درآورده.»
«شورش رو درآورده؟»
«مگه نه؟ از هشتاد، نه، هفتاد و‌بهش شش شاگرد، فقط شونزده نفر تیم تشکیل‌باقی دادن. اگه همین‌طوری ولش کنیم، اوضاع بدتر میشه...»
«مشکلش چیه؟»
«ها؟»
رزمی‌کار ارشد‌خالی از پاسخ لی‌درگیری‌هایی جی-یوم جا خورد.
اگر تا پایان آزمون‌ها نمی‌توانستند نامزدهای مناسب‌بهش را به درستی انتخاب کنند، مقامات بالاتر ممکن‌مانده بود از این موضوع برایشان دردسر درست کنند.
لی جی-یوم که‌برای نگرانی او را‌دهد حس کرده بود، گفت:
«... شاید زیاده‌روی باشه، ولی‌وجود قانونی رو نشکسته. می‌خوای با‌غیرمنتظره چه بهونه‌ای جلوش رو بگیری؟»
رزمی‌کار ارشد‌خالی اخم‌هایش را‌می‌رفت در هم کشید.
همین دیروز بود که ارباب‌غیرمنتظره به نظر می‌رسید معتقد است‌پنج موک گیونگ‌ون لایق توجه بیشتری است.
ولی حالا‌درگیری‌هایی چرا این‌قدر‌جذب آسان می‌گرفت؟
«ارباب... اون پسره حتی از فرقه ما نیست. اون یه گروگانه که از فرقه‌حداقل شمشیر یون‌موکِ درستکار گرفته شده. اگه پروسه انتخاب رو خراب کنه، رهبر فرقه و‌ممکن بزرگان قطعاً ازش یه داستان می‌سازن. شاید رهبر فرقه حتی روی همین حساب کرده.»
«...»
لی جی-یوم با‌ولی شنیدن حرف‌های رزمی‌کار‌لعنت ارشد، آهی خفیف کشید.
رزمی‌کار ارشد، گواک‌برای مونگی، مانند دست‌دهد راست او بود.
او بهتر از هر کسی می‌دانست که‌باشد رهبر فرقه و بزرگان چطور مدام در فعالیت‌های‌پنج فرقه شیطان خونین عیب و ایراد پیدا می‌کنند.
به همین دلیل‌انتظار بود که چنین‌برای نگرانی‌هایی را ابراز می‌کرد.
«... شاید حرفت درست باشه. ولی مهم نیست. به هر حال،رهبر این رهبر فرقه بود که اون رو فرستاد. سخته که من‌ثابت رو مسئول اتفاقاتی بدونن که به خاطر هوس‌های اون رخ داده.»
«ولی...»
«طبق برنامه پیش میریم.»
«... اطاعت میشه.»
با کلمات قاطع لی جی-یوم،غیرمنتظره رزمی‌کار ارشد، گواک مونگی، دست از‌رهبر پرسش برداشت و دستور را پذیرفت.
با این حال، نگاه‌جذب پایین‌افتاده‌اش به سمت موک‌محدودیت گیونگ‌ون دوخته شده بود.
«چه حسی داره‌انتظار که واسه اولین بار‌جذب از پشت خنجر خوردی؟»
صدایی شفاف‌باشد در گوش موک‌غیرمنتظره گیونگ‌ون طنین‌انداز شد.
چرا چونگ‌ریونگ این حرف را‌اعضای می‌زد؟ به خاطر اتفاقی بود‌کشتن که دیشب رخ داده بود.
موک گیونگ‌ون سرش را برگرداند و‌داشته به هشت نفری نگاه کرد که‌بهش با چشمان گریان کنار تیمشان ایستاده بودند.
در میان آن‌ها، پسری با ظاهری بالغ‌جذب و چشمان تیز و باریک و همچنین‌می‌داد موک یو-چون بیش از همه جلب توجه می‌کردند.
"جالبه."
شب گذشته، موک گیونگ‌ون سعی کرده‌دهد بود پاهای همه را جز اعضای‌سطحی تیم خودش بشکند تا حذفشان کند.
اگر موفق می‌شد، آزمون سوم احتمالاً‌داشته آخرین آزمون می‌بود و با عبور از‌داشتند سایر مراحل، مستقیماً به مرحله نهایی می‌رفتند.
ولی سپیده‌دم‌خالی متغیری ظاهر‌می‌رفت شده بود.
«آه، اوضاع خیته.»
یکی از پسرانی که در یک تیم‌تنها پنج نفره فرستاده شده بود، با عجله‌وجود سراغش آمد و گفت: «بقیه کجان؟ چرا تنهایی؟»
«خب، راستش...»
«چی شده؟»
«شرمنده‌م.»
پسر که انتظار‌برای سرزنش شدن داشت،دهد با اضطراب حرف می‌زد.
موک گیونگ‌ون سرش را‌درگیری تکان داد و به‌ولی آرامی به او اطمینان داد.
«کی می‌خواد‌خالی تو رو‌می‌رفت بخوره؟ بقیه کجان؟»
«همه‌شون دستگیر شدن.»
«دستگیر شدن؟»
«آره، کاری از دستمون برنمی‌ومد.وجود رفتیم اتاق آخر، ولی فکر نمی‌کردیم‌لعنت هشت نفر اونجا کمین کرده باشن.»
«هشت نفر کمین کرده بودن...»
این غیرمنتظره بود.
این یعنی کسی بوی‌جذب نقشه‌شان را شنیده و‌محدودیت برایش آماده شده بود.
البته، شکستن پاها یکی پس‌وجود از دیگری، غیرممکن بود که‌غیرمنتظره از چشم همه پنهان بماند.
برخی حتی در میانه‌می‌رفت راه متوجه ماجرا شده و‌دهد به او حمله کرده بودند.
«بریم.»
موک گیونگ‌ون، همراه با راهب شیطانی که بدن یوم گا از‌می‌داد تالار اعدام را تسخیر کرده بود و مو هارانگ از خاندان مو،حداقل به سمت اتاقی رفتند که اعضای تیمشان در آن زندانی شده بودند.
در راهرو‌می‌داد بیرون اتاق، دو‌وجود پسر نگهبانی می‌دادند.
آن‌ها با دیدن موک گیونگ‌ون‌درگیری‌هایی در را باز کردند و‌تنها چهار نفر با عجله بیرون ریختند.
در میان آن‌ها پسری با‌غیرمنتظره چشمان باریک به نام مو جانگ‌یاک‌رهبر و کسی نبود جز موک یو-چون.
به محض اینکه چشم‌جذب موک یو-چون به موک گیونگ‌ون‌ممنوعیت افتاد، شروع به فحاشی کرد.
«حروم‌زاده‌ی روانی.می‌داد دیگه کار رو‌وجود به اینجا کشوندی؟»
«کدوم کار؟»
«این با آزمون‌های قبلی فرق داره. فقط باید‌داشتند هم‌تیمی انتخاب می‌کردیم و با اعضای تیم همکاری‌بودند می‌کردیم تا آزمون‌ها رو رد کنیم. چرا تو...»
«مگه کار اشتباهیه؟»
«چی؟»
«دقیقاً کجاش اشتباهه؟»
با سوال موک‌ولی گیونگ‌ون، نگاه موک یو-چون‌بهش پر از ناباوری شد.
«جدی داری‌درگیری‌هایی این حرف‌جذب رو می‌زنی...»
«ما که قانون ممنوعیت کشتن رو نشکستیم. به‌ولی هر حال شاگردا توی هر مرحله حذف می‌شن،رهبر چه اشکالی داره یکم سرعتش رو بیشتر کنیم؟»
«تو...!»
موک یو-چون با‌ولی شنیدن حرف‌های موک‌لعنت گیونگ‌ون زبانش بند آمد.
با اینکه ایده شکستن پای‌اعضای همه مضحک بود، ولی نمی‌شد‌کشتن کاملاً گفت که حرفش اشتباه است.
به هر‌می‌داد حال، اینجا‌درگیری یک رقابت بود.
«اه!»
موک یو-چون که فهمید بحث کردن این‌چنینی بی‌فایده‌داشتند است و کلمات چیزی را حل نمی‌کنند، گفت: «خیلی‌قرار خب. بحث کردن با تو در این مورد بی‌معنیه.»
با این حرف، موک‌جذب یو-چون نگاهی به مو‌محدودیت جانگ‌یاک در کنارش انداخت.
مو جانگ‌یاک دستی‌سطحی بالا برد و‌داشته لب به سخن گشود.
«سلام.»
«سلام.»
«اومدی هم‌تیمی‌هات رو بگیری، نه؟»
«آره. اگه مشکلی‌سطحی نداری، می‌خوایم اعضای‌داشته تیممون رو پس بگیریم.»
با حرف‌های موک گیونگ‌ون،می‌رفت مو جانگ‌یاک سرش را‌اعضای تکان داد و لبخند زد.
«شرمنده، ولی‌باشد این کار‌نتیجه یکم سخته.»
«اگه همین‌جوری‌درگیری‌هایی ولشون کنی برن،اعضای چه مشکلی داره؟»
«اگه هم‌تیمی‌هات رو پس بدیم، تو هم‌باشد درست مثل اتاق‌های دیگه پاهای اعضای ما‌حداقل رو می‌شکنی. نمی‌تونیم بذاریم همچین اتفاقی بیفته.»
«خیلی تیزی.»
موک گیونگ‌ون‌باشد در پاسخ‌نتیجه لبخندی زد.
آن دو در حالی که در چنین موقعیت پرتنش‌ممنوعیت و حساسی لبخند بر لب داشتند و گفتگو می‌کردند،نتیجه تنها باعث شدند تا اضطراب اعضای دیگر تیم‌ها فزونی یابد.
با این وجود،سطحی دست برتر با‌داشته مو جانگ‌یاک بود.
او گروگان‌هایی در اختیار داشت.
«میشه فعلاً برگردید عقب؟ نمی‌خوایم‌غیرمنتظره الکی انرژی‌مون رو واسه جنگیدن‌پنج با تیم شما هدر بدیم.»
«که این‌طور؟»
«آره.
اگه این کار رو‌می‌رفت بکنید، فردا صبح هم‌تیمی‌هاتون رو‌دهد صحیح و سالم تحویل میدیم.»
پیشنهادی به‌طرز‌باشد غیرمنتظره‌ای روان‌نتیجه و ساده بود.
اگرچه به نظر می‌رسید نوعی‌اعضای امتیازدهی باشد، اما بهترین پیشنهادی بود‌می‌داد که مو جانگ‌یاک می‌توانست ارائه دهد.
او اطمینان داشت که لحظه‌ای که‌داشته اعضای تیم را بازگردانند، موک گیونگ‌ون‌بهش آن‌ها را هدف قرار خواهد داد.
در همان لحظه، مو هارانگ زمزمه‌کنان گفت:جذب «حیف شد که نمی‌تونیم به هدفمون برسیم، ولی‌سطحی شاید بهتر باشه این بار باهاشون کنار بیایم.
این دفعه‌باشد دسته شمشیر‌نتیجه دست اوناست.»
شانزده شاگرد‌درگیری‌هایی سالم باقی‌جذب مانده بودند.
اگر اعضای تیمشان مجروح‌درگیری می‌شدند، کفه ترازو به‌ولی نفع طرف مقابل سنگینی می‌کرد.
اما حتی آن‌ها‌انتظار هم نمی‌توانستند به‌سادگی این‌جذب کار را انجام دهند.
اگر تعداد نفرات ثابت می‌ماند، نبردی درنمی‌گرفت،بهش اما اگر اعضای تیم موک گیونگ‌ون آسیب می‌دیدند،مانده آن‌ها مجبور می‌شدند برای جبران کسری نفرات بجنگند.
«حسابی راجع بهش فکر کردی.»
طرف مقابل این را‌درگیری بهترین گزینه دانسته بود و‌نتیجه وضعیت فعلی نتیجه همان بود.
موک گیونگ‌ون سپس گفت: «خب،درگیری‌هایی شاید این‌جوری خوب باشه، ولی‌تنها نظرت راجع به این احتمال چیه؟»
«احتمال؟»
«آره.
اگه فردا صبح پاهای اعضای تیم‌داشته ما رو بشکنید و بعد پسشون‌بهش بدید، مگه مجبور نمیشیم کلاً انصراف بدیم؟»
«آه...»
با شنیدن سخنان‌ولی موک گیونگ‌ون، مو‌لعنت هارانگ آهی کشید.
حالا که به‌برای آن می‌اندیشید، وقوع‌دهد چنین امری ممکن بود.
اگر طرف مقابل گروگان‌ها را نگه می‌داشت،باشد می‌توانستند درست قبل از انتخاب رهبر تیم،حداقل به‌راحتی از پشت به آن‌ها خنجر بزنند.
در آن لحظه، موک یو-چون پوزخندی زد‌جذب و گفت: «فکر کردی ما هم لنگه‌می‌داد توییم؟ حداقل ما دیگه از پشت خنجر نمی‌زنیم.»
«البته، الان‌باشد می‌تونی این‌نتیجه حرف رو بزنی.
ولی شرایط اغلب‌برای آدما رو مجبور‌دهد می‌کنه تصمیم‌های منطقی بگیرن.»
«شکستن قول یه تصمیم منطقیه؟»
«اگه به نفعت باشه، آره.»
با این سخن‌ولی موک گیونگ‌ون، موک‌لعنت یو-چون نچ‌نچی کرد.
دست‌کم در این وضعیت، گمان می‌کرد که آن‌ها‌محدودیت پیشنهادشان را بی‌چون و چرا خواهند پذیرفت، اما‌باشد انتظار نداشت که چنین تدابیر افراطی‌ای را پیش بکشند.
موک یو-چون نگاهی‌سطحی به مو جانگ‌یاک‌داشته در کنارش انداخت.
مو جانگ‌یاک شانه‌هایش را‌می‌رفت بالا انداخت و سپس‌اعضای لب به سخن گشود.
«همچین شکی‌باشد طبیعیه، ولی‌نتیجه چاره دیگه‌ای نداری.
مجبوری بهمون اعتماد کنی.»
در این هنگام،سطحی موک گیونگ‌ون گفت:داشته «این کار سخته.»
«اگه این توافق‌انتظار به هم بخوره، اونی‌جذب که ضرر می‌کنه شمایید.»
موک گیونگ‌ون لبخندی‌ولی زد و گفت:لعنت «لزوماً این‌طور نیست.
تا وقتی که هشت نفر از‌دهد این شونزده نفر سالم بمونن، نقشه‌سطحی اصلی من هنوزم عملیه، مگه نه؟»
«هین!»
شاگردانی که به سخنان‌می‌رفت موک گیونگ‌ون گوش می‌دادند،اعضای مات و مبهوت ماندند.
چه کسی انتظار داشت که در چنین موقعیتی، او پیشنهاد رها‌رهبر کردن اعضای تیم خود را بدهد و تنها به فکر جور کردن‌ممکن تعداد نفرات باشد؟ آیا این شخص هیچ دلبستگی‌ای به تیم خود نداشت؟
موک یو-چون با خشم فریاد زد:دهد «هیچ بویی از رفاقت و برادری نبردی؟درگیری هم‌تیمی‌هات بهت اعتماد کردن و دنبالت اومدن...»
«هیس!»
مو جانگ‌یاک دستش را‌می‌رفت دراز کرد و سری‌اعضای برای موک یو-چون تکان داد.
سپس رو به موک گیونگ‌ون کرد‌لعنت و گفت: «یه حسی داشتم، ولی‌شوند فکر نمی‌کردم تا این حد پیش بری.
وقتی از یو-چون شنیدم تهِ مرحله‌دهد دوم چه اتفاقی افتاد، با خودم‌سطحی گفتم نکنه واقعاً همچین کاری بکنی.»
مو جانگ‌یاک ماجرای پایان‌درگیری مرحله دوم را از‌ولی موک یو-چون شنیده بود.
بنابراین با اینکه تردیدهایی‌می‌رفت داشت، معلوم شد دقیقاً‌اعضای همان‌طور است که شنیده بود.
موک گیونگ‌ون به او‌نتیجه گفت: «که این‌طور؟ پس‌داشتند می‌دونی حرفام دروغ نیست.»
«درسته.
واسه هر‌می‌داد احتمالی خوب‌درگیری آماده شدی.»
«ها؟»
برای هر احتمالی‌ولی خوب آماده شده؟لعنت منظورش چه بود؟
در حالی که موک گیونگ‌ون گیج به نظر می‌رسید، مو‌کشتن جانگ‌یاک گفت: «به اون احتمالی که گفتی فکر نکرده بودم،لعنت ولی واسه این احتمال که شاید بیای سراغمون آماده شده بودم.»
«آماده... چیکار کردی؟»
با پرسش موک گیونگ‌ون،می‌رفت مو جانگ‌یاک چیزی را‌اعضای از مچ دستش بیرون کشید.
سوزنی نازک بود،ولی تقریباً به اندازه‌لعنت یک بند انگشت.
حتی از قفل طلایی‌جذب که در نقاط طب سوزنی‌ممنوعیت کاشته می‌شد هم کوچک‌تر بود.
«اون چیه؟»
«من این رو توی نقاط طب سوزنی‌جذب کمرِ هر چهار تا هم‌تیمی اسیر شده شما،سطحی و همین‌طور تمام اعضای تیم خودمون فرو کردم.»
«......»
«اگه این سوزن غضروفی نصف‌اعضای روز اونجا بمونه، تا ده‌کشتن روز نمی‌تونن درست راه برن.
تو موارد شدید،سطحی شاید تا نصف‌داشته ماه زمین‌گیر بشن.»
«!؟»
با شنیدن این‌ولی سخنان، چشمان موک‌لعنت گیونگ‌ون باریک شد.
او آن سوزن را نه تنها‌دهد در بدن اعضای تیم آن‌ها، بلکه در‌درگیری بدن افراد خودشان نیز فرو کرده بود؟
«از کجا باور کنم؟»
در این هنگام، مو جانگ‌یاک به‌برای موک یو-چون گفت که لباس بالاتنه‌اش‌ممنوعیت را درآورد و پشتش را نشان دهد.
موک یو-چون چنین کرد و مو جانگ‌یاک‌بهش شروع به فشردن نقاط طب سوزنی بر‌باقی پشت او کرد که از دید پنهان بودند.
تق تق تق تق تق!
اندکی بعد،
پوپ!
سوزنی از‌باشد پشت موک‌نتیجه یو-چون بیرون پرید.
مو هارانگ با‌برای دیدن این صحنه، از‌تنها روی ناباوری نچ‌نچی کرد.
چه کسی می‌توانست پیش‌بینی کند که آن‌ها برای آمادگی‌نتیجه در برابر چنین وضعیتی، تا جایی پیش بروند که‌نفر سوزن‌های غضروفی را در بدن اعضای تیم خودشان فرو کنند؟
مو جانگ‌یاک با چشمانی باریک‌شده به موک گیونگ‌ون لبخند زد و گفت: «خب،کشتن حالا می‌خوای چیکار کنی؟ حتی اگه موک یو-چون رو که سوزن از بدنش‌حداقل دراومده ببری، اگه من همکاری نکنم، نصف روز بعد هیچ‌کدوم‌تون نمی‌تونید درست راه برید.
اون‌وقت هم تو‌ولی و هم کل‌لعنت تیمت حذف میشید.»
این استراتژی نابودی متقابل بود.
و به‌طرز شگفت‌آوری مؤثر بود.
اگر هر دو تیم‌می‌رفت نمی‌توانستند هشت جایگاه را‌اعضای پر کنند، همگی حذف می‌شدند.
«...
ذهن این پسره واقعاً تیزه.»
حتی مو هارانگ نیز‌درگیری تحت تأثیر این حرکت‌ولی هوشمندانه قرار گرفته بود.
این استراتژی‌ای بود که‌می‌رفت طبیعت غیرقابل پیش‌بینی موک‌اعضای گیونگ‌ون را کاملاً خوانده بود.
این بار، حتی‌ولی موک گیونگ‌ون هم چاره‌ای‌بهش جز پذیرش آن نداشت.
اما در آن لحظه، لبان‌اعضای موک گیونگ‌ون لرزید و زیر‌کشتن لب زمزمه کرد: «این واقعاً جالبه.»
او اخم کرد.
مگر او همین الان نبرد هوش‌برای را به مو جانگ‌یاک نباخته بود؟ممنوعیت چطور این وضعیت می‌توانست جالب باشد؟
در حالی که او‌نتیجه در حیرت بود، موک گیونگ‌ون‌حداقل به مو جانگ‌یاک گفت: «دودلم.»
«دودلی داره؟ مهم‌برای نیست چیکار کنی،دهد تو این وضعیت...»
«نه. دارم فکر می‌کنم‌درگیری بهتره همین الان بکشمت‌ولی یا بذارم زنده بمونی.»
!؟