چپتر 101: دروازه‌های باز کوه هوآشان
0«واو! فرقه کوه هوآشان!»
«من قراره شاگرد هوآشان بشم!»
تنها دو روز از پخش شدن شایعه باز شدن‌پیر دروازه‌های کوه هوآشان گذشته بود، اما همین حالا هم‌سانگ صف طولانی و بی‌انتهایی در دامنه کوه شکل گرفته بود.
چهره و چشمان پسران و دختران بی‌شماری‌بودند که از مسیر کوهستانی بالا می‌آمدند، پر‌لحظه از هیجانی بود که نمی‌توانستند پنهانش کنند.
اما همه‌حال هم چنین‌غییییژ— حسی نداشتند.
«اه، اصلاً‌حال دلم نمی‌خواد‌غییییژ— یه تائوئیست بشم.»
«هی! این‌قدر‌تمام غر نزن‌غرولند و راه بیفت!»
به نظر می‌رسید بعضی‌ها را به زور‌بودند و برخلاف میلشان به کوه هوآشان کشانده بودند‌پیر و تمام راه را در حال غرولند بودند.
غییییژ—
درست در همان لحظه، دروازه‌های فرقه کوه‌لحظه هوآشان باز شد و یک تائوئیست پیر‌نبود با چهره‌ای چروکیده و آفتاب‌سوخته ظاهر شد.
او کسی نبود‌حال جز رهبر فرقه‌درست کوه هوآشان، هیون سانگ.
«اون تائوئیست کیه؟»
«کیه؟ یکی از ارشدهاست؟»
اما بیشتر‌حال جمعیت حاضر، رهبر‌درست فرقه را نشناختند.
البته که کاملاً طبیعی بود.
رهبر فرقه به ندرت خودش را در دنیای رزمی نشان داده‌غییییژ— بود و بیشتر شهرت اخیر فرقه کوه هوآشان به خاطر هیون‌رهبر دو بود؛ کسی که به عنوان شمشیر الهی شکوفه آلو شناخته می‌شد.
مردم ظاهر او را‌غییییژ— می‌شناختند، اما چهره رهبر‌پیر فرقه برایشان غریبه بود.
شاید انتظار می‌رفت که رهبر‌درست فرقه از اینکه کسی او‌چروکیده را نشناخته، ناامید و سرخورده شود.
'چقدر عالی.'
اما او‌بعضی‌ها هیچ نشانه‌ای از‌میلشان ناراحتی بروز نداد.
نه، اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، او‌همان آن‌قدر هیجان‌زده بود که اصلاً جایی‌ظاهر برای ناامیدی در دلش نمانده بود.
تنها دیدن این جمعیت عظیمی که‌همان برای ورود به کوه هوآشان جمع شده‌کسی بودند، قلبش را غرق در شادی می‌کرد.
'هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم فرقه‌غرولند ما در زمان حیات‌لحظه من دوباره به اوج برگرده...'
احساسات بر‌بعضی‌ها او غلبه‌برخلاف کرده بود.
'بالاخره می‌تونم با‌غرولند افتخار تو روی‌همان اجدادمون نگاه کنم.'
اگرچه هیچ‌وقت این را در‌درست ظاهر نشان نمی‌داد، اما مدت‌ها‌چروکیده بود که خودش را سرزنش می‌کرد.
هر شب کابوس می‌دید و زیر‌درست بار این احساس گناه که سقوط‌آفتاب‌سوخته کوه هوآشان تقصیر او بوده، له می‌شد.
'اما حالا...'
رهبر فرقه‌حال به روبه‌رویش‌غییییژ— خیره شد.
چه می‌دید؟
مردمی بی‌شمار!
آدم‌هایی از سراسر دنیا‌برخلاف آمده بودند تا شاگرد‌تمام فرقه کوه هوآشان شوند.
درست زمانی‌حال که داشت در‌درست احساساتش غرق می‌شد—
'نه. الان‌حال وقت راضی‌غییییژ— بودن نیست.'
خودش را آرام کرد.
هنوز برای‌بعضی‌ها جشن گرفتن‌برخلاف زود بود.
'این تازه اول راهه.'
رهبر فرقه با پاک کردن ذهنش از افکار اضافی، شروع‌چروکیده به گردش نیروی درونی‌اش با استفاده از هنر الهی مه‌یکی بنفش کرد، سپس دستانش را به هم چسباند و تعظیم کرد.
«بودای بی‌کران.»
در آن لحظه، موج قدرتمندی از انرژی که‌تمام با هنر الهی مه بنفش آمیخته شده بود، مانند‌چروکیده یک جزر و مد خروشان روی جمعیت سرازیر شد.
وووووش!
همزمان، درخششی ملایم از بدن رهبر فرقه شروع‌پیر به پخش شدن کرد و دروازه‌ها، کوه هوآشان و‌سانگ حتی آسمان را به رنگ ملایم غروب آفتاب درآورد.
«ها...»
«...!»
همه افراد حاضر‌غرولند در جمعیت زبانشان‌همان بند آمده بود.
کی تا‌حال به حال چنین‌درست چیزی دیده بودند؟
آسمان داشت‌تمام جلوی چشمانشان‌غرولند تغییر رنگ می‌داد!
«یک... یک جاودانه!»
«می‌گن فقط‌حال جاودانه‌ها تو کوه‌درست هوآشان زندگی می‌کنن...»
درست زمانی که‌غرولند این منظره عمیقاً در‌لحظه قلب همه حک می‌شد—
'خوب تماشا کنید.'
رهبر فرقه که خالق این‌میلشان صحنه بود، با لبخندی محو بر‌غییییژ— لب، نگاهش را روی جمعیت چرخاند.
همه‌چیز از‌حال قبل برنامه‌ریزی‌غییییژ— شده بود.
با اینکه او معمولاً ساده زندگی می‌کرد، اما‌پیر عمداً هنر الهی مه بنفش را به نمایش‌هیون گذاشته و غرش شیر را آزاد کرده بود.
این کار هم یک نمایش قدرت‌درست بود و هم هشداری برای کسانی‌آفتاب‌سوخته که در میان جمعیت پنهان شده بودند.
بدون شک افرادی از اتحاد نه فرقه،بودند هشت خاندان بزرگ یا حتی جامعه آسمان‌لحظه پرواز در میان آن‌ها رخنه کرده بودند.
'از این به بعد،غییییژ— نزدیک شدن به فرقه ما‌چهره‌ای به این سادگی‌ها نخواهد بود.'
رهبر فرقه‌حال به آرامی‌غییییژ— سرش را چرخاند.
«از همگی شما ممنونم که این راه‌همان طولانی رو به خاطر کوه هوآشان طی کردید.نبود من هیون سانگ، رهبر فرقه کوه هوآشان هستم.»
ولوله‌ای در جمعیت افتاد.
«هین! رهبر فرقه!»
«ا-اون رهبر فرقه کوه هوآشانه؟»
حضور ناگهانی رهبر فرقه که حتی در‌همان شایعات هم به ندرت نامی از او‌کسی برده می‌شد، فضا را پر از تنش کرد.
رهبر فرقه به اطراف که‌میلشان حالا ساکت شده بود نگاه‌غرولند کرد و سر تکان داد.
'بالاخره این روز فرا رسید.'
لبخندی گرم‌حال روی صورتش‌غییییژ— نقش بست.
سپس به تائوئیست‌هایی که از‌غییییژ— دروازه محافظت می‌کردند نگاه کرد‌چهره‌ای و با صدایی آرام پرسید.
«همه‌چیز آماده‌ست؟»
«بودای بی‌کران. همه‌چیز مهیاست.»
یک تائوئیست‌حال با احترام‌غییییژ— پاسخ داد.
«خوب است.»
رهبر فرقه‌بعضی‌ها به آرامی دستش‌میلشان را بالا برد.
واااااه!
یک حرکت ساده، اما موجی‌درست از هیجان را در سراسر‌چروکیده کوه هوآشان به راه انداخت.
با دیدن جمعیت در حال تشویق،درست رهبر فرقه احساس کرد سینه‌اش از‌آفتاب‌سوخته شدت احساسات در حال انفجار است.
صحنه‌ای که‌بعضی‌ها تمام عمر رویایش‌میلشان را دیده بود.
حالا داشت آغاز می‌شد.
'از امروز،حال کوه هوآشان‌غییییژ— دوباره برمی‌خیزه.'
با برقی در چشمانش،غرولند رهبر فرقه غرش شیری‌لحظه به سوی جمعیت رها کرد.
«ما دروازه‌ها‌بعضی‌ها را باز‌برخلاف خواهیم کرد!»
پس از خوشامدگویی رهبر فرقه، پسران‌همان و دختران در زمین تمرینی که در‌کسی کنار دروازه آماده شده بود، جمع شدند.
«فکر می‌کنی کی میاد؟»
«ممکنه محافظان‌تمام شمشیر شکوفه‌غرولند آلو باشن؟!»
بچه‌ها با آن گونه‌های تپل و کودکانه‌شان،بودند از شدت هیجان بالا و پایین می‌پریدند‌لحظه و صورت‌هایشان از انتظار سرخ شده بود.
قدم— قدم—
دو تائوئیست جوان وارد شدند.
دو تائوئیست، چون هوی و جوک گوم، که رداهای متضاد‌چهره‌ای سیاه و سفید به تن داشتند، به بچه‌هایی که با‌کیه چشمانی گشاد شده به آن‌ها زل زده بودند، خیره شدند.
چون هوی‌بعضی‌ها با کلافگی‌برخلاف اخم کرد.
«چرا اینجا‌حال فقط یه‌غییییژ— مشت بچه‌مدرسه‌ای ریخته؟»
«هـ-هاها...»
جوک گوم با دستپاچگی خندید.
«...این دستور رهبر فرقه بود.»
عجب، پس اون‌غرولند پیرمرد واقعاً داره‌همان تمام تلاششو می‌کنه.
غیر از آن‌ها،غرولند خیلی‌های دیگر هم‌همان مشغول انتخاب شاگرد بودند.
اما بچه‌هایی که اینجا جمع‌غییییژ— شده بودند، واضح بود که‌چهره‌ای همه زیر چهارده سال سن دارند.
کاملاً مشخص بود که دنبال‌میلشان استعدادهایی می‌گردند که یک روز بار‌غییییژ— آینده هوآشان را به دوش بکشند.
«کارمون که‌حال تموم شد می‌تونیم‌درست جیم بشیم، نه؟»
«بله.»
«خوبه.»
چون هوی جلوی پسری‌برخلاف که در صف اول‌تمام ایستاده بود، قرار گرفت.
«اسمت چیه؟»
«جـ-جو اونگ.»
«تا حالا‌تمام هنرهای رزمی‌غرولند کار کردی؟»
«هیچی!»
«واقعاً؟ پس‌حال دست راستت رو‌درست بیار جلو ببینم.»
«بفرمایید!»
چون هوی با چهره‌ای‌غرولند جدی نبض پسر را‌لحظه گرفت و بعد گفت:
«استعدادت معمولیه. اما اگه‌برخلاف هنرهای تائوئیستی رو یاد‌تمام بگیری، به جاهای خوبی می‌رسی.»
«بـ-بله، آقا!»
به محض اینکه چون هوی پتانسیل پسر را ارزیابی کرد‌چروکیده و او را با یک هنر رزمی مناسب تطبیق داد،یکی جوک گوم به سرعت با قلم‌موی خود آن را یادداشت کرد.
«همه‌چیز رو نوشتی؟»
«بله!»
چون هوی بعد از اینکه‌درست مطمئن شد همه‌چیز ثبت شده،چروکیده با بی‌حوصلگی دستش را تکان داد.
«حالا می‌تونی بری.»
«بـ-بله!»
وقتی پسر با عجله دور‌میلشان شد، چون هوی به دختری‌غرولند که پشت سرش بود نگاه کرد.
«اسمت؟»
«مـ-من...»
و به‌تمام این ترتیب این‌غییییژ— روند تکرار شد.
وقتی کار ارزیابی ده‌ها‌برخلاف بچه تمام شد، چون‌تمام هوی به حرف آمد.
«همین بود دیگه، نه؟»
«بله. خسته نباشید.»
جوک گوم در حالی که‌غییییژ— به لیست نگاه می‌کرد، عرق‌چهره‌ای پیشانی‌اش را با آستین پاک کرد.
«هوف، بین بچه‌هایی که‌برخلاف امروز دیدیم، این دوتا از‌حال همه آینده‌دارتر به نظر می‌رسن.»
در حالی که داشت نام‌ها، استعدادها‌همان و پتانسیل‌هایی را که با تراکم‌ظاهر روی لیست نوشته شده بود بررسی می‌کرد—
«ایون‌گونگ!»
صدای تیز و‌حال بلندی از بیرون‌درست به گوش رسید.
ها؟ این صدا؟
چون هوی با شنیدن آن صدای آشنا‌لحظه سرش را چرخاند و زنی آشنا را‌نبود دید که از دور به سمتش می‌دود.
دانموک لین؟
این اینجا چه غلطی می‌کنه؟
در حالی که‌زور او به حضور ناگهانی‌بودند دختر خیره شده بود—
جوک گوم‌حال که کنارش بود‌درست پرسید: «ایشان کیستند؟»
«کسیه که‌حال قبلاً یه برخورد‌درست کوتاه باهاش داشتم.»
«واقعاً؟»
جوک گوم سرش را خاراند.
اما چهره درخشان و پرانرژی آن‌همان زن اصلاً شبیه کسی نبود که فقط‌کسی یک برخورد کوتاه با او داشته باشی.
خب، مطمئنم‌حال استاد خودش‌غییییژ— از پسش برمیاد.
در این فاصله، دانموک‌غرولند لین به چون هوی‌لحظه رسید و نفس‌نفس می‌زد.
سپس سرش را‌زور بالا آورد، به او‌بودند نگاه کرد و گفت:
«ایون‌گونگ، خیلی‌حال وقت بود‌غییییژ— ندیده بودمتون.»
«همین‌طوره.»
برخلاف لبخند درخشان‌حال دختر، چهره چون هوی‌همان پر از کلافگی بود.
«شنیدم هوآشان امروز دروازه‌هاش‌برخلاف رو باز کرده، برای همین‌حال اومدم تا شما رو ببینم.»
«که این‌طور.»
چون هوی‌حال بیشتر از‌غییییژ— این چیزی نپرسید.
فقط موضوع‌تمام را همان‌طور‌غرولند که بود پذیرفت.
ولی انگار کاملاً خوب شده.
اگرچه هنوز قد کوتاهی داشت، اما‌همان دانموک لین بخش زیادی از حالت‌ظاهر بچگانه‌اش را از دست داده بود.
«حالا دیگه کاملاً درمان شدی.»
«بله! همه‌اش‌تمام به لطف‌غرولند شماست، قهرمان جوان.»
وقتی او با درخشندگی لبخند‌میلشان زد، جوک گوم که تا آن‌غییییژ— موقع ساکت تماشا می‌کرد، سرخ شد.
عجب زیبایی‌ای...
موهای مرطوبش به گونه‌های سرخ‌شده‌اش چسبیده بود و ظاهرش به‌چروکیده قدری جذاب بود که می‌توانست قلب کسی را که تمام‌یکی عمرش را در انزوای هوآشان گذرانده بود، به لرزه درآورد.
«استاد، این بانوی جوان کیست...؟»
با سؤال محتاطانه جوک گوم، دانموک‌کشانده لین لبخندی زد و دستانش را‌درست با احترام به هم گره کرد.
«آه! من لین هستم.»
«بودای بی‌کران.حال من جوک‌غییییژ— گوم هستم.»
«اوه! پس‌تمام شما قهرمان جوان‌غییییژ— جوک گوم هستید.»
«بله!»
جوک گوم‌حال کمرش را‌غییییژ— صاف کرد.
«شما خیلی خوش‌قیافه‌اید.»
با این تعریف، لب بالایی جوک گوم به یک‌پیر لبخند احمقانه کشیده شد و در حالی که مات‌سانگ و مبهوت به او خیره شده بود، خشکش زد.
این برای‌بعضی‌ها او اولین‌برخلاف بار بود.
البته، او‌حال قبلاً هم زنان‌درست زیبا دیده بود.
سول ران و بانو سوهی از‌همان جمله زیباترین زنانی بودند که او‌ظاهر تا به حال به عمرش دیده بود.
اما دانموک لین فرق داشت.
فقط نگاه کردن به‌برخلاف او کافی بود تا‌تمام عقل از سرش بپرد.
تچ. حتی‌حال نمی‌تونه همین‌قدر رو‌درست هم تحمل کنه.
چون هوی با‌غرولند ترحم به جوک‌همان گومِ مبهوت نگاه کرد.
اگه یه روز با یه‌غییییژ— استاد فریبندگی روبرو بشه، درجا‌چهره‌ای وا می‌ده و می‌افته تو دامش.
دلیلی که جوک‌زور گوم نمی‌توانست خونسردی‌اش را‌بودند حفظ کند، ساده بود.
بله، دانموک لین زیبا‌غییییژ— بود، اما بیشتر از آن،چهره‌ای او اکنون تغییر کرده بود.
شاید به این دلیل که او بر ساختار یین خالص سه‌آفتاب‌سوخته روح غلبه کرده بود، بدنش اکنون از انرژی یین قدرتمندی اشباع‌بیشتر شده بود و حضورش را به شکلی مقاومت‌ناپذیر، فریبنده و جذاب می‌کرد.
مخصوصاً برای مرد جوانی که پر از انرژی‌لحظه و خون‌گرمی بود مثل جوک گوم، جای تعجب‌رهبر نداشت که به محض دیدن او، کاملاً مدهوش شود.
سپس دانموک‌بعضی‌ها لین به‌برخلاف حرف آمد.
«ایون‌گونگ. من‌حال اومدم تا به‌درست قولم عمل کنم.»
وقتی او با خجالت حرف‌درست می‌زد، ذهن چون هوی به‌چروکیده سرعت چیزی را به یاد آورد.
قول؟ آه، همون!
او توافقی که‌زور با هم کرده بودند‌بودند را به یاد آورد.
اینکه او‌حال همه‌چیزش را‌غییییژ— خواهد داد.
«من فعلاً‌حال به چیزی‌غییییژ— نیاز ندارم.»
«نه!»
دانموک لین‌بعضی‌ها سرش را‌برخلاف محکم تکان داد.
چشمانش برقی زد و گفت:
«من خودم‌حال از قبل همه‌چیز‌درست رو ردیف کردم.»
چی؟ چی رو ردیف کردی؟
او گیج شده بود.
تنها چیزی که او خواسته بود‌همان این بود که قبیله دانموک در صورت‌کسی به خطر افتادنش، به او کمک کند.
فقط همین بود.
اما کلمات بعدی‌حال دختر، تمام سردرگمی‌اش‌درست را برطرف کرد.
«من شاگرد هوآشان‌زور می‌شم و کنارتون می‌مونم‌بودند تا بهتون کمک کنم!»