چپتر 250: صیغه روباه (۴)
0«هااا... کاری‌هیچ می‌کنم مثل‌نشون یه حیوون بشی.»
روح روباه طلایی از‌نمیده دیرباز در یک چیز‌درخشید بیشترین مهارت را داشت.
آن هم خزیدن به درون‌کسانی قلب‌های سست انسان‌ها، اغوای آنان‌شده و کشاندنشان به ورطه‌ی تباهی بود.
جسم مردان‌عادی در برابر‌می‌شد غرایزشان صادق بود.
بیش از آنچه چشم‌ها می‌دیدند،نمیده آنچه آنان را سست می‌کرد، تماس‌اولین مستقیم بود؛ فشردن پوست بر پوست.
خش‌خش!
روح روباه طلایی بدن‌تقویت خود را به موک گیونگ‌ون‌بلعیده چسباند و به او مالید.
سینه‌های نرم و گرد‌می‌شد او با فشاری ملایم‌آرزویش به تن مرد فشرده شد.
«آه...»
پایی را دور بدن او حلقه‌چالش کرد، موک گیونگ‌ون را محکم در آغوش‌پیش گرفت و نفسی گرم در گوشش دمید.
حتی صدا نیز‌داشتند ابزاری بود برای‌معتاد برانگیختن شهوت مرد.
معمولاً در چنین لحظه‌ای، هر مرد‌هجوم دیگری کنترل خود را از دست‌معتاد می‌داد و به سوی او یورش می‌برد.
اما موک‌هیچ گیونگ‌ون کاملاً‌نشون بی‌تفاوت مانده بود.
«هنوزم داره مقاومت می‌کنه.»
این زمانی بود که آتش‌کسانی شهوت باید زبانه می‌کشید، ولی صبر‌فساد و تحمل او تقریباً باورنکردنی بود.
در حالت عادی، لحظه‌ای که شهوت مرد شعله‌ور‌آرزویش می‌شد، او به ذهن آن مرد هجوم می‌برد‌شده و امیالی را که آرزویش را داشتند، تقویت می‌کرد.
کسانی که به چنین امیالی‌نمیده معتاد می‌شدند، آرام‌آرام بلعیده شده‌به‌جز و در فساد غرق می‌گشتند.
«حتی الانم‌واکنشی هیچ واکنشی‌نمیده نشون نمیده...»
بارقه‌ای از چالش‌داشتند در لبخند روح‌معتاد روباه طلایی درخشید.
به‌جز اولین باری که سال‌ها پیش انسانی را‌آرزویش به تباهی کشانده بود، همیشه از نفوذ ذهنی استفاده‌فساد می‌کرد تا آنچه را می‌خواستند به آن‌ها نشان دهد.
تا به حال، هرگز‌نشون نیاز نشده بود که تنها‌درخشید به تماس جسمانی تکیه کند.
ولی اکنون،واکنشی افکارش تغییر‌نمیده کرده بود.
لیس!
روح روباه طلایی با زبانش‌ذهن گردن موک گیونگ‌ون را لیسید،تقویت سپس دستش را به پایین لغزاند.
دستش به نرمی مردانگی او را لمس‌چالش کرد و با نوازشی ملایم سعی کرد‌پیش اندک‌اندک او را بیدار و تحریک کند.
خش‌خش!
او دقیقاً می‌دانست‌داشتند چگونه باید با‌معتاد یک مرد رفتار کند.
با لمس‌های ظریف و نوازش‌های‌ذهن دقیق، سعی داشت موک گیونگ‌ون را‌کسانی که هنوز آرام بود، بیدار کند.
ولی—
خش‌خش، خش‌خش!
«... نکنه این یارو خواجه‌ست؟»
او هرگز با کسی‌می‌شد برخورد نکرده بود که‌آرزویش این‌گونه هیچ واکنشی نشان ندهد.
حتی در حالی که با‌نمیده دقت تحریکش می‌کرد، موک گیونگ‌ون تنها‌اولین با چشمان سرد به او می‌نگریست.
گویی با‌واکنشی مجسمه‌ای سنگی‌نمیده طرف بود.
قطعاً احساساتی درونش وجود‌تقویت داشت، اما انتظار نداشت که‌بلعیده تا این حد تحمل کند.
«دیگه بس کن.»
موک گیونگ‌ون‌هیچ با سردی به‌نمیده او نهیب زد.
معمولاً یک زن احساس توهین می‌کرد و اگر مرد‌به‌جز تا این لحظه او را به چشم یک زن‌ذهنی نمی‌دید، تسلیم می‌شد؛ اما روح روباه طلایی تنها مصمم‌تر شد.
هرچه کسی احساسات و امیال‌کسانی خود را کامل‌تر کنترل می‌کرد، سقوط‌فساد و تباهی‌اش سریع‌تر و عمیق‌تر می‌بود.
«پس ببینم این‌شعله‌ور یکی رو هم می‌تونی‌امیالی تحمل کنی یا نه.»
روح روباه طلایی‌واکنشی لب‌هایش را با‌بارقه‌ای لبخندی موذیانه کج کرد.
سپس کف دستش را طوری‌بارقه‌ای روی صورت خود کشید که‌اولین انگار می‌خواهد آن را بپوشاند.
در آن دم—
خش‌خش!
چهره‌اش به‌هیچ سیمای شخص‌نشون دیگری تغییر یافت.
چشمان موک‌واکنشی گیونگ‌ون به‌شدت‌نمیده باریک شد.
آن شخص‌آرزویش کسی نبود‌تقویت جز چونگ‌ریونگ.
«!؟»
روح روباه طلایی در تغییر‌نمیده چهره چنان ماهر بود که‌به‌جز او را «هزار چهره» می‌خواندند.
او کاملاً‌واکنشی به هیبت‌نمیده چونگ‌ریونگ درآمده بود.
با دیدن این‌داشتند صحنه، نگاه موک‌معتاد گیونگ‌ون عجیب شد.
چونگ‌ریونگ با وی سو-یون، شاگرد سوم رهبر‌امیالی انجمن آسمان و زمین، که از نظر ظاهر‌بلعیده و هاله تقریباً همسان بودند، تفاوت بسیاری داشت.
هیچ تفاوت ظاهری‌واکنشی یا جوی در این‌چالش تغییر چهره وجود نداشت.
«فانی... آه.»
در آن لحظه، روح روباه طلایی که خود‌آرام‌آرام را به شکل چونگ‌ریونگ درآورده بود، درست مانند‌واکنشی خودِ چونگ‌ریونگ، موک گیونگ‌ون را «فانی» خطاب کرد.
برخلاف رفتار معمولِ جسورانه و‌ذهن اغواگرش، با چشمانی که کمی‌تقویت بی‌حالت بود به موک گیونگ‌ون نگریست.
لرزش!
در آن‌واکنشی لحظه، واکنشی بسیار‌بارقه‌ای جزئی رخ داد.
«این رو باش.»
انتظار واکنشی را داشت،می‌شد اما این یکی واقعاً‌آرزویش خودش را نشان داد.
آن روح، اگرچه زیبایی بی‌همتایی بود، اما قطعاً خودِ‌درخشید او کامل‌تر و زیباتر از آن روح بود؛ با‌نفوذ این حال موک گیونگ‌ون واکنشی آشکار نشان داده بود.
با پی بردن به‌نمیده این موضوع، روح روباه طلایی‌به‌جز او را بیشتر تحریک کرد.
«فانی... آه... حس عجیبی دارم.»
با شنیدن این‌شعله‌ور کلمات، موک گیونگ‌ون‌هجوم بازدم عمیقی کشید.
او که سرد بود و متفاوت‌بارقه‌ای از دیگران می‌اندیشید، بهتر از هر‌باری کسی می‌دانست که این تقلبی است.
چونگ‌ریونگ واقعی درست‌نشون آن طرف‌تر، ضعیف‌چالش و ناتوان افتاده بود.
اما در آن لحظه—
فشردن!
«فانی... یه کاری بکن برام.»
چونگ‌ریونگِ برهنه با‌نشون نگاهی درمانده سینه‌اش‌چالش را به او فشرد.
با این حرکت، آن بخش از وجود‌می‌شدند موک گیونگ‌ون که سرکوب شده بود، آرام‌آرام‌الانم شروع به بازیابی حالت طبیعی خود کرد.
«این الکیه.»
موک گیونگ‌ون سخت‌واکنشی تلاش کرد خونسردی‌اش‌بارقه‌ای را حفظ کند.
اما بدنش که یک‌نمیده بار شروع به پاسخ دادن‌به‌جز کرده بود، قابل کنترل نبود.
با دیدن این صحنه،تقویت چشمان روح روباه طلایی‌آرام‌آرام از شدت علاقه درخشید.
«ها؟»
انتظار واکنشی را داشت، اما‌نمیده این فراتر از هر چیزی‌به‌جز بود که پیش‌تر دیده بود.
در طول سالیان‌نشون دراز، نرهای بی‌شماری‌چالش را دیده بود.
با اطمینان می‌دانست که‌تقویت این یکی در مقایسه‌آرام‌آرام با آن‌ها بسیار برتر است.
«آه...»
در چشمانش‌هیچ رگه‌ای از‌نشون شیطنت نمایان شد.
قصد داشت لحظه‌ای که شهوت مرد نمایان‌لبخند شد به ذهنش نفوذ کند، اما دیدن‌انسانی این صحنه پس از مدت‌ها هیجانش را برانگیخت.
می‌خواست دست‌وپازدن این‌داشتند مرد مغرور را‌معتاد در آغوش خود ببیند.
بنابراین، در هیبت چونگ‌ریونگ، روح روباه طلایی بدنش‌آرزویش را به بدن موک گیونگ‌ون مالید و با‌شده نگاهی که می‌گفت دیگر تاب تحمل ندارد، زمزمه کرد:
«فانی. آه... فانی...»
با یک دست،نشون گونه‌ی موک گیونگ‌ون‌چالش را نوازش کرد.
در آن دم، رایحه‌تقویت و انرژی عجیبی از دستش‌بلعیده به بینی او سرازیر شد.
چشمان موک گیونگ‌ون در هم رفت و‌امیالی حالتی متفاوت از پیش به خود گرفت،آرام‌آرام گویی در خلسه‌ای عمیق فرو رفته بود.
روح روباه‌هیچ در گوشش‌نشون نجوا کرد:
«آه... زود باش...نشون مثل یه حیوون وحشی‌لبخند منو تیکه پاره کن.»
هنوز کلامش‌کرد منعقد نشده‌آغوش بود که—
-چنگ!
موک گیونگ‌ون با خشونت‌داشتند پهلوهای هوس‌انگیزش را گرفت و‌آرام‌آرام بدنش را به جلو راند.
-کوب!
موک گیونگ‌ون همچون ددی وحشی به شدت‌گرم فشار آورد و ناله‌ای از دهان روح روباه‌برانگیختن طلایی، که هنوز در سیمای چونگ‌ریونگ بود، برخاست.
«هاااک.»
شنیدن آن ناله از‌داشتند چهره‌ی چونگ‌ریونگ، گویی او را‌آرام‌آرام بیش از پیش تحریک کرد.
مردانگی موک‌واکنشی گیونگ‌ون سخت‌تر‌نمیده و برآمده‌تر شد.
چهره‌ی روح روباه‌محکم طلایی با احساس‌نفسی آن، به سرخی گرایید.
«خوبه.»
چه کسی‌امیالی از این‌داشتند بدش می‌آمد؟
«زود باش... عجله کن...»
روح روباه طلایی‌محکم بار دیگر در گوش‌گرم موک گیونگ‌ون زمزمه کرد.
علی‌رغم ضربه‌های خشن، او به آرامی‌بارقه‌ای و با ریتم حرکت می‌کرد و‌باری چشمانش را به چشمان او دوخته بود.
صورت‌هایشان چنان نزدیک‌آرزویش بود که گویی بینی‌هایشان‌معتاد به هم ساییده می‌شد.
فضا آکنده‌واکنشی از شهوتی شدید‌بارقه‌ای و نفس‌گیر بود.
«آه. قضیه این پسره چیه؟»
انتظار داشت که تحت تأثیر‌نمیده افسون، بی‌اختیار و تنها بر‌به‌جز اساس غریزه با خشونت رفتار کند.
ولی با آن چشمان خیره و مبهوت‌معتاد که به او زل زده بود و‌می‌گشتند حرکات آهسته و مکررش، حس عجیبی داشت.
به طرزی‌واکنشی عجیب، حتی‌نمیده هیجان‌انگیزتر هم بود.
«این با بقیه فرق داره.»
حتی زیر افسون‌واکنشی او نیز شباهتی‌بارقه‌ای به نرهای دیگر نداشت.
نفس‌های سنگینش‌امیالی به ناله‌داشتند بدل شد.
«هاونگ.»
او که پیش از این تنها به اغوا‌گوشش و به فساد کشاندن دیگران می‌پرداخت، برای نخستین‌شهوت بار پس از مدت‌ها، هیجانی حقیقی را احساس کرد.
می‌خواست از‌هیچ این لحظه به‌نمیده درستی لذت ببرد.
به فساد‌امیالی کشاندن او می‌توانست‌تقویت بماند برای بعد.
اما در‌واکنشی آن دم، مزاحمی‌بارقه‌ای غیرمنتظره پدیدار گشت.
-فاننننی!
چونگ‌ریونگ حقیقی، که ضعیف شده و‌بارقه‌ای به سختی هشیار بود، اندکی بهبود‌باری یافت و شاهد آن صحنه شد.
-!!!!!!!!
حتی به عنوان‌نشون یک روح نیز تاب‌لبخند تحمل آن را نداشت.
اگر روح روباه طلایی این کار را در کالبد حقیقی خود انجام‌نیز می‌داد، شاید تنها احساس ناخوشایندی به او دست می‌داد، اما دیدن این‌سوی عمل در کالبد خودش، او را خشمگین و به طرزی عجیب آشفته می‌ساخت.
«فانی‌ها... شما...»
موک گیونگ‌ون به روح روباه طلایی نگریست که‌می‌شدند دقیقاً چهره‌ی او را با چشمانی پر از شهوت‌واکنشی بر خود داشت، گویی با خودش روبرو شده بود.
انگار داشت‌واکنشی با خودش‌نمیده عشق‌بازی می‌کرد.
چونگ‌ریونگ که مبهوت مانده و‌گرفت در این حس عجیب گرفتار شده‌صدا بود، به سرعت به خود آمد.
«نه.»
پادشاه صدچهره، آن روح روباه طلایی‌کسانی هیولایی، هزاران سال بود که مردان‌فساد بی‌شماری را اغوا و فاسد کرده بود.
اگر اوضاع را به‌نمیده حال خود رها می‌کرد،درخشید موک گیونگ‌ون قربانی می‌شد.
با تمام توان،محکم انرژی روحانی‌اش را‌نفسی در فریادی دمید.
-فاننننی!
فریاد همچون‌امیالی موجی در‌داشتند فضا پخش شد.
اگر موک گیونگ‌ون تحت طلسم یا کنترل‌لبخند ذهنی روح روباه طلایی بود، او امید‌انسانی داشت که این موج آن را بشکند.
اما روح روباه‌محکم طلایی بر فریاد‌نفسی چونگ‌ریونگ پوزخند زد.
«اون دیگه تو مشت‌نشون منه. فکر کردی الان‌لبخند می‌تونه به خودش بیاد؟»
اکنون که در دام‌داشتند میل و غریزه گرفتار بود،آرام‌آرام راهی برای رهایی وجود نداشت...
اما ناگهان، چیزی‌نشون توجه روح روباه‌چالش طلایی را جلب کرد.
موک گیونگ‌ون لحظه‌ای درنگ‌آغوش کرد و به فریاد‌گوشش روح واکنش نشان داد.
«این پسره؟»
تو این‌امیالی وضعیت صدا‌داشتند رو شنید؟
چونگ‌ریونگ دوباره‌واکنشی رو به موک‌بارقه‌ای گیونگ‌ون فریاد زد:
«فانی! به خودت بیا!»
-لرزش، لرزش، لرزش!
با فریادهای پی‌درپی‌آرزویش او، چشمان مبهوت‌کسانی موک گیونگ‌ون سوسو زد.
روح روباه طلایی با‌نمیده دیدن این تغییر ظریف،درخشید در دلش نچ‌نچ کرد.
او خود را به شکل روح (چونگ‌ریونگ) درآورده بود تا‌حتی از ضعف ذهنی‌اش سوءاستفاده کند، اما شاید چون نسخه‌ی اصلی‌دیگری نزدیک بود، او به این سرعت تحت تأثیر قرار گرفت.
«حیف شد.»
بی‌خیال لذت‌امیالی بردن بیشتر از‌تقویت آن لحظه شد.
قدرت ذهنی او بسیار قوی‌تر‌بارقه‌ای از انسان‌های معمولی بود، بنابراین‌اولین غلبه‌ی مکرر بر او دشوار می‌نمود.
-قاپ!
روح روباه طلایی با هر‌نمیده دو دست سر موک گیونگ‌ون را‌اولین گرفت و به چشمانش زل زد.
«کاملاً تسخیرت‌امیالی می‌کنم و‌داشتند مال خودم می‌کنمت.»
در آن دم، سیاهی بر دیدگان‌چالش موک گیونگ‌ون سایه افکند و همه چیز‌پیش در اطرافش در تاریکی مطلق فرو رفت.
«انسان. بذار ببینیم‌واکنشی عمیق‌ترین امیالت از‌بارقه‌ای کجا آب می‌خوره.»
روح روباه طلایی به‌داشتند اعماق ذهن موک گیونگ‌ون نفوذ‌آرام‌آرام کرد و خاطراتش را کاوید.
برای فاسد کردن و تصاحب کامل او،لبخند باید خاطراتی را می‌خواند که بنیادی‌ترین امیال‌انسانی یا نقاط ضعفش را در خود داشتند.
تکه‌هایی از خاطرات نسبتاً‌آغوش تازه به شکلی محو‌گوشش پدیدار شدند، اما این پسر...
«از این خوشم میاد.»
او فکر می‌کرد‌آرزویش که این پسر با‌معتاد انسان‌های دیگر فرق دارد.
اعمال و افکارش چنان‌نمیده عجیب بود که باورش‌درخشید سخت بود او انسان باشد.
او فاسد نشده بود؛ بلکه‌گرفت از همان آغاز نزدیک‌تر به‌حتی شر و اهریمن زاده شده بود.
«چطور تا حالا‌واکنشی یکی مثل این‌بارقه‌ای رو پیدا نکرده بودم؟»
او مدت‌ها بود‌آرزویش که به دنبال‌کسانی موجودی خاص می‌گشت.
همه‌اش به خاطر پیشگویی‌ای‌نمیده بود که زمانی در‌درخشید یک بازی (شرط‌بندی) شنیده بود.
[روح ماه، یا بهتر بگم‌گرفت روح روباه طلایی، روزی انسانی رو‌صدا ملاقات می‌کنی که تجسم خودِ اهریمنه.]
[انسان؟ چطور ممکنه یه انسان‌نمیده خودِ اهریمن باشه؟ گفتی انسان‌ها‌به‌جز ناقصن، نه خوبن و نه بد.]
[درسته.
حتی نوبو هم‌واکنشی نمی‌تونه تمام اسرار‌بارقه‌ای سرنوشت رو درک کنه.]
[نوبوی لعنتی.
چرا چیزی‌کرد رو که خودتم‌گرفت نمی‌فهمی بهم میگی؟]
[اون یک‌هیچ نفر رو‌نشون پیدا کن.
اون چیزی رو‌شعله‌ور که بیشتر از‌هجوم همه می‌خوای برات میاره.]
[...
اون چیزی‌واکنشی که می‌خوام‌نمیده رو میاره؟ راسته؟]
[آره.]
[پس چطور می‌تونم‌واکنشی ببینمش؟ تو که سرنوشت‌چالش رو خوب می‌خونی، نه؟]
[نمی‌دونم.]
[پس چاره‌ای نیست.
باید به مبارزه ادامه بدی.]
[...
واقعاً کار به اینجا می‌کشه؟]
[تو با یه معامله‌داشتند اومدی پیشم و گفتی چیزی‌آرام‌آرام که می‌خوام رو بهم میگی.
فکر کردی این‌واکنشی حرفای مبهم دعوا‌بارقه‌ای رو تموم می‌کنه؟]
[...]
آن کس که‌داشتند در فکر فرو‌معتاد رفته بود، سرانجام گفت:
[نوبو از اون‌شعله‌ور شخص، فقط تختی‌هجوم آغشته به خون می‌بینه.]