چپتر 59: فصل 59
0«به هر حال اگه بمیرم،اون‌قدر همه‌چیز بی‌معنی می‌شه. پس بهتره‌زن‌ها همین بدن رو تقدیم کنم...»
بعد از کلی کلنجار رفتن‌اتفاقی با خودش، پیشنهادش رو داد و‌دخترشون زیرچشمی به چون هوی نگاه کرد.
این بزرگ‌ترین و باارزش‌ترین‌داشته چیزی بود که دانموک‌داشت لین می‌تونست پیشنهاد بده.
«برخلاف بقیه فرقه‌های تائویست تو اتحاد‌قبیله نه فرقه، هوآشان اجازه ازدواج می‌ده، به‌روش شرطی که طرف نخواد رهبر فرقه بشه...»
صورتش کمی سرخ شد.
«اما... یعنی منو قبول می‌کنه؟»
این قمار زندگیش بود. شاید اون‌قدر غرق در تزکیه بود که‌قدرتی هیچ علاقه‌ای به زن‌ها نداشت. یا برخلاف انتظارش، شاید چشم به مقام‌قبیله‌شون رهبر فرقه دوخته بود، که در اون صورت همه‌چیز به باد می‌رفت.
با اضطراب منتظر جواب چون‌اسم هوی موند و بالاخره، لب‌های‌اتفاقی او از هم باز شد.
«همه‌ش... باشه، قبوله.»
اما برخلاف تنش و استرس دخترک،برای چون هوی با بی‌تفاوتی و لحنی‌کمک که انگار حوصله نداشت، جواب داد.
به هر حال انتظار زیادی ازش نداشت.نیاز حتی اگه همه‌چیزش رو هم بهش می‌داد، مگه‌برای یه الف‌بچه چه تحفه خاصی می‌تونست داشته باشه؟
فقط به یه چیز نیاز داشت. اسم قبیله‌وقتی دانموک قدرتی بود که اگه وقتی خودش نیست‌دخترشون اتفاقی برای هوآشان می‌افتاد، می‌تونست روش حساب کنه.
«خب، اگه دخترشون کمک بخواد، قبیله‌شون‌غرق مجبوره خودی نشون بده. تازه می‌تونم هنرهای‌چشم رزمی خونوادگیشون رو هم یه وراندازی بکنم.»
برخلاف افکار پیچیده دانموک لین، چیزی که چون‌روش هوی می‌خواست همون چیزی بود که دخترک کاملا نادیده‌نشون گرفته بود؛ یه چیز به شدت ساده و پیش‌پاافتاده.
در همین حین، حالا که جواب‌چیز مثبت چون هوی رو گرفته بود،وقتی حالت چهره دانموک لین پیچیده شد.
«تا همین دیروز جون می‌کندم‌اسم که فقط فردا رو زنده بمونم،برای و حالا... ممکنه نامزد کرده باشم...»
همه‌چیز تو همین یک روز‌اون‌قدر خیلی سریع پیش رفته بود،زن‌ها و لبخند محوی روی لب‌هاش نشست.
همون موقع چون‌وقتی هوی به حرف‌برای اومد: «دراز بکش.»
«ها؟»
«مگه کمک نخواستی؟ زود باش.»
«آه، بله.»
دانموک لین با‌وقتی دستپاچگی جواب داد و‌می‌افتاد اول کلاهش رو درآورد.
موهای ترکیبی سیاه و سفیدش از زیر نقاب بیرون‌اسم ریخت و چهره شاداب دختری رو نشون داد که‌حساب به نظر نمی‌رسید بیشتر از چهارده سال داشته باشه.
چشم‌های باهوش و پل بینی بلندش‌قبیله به هر کسی ثابت می‌کرد که در‌روش آینده تبدیل به یه زیبای تمام‌عیار می‌شه.
«احتمالا رشدش متوقف شده.»
اما واکنش چون‌وقتی هوی کاملا سرد‌برای و بی‌تفاوت بود.
برای کسی که تو فرقه شیطان آسمانی زن‌های بی‌شماری‌اسم رو دیده بود که برای اغوا کردنش له‌له می‌زدند،حساب ظاهر دانموک لین اصلا چیز دندان‌گیری به حساب نمی‌اومد.
فقط یه‌چیز دختربچه. همین‌داشت و بس.
دانموک لین کلاهش رو‌شاید کنارش گذاشت و به‌هیچ چون هوی نگاه کرد.
«چقدر بی‌تفاوته.»
از نگاه توی چشم‌هاش جا خورد. مردهایی‌نیاز که قبلا او رو دیده بودند همیشه‌اتفاقی یا محبت شدیدی نشون می‌دادند یا ترحم.
اما چون هوی؟ هیچ مهربونی‌ای‌اسم تو نگاهش نبود، حتی یه‌اتفاقی ذره دلسوزی هم دیده نمی‌شد.
جوری بهش نگاه می‌کرد که‌اون‌قدر انگار فقط یه تیکه سنگ افتاده‌نداشت رو زمینه؛ کاملا بی‌علاقه و بی‌تفاوت.
اما عجیبه که‌وقتی همین موضوع باعث‌برای شد احساس آرامش کنه.
«اگه اون باشه...»خاصی درست همون‌طور که‌چیز احساساتش داشت عمیق‌تر می‌شد...
«خب، شروع می‌کنیم.»
چون هوی کنارش نشست و‌اون‌قدر آروم هر دو دستش رو‌زن‌ها روی دانتیان پایینی خودش گذاشت.
هوووونگ...
با فعال کردن هنر الهی شکوفه آلو،نیاز انرژی قدرتمندی به بیرون سرازیر شد و‌اتفاقی هر دوی اون‌ها رو در بر گرفت.
چون هوی حواسش رو گسترش‌اسم داد و به دانموک لین‌اتفاقی که دراز کشیده بود خیره شد.
دخترک در جریان هنر الهی شکوفه‌غرق آلو غرق شده بود و با‌انتظارش چشم‌های بسته در آرامش دراز کشیده بود.
«غرق جریان شده.»
می‌تونست جریان رگ‌های‌خاصی خونی رو زیر‌چیز پوستش حس کنه.
بدنش تو‌چیز یه وضعیت عجیب‌اسم و آشفته بود.
رگ‌های خونی‌اش نازک‌تر از حد معمول بودند،تزکیه عضلات و استخوان‌هاش یخ زده بودند و دانتیان‌دوخته پایینی او مثل یه غار خالی، توخالی بود.
کاملا غیرطبیعی. نه، بیشتر شبیه‌اتفاقی یه جسد بود که از‌کنه سرما یخ زده و مرده.
انرژی یین که به بدنش‌فقط نفوذ کرده بود، از قبل تا‌قدرتی مغز استخوانش هم پیش رفته بود.
«اگه همین‌چیز الانم بمیره اصلا‌اسم جای تعجب نداره.»
با بررسی دقیق‌تر،زندگیش مطمئن شد. با این‌تزکیه وضعیت، خیلی زود می‌مرد.
چون هوی با درک‌نیست وخامت اوضاع، او رو‌روش به طور کامل معاینه کرد.
«چند روزی طول‌خاصی می‌کشه تا این‌چیز گندکاری رو جمع کنم.»
مقدار زیادی نیروی درونی تو دانتیان پایینی‌اش به‌وقتی خاطر انرژی یین سرد یخ زده بود و‌دخترشون مثل خارهای تیز از داخل بهش خنجر می‌زد.
«حتما درد‌قمار وحشتناکی رو‌شاید تحمل می‌کرده.»
انگار که بخواد افکارش‌نیست رو ثابت کنه، پرشی‌روش گوشه چشم دخترک ظاهر شد.
حتی نفس کشیدنش هم غیرطبیعی بود. چون هوی‌داشت با تماشای بالا و پایین رفتن سنگین قفسه‌می‌افتاد سینه‌اش، به سرعت انرژی خودش رو به داخل فرستاد.
انرژی هنر الهی شکوفه آلو‌اسم به آرومی تو رگ‌های خونی‌اتفاقی و عضلاتش جریان پیدا کرد.
بام! بدن‌قمار دانموک لین به‌اون‌قدر شدت تکان خورد.
انرژی یین که در سکوت بر‌برای بدنش مسلط شده بود، ناگهان واکنش‌کمک شدیدی به انرژی مهاجم نشون داد.
«داره مقاومت می‌کنه؟ چه گستاخ!»
چون هوی با حس اینکه انرژی‌قبیله یین داره سعی می‌کنه مقابله کنه،می‌افتاد انگشت اشاره‌اش رو به سمتش نشونه گرفت.
کوااانگ!
به محض اینکه نوک انگشتش شکم دخترک رو‌روش لمس کرد، انرژی یین وحشی مثل یه توهم‌خودی در هم شکست و به سرعت از بین رفت.
«اگه فقط‌تحفه یه رگ‌داشته خونی این‌طوری باشه...»
نگاه چون هوی عمیق‌تر شد.
انرژی موجود در فقط‌شاید یه رگ خونی بیش از‌علاقه‌ای حد عمیق و شدید بود.
درست همون موقع که می‌خواست به حساب‌می‌افتاد بقیه انرژی یین برسه، انرژی‌ای که به‌قبیله‌شون نظر می‌رسید ناپدید شده، ناگهان وحشی شد.
فوووش!
هیچ وقتی برای واکنش نبود. انرژی‌قبیله یین که تو بدنش نفوذ کرده‌می‌افتاد بود مثل یه بهمن فوران کرد.
کرک کرک کرک...
انرژی یینِ افسارگسیخته، لباس‌های دخترک رو پاره کرد‌روش و تو همه جهات پخش شد و ماهیت‌خودی خشن خودش رو به چون هوی نشون داد.
انگار که اراده‌ای از خودش داشته باشه، انرژی یین‌اسم محیط اطراف رو منجمد کرد و تبدیل به نیزه‌ای‌حساب شد و به سمت گردن چون هوی شلیک شد.
چشم‌های چون هوی سرد شد.
«جرئت می‌کنی منو هدف بگیری؟»
براش مضحک بود که‌نیست یه انرژی یین ناچیز جرئت‌حساب کنه اون رو نشونه بگیره.
بلافاصله انگشت اشاره‌اش‌خاصی رو با نیروی‌چیز درونی پر کرد.
بعد، به آرومی اون رو‌اسم به سمت نیزه انرژی یین که‌برای به سمتش هجوم می‌آورد، فرو برد.
کلنگ!
ناگهان، انرژی مثل شیشه خرد‌اتفاقی شد و باقی‌مانده انرژی یین‌کنه تو همه جهات پخش شد.
«فکر کردی کجا داری می‌ری؟»
چون هوی‌چیز فورا انرژی رو‌اسم به عقب کشید.
«حالا دیگه مال منه.»
پوزخندی روی‌قدرتی لب‌های چون‌نیست هوی نقش بست.
انرژی یین ساختار یین‌داشته خالص سه روح از هر‌اسم اکسیری خالص‌تر و قوی‌تر بود.
اگه می‌تونست همه‌ش‌نیاز رو جذب کنه...قبیله دهنش آب افتاد.
«هه، عالیه.»
فورا هنر الهی شکوفه آلو‌اتفاقی رو فعال کرد و تمام انرژی‌دخترشون یین اطراف رو به داخل کشید.
بعد از مدتی، چون‌داشته هوی با لبخندی رضایت‌بخش‌داشت به گردش انرژی‌اش پایان داد.
«خوب جمع شد.»
در حالی که داشت‌شاید از نیروی درونی جمع‌شده‌هیچ تو دانتیان پایینی‌اش لذت می‌برد...
«آه! درمان رو تموم کردم؟»
تازه یادش اومد‌خاصی که داشت چی‌کار می‌کرد‌نیاز و نگاهش رو برگردوند.
دانموک لین هنوز دراز‌داشت کشیده بود. اما کاملا‌وقتی با قبل فرق داشت.
لباس‌هاش تیکه‌پاره شده‌زندگیش بود و بدن‌غرق برهنه‌اش رو نشون می‌داد.
با این حال،وقتی نگاه چون هوی‌برای کاملا بی‌تفاوت موند.
اون‌قدر بدن زن‌ها رو دیده بود که براش‌داشت عادی بود و سطح تزکیه‌اش هم خیلی فراتر از‌روش این بود که با یه زیبایی ظاهری متزلزل بشه.
«همم.» با خونسردی سر‌داشت تا پاش رو برانداز کرد‌نیست و سر تکان داد. «خوبه.»
پرش روی صورتش متوقف‌شاید شده بود و تنفس‌هیچ نامنظم قبلی‌اش طبیعی شده بود.
انگار که‌قدرتی فقط به‌نیست خواب رفته باشه.
بعد پلک‌هاش لرزید.
«اوغ...» ناله‌ای کرد و نشست.
وقتی بیدار شد، با تعجب‌اون‌قدر بدنش رو لمس کرد و زیر‌نداشت لب گفت: «آه... دیگه درد نمی‌کنه.»
چون هوی‌قدرتی نزدیک شد و‌اتفاقی گفت: «بیدار شدی.»
«قهرمان جوان؟»
وقتی نشست، کتی که‌داشت روش رو پوشونده بود‌وقتی افتاد و خشکش زد.
«اییک!» با یه جیغ کوتاه،اون‌قدر سریع روش رو برگردوند و با‌نداشت دستپاچگی کت رو روی سینه‌اش کشید.
چون هوی با‌وقتی نگاهی پر از تحقیر‌می‌افتاد به او خیره شد.
«واسه یه‌تحفه همچین چیزی‌داشته این‌قدر شلوغش می‌کنه.»
اصلاً نمی‌توانست درکش کند.
درک او از‌زندگیش اخلاقیات با بقیه‌غرق کمی فرق داشت.
با دیدن او که‌نیست مثل گوجه‌فرنگی سرخ شده‌روش بود، با بی‌تفاوتی گفت:
«پس من اول می‌رم.»
حدود بیست روز بعد،شاید کالسکه از استان هوبی‌هیچ گذشت و به ووهان رسید.
«هوهو. ممنون‌قدرتی که تا‌نیست خود ووهان اومدید.»
«چیزی نیست.»
دانموک جینگنگ‌چیز دستش را‌داشت تکان داد.
این سفر آن‌ها را به‌اون‌قدر هم نزدیک‌تر کرده بود و حالا‌نداشت با گرمی با هم صحبت می‌کردند.
«شما جون لین رو‌نیست نجات دادید. چطور می‌تونستم‌روش وسط راه برم جای دیگه‌ای؟»
دانموک جینگنگ‌تحفه نگاهی به‌داشته جلو انداخت.
با دیدن دانموک لین که‌اسم کنار چون هوی نشسته بود،اتفاقی لبخندی روی لبانش نقش بست.
در ابتدا، او کنار دانموک‌اون‌قدر لین نشسته بود، اما از روز‌نداشت دوم به بعد، اوضاع تغییر کرد.
«هوهو، کی فکرش‌وقتی رو می‌کرد که‌برای بخواد کنار اون بشینه؟»
با درخواست آرام دانموک لین، او کنار‌نیاز هیون دو نشست، در حالی که لین‌اتفاقی نامحسوس جای کنار چون هوی را تصاحب کرد.
در ابتدا، از نشستن کنار او‌قبیله مضطرب بود، اما بعد از بیست‌می‌افتاد روز، این کار برایش عادی شد.
دانموک جینگنگ از‌زندگیش دیدن نزدیک‌تر شدن این‌تزکیه دو نفر خوشحال بود.
«ممم. خیلی به هم میان.»
هر برداشت اولیه‌ای که‌داشته از چون هوی داشت، حالا‌اسم دیگر از بین رفته بود.
او حالا چون‌نیاز هوی را جفتی مناسب‌قدرتی برای دانموک لین می‌دید.
«حتی اگه یه تائوئیست از فرقه هوآشان باشه،هیچ تا زمانی که قصد نداشته باشه رهبر فرقه بشه‌صورت یا سنت تائوئیستی رو به ارث ببره، ازدواج ممکنه.»
با فکر کردن به رسوم نسبتاً‌برای آزادانه ازدواج در فرقه هوآشان در مقایسه‌بخواد با سایر فرقه‌ها، با رضایت لبخند زد.
در همان روز اولی که با هم ملاقات کردند،اسم چون هوی مشروب خورده و گوشت مصرف کرده بود؛حساب کاملاً مشخص بود که مردی از دنیای مادی است.
او اصلاً شبیه کسی نبود که‌قبیله بخواهد رهبر فرقه شود یا یک‌می‌افتاد سنت سختگیرانه تائوئیستی را ادامه دهد.
«این‌طوری از‌قمار شمشیر سریع‌شاید استفاده می‌کنی.»
دانموک لین انگشت اشاره و‌اتفاقی میانی‌اش را دراز کرد و‌کنه جریان عجیبی به وجود آورد.
حرکت دستی که‌خاصی به شدت از بالا‌نیاز به پایین فرود می‌آمد.
اما عمق و‌نیاز پیچیدگی پشت آن‌قبیله حرکت ساده، بی‌نهایت بود.
«این یه تکنیک‌زندگیش شمشیره که تاندون‌ها و‌تزکیه استخون‌ها رو قطع می‌کنه.»
وقتی چون هوی بلافاصله‌نیست ماهیت آن را درک‌روش کرد، دانموک لین لبخند زد.
«درسته. شمشیر روح جانور یاکشا تکنیکیه‌چیز که تاندون‌ها و استخون‌ها رو قطع‌وقتی می‌کنه و حریف رو به دام می‌ندازه...»
چون هوی‌چیز به توضیحات هیجان‌زده‌ی‌اسم او نگاه می‌کرد.
«شخصیتش خیلی عوض شده.»
فقط شخصیتش نبود.
حتی آن حالت‌خاصی چهره‌ی مرده و بی‌روحش‌نیاز هم تغییر کرده بود.
«این تکنیک شمشیریه که توسط یه‌قبیله قاتل که یه زمانی دنیای رزمی‌می‌افتاد رو به وحشت انداخته بود، معروف شد.»
«وردش چیه؟»
«وردش اینه...»
دانموک لین‌تحفه ورد را‌داشته زمزمه کرد.
«همم. یه شمشیر قاتل؟ شاید‌اسم چون مال یه قبیله‌ست، با‌اتفاقی هنرهای رزمی تائوئیستی فرق داره.»
در حالی که‌زندگیش چون هوی در‌غرق حال فکر کردن بود...
سووش...
دانموک لین مخفیانه‌خاصی به نیم‌رخ چون‌چیز هوی نگاه کرد.
بینی کشیده و چشمان درخشانش.
او که معمولاً بی‌تفاوت‌شاید بود، حالا به هنرهای‌هیچ رزمی علاقه نشان می‌داد.
از واکنش او خوشحال شد و‌برای با اشتیاق تکنیک‌هایی را که می‌دانست‌کمک به نمایش گذاشت و توضیح داد.
«از اونجایی که قراره شوهرم‌فقط بشه، باید محبتش رو جلب‌قبیله کنم و نامزدیمون رو قطعی کنم...»
درست زمانی که‌نیاز با فکر کردن‌قبیله به آینده سرخ شد...
شیهه!
کالسکه تکانی‌قدرتی خورد و‌نیست متوقف شد.
کالسکه‌چی پرده‌ای را که صندلی‌فقط راننده و کابین را از‌قبیله هم جدا می‌کرد، کنار زد.
«رسیدیم.»
«به این زودی؟»
دانموک لین‌قدرتی لب‌هایش را‌نیست آویزان کرد.
تا همین چند‌خاصی لحظه پیش، داشت‌چیز با خوشحالی گپ می‌زد.
او نگاهی‌چیز به دانموک‌داشت جینگنگ انداخت.
«نه.»
دانموک جینگنگ با قاطعیت گفت.
آن‌ها به حیاط جلویی اتحاد‌فقط رزمی رسیده بودند، جایی که‌قبیله عملاً قلمرو دشمن محسوب می‌شد.
اگر مشخص می‌شد که‌داشت آن‌ها از قبیله دانموک هستند،نیست ممکن بود در خطر بیفتند.
دانموک لین‌قمار با چهره‌ای‌شاید تلخ گفت:
«...حیف شد.»
چون هوی با‌خاصی نگاه او روبرو شد‌نیاز و سر تکان داد.
«واقعاً حیف شد.»
«مگه نه؟»
چهره‌اش روشن شد.
فکر اینکه او هم مثل خودش‌چیز از جدایی ناراحت است، باعث شد قلبش‌نیست به تپش بیفتد و روحیه‌اش بالا برود.
اما حسرت چون‌نیاز هوی کاملاً با‌قبیله حسرت او فرق داشت.
«تچ. به نظر می‌رسید هنرهای رزمی زیادی بلده. حیف‌علاقه‌ای شد. تازه حتی نتونستم تمام انرژی یین باقی‌مونده تو‌باد بدنش رو هم جذب کنم. خب، کاریش نمی‌شه کرد.»
در حالی که دانموک جینگنگ با چهره‌ای راضی‌روش به آن دو نگاه می‌کرد، هیون دو دستانش را‌نشون به هم گره زد و عبارتی بودایی را خواند.
«بودای بی‌کران. هر جا که‌فقط دیداری هست، جدایی هم هست.قبیله بیایید به امید دیدار بعدی باشیم.»
«هاهاها، خوب گفتی.»
دانموک جینگنگ به آرامی‌شاید دستانش را به نشانه‌هیچ احترام به هم گره زد.
«مشتاقانه منتظر تجدید دیدارمون هستم.»
دانموک لین‌تحفه هم سرش‌داشته را خم کرد.
«من هم منتظر‌نیاز می‌مونم. و وقتی‌قبیله اون زمان برسه...»
او به‌قمار چون هوی‌شاید نگاه کرد.
«لطفت رو جبران می‌کنم.»
«بهتره همین کار رو بکنی.»
چون هوی طوری‌نیاز جواب داد که انگار‌قدرتی این طبیعی‌ترین چیز دنیاست.
سپس دانموک جینگنگ دستانش‌شاید را برای چون هوی‌هیچ به هم گره زد.
«اگه اتفاقی افتاد،وقتی از طریق دروازه‌برای هائو پیدام کن.»
«دروازه هائو؟ اون دیگه چیه؟»
«هوهو. دروازه هائو...»
درست زمانی‌قمار که می‌خواست‌شاید توضیح دهد...
«وقت نداریم.»
کالسکه‌چی به آن‌ها عجله داد.
«بعداً می‌فهمی.»
دانموک جینگنگ سریع گفت و‌اون‌قدر هیون دو و چون هوی‌زن‌ها با عجله از کالسکه پیاده شدند.
شیهه...
کالسکه دوباره به راه افتاد.
دانموک جینگنگ حس کرد داخل کالسکه که‌قدرتی حالا از آن دو نفر خالی شده‌حساب بود، به طرز عجیبی سوت و کور است.
لحظه‌ای با نگاهی خالی نشست،اون‌قدر سپس سرش را به شدت تکان‌نداشت داد تا افکارش را پاک کند.
«شمشیر الهی شکوفه آلو و‌اتفاقی چون هوی... فرقه هوآشان بی‌دلیل‌کنه بخشی از اتحاد نه فرقه نیست.»
با وجود اینکه نسبت‌داشته به آن‌ها حسن نیت‌داشت داشت، اما نمی‌توانست نگران نباشد.
یک متخصص عالی‌رتبه و‌داشت یک نابغه که در‌وقتی فرقه هوآشان ظهور کرده بودند.
نه فقط‌قمار یکی، بلکه‌شاید دو جانشین.
ظهور آن‌ها قطعاً‌وقتی دنیای رزمی را‌برای به هم می‌ریخت.
«ما باید روابطمون‌خاصی رو با فرقه‌چیز هوآشان حفظ کنیم.»
«بله. همین کار رو می‌کنیم.»
دانموک لین بلافاصله‌زندگیش جواب داد و‌غرق دانموک جینگنگ خندید.
«از قهرمان جوان خوشت میاد؟»
دانموک لین سرخ‌خاصی شد و به‌چیز آرامی سر تکان داد.
آیا به خاطر این بود که جانش‌قدرتی را نجات داده بود؟ یا به این دلیل‌کنه که با او متفاوت از بقیه رفتار می‌کرد؟
او به‌قمار چون هوی احساساتی‌اون‌قدر پیدا کرده بود.
دانموک جینگنگ به او که‌اتفاقی نمی‌توانست چشم از پنجره بردارد نگاه‌دخترشون کرد و دهانش را باز کرد.
«جدایی غم‌انگیزه، اما بیا تجدید دیدار‌چیز رو بذاریم برای یه روز دیگه.وقتی فعلاً باید بریم دیدن پزشک الهی.»
او هدف‌چیز اصلی‌شان را‌داشت به یادش آورد.
با اینکه چون هوی گفته‌اون‌قدر بود حالش بهتر است، اما‌زن‌ها او هنوز به درمان نیاز داشت.
«اون گفت که فقط‌نیست باید با حضور یه‌روش پزشک، قدرتش رو بازیابی کنه.»
اما دانموک‌تحفه جینگنگ برنامه‌های‌داشته دیگری داشت.
او معتقد بود‌نیاز که بهتر است با‌قدرتی پزشک الهی ملاقات کنند.
«...باشه.»
دانموک لین که نصفه و نیمه گوش می‌داد، جوابی‌حساب بی‌حوصله داد و با نگاهی تیز به قامت چون هوی‌می‌تونم که بیرون از پنجره کوچک و کوچک‌تر می‌شد، خیره ماند.
او زمانی‌تحفه شاد و‌داشته سرزنده بود.
اما دو سال گذشته‌داشت او را فرسوده کرده و‌نیست از دنیا جدا ساخته بود.
«تا همین چند‌زندگیش روز پیش، دنیای من‌تزکیه چیزی جز تاریکی نبود.»
او به دانموک‌وقتی جینگنگ نگفته بود،برای اما وضعیتش وخیم بود.
انرژی درونی‌اش از کنترل خارج‌فقط شده بود و حتی درست‌قبیله راه رفتن هم برایش سخت بود.
او فقط با نیروی اراده خالص‌قبیله دوام آورده بود، اما حتی آن‌می‌افتاد هم به حد نصاب خود رسیده بود.
او بیش از یک‌شاید بار به پایان دادن‌هیچ به زندگی‌اش فکر کرده بود.
اما بعد،قدرتی نوری به‌نیست تاریکی‌اش تابید.
نوری به نام چون هوی.
در حالی که با چشمانی به طرز خطرناکی‌وقتی خیره به او فکر می‌کرد، لبانش که مانند‌دخترشون خون سرخ بودند، به آرامی از هم باز شدند.
«...قطعاً میام پیدات می‌کنم.»
در همان لحظه، چون هوی‌اتفاقی که داشت به سمت اتحاد رزمی‌دخترشون قدم برمی‌داشت، سر جایش متوقف شد.
«این دیگه چی بود؟»
لرزش ناگهانی و سردی از ستون‌قبیله فقراتش پایین رفت، اما به همان‌می‌افتاد سرعتی که آمده بود، ناپدید شد.
کمی اخم کرد.
«کسی داره نگاهم می‌کنه؟»