چپتر 16: فصل شانزدهم
0بسته به اینکه چطور به قضیه‌مریض نگاه می‌کردی، گردهمایی پنج قله می‌توانست‌فکر طولانی یا کوتاه به نظر برسد.
اما یک چیز کاملاً‌باد قطعی بود؛ این گردهمایی با‌آره نتیجه‌ای تکان‌دهنده به پایان رسید.
اولین شکست فرقه هوآشان.
از زمان آغاز گردهمایی پنج‌خودش قله، این اولین باری بود که‌باد هوآشان چنین تحقیری را متحمل می‌شد.
با این حال، بیشتر کسانی‌مدت‌هاست که در این گردهمایی حضور داشتند،حالا اصلاً درباره باخت هوآشان حرف نمی‌زدند.
در عوض، تمام حرف‌ها درباره پسربچه‌ای بود‌مبارزه که بعد از آن ماجرا ظاهر شد‌لحظه و حضوری خارق‌العاده از خودش نشان داد.
«...شکوفه‌های آلو با وزش‌حضوری باد شکفتن و تمام‌داد میدان مبارزه رو پر کردن.»
«آره، واقعاً منظره زیبایی بود.»
انگار که آن لحظه را‌مدت‌هاست به یاد آورده باشند، شاگردان‌خوردند زن با چشمانی رویایی زمزمه می‌کردند.
یکی دیگر از شاگردان زن که به‌مبارزه خاطر کارهای دیگر نتوانسته بود در گردهمایی‌لحظه شرکت کند، سرش را کج کرد و پرسید:
«اما... واقعاً حقیقت داره؟»
سوالش پر از شک و تردید‌نشان بود و آن دو زن از شدت‌میدان کلافگی همزمان مشتی به سینه خود کوبیدند.
«ایگـــو، چقدر حرص‌درآره.»
«آخ، باید‌آلو خودت با‌باد چشمای خودت می‌دیدی.»
با وجود‌ماجرا سرزنش‌هایشان، آن‌حضوری شاگرد عقب‌نشینی نکرد.
در عوض،ظاهر حتی گیج‌تر هم‌خودش به نظر می‌رسید.
«آخه شنیدم که چون هوی‌مدت‌هاست فقط چهارده سالشه. و اینکه مدت‌هاست‌حالا مریض بوده و در حال استراحت...»
آن دو شاگرد یکه خوردند.
حالا که به‌ظاهر آن فکر می‌کردند،خودش حق با او بود.
آن‌ها نام چون هوی را شنیده بودند، اما تا زمانی که‌باد او را در گردهمایی پنج قله ندیده بودند، برایشان مانند یک‌یاد موجود افسانه‌ای بود؛ هیچ فرقی با یک اژدها یا یک چیلین نداشت.
فقط شایعاتی وجود داشت که او‌مریض در حال بهبودی است و تقریباً‌فکر هیچ‌کس او را شخصاً ندیده بود.
«مگه قرار نبود مریض باشه؟»
«شاید ارشدها وانمود می‌کردن که‌خارق‌العاده مریضه تا مخفیانه به عنوان‌آلو سلاح پنهان فرقه بزرگش کنن؟»
«سلاح پنهان؟»
«اخیراً اعتبار فرقه‌مون خیلی افت کرده. پس‌بوده شاید مخفیانه بهش آموزش می‌دادن تا شکوه گذشته‌مون‌شنیده رو برگردونن. وگرنه اصلاً با عقل جور درنمیاد.»
تق!
آن دو نفر‌ظاهر به نشانه موافقت دست‌هایشان‌نشان را به هم کوبیدند.
«همین می‌تونه باشه.»
«فرقه‌مون الکی‌فقط که اسمش‌سالشه هوآشان نیست!»
در حالی که چنین شایعات‌شکفتن عجیب و غریبی درباره چون‌واقعاً هوی در داخل فرقه پخش می‌شد...
...
در عمارت مه بنفش، جایی که‌نشان رهبر فرقه در آن اقامت داشت، هوای‌میدان سردی کل اتاق را پر کرده بود.
در مرکز این‌چهارده سرمای استخوان‌سوز، هیون‌مریض ریو قرار داشت.
او با چشمانی به سردی یخ،میدان به تناوب به رهبر فرقه و هیون‌انگار دو که روبه‌رویش نشسته بودند، خیره می‌شد.
هورت—
«اهم، اهم.»
رهبر فرقه که نمی‌توانست با‌مدت‌هاست نگاه نافذ او روبه‌رو شود،خوردند جرعه‌ای از چایش را نوشید.
در کنارش، هیون‌وزش دو از شدت‌میدان استرس عرق می‌ریخت.
همین‌طور که‌ماجرا این فضای‌حضوری معذب‌کننده سنگین‌تر می‌شد—
«برادر ارشد.»
هیون ریو‌فقط بالاخره به‌سالشه حرف آمد.
با صدا زدن او، رهبر‌شکفتن فرقه و هیون دو نگاهی‌واقعاً به یکدیگر انداختند و خندیدند.
«هوهو، برادر‌ماجرا کوچکتر، داره تو‌خارق‌العاده رو صدا می‌زنه.»
«هاهاها، بی‌خیال. وقتی این‌قدر‌خارق‌العاده جدی می‌گه "برادر ارشد"،شکوفه‌های حتماً منظورش خود رهبر فرقه‌ست!»
آن‌ها در حالی که سعی‌مدت‌هاست می‌کردند مسئولیت را به گردن‌خوردند یکدیگر بیندازند، با دستپاچگی می‌خندیدند.
اما هیون ریو‌وزش ابروهایش را با‌میدان عصبانیت بالا انداخت.
«برادران. ارشد.»
«هوهوهو...»
«اهم.»
لحن قاطع و بریده‌بریده‌ی او باعث شد‌مبارزه رهبر فرقه با دستپاچگی بخندد و هیون‌لحظه دو سرفه‌ای کرد و نگاهش را دزدید.
«چرا به من‌ظاهر نگفتید که چون هوی‌نشان همچین قدرت رزمی‌ای داره؟»
سوال ناگهانی او باعث شد‌خودش هر دوی آن‌ها خشکشان بزند،وزش انگار که مچشان گرفته شده باشد.
و درست همان‌طور که‌سالشه می‌ترسیدند، کلمات هیون ریو مانند‌یکه یک تیغه برنده فرود آمد.
«فقط این نیست! شما بچه‌ای رو که هنوز‌کردن حتی کامل خوب نشده، مجبور کردید تو یه‌آورده مبارزه شرکت کنه! آخه تو اون سرتون چی می‌گذشت—»
صدایش مثل سوزن در گوش‌هایشان‌خارق‌العاده فرو می‌رفت و رهبر فرقه‌آلو با عجله دهانش را باز کرد.
«خواهر کوچکتر.»
«پس... توضیح بده.»
با این خواسته، هیون‌باد ریو چشمانش را ریز کرد‌آره و منتظر جواب او ماند.
«همه‌ش به‌ماجرا خاطر خود‌حضوری چون هوی بود.»
«به خاطر‌ظاهر چون هوی...خارق‌العاده که این‌طور؟»
صدایش تیزتر شد،چهارده اما رهبر فرقه آرامش‌بوده خود را حفظ کرد.
«حالا، تمام پنج فرقه شمشیر از پنج قله‌کردن از وجود چون هوی خبر دارن. دیگه کِی‌آورده همچین فرصتی گیرمون می‌اومد که شهرتش رو بالا ببریم؟»
البته که این‌ظاهر حرف کاملاً چرت‌خودش و پرت بود.
آن‌ها فقط از روی استیصال و‌نشان برای جمع کردن گندی که بالا آمده‌میدان بود، چون هوی را صدا زده بودند.
اصلاً هیچ نقشه‌چهارده از پیش تعیین‌شده‌ای‌مریض در کار نبود.
اما که چی؟ فارغ‌باد از اینکه چه اتفاقی افتاده‌آره بود، نتیجه نهایی مهم بود.
«اما چون‌ماجرا هوی تازه‌حضوری خوب شده.»
در جواب مخالفت او،خارق‌العاده رهبر فرقه با صدایی‌شکوفه‌های آرام و جدی پاسخ داد:
«حتی بعد از دیدن‌سالشه قدرت رزمی اون روزش،استراحت بازم این حرف رو می‌زنی؟»
«...»
هیون ریو ساکت شد.
چون حق با او بود.
چیزی که آن روز‌سالشه دیده بود، فراتر از حد‌یکه تصور و کاملاً غافلگیرکننده بود.
با این حال، این‌باد بدان معنا نبود که‌کردن او راضی شده باشد.
«پس چرا به من نگفتید؟»
رهبر فرقه‌ظاهر نگاهی به‌خارق‌العاده هیون دو انداخت.
«این یکی‌فقط رو تو‌سالشه جواب بده.»
با این‌آلو نگاه، هیون‌باد دو یکه خورد.
در حالی که گلویش خشک‌خارق‌العاده شده بود، چای سردش را‌آلو برداشت و یک‌نفس سر کشید.
«مگه درگیر‌ظاهر گردهمایی پنج‌خارق‌العاده قله نبودی؟»
«می‌خواستم بعد‌فقط از اینکه تموم‌مدت‌هاست شد بهت بگم.»
«واقعاً راست می‌گی؟»
در حالی که هیون ریو با شک و‌داد تردید به آن‌ها نگاه می‌کرد، آن دو مرد طوری‌آره سر تکان دادند که انگار هیچ مشکلی وجود نداشت.
«هوهوهو، البته که همین‌طوره.»
«تو مستقیماً ازم‌چهارده پرسیدی، خواهر کوچکتر. مگه‌بوده میشه بهت دروغ بگم؟»
درست زمانی که هیون ریو با‌میدان سری کج شروع به پذیرش توضیح آن‌ها‌انگار کرد، آن دو مرد نفس راحتی کشیدند.
«اینا دیگه چه جونورایین؟»
چون هوی، همان کسی که داشتند‌نشان درباره‌اش بحث می‌کردند، از این توجه‌شکفتن ناگهانی چهره‌اش را در هم کشیده بود.
نگاه—
با اینکه فاصله‌ای حدود‌باد بیست قدم را حفظ‌کردن کرده بودند، اما نزدیک‌تر نمی‌آمدند.
با این حال،ظاهر هر حرکتش را‌خودش زیر نظر داشتند.
نگاه‌هایشان که مثل آفتاب سوزان روی‌نشان او سنگینی می‌کرد، باعث شد چون‌شکفتن هوی اخم‌هایش را در هم بکشد.
«به چی زل زدین؟»
با غضب‌آلو به آن‌ها‌باد خیره شد.
آن‌ها که جا‌ظاهر خورده بودند، سریع‌خودش سرشان را برگرداندند.
بعضی‌ها صورتشان را در کتاب‌ها فرو‌نشان بردند و بعضی دیگر حتی کتاب‌هایشان‌شکفتن را سر و ته گرفته بودند.
نتوانست جلوی‌فقط اخم کردنش‌سالشه را بگیرد.
در همان لحظه، شاگردان زنی‌شکفتن که از پشت کتاب‌هایشان دزدکی‌واقعاً نگاه می‌کردند، ناگهان نیششان باز شد.
چون هوی با‌ظاهر دیدن قیافه‌هایشان مات‌خودش و مبهوت ماند.
«از اخم‌ظاهر کردن من خوششون‌خودش میاد؟ مگه دیوانه‌ان؟»
در گذشته، وقتی اخم می‌کرد، مردم‌مریض معمولاً رنگشان می‌پرید و فرار می‌کردند‌فکر یا از ترس سرشان را پایین می‌انداختند.
اما الان خوششان می‌آمد؟
در حالی که‌ظاهر سرش را تکان‌خودش می‌داد، از کنارشان گذشت.
«آه...»
آه‌های ناامیدانه‌شان را‌چهارده نادیده گرفت و با‌بوده قدم‌های بلند دور شد.
وقتی از پله‌ها پایین‌باد رفت، بالاخره سنگینی آن‌کردن نگاه‌ها از بین رفت.
«چون هوی.»
هیون چونگ بود؛ کسی که بعد‌نشان از بازدیدهای روزانه‌اش از عمارت ده‌شکفتن هزار کتیبه، با او صمیمی شده بود.
او با سردرگمی به‌سالشه جمعیتی که آنجا جمع‌استراحت شده بودند نگاه می‌کرد.
«این اولین باریه که این‌شکفتن همه شاگرد رو توی عمارت‌واقعاً می‌بینم. می‌دونی چه خبر شده؟»
«نمی‌دونم.»
چون هوی با‌حضوری قاطعیت جواب داد و‌داد به راهش ادامه داد.
هیون چونگ‌فقط سرش را‌سالشه کج کرد.
هر طور که حساب‌باد می‌کرد، چون هوی دلیل‌کردن تمام این ماجراها بود.
تمام توجه‌ماجرا شاگردان فقط روی‌خارق‌العاده او متمرکز بود.
«چه خبر شده؟»
هیون چونگ کتابش را بست‌مدت‌هاست و به شاگردانی که در‌خوردند طبقه بالا بودند نگاه کرد.
مدتی طولانی پس از آن،خارق‌العاده بعد از ترک عمارت و بالا‌وزش رفتن از یک مسیر باریک کوهستانی—
«...ارشد!»
صدای ضعیفی‌فقط باعث شد ابروی‌مدت‌هاست چون هوی بپرد.
به نظر می‌رسید‌وزش صدا از سمت‌میدان کلبه گلی‌اش می‌آید.
قدم‌هایش را تندتر کرد.
قدم— قدم—
«خواهش می‌کنم‌فقط به من هنرهای‌مدت‌هاست رزمی آموزش بدین!»
دوباره صدای بلندی طنین‌انداز شد.
هر چه به کلبه‌حضوری نزدیک‌تر می‌شد، صدا بلندتر‌داد و واضح‌تر به گوش می‌رسید.
سپس آن را دید.
و سایه‌ای‌فقط که جلوی‌سالشه آن بود.
منبع آن صدای پر سر و صدا،مبارزه با احترام جلوی کلبه زانو زده و‌لحظه دست‌هایش را به هم گره کرده بود.
سپس آن‌ماجرا سایه دوباره سرش‌خارق‌العاده را بلند کرد.
«استاد!»
«استاد؟»
چون هوی‌آلو چشمانش را‌باد ریز کرد.
پسِ کله‌اش‌ماجرا آشنا به‌حضوری نظر می‌رسید.
قبلاً او‌ظاهر را کجا‌خارق‌العاده دیده بود...
آها! همون احمقی‌چهارده که وسط مسابقه‌مریض تمرینی خشکش زده بود.
جوک گوم‌آلو یا یه‌باد همچین چیزی.
در همان‌ماجرا لحظه، جوک گوم‌خارق‌العاده دوباره فریاد زد.
«خواهش می‌کنم‌ظاهر به من هنرهای‌خودش رزمی یاد بدین!»
«فکر می‌کنه من اون توام؟»
چون هوی در حالی که به‌میدان جوک گوم که چشم از کلبه‌زیبایی برنمی‌داشت نگاه می‌کرد، به او نزدیک شد.
پشت سرش ایستاد و پرسید:
«داری چه غلطی می‌کنی؟»
«گاااه!»
جوک گوم که از‌باد صدای ناگهانی پشت سرش جا‌آره خورده بود، نفسش بند آمد.
«اسـ... استاد؟»
با وحشت به چون هوی‌خودش نگاه کرد، سپس سریع سرش‌وزش را به سمت کلبه چرخاند.
عقب و‌فقط جلو، عقب‌سالشه و جلو.
صورت و‌آلو گوش‌هایش از‌باد خجالت سرخ شد.
«واقعاً فکر‌ماجرا می‌کرد من‌حضوری اون توام.»
چون هوی با ترحم به جوک‌نشان گومِ خجالت‌زده نگاه کرد و سپس از‌میدان کنارش گذشت تا به سمت کلبه برود.
چنگ!
ناگهان دستی‌آلو زبر پاچه‌ی‌باد شلوارش را چسبید.
«استاد!»
جوک گوم که تقریباً روی زمین‌نشان افتاده بود، با چشمانی ناامید و‌شکفتن ملتمس شلوار او را محکم گرفته بود.
«میشه یه راهنمایی‌چهارده کوچیک به این‌مریض شاگرد حقیر بکنین؟»
چون هوی با‌وزش دیدن نگاه جوک گوم،مبارزه بالاخره دهان باز کرد.
«واسه چی‌ماجرا باید این‌حضوری کارو بکنم؟»
«...ها؟»
صدای جوک‌فقط گوم از این‌مدت‌هاست واکنش غیرمنتظره برید.
در حالی که او‌باد بی‌حرف خشکش زده بود،کردن چون هوی حرکت کرد.
ووش—
در کمتر از یک نفس، از قدم‌های‌داد هفت ستاره استفاده کرد تا از چنگ‌مبارزه جوک گوم لیز بخورد و وارد کلبه شود.
جوک گوم انگار که‌سالشه طلسم شده باشد، با نگاهی‌یکه خالی به در خیره ماند.
وقتی چون هوی در داخل‌شکفتن کلبه ناپدید شد، بالاخره به‌واقعاً خودش آمد و فریاد زد:
«اسـ... استاد!»
اما چون هوی‌حضوری او را نادیده‌نشان گرفت و اخم کرد.
«به خاطر‌فقط اون مسابقه‌سالشه تمرینی بود؟»
با فکر کردن به‌باد توجه و نگاه‌های ناگهانی‌کردن امروز، سرش را تکان داد.
هیچ توضیح دیگه‌ای وجود نداشت.
«خب، زیاد طول نمی‌کشه.»
چون هوی با خودش فکر کرد‌مریض که این فقط یک علاقه زودگذر‌فکر است که با گذشت زمان محو می‌شود.
چهارزانو نشست.
حدود یک ساعت بعد—
«بعداً دوباره میام.»
صدای آرامی‌فقط از بیرون‌سالشه به گوش رسید.
سپس حس‌آلو کرد که جوک‌شکفتن گوم بالاخره رفت.
«همین الانش هم‌ظاهر سرم با مرتب کردن‌نشان کتاب‌های رزمی عمارت شلوغه.»
«آموزش به یکی دیگه؟»
او بلافاصله‌فقط تکنیک تنفس خود‌مدت‌هاست را متوقف کرد.
«حالا بالاخره می‌تونم تمرکز کنم.»
با خیالی آسوده لبخندی زد.
«بین چیزایی که امروز دیدم...»
تکنیک پای جارو کردن برگ‌ها را‌مریض که در عمارت برایش جالب به‌فکر نظر رسیده بود، به خاطر آورد.
اما سرنوشت نقشه‌های دیگری داشت.
قدم— قدم—
صدای قدم‌هایی از بیرون‌خارق‌العاده طنین‌انداز شد و چهره چون‌آلو هوی مثل سنگ سفت شد.
سپس صدایی‌فقط او را‌سالشه صدا زد.
«استاد.»
این بار،ماجرا صدای یک‌حضوری زن بود.
«من سول‌ظاهر ران هستم،خارق‌العاده یک شاگرد حقیر.»
پس از مکثی کوتاه، دوباره‌مدت‌هاست صحبت کرد، در حالی که صدایش‌حالا پر از نیروی درونی خالصی بود.
«اگه زحمتی نیست،وزش ممکنه به من‌میدان هنرهای رزمی آموزش بدین؟»
درخواست او کلمه‌ظاهر به کلمه، دقیقاً مثل‌نشان درخواست جوک گوم بود.
چون هوی سرش را‌خارق‌العاده خاراند و ناگهان طاق‌باز‌شکوفه‌های روی زمین دراز کشید.
«لعنت بهش.»
امروز اصلاً روز او نبود.