چپتر 70: حقیقت (۲)
0موک گیونگ‌ون با لبخندی موذیانه گفت:است «آه... به نظر می‌رسه الان یه‌می‌کرد جای خالی تو گروهتون باز شده.»
این حرف باعث‌اون شد پسرها با ناباوری‌بشه به او خیره شوند.
چه کسی می‌توانست پیش‌بینی کند که در چنین‌نمی‌آمد وضعیت بحرانی و پرتنشی، شخصی سنگی پرتاب کند‌کردند و یکی از افراد خودی را به قتل برساند؟
موک گیونگ‌ون دوباره‌بودند لب به سخن گشود:جایگزین «حالا می‌خواید چیکار کنید؟»
«......»
پسرها زبانشان بند آمده بود.
تنها حدود دو‌جایگزین ساعت تا طلوع‌شود خورشید باقی مانده بود.
اگر خوش‌شانس بودند، شاید کسی‌پیدا پیدا می‌شد تا جایگزین پسر‌شود مرده شود، ولی اگر کسی نمی‌آمد...
«لعنت بهش.»
پسرها با صدای‌اون آهسته بین خود پچ‌پچ‌بشه کردند: «باید چیکار کنیم؟»
آن‌ها از اینکه یکی از‌مرده رفقایشان کشته شده بود خشمگین‌بهش بودند، ولی باید منطقی فکر می‌کردند.
پسری که سنگ را پرتاب کرده‌می‌شد بود، تصمیم خودش را گرفته بود‌نمی‌آمد و کارش کاملاً هم اشتباه نبود.
«هنوز دو ساعت مونده.»
«ولی اگه کسی نیاد چی؟»
«......»
«حق با‌خوش‌شانس اونه. بیاید‌شاید فقط قبولش کنیم.»
«ولی...»
«اون یارو‌قبولش ممکنه بیخیال‌یارو بشه و بره.»
«با این حال، بحث‌پسر وفاداری به کسی که‌نمی‌آمد کنارمون جنگیده هم هست...»
در همان لحظه، آن‌ها‌شاید دیدند که موک گیونگ‌ون در‌مرده حال برداشتن سنگ دیگری است.
او فقط یک سنگ‌برداشتن برنمیداشت؛ بلکه هر چقدر‌بلکه می‌توانست در دستانش جمع می‌کرد.
یکی از پسرها آب دهانش را به‌بشه سختی قورت داد و گفت: «... بیاید‌هست قبولش کنیم. اون حرومزاده همین الانشم سنگ برداشته.»
«حرومزاده روانی.»
اگر او را نمی‌پذیرفتند، ممکن‌پیدا بود شروع به پرتاب سنگ‌شود به سمت بقیه پسرها کند.
در نهایت، آن‌ها‌دیدند چاره‌ای جز پذیرفتن موک‌برنمیداشت گیونگ‌ون در گروهشان نداشتند.
موک گیونگ‌ون لبخند درخشانی زد، گویی‌بیخیال هیچ اتفاقی نیفتاده است و گفت:کنارمون «ممنون از همگی. چقدر شما مهربونید.»
'حرومزاده لعنتی.' همه‌جایگزین در دلشان به‌شود او ناسزا می‌گفتند.
اگر فقط سروکله آن‌شاید یارو پیدا نشده بود،پسر می‌توانستند به نتیجه‌ای رضایت‌بخش برسند.
آن‌ها اهمیت کار‌دیدند تیمی و اتحاد‌است را آموخته بودند.
ولی حالا، برای عبور‌یارو از دروازه، چاره‌ای جز‌بره پذیرفتن این دیوانه نداشتند.
در همان حال، در نیمه راه کوهستان،جایگزین دو گروه با نزدیک شدن سپیده دم‌بهش در یک بن‌بست پرتنش گرفتار شده بودند.
«هوف... هوف...»
همه از رمق افتاده بودند‌ممکنه و صدای نفس‌های سنگین از‌بحث هر سو به گوش می‌رسید.
به‌طرز عجیبی، این رویارویی‌پسر با نبردهای معمول دفاع‌نمی‌آمد از پرچم متفاوت بود.
هر دو طرف پرچم داشتند.
یک گروه پرچم خود را محکم روی دیواره‌ای مسدود از کوه کاشته و برای دفاع از‌داد آن آرایشی نیم‌دایره‌ای تشکیل داده بودند، در حالی که گروه دیگر پرچمشان را حمل می‌کردند؛ دو‌لبخند نفر از آن محافظت می‌کردند و شش نفر باقی‌مانده نیم‌دایره دفاعی حریف را هدف گرفته بودند.
'اوضاع خرابه.'
در سمت مدافع، مو هارانگ، دختری با‌ولی موهای کوتاه از خاندان موهوا (موهوابانگ)، و موک‌پچ‌پچ یو-چون، جوان‌ترین شاگرد فرقه شمشیر یون‌موک حضور داشتند.
مو هارانگ که به دنبال پرچمی جدید می‌گشت،پسر به نحوی به گروه موک یو-چون ملحق شده بود‌بین و از آن زمان تاکنون از پرچم دفاع می‌کرد.
با قضاوت از‌دیدند روی روشنی آسمان،است سپیده دم نزدیک بود.
درست زمانی که‌اون احساس آسودگی می‌کردند،بیخیال گروه دیگر ظاهر شد.
پسری که تبر سنگی در دست داشت و‌نمی‌آمد بالاتنه برهنه‌اش با نقش و نگارهای خاصی پوشیده شده‌باید بود، گفت: «فکر کردید تا کی می‌تونید دووم بیارید؟»
او یوم‌خوش‌شانس گا از جوسالگوک‌پیدا (دره اعدام) بود.
موک یو-چون در‌دیدند دلش به او‌است ناسزا گفت: 'لعنتی.'
او نمی‌توانست بفهمد‌اون چرا آن‌ها پرچم‌بیخیال را هدف گرفته‌اند.
هر چه باشد، یکی از پسرانی‌شود که از پرچم حریف محافظت می‌کرد،آهسته میله پرچم شکسته‌ای به کمرش بسته بود.
این بدان معنا بود که...
'اونا همین الانشم هر دو نوع‌است پرچم رو پیدا کردن، پس چرا دارن‌دهانش این کار رو می‌کنن؟' هیچ منطقی نداشت.
اگر همین‌طور به جنگیدن ادامه می‌دادند‌بیخیال و حتی یکی از رفقایشان بر زمین‌جنگیده می‌افتاد، در عبور از دروازه شکست می‌خوردند.
آیا واقعاً حاضر بودند فقط برای‌شود کم کردن تعداد رقبا چنین ریسکی‌آهسته کنند؟ تصمیمی احمقانه به نظر می‌رسید.
موک یو-چون به پسرها و‌پیدا مو هارانگ که کنارش بودند زمزمه‌ولی کرد: «فقط یکم دیگه مقاومت کنید.»
مو هارانگ و‌دیدند پسرها به نشانه‌است تأیید سر تکان دادند.
به محض‌قبولش طلوع خورشید، تمام‌ممکنه این‌ها بی‌معنی می‌شد.
ولی یوم گا‌جایگزین از جوسالگوک به‌شود استراتژی آن‌ها پوزخند زد.
'فکر کردن می‌تونن فقط‌شاید مقاومت کنن؟' اگه نقشه‌شون‌پسر اینه، سخت در اشتباهن.
او استراتژی تضمین‌شده‌ای داشت.
او قبلاً سه گروه را با‌بیخیال همین روش نابود کرده بود، پس‌کنارمون این روش به‌خوبی آزمایش شده بود.
یوم گا‌می‌شد دست چپش‌پسر را بالا برد.
ناگهان، «واااااای!» «هیااااا!» دو پسری که‌می‌شد از پرچم محافظت می‌کردند با تمام‌نمی‌آمد توان شروع به فریاد زدن کردند.
نه فقط آن‌ها، بلکه پسرانی که‌است در حال جنگیدن بودند نیز شروع‌می‌کرد به فریاد زدن با صدایی بلندتر کردند.
'چه خبره؟' 'دیوونه شدن؟ چرا یهو دارن‌بشه این کار رو می‌کنن؟' سمت مدافع نمی‌توانست‌هست بفهمد چرا آن‌ها این‌قدر بلند فریاد می‌زنند.
پژواک فریادهایشان‌می‌شد در کوهستان‌پسر طنین‌انداز شد.
'این دیگه چه جور حقه‌ایه؟'پیدا مو هارانگ به یوم گا‌شود که پوزخند می‌زد خیره شد.
آن حرومزاده موذی دستش‌برداشتن را بالا برده بود و‌چقدر حالا همه آن‌ها فریاد می‌زدند.
حتماً کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه بود.
'......' او تصمیم‌جایگزین گرفت که نمی‌تواند بی‌تفاوت‌ولی از این مسئله بگذرد.
او نمی‌توانست فقط روی دفاع از پرچم‌جایگزین تمرکز کند؛ باید یکی دو نفر از‌بهش آن‌ها را می‌کشت تا مجبور به عقب‌نشینی شوند.
او خنجر سنگی تیزش را‌دیگری محکم فشرد و با صدایی‌دستانش آرام گفت: «از نیم‌دایره خارج نشید.»
موک یو-چون سعی کرد جلویش را بگیرد:بشه «صبر کن، نکنه می‌خوای...؟» ولی—پات! مو هارانگ قبلاً‌همان به سمت یکی از پسرها خیز برداشته بود.
اگرچه کانال‌های چی او‌پسر مسدود بود، ولی همه می‌دانستند‌لعنت مهارتش با خنجر استثنایی است.
با دیدن حرکت او،شاید دیگران عقب کشیدند و مو‌مرده هارانگ بدون تردید تعقیبشان کرد.
در همان لحظه، 'منتظر همین بودم!' یوم گا‌بلکه فرصت را از دست نداد و به سمت‌داد پسرانی که نیم‌دایره را تشکیل داده بودند یورش برد.
مو هارانگ به‌سرعت تغییر‌یارو مسیر داد. 'می‌دونستم.' او‌بره این را پیش‌بینی کرده بود.
او قوی‌ترین مبارز گروه بود.
او حدس زده بود که یوم‌می‌شد گا سعی می‌کند او را دور کند‌لعنت و سپس نیم‌دایره را هدف قرار دهد.
ویییژ! مو هارانگ خنجر‌برداشتن سنگی تیزش را به سمت‌چقدر پشت یوم گا پرتاب کرد.
یکی از پسرهای‌اون یوم گا پرید تا‌بشه جلوی آن را بگیرد.
تاپ! «آخ!» خنجر‌جایگزین بین سینه چپ و‌ولی شانه پسر فرو رفت.
ولی این کار به یوم گا اجازه‌جایگزین داد تا تبر سنگی‌اش را بر سر‌بهش یکی از پسران داخل نیم‌دایره فرود آورد.
«نه!» در آن لحظه، موک‌دیگری یو-چون به جلو لیز خورد و‌جمع پاهای یوم گا را هدف گرفت.
یوم گا خندید و‌یارو به کناری پرید و‌بره تبرش را پرتاب کرد.
'هان؟' هدف یوم گا‌پسر کسی نبود جز—'وای نه!'—پرچمی‌نمی‌آمد که از آن دفاع می‌کردند.
هدف واقعی‌خوش‌شانس یوم گا‌شاید پسرها نبودند.
تبر چرخان‌لحظه به سمت میله‌دیگری پرچم پرواز کرد.
کلنگ! با خوش‌شانسی محض،یارو تبر به میله برخورد‌بره نکرد و کمانه کرد.
میله کمی‌می‌شد آسیب دید،پسر ولی خوشبختانه نشکست.
پسرها نفس راحتی کشیدند.
«هوف.»
اگر میله می‌شکست، آن‌ها مجبور می‌شدند تمرکزشان‌بشه را از دفاع از پرچم به تلاش‌هست برای دزدیدن پرچم گروه دیگر تغییر دهند.
'می‌کشمت!' پات! تاتاتاتاک!جایگزین مو هارانگ به سمت‌ولی یوم گا یورش برد.
بقیه به اندازه‌بودند کافی بد بودند، ولی‌جایگزین این یارو بدترینشان بود.
او حیله‌گر بود و هیچ‌چیز‌دیگری جلودارش نبود، که این او را‌جمع آزاردهنده‌تر از هر کس دیگری می‌کرد.
یوم گا که پس از پرتاب تبر روی پاهایش غلتیده بود،وفاداری در حالی که مو هارانگ به سمتش هجوم می‌آورد، گارد مبارزه‌بلکه گرفت و گفت: «خاندان موهوا. داری من رو به چالش می‌کشی؟»
او یکی از حریفانی بود‌مرده که بیش از هر کس‌بهش دیگری مشتاق رویارویی با وی بود.
درست در همان لحظه—بوم!شاید بوم! صدایی عجیب از‌پسر جایی به گوش رسید.
آن دو‌لحظه در جای‌برداشتن خود میخکوب شدند.
دیگر پسران از‌اون هر دو طرف نیز‌بشه از حرکت باز ایستادند.
بوم! بوم!می‌شد زمین به‌پسر لرزه در آمد.
موجودی سنگین‌وزن‌خوش‌شانس در حال‌شاید نزدیک شدن بود.
آسمان به قدری روشن شده بود‌است که بتوانند سایه‌ای عظیم را که‌می‌کرد در میان درختان شکل می‌گرفت، ببینند.
در آن لحظه، افراد «یوم‌ممکنه گا» گویی که منتظر چنین‌بحث لحظه‌ای بودند، به جنب‌وجوش افتادند.
آن‌ها به سمت دو پسری‌مرده که پرچم را نگه داشته بودند‌صدای دویدند، گویی به دنبال پناهگاه می‌گشتند.
هووش! از پشت‌بودند سر آن‌ها، موجودی‌می‌شد عظیم‌الجثه نمایان شد.
«!!!!!!» رنگ‌لحظه از رخسار‌برداشتن همه پرید.
چکه، چکه... موجودی با خز‌ممکنه آبی‌رنگ، گوش‌های نوک‌تیز و پنجه‌هایی‌بحث تیز و قلاب‌مانند پدیدار شد.
شباهتی به‌می‌شد گرگ داشت،پسر اما ابعادش...
«اون... اون‌خوش‌شانس دیگه چیه؟» «اون‌پیدا دیگه چه کوفتیه؟»
دست‌کم سه برابر بزرگ‌تر از یک گرگ معمولی بود‌چقدر و چنان حضور سنگینی از خود ساطع می‌کرد که‌همین گویی می‌توانست گاوی نر را در یک لقمه ببلعد.
عرق سردی بر پیشانی‌یارو «موک یو-چون» نشست. «اون...بره اون حتی بزرگ‌تر شده.»
او پیش‌تر هنگام‌جایگزین گشت‌زنی در کوهستان این‌ولی هیولا را دیده بود.
پیش از این شانس آورده بود که از‌پسر برخورد با آن جان سالم به در برده‌آهسته بود، اما اکنون آن موجود حتی عظیم‌تر شده بود.
در این‌لحظه فاصله چه اتفاقی‌دیگری رخ داده بود؟
«اون... اون همون گرگ هیولاست.»
یکی دیگر از پسران گروه‌مرده موک یو-چون با صدایی آکنده‌بهش از وحشت لب به سخن گشود.
آن‌ها بهتر از هر کس دیگری می‌دانستند که آن‌مرده موجود چقدر خطرناک است، چرا که دو تن از‌خود همرزمانشان را به دست آن از دست داده بودند.
تاتاتاک! یوم گا به‌برداشتن سمت پرچمشان دوید و‌بلکه محکم به آن چسبید.
پسرانی که دایره‌ای‌اون نیمه تشکیل داده بودند،بشه با تعجب نگاه کردند.
آن‌ها نسبت به‌جایگزین گروه یوم گا به‌ولی گرگ هیولا نزدیک‌تر بودند.
چرا آن‌ها به‌بودند جای فرار کردن‌می‌شد به پرچم چسبیده بودند؟
«چه خبره؟» درست در حالی که در حیرت بودند—هووش! گرگ هیولا که انتظار‌دهانش می‌رفت ابتدا به گروه یوم گا حمله کند، از کنار آن‌ها گذشت و مستقیم‌نهایت به سمت موک یو-چون و پسرانی که نیم‌دایره را تشکیل داده بودند، یورش برد.
«چی؟» «چرا؟»
آن‌ها نمی‌توانستند درک کنند چرا گرگ‌شود هیولا گروه یوم گا را نادیده گرفته‌بین و آن‌ها را هدف قرار داده است.
آیا این موجود‌بودند برای انتخاب قربانیانش‌می‌شد سلیقه خاصی داشت؟
«پرچم؟» «مو هارانگ» تنها‌برداشتن کسی بود که به نظر‌چقدر می‌رسید چیزی دستگیرش شده است.
برایش عجیب بود که گروه‌ممکنه یوم گا با وجود نزدیک شدن‌وفاداری گرگ هیولا به پرچم چسبیده بودند.
او فریاد‌می‌شد زد: «بچسبید‌پسر به پرچم!»
با شنیدن فریاد‌بودند او، پسرانِ مردد به‌جایگزین سمت پرچم عقب‌نشینی کردند.
آن‌ها کاملاً بی‌خبر نبودند، پس از‌است مو هارانگ پیروی کردند و کار‌می‌کرد گروه یوم گا را تقلید نمودند.
ولی—پافافافاک! در همان لحظه، گرگ هیولا‌بیخیال با وجود جثه عظیمش با سرعتی‌کنارمون باورنکردنی به سمت آن‌ها یورش برد.
«آه!» «وای!» «فرار کنید!»
فارغ از اینکه نزدیک پرچم بودند‌می‌شد یا نه، همه سراسیمه برای فرار‌نمی‌آمد از چنگال گرگ هیولای مهاجم پراکنده شدند.
اما یکی از‌دیدند پسران زیر پاهای‌است آن موجود لگدمال شد.
بوم! «آاااخ!»قبولش خون از دهان‌ممکنه پسر فواره زد.
وزن سنگین هیولا او را در هم‌ولی کوبید و پنجه‌های قلاب‌مانندش در پشت او‌خود فرو رفت و اندام‌های داخلی‌اش را تکه‌تکه کرد.
«لعنتی!» موک یو-چون‌بودند که در حال‌می‌شد فرار بود، بازگشت.
غریزه به او حکم می‌کرد که بگریزد،برنمیداشت اما آن پسر او را در گروه‌سختی پذیرفته بود و دوشادوش هم جنگیده بودند.
نمی‌توانست همین‌طور رهایش کند.
تق! موک یو-چون سنگی از‌مرده زمین برداشت و به سمت‌بهش صورت گرگ هیولا پرتاب کرد.
تراک! سنگ به صورت‌شاید گرگ برخورد کرد و‌پسر باعث شد سرش را برگرداند.
غرررش! غرررش! هیولا غرشی‌برداشتن خوک‌مانند سر داد که‌بلکه لرزه بر اندام همه انداخت.
گرگ هیولا‌قبولش مستقیم به موک‌ممکنه یو-چون خیره شد.
«لعنت.» آیا اشتباه‌جایگزین کرده بود؟ آیا‌شود باید فقط فرار می‌کرد؟
هوپ! در آن لحظه، کسی جهشی بلند انجام داد و‌شود بر پشت گرگ هیولا فرود آمد، از گردنش بالا رفت‌کردند و سعی کرد خنجر سنگی تیزی را در چشمش فرو کند.
او مو هارانگ بود.
ولی—بوم! «اووه!» پیش از آنکه خنجرش به چشم‌بره هیولا برسد، گرگ پنجه جلویی دیگرش را با‌لحظه خشونت تاب داد و به سر او ضربه زد.
او سعی کرد به عقب بپرد،شود اما پنجه‌های هیولا پشتش را خراشید‌آهسته و تکه‌ای از گوشت بدنش را کند.
خون فوراً‌خوش‌شانس پشتش را‌شاید رنگین کرد.
گرااامب! او چندین‌دیدند بار غلت خورد‌است تا اینکه متوقف شد.
«هارانگ!» موک یو-چون در‌یارو حالی که مو هارانگ‌بره تلاش می‌کرد برخیزد، فریاد زد.
اما با کانال‌های «چی»پسر مسدود شده و بدنی‌نمی‌آمد مجروح، ایستادن برایش غیرممکن بود.
تالاپ! یکی‌خوش‌شانس از زانوهایش‌شاید به زمین خورد.
با دیدن این‌دیدند صحنه، گروه یوم گا‌برنمیداشت با خوشحالی پوزخند زدند.
گویی نمک بر زخم می‌پاشیدند.
آن‌ها پیش از این‌پسر سه گروه را خوراک‌نمی‌آمد این گرگ هیولا کرده بودند.
«خیلی بهت برنخوره، دختر خاندان‌پیدا موهوا.» یوم گا لب‌هایش را‌شود به لبخندی شیطانی کج کرد.
اینجا هیچ عدالتی وجود نداشت.
برنده واقعی کسی بود که‌ممکنه زنده می‌ماند و رقبایش را‌بحث به هر وسیله‌ای حذف می‌کرد.
غرررش! غرررش! گرگ هیولا دندان‌هایش‌مرده را نشان داد و آرام‌بهش به سمت مو هارانگ رفت.
این فقط‌خوش‌شانس یک حیوان‌شاید بی‌عقل نبود.
به نظر می‌رسید عمداً با‌دیگری برداشتن گام‌های آهسته و شمرده‌دستانش سعی در وحشت‌زده کردن او دارد.
«هاا... هاا...» «سپیده‌دم نزدیکه.»یارو مو هارانگ لب پایینش را‌حال گزید و به آسمان نگریست.
تنها حدود یک ساعت باقی مانده بود، اما آیا‌لعنت واقعاً قرار بود اینجا بمیرد بدون اینکه از دروازه‌کنیم عبور کند؟ دیدگانش از شدت خونریزی تار شده بود.
تپ! تپ! تپ!بودند گرگ هیولا اکنون‌می‌شد درست در مقابلش بود.
موک یو-چون و پسری دیگر فریاد‌است می‌زدند و سعی می‌کردند حواسش را‌می‌کرد پرت کنند، اما دیگر دیر شده بود.
او وعده‌قبولش غذایی بعدی‌یارو گرگ بود.
«خوشمزه... به نظر میام؟» قروچ!مرده مو هارانگ دندان‌هایش را به‌بهش هم فشرد و سعی کرد بایستد.
حتی اگر می‌مرد، می‌خواست حداقل‌پیدا یک بار به این گرگ‌شود خنجر بزند تا بدون حسرت بمیرد.
در آن‌لحظه لحظه، گرگ به‌دیگری سمتش خیز برداشت.
پات! «بیا جلو!» اما ناگهان—تراک!ممکنه بدن گرگ هیولا در میان‌بحث زمین و هوا خشک شد.
«!؟» خودش نایستاده‌جایگزین بود؛ گویی چیزی آن‌ولی را اسیر کرده بود.
پنجه‌های جلویی‌اش بالا‌بودند رفته بود و‌می‌شد بی‌حرکت مانده بود.
هیچ‌کس نمی‌فهمید‌لحظه چه اتفاقی‌برداشتن افتاده است.
«چه... چه خبره؟» «چرا این‌طوری می‌کنه؟»بیخیال همه گیج شده بودند، اما دیدگان تار‌جنگیده مو هارانگ چیز عجیبی را شکار کرد.
زنجیرهایی از زمین برخاسته‌پسر و تمام بدن گرگ هیولا‌لعنت را در بند کشیده بودند.
جلینگ! جلینگ! غرررش! گرگ نعره زد و سعی‌پسر کرد خود را رها کند، اما زنجیرها فقط‌آهسته تنگ‌تر شدند و او را بیشتر مهار کردند.
«این چیه؟» این زنجیرها چه‌دیگری بودند؟ درست در همان لحظه،دستانش صدایی از جایی به گوش رسید.
«آه... خیالم‌قبولش راحت شد. هرچی‌ممکنه لازم دارم اینجاست.»
مو هارانگ‌می‌شد سرش را به‌مرده سمت صدا چرخاند.
کسی با پوزخندی‌بودند بر لب به‌می‌شد سمتشان قدم برمی‌داشت.
«اون پسره...»لحظه او «موک‌برداشتن گیونگ‌ون» بود.
اما آن پیکر‌اون شفاف و تار‌بیخیال در کنارش چه بود؟
لرز! دختری با موهای‌پسر نیمه‌سفید، پیچیده در زنجیر،نمی‌آمد در کنارش ایستاده بود.
وقتی نگاهشان به هم‌شاید گره خورد، لرزی سرد بر‌مرده ستون فقرات مو هارانگ دوید.