چپتر 197: وفاداری (۴)
0سئوپ چون، کاپیتان گارد سوم تالار اصلی، که به تازگی سیمای حقیقی‌شرارت موک گیونگ‌ون را، آکنده از شرارتی ناب، به نظاره نشسته بود، برای‌لحظه لحظه‌ای زبان در کامش خشکید و سرمایی استخوان‌سوز بر ستون فقراتش دوید.
او پنداشته‌تنها بود که به‌تجسم خطا رفته است.
سئوپ چون گمان می‌برد که‌چنگال موک گیونگ‌ون شباهتی به نا‌خود یول‌ریانگ، پسر ارشد رهبر فرقه دارد.
اما حقیقت چنین نبود.
هر دو بی‌تردید با مردمان عادی تفاوت داشتند، اما در حالی‌خودِ که نا یول‌ریانگ سرد و عاری از احساس می‌نمود و تنها‌برخاست در پی سلطه بود، موک گیونگ‌ون گویی تجسم خودِ شرارت ناب بود.
چگونه چنین موجودی می‌توانست‌گویی وجود داشته باشد؟ لرزه‌ای‌چگونه از اعماق وجودش برخاست.
در همان لحظه...
گرومپ!
مونگ مویاک‌حالی بر زمین‌عاری نقش بست.
چشمانش به سفیدی‌سلطه گرایید و بدنش‌خودِ به شدت تشنج کرد.
اوضاعش وخیم به نظر می‌رسید.
نه تنها بازویش قطع شده بود، بلکه گردنش‌بودی نیز تا مرز بریده شدن پیش رفته بود‌تمومش و او را در شوک فرو برده بود.
به لطف آن صدا، سئوپ چون‌می‌نمود که برای لحظه‌ای در چنگال وحشت گرفتار‌چگونه شده بود، توانست حواس خود را بازیابد.
«زیاده‌روی کردی.»
«هان؟»
«گفتم زیاده‌روی کردی!»
«منظورت چیه؟»
«تو که وفاداریت رو قبلاً ثابت کرده‌شرارت بودی. پس چرا کار رو به اینجا‌لرزه‌ای کشوندی؟ اگه همون موقع تمومش می‌کردی، خیلی...»
«با تظاهر‌برده کردن که‌صدا چیزی ثابت نمیشه.»
«این...»
«راه دیگه‌ای هم هست که ثابت‌می‌نمود کنی داری به دستور معاون رهبر‌شرارت جاسوسی منو می‌کنی یا نوچه بقیه وارث‌هایی؟»
سئوپ چون نتوانست پاسخی دهد.
هرچند از حد‌لطف گذشته بود، اما حرف‌های‌گرفتار موک گیونگ‌ون درست بود.
یا بهتر بگوییم، هوشمندانه بود. «بخاطر همین کار، حالا دیگه با این یارو تو یه‌موقع کشتی گیر افتادم.» لحظه‌ای که او به مونگ مویاک، پسر معاون رهبر حمله کرد، سئوپ چون‌جاسوسی چاره‌ای جز پیروی از موک گیونگ‌ون نداشت تا از دشمنی با معاون رهبر در امان بماند.
«هاه.» با این‌سرد حال، نمی‌توانست گیجی‌اش‌می‌نمود را کنار بگذارد.
همین چند لحظه پیش بود که می‌خواست همراه با موک‌می‌توانست گیونگ‌ون به دستاوردهای بزرگی برسد و نام خاندانشان را فراتر‌گرومپ از انجمن آسمان و زمین، در سراسر دشت‌های مرکزی پرآوازه کند.
اما با دیدن چهره واقعی‌چنگال شرارت در درون موک گیونگ‌ون،خود ترس وجودش را فرا گرفت.
آیا واقعاً می‌توانست به این مرد اعتماد‌کرده کند و از او پیروی نماید؟ یا‌همون این بدترین انتخابی بود که می‌توانست بکند؟
«چرا اونجوری زل زدی؟»
«... راستش، می‌ترسم.»
«می‌ترسی؟»
«آره.»
«از چی؟»
«فقط داشتم فکر می‌کردم که‌تجسم ترسیدم و اینکه آیا انتخاب تو‌وجود واقعاً تصمیم درستی بود یا نه.»
«خیلی صادقی.»
«حتی بعد از اینکه دلم‌قبلاً رو صابون زده بودم، دیدن خودِ‌اینجا واقعیت باعث میشه نتونم نادیده‌اش بگیرم.»
«خودِ واقعی...»
موک گیونگ‌ون آرام خندید.
سپس به سئوپ چون‌صدا نزدیک شد و ضربه‌ای‌توانست آرام به شانه‌اش زد.
«خوشم اومد. اینکه بدون‌وفاداریت رو برگردوندن تو چشمام‌بودی نگاه می‌کنی، قابل تحسینه.»
«...»
تعریف عجیبی بود.
آیا باید آن را به عنوان ستایش‌گرفتار می‌پذیرفت؟ با این حال به طرز عجیبی،هان کلمات این مرد جوان او را ناآرام می‌کرد.
آیا به خاطر‌چیه ویژگی‌های رهبری این پسر‌کرده بود؟ یا بزرگی شخصیتش؟
سئوپ چون‌حالی لب به‌عاری سخن گشود.
«یه خواسته دارم.»
«غیر از دست‌لطف راست و چپ،وحشت آرزوی دیگه‌ای هم داری؟»
«آره، دارم.»
«چیه؟»
«ترس جای خود، ولی‌گویی امیدوارم دنبال کردن تو‌چگونه ارزشش رو داشته باشه.»
لبان موک گیونگ‌ون تکانی خورد.
ارزشش را داشته باشد.
از لحظه‌ای که با هم در این مسیر خونین قدم‌تجسم گذاشتند، آیا این مرد واقعاً رضایتی در آن می‌یافت؟ تردیدها‌اعماق به جانش افتاد، اما سپس صدای چونگ‌ریونگ در سرش پیچید.
«نیازی نیست زیاد فکر کنی.»
«...؟»
«هیچ رابطه ارباب و نوکری بدون‌ثابت بده‌بستون وجود نداره. به ارزشش فکر‌کشوندی نکن؛ فقط چیزی که لازمه رو بده.»
«فهمیدم. باز‌حالی دارم یه چیز‌احساس جدید یاد می‌گیرم.»
با شنیدن سخنان‌سلطه موک گیونگ‌ون، چونگ‌ریونگ‌خودِ گلویش را صاف کرد.
«اهم. قضیه‌برده این یادگیری‌صدا یهویی چیه دیگه؟»
موک گیونگ‌ون‌منظورت خندید و به‌قبلاً سئوپ چون گفت:
«زیاد نگران نباش. اگه نقشت رو‌می‌نمود درست ایفا کنی، مطمئناً به چیزی‌شرارت که می‌خوای می‌رسی. بهت قول میدم.»
سئوپ چون نفسی راحت کشید.
شنیدن این حرف از‌صدا زبان موک گیونگ‌ون باعث‌توانست شد احساس بهتری پیدا کند.
امیدوار بود که همین‌طور باشد.
این‌گونه، این‌حالی انتخاب بدترین‌عاری گزینه نخواهد بود.
«پات!»
با حل شدن این مسئله، سئوپ‌وحشت چون روی یک زانو نشست، دستانش‌زیاده‌روی را مشت کرد و فریاد زد:
«من، سئوپ چون، کاپیتان گارد‌قبلاً سوم تالار اصلی، به ارباب موک‌اینجا گیونگ‌ون سوگند وفاداری می‌خورم. لطفاً بپذیرید.»
«...»
موک گیونگ‌ون با نگاهی ثابت‌تجسم به سئوپ چون که در‌می‌توانست حال ادای سوگند وفاداری بود، نگریست.
چیزی متفاوت در چشمانش بود.
سئوپ چون با کسانی که‌قبلاً پیش از این زیر بال‌کار و پر گرفته بود، فرق داشت.
او با‌حالی پای خودش‌عاری آمده بود.
و حتی پس از دیدن ذات‌خودِ حقیقی موک گیونگ‌ون، رو برنگرداند و‌داشته در مورد ترسش صداقت نشان داد.
«اینم بد نیست.»
«چون یه زیردست‌چیه رو درست و‌ثابت حسابی به دست آوردی.»
«این‌طوره؟»
با شنیدن‌تنها سخنان چونگ‌ریونگ،گویی موک گیونگ‌ون خندید.
درست و حسابی، هان؟صدا این تنها چیزی بود که‌حواس کاملاً با آن موافق نبود.
او صرفاً بهترین‌چیه انتخاب را برای‌ثابت موقعیت انجام می‌داد.
«قبول می‌کنم.»
موک گیونگ‌ون‌تنها خطاب به‌گویی سئوپ چون گفت.
سئوپ چون پس از پذیرفته‌چنگال شدن وفاداری‌اش، تعظیم عمیقی کرد‌خود تا احترام شایسته را نشان دهد.
گفته می‌شد که ارباب، استاد‌قبلاً و پدر یکی هستند، پس احترام‌اینجا از طریق تعظیم نشان داده می‌شد.
پس از پایان‌سرد مراسم، سئوپ چون‌می‌نمود برخاست و گفت:
«از اونجا که شما رو به عنوان‌شرارت اربابم خدمت می‌کنم، از این به بعد با‌اعماق احترام شایسته رفتار می‌کنم. لطفاً راحت صحبت کنید.»
«کم‌کم این کار رو می‌کنم.»
«نیازی به‌منظورت رسمی بودن نیست.قبلاً فقط راحت باشید...»
«وقتش که‌حالی برسه، میشم.عاری فعلاً اینجوری راحتم.»
سئوپ چون‌تنها نتوانست حیرتش‌گویی را پنهان کند.
اما اگر اربابش موک گیونگ‌ون‌چنگال چنین می‌گفت، چه می‌توانست بکند؟خود او از خواست اربابش پیروی می‌کرد.
به نظر‌منظورت می‌رسید اولویت‌وفاداریت همین باشد.
سئوپ چون در حالی که وضعیت‌می‌نمود مونگ مویاک، پسر معاون رهبر را که‌چگونه هنوز بیهوش بود بررسی می‌کرد، آهی کشید.
«هوف. خونریزی‌تنها شدیده و حالش‌تجسم اصلا خوب نیست.»
درست همان‌طور که انتظار می‌رفت.
تات-تات-تات-تاک!
سئوپ چون نقطه خونریزی را فشار داد، با عجله دست چپ‌خودِ قطع‌شده مونگ مویاک را بالاتر از قلبش گرفت، آستینش را پاره‌برخاست کرد و آن را محکم بست تا خونریزی را بند بیاورد.
پس از انجام‌سلطه این اقدامات، سئوپ چون‌شرارت با حسرت نچ‌نچ کرد.
«ارباب، نقشه‌ای دارید؟»
«نقشه؟»
«بله. نمی‌خوام بابت چیزی که اتفاق افتاده سرزنش‌سلطه کنم، ولی اون پسر معاون رهبره. و برای‌وجود این مأموریت انتخاب شده بود. این واقعاً مشکلی نداره؟»
سئوپ چون حقیقتاً نگران بود.
آیا مونگ مویاک با دست قطع‌شده‌اش می‌خواست به مأموریت با آن‌ها ادامه‌زیاده‌روی دهد؟ یا ممکن بود برگردد و این موضوع را به رهبر فرقه‌کار یا معاون رهبر گزارش دهد؟ این کار همه چیز را خراب می‌کرد.
ولی...
«نگرانی؟»
موک گیونگ‌ون‌تنها هیچ نشانی از‌تجسم نگرانی بروز نداد.
آیا اصلاً نگران دردسری که این کار ممکن‌توانست بود ایجاد کند نبود؟ سئوپ چون در حالی‌منظورت که اخم کرده بود، شنید که موک گیونگ‌ون گفت:
«اول بدنش رو‌چیه بگرد ببین چیزی‌ثابت داره یا نه.»
«هان؟»
«گفتم بگردش.»
«... اطاعت میشه.»
سئوپ چون با اینکه گیج‌قبلاً شده بود، بدون سوال بیشتر‌کار وسایل مونگ مویاک را جستجو کرد.
به جز مقداری سکه نقره‌احساس و یک پلاک شناسایی انجمن‌تجسم آسمان و زمین، چیز خاصی نبود.
اما برخلاف انتظار، چیزی را پیدا‌خودِ کرد که داخل کیسه کوچکی درون‌داشته کفش چرمی مونگ مویاک مخفی شده بود.
خش‌خش...
«هوم؟ این چیه؟»
داخل آن‌حالی یک بطری‌عاری قرمز کوچک بود.
چرا باید این را داخل کفش مخفی‌شرارت کند؟ چشمان سئوپ چون پر از سوظن‌لرزه‌ای شد و آن را به موک گیونگ‌ون داد.
«این رو قایم کرده بود.»
«که اینطور؟»
موک گیونگ‌ون بطری کوچک‌عاری را که به اندازه‌سلطه دو انگشت بود، تکان داد.
حدس زدن‌تنها محتویات درونش‌گویی دشوار بود.
سپس موک گیونگ‌ون با‌صدا سر به مونگ مویاک‌توانست اشاره کرد و گفت:
«بیدارش کن.»
«الان بیدارش کنم اشکالی نداره؟»
«چرا باید داشته باشه؟»
«اطاعت.»
سئوپ چون نقطه خونی مونگ‌قبلاً مویاک را فشار داد و انرژی‌اینجا درونی‌اش را به کالبد او دمید.
طولی نکشید‌حالی که چشمان مونگ‌احساس مویاک باز شد.
«هوک!»
ناگهان سیخ سرجایش نشست و در حالی‌گرفتار که به شدت سرفه می‌کرد، با نگاهی‌هان گیج و مبهوت به سئوپ چون خیره شد.
«کوه، کوه...»
برای لحظه‌ای، مونگ مویاک‌عاری گمان کرد تمام این‌ها‌سلطه خواب و خیال بوده است.
اما نگاهش که به‌گویی بازوی چپ قطع‌شده‌اش افتاد،چگونه دریافت که حقیقت دارد.
چهره‌اش از‌برده شدت درد‌صدا در هم رفت.
سئوپ چون نتوانست‌چیه احساس عذاب وجدان‌ثابت درونی‌اش را پنهان کند.
«... تقصیر من‌سرد بود که دستش‌می‌نمود رو از دست داد.»
اگر همان‌طور که موک گیونگ‌ون گفته بود،شرارت از همان ابتدا به قصد کشت حمله‌لرزه‌ای می‌کردند، شاید کار به قطع شدن بازویش نمی‌کشید.
از دست دادن یک دست برای‌وحشت یک رزمیکار ضربه‌ای مهلک بود که‌زیاده‌روی تعادل و قدرت را مختل می‌کرد.
سئوپ چون‌منظورت حال او را‌قبلاً خوب درک می‌کرد.
سپس مونگ مویاک در حالی‌احساس که چشمانش مملو از احساسات‌تجسم متناقض بود، لب به سخن گشود:
«به فرقه خیانت کردین؟»
سئوپ چون فوراً‌لطف دستانش را به‌وحشت نشانه انکار تکان داد.
«ابداً! چرا‌منظورت باید به‌وفاداریت فرقه خیانت کنیم؟»
«پس چرا؟!»
صدای مونگ مویاک بالا رفت.
سرشار از خشم به سئوپ‌چنگال چون چشم‌غره رفت و سپس‌خود رو به موک گیونگ‌ون کرد.
«کار تو بود؟»
و به‌حالی بازوی بریده‌شده‌اش‌عاری اشاره کرد.
هرچند دلش می‌خواست در تلافی دستان آن‌ها را هم‌موجودی قطع کند، اما چون می‌دانست در موضع ضعف قرار دارد،لحظه خشم خود را فرو خورد و صدایش را پایین آورد.
موک گیونگ‌ون‌برده لبخندی زد‌صدا و گفت:
«چون دستت‌منظورت قطع شده‌وفاداریت بهت برخورده؟»
«تو...!»
با شنیدن این لحن تمسخرآمیز،تجسم خشمی که به زحمت سرکوب‌می‌توانست کرده بود دوباره زبانه کشید.
سئوپ چون هشدار داد:
«آروم بگیر.»
«آروم بگیرم؟ تو این وضعیت چطور‌می‌نمود آروم باشم؟ مگه اینکه جاسوس یا خائن‌چگونه باشین، وگرنه چطور تونستین همچین کاری کنین؟»
«...»
سئوپ چون پاسخی نداشت.
شرم داشت بگوید‌چیه تمام این‌ها برای‌ثابت اثبات وفاداری بوده است.
اما موک گیونگ‌ون‌سرد هیچ نشانی از‌می‌نمود چنین احساساتی بروز نمی‌داد.
او همچنان با لبخند به‌تجسم مونگ مویاک نزدیک شد و‌می‌توانست بطری قرمز رنگ را جلو گرفت.
«مهم‌تر از‌برده اون، بگو‌صدا ببینم این چیه؟»
خشم مونگ‌منظورت مویاک به‌وفاداریت سرعت فروکش کرد.
«چطور...؟»
آن بطری را پدرش،گویی معاون رهبر «مونگ سئو-چون»چگونه به او داده بود.
[اگه با فرقه‌های عدالت تماس گرفت‌وحشت یا حرکات مشکوکی ازش دیدی، از این‌کردی استفاده کن. خودت که می‌دونی چطوری، نه؟]
مونگ مویاک ناخودآگاه مچ پاهایش را‌ثابت روی هم انداخت تا وجود بطری‌کشوندی مخفی‌شده در کفشش را بررسی کند.
اما خبری از آن نبود.
«لعنتی.»
مطمئن بود کسی‌لطف جیب و وسایلش‌وحشت را گشته است.
قرار بود این وسیله‌وفاداریت علیه خودِ موک گیونگ‌ون،بودی گروگانِ فرقه عدالت، استفاده شود.
دیدن آن بطری در‌عاری دستان خود او، مونگ‌سلطه مویاک را مبهوت کرده بود.
در حالی که مونگ‌گویی مویاک زبانش بند آمده‌چگونه بود، موک گیونگ‌ون دوباره پرسید:
«که نمیخوای‌برده بگی چون مال‌چنگال خودته نمیدونی چیه؟»
«...»
«چرا لالمونی‌حالی گرفتی؟ نکنه‌عاری نمیدونی چیه؟»
مونگ مویاک که در‌گویی برابر رگبار سؤالات گیر‌چگونه افتاده بود، طفره رفت.
«واسه مأموریته.»
«مأموریت؟»
«آره.»
با خودش فکر کرد که هنوز‌خودِ از آن استفاده نکرده و چون مأموریت‌باشد محرمانه بود، یک پاسخ مبهم کفایت می‌کرد.
مثلاً چه کاری‌لطف از دستشان برمی‌آمد؟ اما‌گرفتار موک گیونگ‌ون پوزخندی زد.
«واسه مأموریت؟»
«آره، چیز خاصی نیست.»
«مأموریت که‌تنها شروع بشه‌گویی خودت می‌فهمی...»
«مأموریت که همین‌لطف الانش شروع شده،وحشت چرا الان نباید بدونم؟»
موک گیونگ‌ون دست‌بردار‌چیه نبود، اما مونگ مویاک‌کرده با خونسردی پاسخ داد:
«گروه پیشرو‌حالی توضیح میدن. من‌احساس واقعاً خبر ندارم.»
«گروه پیشرو؟»
«آره.»
همین باید دهانش را می‌بست.
اما...
«هوم، که اینطور؟»
موک گیونگ‌ون سری تکان‌صدا داد و ناگهان درپوش‌توانست بطری را باز کرد.
پاپ!
«داری چه‌حالی غلطی می‌کنی؟عاری زودباش ببندش!»
مونگ مویاک‌تنها با وحشت‌گویی فریاد زد.
موک گیونگ‌ون‌برده سرش را‌صدا کج کرد.
«چرا این‌قدر جا خوردی؟»
«ببندش! گفتم ببندش!»
«عجیبه... اگه نمیدونی چیه،گویی پس چرا وقتی بازش‌چگونه کردم اینطور وحشت کردی؟»
«اون... اون...»
«هنوزم می‌خوای بگی نمیدونی؟»
«ف-فقط شنیدم‌حالی چیز خطرناکیه. تو‌احساس رو خدا ببندش.»
مونگ مویاک التماس می‌کرد.
موک گیونگ‌ون بطری‌لطف را به صورت‌وحشت او نزدیک‌تر کرد.
مونگ مویاک تقلا‌چیه کرد و سعی داشت‌کرده خود را عقب بکشد.
«تو واقعاً...!»
«نگهش دار.»
با دستور موک گیونگ‌ون، سئوپ‌چنگال چون شانه مونگ مویاک را‌خود محکم گرفت و فشار داد.
«و-ولم کنین!»
مونگ مویاک دیوانه‌وار مقاومت می‌کرد.
موک گیونگ‌ون حسابی کنجکاو‌گویی شده بود که بداند‌چگونه چه چیزی داخل آن است.
بطری را نزدیک‌تر‌لطف آورد و با‌وحشت لحنی طعنه‌آمیز گفت:
«اگه خطرناکه، چرا یه کم امتحانش نکنیم؟ تو‌بودی که با این بدن ناقص دیگه به درد‌تمومش مأموریت نمی‌خوری، پس حداقل به خاطر ما فداکاری کن...»
«پ-پوک‌سه‌چونگ!»
«ها؟»
«اون پوک‌سه‌چونگه! اون‌قدر ریزه که می‌تونه‌وحشت از راه دهن یا بینی وارد بدنت‌کردی بشه. تو رو خدا ببندش. التماست می‌کنم!»
مونگ مویاک‌منظورت بالاخره حقیقت‌وفاداریت را فاش کرد.
موک گیونگ‌ون تک‌خنده‌ای‌سرد زد و در‌می‌نمود بطری را بست.
«گفتی نمیدونی،تنها ولی که‌گویی خوبم می‌دونستی.»
«...»
«این‌قدر نلرز. دهانه‌ش‌چیه رو با انرژی‌ثابت مهر و موم کردم.»
مونگ مویاک‌حالی دندان‌هایش را‌عاری به هم سایید.
این مردک‌تنها داشت با‌گویی او بازی می‌کرد.
اما نشان دادن‌لطف احساسات در این‌وحشت لحظه کمکی نمی‌کرد.
«بهم دستور دادن برای‌وفاداریت مأموریت مخفی نگهش دارم. از‌چرا روی بدخواهی قایمش نکرده بودم.»
«که اینطور.حالی حالا این‌عاری پوک‌سه‌چونگ دقیقاً چیه؟»
موک گیونگ‌ون هم‌سلطه تا به حال‌خودِ اسمش را نشنیده بود.
مونگ مویاک توضیح داد:
«یه نوع‌منظورت حشره بومی‌وفاداریت بیابان‌های مناطق غربیه.»
«خب حشره بودنش که مشخصه.احساس ولی با اون واکنشی که‌تجسم نشون دادی، لابد خیلی خطرناکه؟»
«آره. وارد رگ‌های‌سلطه خونی میشه و‌خودِ توی رگ‌ها حرکت می‌کنه.»
«میره توی رگ‌های خونی؟»
سئوپ چون با شنیدن این‌قبلاً حرف زبانش را به نشانه‌کار تاسف و ترس تکان داد.
حتی شنیدنش هم وحشتناک بود.
با خودش فکر کرد چرا‌تجسم باید همچین چیز خطرناکی رو‌می‌توانست برای یه مأموریت بازپس‌گیری ساده بیارن؟
موک گیونگ‌ون گفت:
«فقط اینکه توی رگ‌ها حرکت‌قبلاً می‌کنه به اندازه کافی خطرناک‌کار هست، ولی همه‌ش همین نیست، نه؟»
«...»
«مشکل دیگه‌ای هم داره؟»
«عجب حروم‌زاده باهوشیه.»
فریب دادنش غیرممکن بود.
مونگ مویاک‌حالی ناچار شد‌عاری حقیقت را بگوید.
«به نور خورشید خیلی حساسه.»
«نور خورشید؟»
«آره. واسه همین‌چیه تو مناطق غربی بهش‌کرده میگن "حشره شب بیابان".»
«حشره شب بیابان؟»
«توی یکی دو شب تخم‌گذاری می‌کنه و بالغ‌چگونه میشه. ولی اون‌قدر به نور حساسه که اگه حتی‌برخاست یه ذره نور بهش بخوره، منفجر میشه و می‌میره.»
«پس یعنی...»
«آره. اگه کسی بهش آلوده بشه،ثابت لحظه‌ای که زیر نور خورشید بره،کشوندی رگ‌هاش منفجر میشن و درجا می‌میره.»
«هاه!»
سئوپ چون‌تنها سرش را‌گویی تکان داد.
این چیز حتی‌لطف از سم هم‌وحشت خطرناک‌تر به نظر می‌رسید.
یک استاد رزمی شاید می‌توانست سم را با انرژی‌چرا درونی دفع کند، اما آیا می‌توانست تک‌تک حشرات ریزی‌خیلی که در جریان خون حرکت می‌کنند را بگیرد؟ بعید بود.
«پیدا کردن‌حالی همچین جونوری‌عاری واقعاً شاهکاره.»
«منم نمی‌دونم چطور پیداش کردن. شنیدم عمیق توی‌چگونه زیرزمین‌های بیابون زندگی می‌کنه و انگل موش کور، کرم‌برخاست و بقیه حشراته، واسه همین پیدا کردنش خیلی سخته.»
«ولی الان اینجاست، مگه نه؟»
موک گیونگ‌ون‌منظورت دوباره بطری‌وفاداریت را تکان داد.
مونگ مویاک‌حالی با عصبانیت‌عاری هشدار داد:
«مراقب باش. حتی اگه بطری‌تجسم محکم هم باشه، اگه تصادفی‌می‌توانست بشکنه فاجعه به بار میاد.»
«معلومه که مراقبم. ولی چرا‌چنگال پسر جناب معاون رهبر همچین‌خود چیز خطرناکی رو با خودش آورده؟»
مونگ مویاک آهی کشید.
«که گفتم. واسه مأموریت.»
«مأموریت... که اینطور.»
موک گیونگ‌ون سرش را‌صدا به گوش مونگ مویاک‌توانست نزدیک کرد و زمزمه‌وار گفت:
«ولی اون مأموریت حتماً این بوده که اگه "موک گیونگ‌ون"،کار اون گروگانِ به‌ظاهر درستکار، توی کاخ امپراتوری با بقیه فرقه‌ها تماس‌چیزی گرفت یا دست از پا خطا کرد، اینو حرومش کنی، نه؟»
«!!!!!!!»
رنگ از رخسار‌سلطه مونگ مویاک پرید‌خودِ و بدنش خشک شد.
این یارو‌برده از کجا‌صدا خبر داشت؟