چپتر 198: شایعات و سایه‌های پنهان
0با وجود اینکه مبارزه با یک پایان پوچ و ناگهانی تمام‌مسیر شد، جماعت احمقی که در چونگ‌یاپیونگ باقی مانده بودند، هنوز نتوانسته‌همیشه بودند هیجان و رعشه‌ی پس از آن را از خود دور کنند.
«عجب مبارزه خفنی بود.»
«تازه می‌فهمم چرا می‌گن‌حال تکنیک شمشیر شکوفه آلو‌حالا تو کل موریم بی‌رقیبه.»
چشمانشان هنوز‌اهمیت خمار و‌ضعیف مبهوت بود.
امواج شکوفه‌های آلو که آسمان را پر کرده بود... و‌فرقه‌ای تکنیک شمشیر آن تائویست جوان که این امواج را خلق کرده‌نمی‌داد بود، در ذهنشان حک شده بود و قصد پاک شدن نداشت.
و همزمان، یک‌دنیای نام در قلب‌های‌دنیایی حقیرشان حک شد.
چون هوی.
نامی که تا به حال‌عاشق به گوششان هم نخورده بود،جدیدی اما حالا قضیه فرق می‌کرد.
نه، باید هم فرق می‌کرد.
«فرقه هوآشان تمام‌دنیای این مدت داشت‌دنیایی نفسش رو حبس می‌کرد.»
«فوق‌العاده‌ست، واقعاً محشره. حتی بعد از اینکه‌اما سال‌ها بقیه فرقه‌ها و رزمی‌کارا نادیده‌شون گرفتن،هوآشان داشتن تو سکوت یه اژدهای پنهان پرورش می‌دادن.»
«اینکه اون‌اهمیت همه تحقیر‌ضعیف رو تحمل کنی...»
«بی‌خیال بابا! مگه اونا‌آهنین تائویست نیستن؟ احتمالاً اصلاً به‌طلوع این جور توهین‌ها اهمیت نمی‌دادن.»
این جماعت‌جدیدی ضعیف عاشق‌رزمی شایعه بودند.
مخصوصاً وقتی ستاره جدیدی در دنیای رزمی ظهور‌حالا می‌کرد؛ دنیایی که مدت‌ها زیر چنگال آهنین نه‌داشت استان و سه قلمرو راکد و گندیده شده بود.
و حالا این ستاره از فرقه هوآشان طلوع‌وقتی کرده بود؟ فرقه‌ای که در مسیر نابودی بود‌زیر و تازه داشت جایگاه سابقش را پس می‌گرفت؟
هیچ شایعه‌سازی این‌چنگال سوژه ناب را‌قلمرو از دست نمی‌داد.
«من همیشه می‌دونستم فرقه هوآشان دوباره پا می‌گیره! نه‌چنگال فقط شمشیر الهی شکوفه آلو، بلکه همین هفت شمشیر‌نابودی شکوفه آلو هم با کارهاشون دارن چشم‌ها رو خیره می‌کنن.»
«توازن قدرت تو‌نامی اتحاد نه فرقه‌نخورده داره به هم می‌ریزه!»
و این‌گونه، شایعات‌نمی‌دادن مثل طاعون شروع‌شایعه به پخش شدن کرد.
در ابتدا، فقط داستان‌هایی بود که مردم از اطرافیانشان‌طلوع می‌شنیدند، اما هرچه دهان به دهان می‌چرخید، جزئیات بیشتری‌سوژه به آن اضافه می‌شد و بزرگ و بزرگ‌تر می‌گشت.
و در مرکز‌دنیای تمام این شایعات،دنیایی چون هوی قرار داشت...
«بفرمایید، ارباب جوان!»
دو شمش‌اهمیت طلا به‌ضعیف دستم رسید.
شمش‌های طلایی را که تاجر‌استان بهم داده بود، داخل آستینم سر‌مسیر دادم و با کلافگی نوچی کردم.
«اگه قبل از مبارزه وقت‌ظهور بیشتری داشتم، می‌تونستم پول خیلی‌آهنین بیشتری از این احمق‌ها بکشم بیرون.»
البته، حتی یک شمش طلا ثروتی بود که بیشتر این تاجران‌می‌کرد حقیر در تمام عمرشان هم نمی‌دیدند، اما حالا که آن راحتی به این راحتی به دست آورده بودم، به نظرم ناچیز می‌آمد.
«شاید باید از‌نمی‌دادن اون مهماندار ارشد او‌مخصوصاً پول بیشتری تیغ می‌زدم.»
درست در همان‌چنگال لحظه که داشتم حسرتم‌راکد را به زبان می‌آوردم...
«این همه‌جدیدی حرص و‌رزمی طمع برای چیه؟»
صدایی از کنارم بلند شد.
«یه تائویست‌اهمیت باید بدونه‌ضعیف کِی قانع باشه.»
چون ایگه بی‌سروصدا نزدیک شده بود و قبل‌گندیده از اینکه رویش را به سمت تاجر برگرداند،هیچ شروع کرد به موعظه کردن من. پیرمرد کثیف.
«سهم منم بده.»
«بفرمایید.»
تاجر با احتیاط‌نمی‌دادن یک کیسه را‌شایعه به سمتش دراز کرد.
«هه هه.زیر حسابی سنگینه.آهنین خوشم اومد.»
چون ایگه با گرفتن کیسه سنگین، نتوانست نیشش را باز نکند و‌قلمرو لبخند گشادی زد. اما وقتی نگاهش با نگاه منِ کلافه گره خورد، کسی‌ناب که همین چند ثانیه پیش داشت نصیحتش می‌کرد، سریع گلویش را صاف کرد.
«اهم، اهم. به‌نامی هر حال، دیگه‌نخورده باید جیم شیم.»
همان‌طور که حرف می‌زد، چون ایگه نگاهی به‌وقتی اطراف انداخت. نه فقط کسانی که روی مبارزه شرط‌چنگال بسته بودند، بلکه بقیه هم داشتند دورمان جمع می‌شدند.
«او-اون همون ارباب جوان‌آهنین فرقه هوآشان نیست که‌گندیده همین الان مبارزه کرد؟»
«ولی اینجا چیکار می‌کنه؟»
«ا-ارباب جوان!»
با دیدن این گله گوسفند‌عاشق که داشتند متراکم‌تر می‌شدند، سرم‌جدیدی را تکان دادم و گفتم:
«آره، بهتره بزنیم به چاک.»
تق.
هر دو همزمان‌نامی زمین را لگد کردیم‌اما و به هوا پریدیم.
«ها؟»
«غ-غیبشون زد؟»
با استفاده از تکنیک‌های حرکتی،ظهور من و چون ایگه به سرعت‌استان فاصله‌مان را با چونگ‌یاپیونگ زیاد کردیم.
مدتی بعد، در‌نامی جنگلی ساکت و دور‌اما از شهر توقف کردیم.
«همین‌جا خوبه، کسی نیست.»
چون ایگه با چشمان تیزبینش‌استان اطراف را اسکن کرد و بعد‌مسیر سر چرب و کثیفش را خاراند.
«به لطف اینکه تو پریدی‌ظهور وسط مبارزه، تونستیم نیروی پشت پرده‌استان فرقه شعله روح رو تایید کنیم.»
چشمانم با‌هوی خونسردی روی‌حال او ثابت ماند.
دلیل اینکه با عجله‌ضعیف چون ایگه را صدا‌وقتی زده بودم، دقیقاً همین بود.
مهم نیست یک نفر چقدر سعی کند‌راکد هویتش را پنهان کند، در یک مبارزه واقعی‌می‌گرفت نمی‌تواند جلوی لو رفتن مهارت‌های اصلی‌اش را بگیرد.
البته، ممکن است سعی کنند‌ظهور از تکنیک‌های متفاوتی استفاده کنند یا‌استان نیروی درونی خود را سرکوب کنند.
اما این مسخره‌بازی‌ها فقط زمانی جواب می‌دهد که‌حالا حاشیه امنیت داشته باشند. اگر حریف قدرتمند باشد،داشت عادات حک‌شده در استخوان‌هایشان به طور طبیعی بیرون می‌زند.
«و با شبکه اطلاعاتی اتحادیه‌عاشق گدایان، حتی یه نگاه گذرا به‌دنیای اون عادت‌ها برای لو رفتنشون کافیه.»
همان‌طور که انتظار می‌رفت، به نظر می‌رسید‌راکد چون ایگه ریشه و منبع هنرهای رزمی‌سابقش آن‌ها را در طول مبارزه خوانده است.
«از کدوم گوری اومدن؟»
«از فرقه پرده قتل.»
«منظورت همون فرقه قاتل‌هاست؟»
چون ایگه‌زیر با چهره‌ای‌آهنین درهم‌کشیده گفت:
«دقیقاً. اون یارو جان چیل سعی کرد نیروی درونی خودش رو‌استان مخفی کنه، اما تکنیک‌ها و حرکاتی که این‌ور و اون‌ور استفاده کرد،شایعه‌سازی دقیقاً شبیه همون چیزایی بود که از فرقه پرده قتل دیده بودم.»
با یادآوری آن لحظات،حال چون ایگه با چهره‌ای ترش‌قضیه کرده به هوا خیره شد.
«پرده قتل...اهمیت پاک عقلشون رو‌عاشق از دست دادن.»
واقعاً زبانم بند آمده بود.
قاتل‌ها قرار بود از‌رزمی شناخته شدن دوری کنند،زیر قرار بود در سایه‌ها بمانند.
اما حالا اینجا بودند،حال در روز روشن و جلوی‌قضیه چشم همه خودی نشان می‌دادند.
«دنبال چیزی می‌گردن؟»
«نمی‌دونم. ولی بدون‌چنگال دلیل دست به‌قلمرو سیاه و سفید نمی‌زنن.»
چون ایگه اخم غلیظی کرد.
«اطلاعات فرقه پرده قتل‌حال در سطح فرقه‌های اصلی‌حالا یا حتی دروازه هائو هست.»
قاتل‌ها بیشتر از‌نمی‌دادن هر کسی به‌شایعه اطلاعات نیاز داشتند.
هرچه هدفشان را‌چنگال بهتر می‌شناختند، قتل‌قلمرو تمیزتری انجام می‌دادند.
«خب، پس‌جدیدی دیگه چیزی‌رزمی برای فهمیدن نمونده.»
با بی‌خیالی‌هوی دستم را‌حال تکان دادم.
هیچ فایده‌ای نداشت که دنبال‌عاشق چیزی بگردیم که وجود ندارد؛جدیدی این کار فقط اتلاف وقت بود.
«بقیه‌شون چی؟»
«نتونستم تکنیک‌هاشون رو ببینم، برای همین نمی‌تونم مطمئن‌زیر باشم. ولی اونی که استاد تالار خزانه‌داری طلایی با‌مسیر خودش آورده بود، احتمالاً از قصر شبح خون باشه.»
«عجب جونورایی هستن. حتی با اینکه‌نخورده دارن با فرقه هاینان می‌جنگن، بازم‌باید دستشون رو تا شانشی دراز کردن.»
قصر شبح خون فرقه عظیمی بود که‌مخصوصاً بر گوانگشی و گوانگ‌دونگ حکومت می‌کرد و حالا‌مدت‌ها داشتند نفوذشان را تا جزیره هاینان گسترش می‌دادند.
و حالا‌زیر به شانشی هم‌استان چشم دوخته بودند.
طمع این‌جدیدی حرومزاده‌ها هیچ حد‌ظهور و مرزی نداشت.
«...اگه کار اونا باشه،حال اصلاً تعجب نمی‌کنم که دست‌قضیه به همچین دیوونه‌بازی‌ای زده باشن.»
چون ایگه نوچی کرد.
قصر شبح‌زیر خون لانه یک‌استان مشت روانی بود.
به هر حال، اعضای آن نام و‌مدت‌ها اعتبارشان در دنیای رزمی را دور انداخته‌گندیده بودند تا تبدیل به شیاطین خون شوند.
هیچ کاری‌هوی از آن‌ها‌حال بعید نبود.
«پس این از دوتاشون.»
چون ایگه‌زیر سرش را‌آهنین تکان داد.
«سعی کردم سر از کار اون زنی که به جای استاد اتاق شبح شیطان اومده‌طلوع بود دربیارم، ولی حتی نمی‌تونم حدس بزنم از چه هنر رزمی‌ای استفاده کرد. با توجه‌دوباره به تکنیک یخی که تو مبارزه به کار برد، شاید از قصر یخی دریای شمال باشه...»
با یادآوری تکنیک یخ غیرقابل توصیف‌نخورده چوریون، چون ایگه سرش را محکم‌باید خاراند که نشان از کلافگی‌اش داشت.
«امکان نداره به‌نمی‌دادن این راحتی وارد‌شایعه دشت‌های مرکزی شده باشن.»
اوضاع پیچیده بود.
برای قصر یخی دریای شمال که در‌مدت‌ها سرزمین‌های بیرونی قرار داشت، ورود به دشت‌های‌گندیده مرکزی نیازمند سفری طولانی و طاقت‌فرسا بود.
نه تنها زمان زیادی می‌برد،گوششان بلکه آن‌ها باید از سد دفاعی‌می‌کرد جامعه آسمان پرواز هم عبور می‌کردند.
اما اگر کار آن‌ها‌ضعیف نبود، چه کسی می‌توانست چنین‌ستاره تکنیک‌های یخی‌ای به نمایش بگذارد؟
با شنیدن‌زیر این حرف، چشمانم‌استان را ریز کردم.
جای تعجب نداشت که‌رزمی او هنرهای رزمی‌اش را این‌قدر‌چنگال آزادانه به کار برده بود.
اگرچه تکنیک انرژی شیطانی روح یشمی و هنر شیطانی دست خالی حاوی‌باید انرژی شیطانی نبودند، اما قدرت آن‌ها حتی در داخل فرقه شیطان آسمانی‌سال‌ها هم در زمره قوی‌ترین و مخرب‌ترین‌ها قرار داشت. شکوه مطلق قدرت من!
وقتی کسی یک بار‌ضعیف آن‌ها را می‌دید، به‌وقتی سختی می‌توانست فراموششان کند.
«اگه حتی اتحادیه گدایان که با شنیدن اسم فرقه شیطان‌فرقه‌ای آسمانی به خودشون می‌لرزن هم چیزی نمی‌دونن، پس یعنی این‌دست تکنیک‌ها بیشتر از سیصد ساله که تو دشت‌های مرکزی دیده نشدن.»
چانه‌ام را نوازش کردم.
اینکه حالا نواده‌ای از‌حال چنین فرقه‌ای ظاهر شده‌حالا بود، اصلاً مسئله پیش‌پاافتاده‌ای نبود.
«یعنی واقعاً قصد‌نمی‌دادن دارن دشت‌های مرکزی‌شایعه رو فتح کنن؟»
غرق در افکارم،چنگال پوزخندی زدم و‌قلمرو سرم را تکان دادم.
«خب، همیشه‌جدیدی می‌تونم بعداً‌رزمی از خودش بپرسم.»
بعد از لحظه‌ای‌نامی سکوت، رو به‌نخورده چون ایگه کردم:
«اطلاعات دیگه‌ای هم داری؟»
«همین بود.»
«پس چیز دندون‌گیری نداری.»
چون ایگه اخم کرد.
«دیگه چه انتظاری داری؟ به هر‌شایعه حال بیشتر چیزایی که اونا می‌گن‌رزمی یا به درد نخوره یا غلو شده.»
«خب، این که درسته.»
چون هوی تک‌خنده‌ای‌دنیای کرد و از‌دنیایی جایش بلند شد.
بعد، انگار که چیزی یادش‌گوششان آمده باشد، برگشت و دستش را‌می‌کرد به سمت چون ایگه دراز کرد.
«یالا، ردش کن بیاد.»
«...داری در‌زیر مورد چی‌آهنین حرف می‌زنی؟»
چون هوی به چون ایگه که‌دنیایی حالا انگار تازه چیزی یادش آمده‌قلمرو و اخم کرده بود، پوزخندی زد.
«خودتو به‌هوی اون راه نزن.گوششان ردش کن بیاد.»
«تچ! واقعاً یادت مونده بود؟»
چون ایگه لب‌ولوچه‌اش را آویزان کرد و کیسه‌ای‌گندیده از لباسش بیرون کشید و در حالی که غرغر‌شایعه‌سازی می‌کرد، یک شمش نقره کف دست چون هوی گذاشت.
«بیا، بگیرش و گمشو.»
درست وقتی که‌نامی می‌خواست کیسه را‌نخورده سر جایش برگرداند...
«دو تا نبود مگه؟»
«چی داری می‌گـ...»
چون هوی‌جدیدی در سکوت به‌ظهور او خیره شد.
فشار نامحسوس‌هوی نگاهش لحظه‌به‌لحظه‌حال سنگین‌تر می‌شد.
در نهایت، چهره چون‌ضعیف ایگه در هم رفت و‌ستاره شمش نقره دیگری بیرون کشید.
«بیا! بگیرش! ای زالوی خون‌آشام!استان از اینکه جیب یه گدای‌فرقه‌ای پیر رو می‌زنی راضی هستی؟»
«آره. خیلی هم راضیم.»
«تـ-تو...»
مشت‌های چون‌اهمیت ایگه از‌ضعیف حرص می‌لرزید.
«من دیگه می‌رم.»
همین که چون هوی‌رزمی برگشت تا برود، چون‌زیر ایگه دهان باز کرد.
«...حالا کجا می‌خوای بری؟»
«حالا که می‌دونیم چی‌ضعیف به چیه، نباید بریم‌وقتی و از ریشه بکنیمشون؟»
مسیر بازگشت چهار ارباب شینژو‌ظهور پس از شکستشان، به طرز‌آهنین غیرقابل‌وصفی سنگین و نفس‌گیر بود.
به‌خصوص چهره‌های استاد تالار خزانه طلایی و‌اما استاد فرقه شعله روح که در صف‌هوآشان جلو حرکت می‌کردند، به‌شدت تاریک و درهم بود.
«...لعنت بهش.»
استاد فرقه‌زیر شعله روح زیر‌استان لب ناسزا گفت.
این قمار تمام زندگی‌شان بود.
اما با حقارتی تمام‌عیار فرو‌گوششان ریخته و مثل مشتی غبار‌فرق در هوا محو شده بود.
تمام شهرت و ثروتی‌ضعیف که تا به امروز جمع‌ستاره کرده بودند، بر باد رفت.
در این حین،چنگال استاد تالار خزانه‌قلمرو طلایی نزدیک شد.
«حالا می‌خوای‌جدیدی چیکار کنی،رزمی استاد فرقه؟»
استاد فرقه شعله روح با‌گوششان شنیدن این صدای آرام و‌فرق بی‌تفاوت، دندان‌هایش را روی هم سابید.
«مگه چاره دیگه‌ای هم دارم؟عاشق همون‌طور که گفتن باید مهر و‌دنیای موم شدن فرقه‌مون رو قبول کنم.»
پس از پایان مبارزه، رهبر فرقه هوآشان و فرقه‌طلوع انتهای جنوبی آمده بودند و تصمیمشان را مثل یک‌سوژه فرمان مطلق صادر کردند؛ مهر و موم کردن فرقه.
و آن‌ها‌جدیدی هیچ راهی‌رزمی جز پذیرش نداشتند.
«حداقلش اینه‌هوی که کاملاً از‌گوششان شانشی بیرونمون نکردن.»
درست وقتی که استاد‌ضعیف تالار خزانه طلایی این‌وقتی را زیر لب زمزمه کرد...
«این خیلی دردسرسازه.»
مردی که همراه استاد تالار خزانه‌دنیایی طلایی آمده بود، ناگهان با لبخندی‌قلمرو بر لب بین آن‌ها ظاهر شد.
«تمام پول و نیروهایی که‌گوششان حمایتشون کردیم، تو یه چشم‌فرق به هم زدن خاکستر شدن.»
استاد تالار‌اهمیت خزانه طلایی لبش‌عاشق را گاز گرفت.
«کاری از دستمون‌چنگال برنمی‌اومد. حریف یه متخصص‌راکد قوی‌تر از ما داشت.»
«یعنی داری می‌گی‌دنیای باید یکی دیگه‌دنیایی به جای من می‌اومد؟»
مرد آن‌قدر نزدیک شد‌حال که نفس‌هایشان به هم‌حالا می‌خورد و لبخندش عمیق‌تر شد.
«عجیبه. تا جایی که من‌عاشق می‌بینم، این اتفاق به خاطر طمع‌کاری‌دنیای تو افتاد. خودت چی فکر می‌کنی؟»
«اون که...»
ناگهان، برقی‌جدیدی کورکننده از‌رزمی نور درخشید.
استاد فرقه شعله روح‌حال که جا خورده بود،حالا برگشت تا نگاه کند...
فیششش...
خطی از خون‌چنگال روی گردن استاد تالار‌راکد خزانه طلایی پدیدار شد.
و سپس...
شالاپ...
در حالی که سرش‌ضعیف به زمین می‌افتاد، خون‌وقتی به هر طرف فواره زد.
«اوااااه!»
«استاد!»
هنرمندان رزمی تالار‌نامی خزانه طلایی از شدت‌اما شوک به لرزه افتادند.
چند نفری‌اهمیت سعی کردند‌ضعیف فرار کنند، اما...
«اگه کسی‌زیر فقط یه‌آهنین قدم برداره، می‌میره.»
هشدار مورمورکننده مرد،دنیای آن‌ها را در‌دنیایی جایشان میخکوب کرد.
حتی اعضای فرقه شعله روح که ربطی‌اما به ماجرا نداشتند هم مثل مجسمه خشکشان‌هوآشان زد و نفس کشیدن را فراموش کردند.
«هـ-ها!»
استاد فرقه‌زیر شعله روح‌آهنین نفس‌نفس می‌زد.
چیزی به پایش خورد و وقتی پایین را‌زیر نگاه کرد، سر بریده شده استاد تالار خزانه‌فرقه‌ای طلایی را دید که به او خیره شده بود.
با چشمانی‌هوی که هنوز‌حال نفهمیده بودند مرده‌اند.
قورت...
آب دهانش را قورت داد.
همزمان، به مردی که‌رزمی باعث تمام این اتفاقات‌زیر شده بود نگاه کرد.
«فقط باید همون‌نامی کاری رو می‌کردی که‌اما بهت گفته شده بود.»
مرد، در حالی که‌ضعیف صورتش غرق در خون بود،ستاره لبخندی چندش‌آور به لب داشت.
«ولی به‌زیر جاش، همه‌چیز‌آهنین رو نابود کردی.»
او صورتش‌جدیدی را با‌رزمی دست پاک کرد.
خون از میان انگشتانش‌حال سرازیر شد و ردهایی‌حالا روی صورتش به جا گذاشت.
منظره‌ای مورمورکننده بود.
در حالی که استاد فرقه‌استان شعله روح خشکش زده بود‌فرقه‌ای و عرق سرد از پشتش می‌ریخت...
تق.
جان چیل‌هوی قدمی به‌حال جلو برداشت.
مرد به جان‌نمی‌دادن چیل نگاه کرد‌شایعه و لبخند زد.
«تو هم‌زیر همین‌طور فکر‌آهنین می‌کنی، مگه نه؟»
«...»
«زیاد اهل حرف‌نامی زدن نیستی، ها؟نخورده خب، شنیدم قاتل‌ها همین‌طورن.»
«قـ-قاتل! ها؟!»
استاد فرقه شعله روح این‌استان را از دهانش پراند و‌فرقه‌ای بعد سریع دهانش را پوشاند.
«می‌دونی من کی‌ام؟»
«هاهاها، این چه حرفیه می‌زنی؟»
مرد خندید.
«فکر می‌کنی فقط‌چنگال تو در مورد‌قلمرو ما می‌دونی؟ عجب اعتمادبه‌نفسی.»
چشمان جان چیل تاریک شد.
مرد که مشخصاً‌نامی راضی به نظر می‌رسید،اما دوباره دهان باز کرد.
«هاها.»
ناگهان، زیر خنده زد.
با خنده‌اش تنش فضا را از‌دنیایی بین برد و دست راستش را‌قلمرو به سمت جان چیل دراز کرد.
«حالا که هر دو‌حال هویت همدیگه رو می‌دونیم،حالا چرا با هم متحد نشیم؟»
چشمان جان چیل از زیر‌عاشق کلاه حصیری‌اش برقی زد و‌جدیدی به دست دراز شده نگاه کرد.
«منظورت چیه؟»
«به جای اینکه قدرتمون رو هدر بدیم، بهتر‌زیر نیست روی یه هدف تمرکز کنیم؟ ما که‌فرقه‌ای نمی‌خوایم دوباره یکی مثل اون یارو پیداش بشه.»
«...درسته.»
جان چیل‌اهمیت با سردی‌ضعیف موافقت کرد.
او از اینکه استاد‌آهنین فرقه شعله روح خودسرانه عمل‌طلوع کرده بود، اصلاً خوشش نمی‌آمد.
دلش می‌خواست همان‌جا‌دنیای و در همان‌دنیایی لحظه او را بکشد.
«اما مبارزه رو که از‌گوششان دست دادیم. تلاش بیشتر برای‌فرق این کار فقط اتلاف وقته.»
«نه، هنوز نه.»
مرد لب‌هایش را کج کرد.
«چیزی که فرقه هوآشان و فرقه‌دنیایی انتهای جنوبی از این مبارزه می‌خواستن، مهر‌راکد و موم شدن چهار ارباب شینژو بود.»
صدایش آرام بود.
اما نیت قتل نامحسوسی که در‌شایعه آن نهفته بود، باعث شد تمام کسانی‌ظهور که تماشا می‌کردند احساس ناآرامی شدیدی کنند.
بعضی‌ها حس‌زیر می‌کردند قلبشان در‌استان حال انفجار است.
«به عبارت دیگه، تا زمانی که‌دنیایی چهار ارباب مهر و موم بشن،قلمرو اونا به بقیه چیزها اهمیتی نمی‌دن.»
«می‌خوای وقت‌هوی و پول‌حال بیشتری صرف کنیم؟»
«هاهاها، اصلاً‌اهمیت نیازی به‌ضعیف این کار هست؟»
مرد آغوشش را باز کرد.
«همین‌جا کلی‌جدیدی نیرو و‌رزمی پول جدید ریخته.»
چشمان جان‌هوی چیل کمی‌حال گشاد شد.
«...پس منظورت این بود.»
او بدنش را چرخاند.
«سـ-سرورم؟»
استاد فرقه شعله‌نامی روح از نگاه‌نخورده جان چیل یکه خورد.
نیت قتل سرد در‌ضعیف آن چشمان بی‌تفاوت، مثل‌وقتی سوزن در سینه‌اش فرو رفت.
«خیلی وقته‌زیر دلم می‌خواد‌آهنین خونت رو ببینم.»
«چـ-چی...؟»
پوف!
صدای مورمورکننده‌ای طنین‌انداز شد.
شمشیری تیز سینه استاد‌آهنین فرقه شعله روح را شکافت‌طلوع و از پشتش بیرون زد.
«کو، کوه! تـ-تو...»
او دستش را به سمت‌گوششان جان چیل که به او‌فرق ضربه زده بود دراز کرد.
اما...
تلپ.
دستانش بی‌جان پایین افتاد.
«احمق بی‌مصرف.»
جان چیل‌اهمیت شمشیرش را‌ضعیف بیرون کشید.
بدن استاد فرقه شعله‌آهنین روح فرو ریخت و‌گندیده تیغه خونین آزاد شد.
تق! تق!
مرد در‌هوی حالی که نزدیک‌گوششان می‌شد دست زد.
«این رو به‌نمی‌دادن عنوان دست دادن‌شایعه در نظر می‌گیرم.»
«نه اینکه‌زیر از این‌آهنین کار خوشم بیاد.»
جان چیل در حالی که‌ظهور خون را از روی تیغه‌اش‌آهنین پاک می‌کرد، زیر لب گفت.
«ولی راه دیگه‌ای نیست.»
«هاهاها، دقیقاً.»
مرد از ته دل خندید.
رفتار شاد و بی‌خیال او که با قاتل‌زیر خونسردِ چند لحظه پیش زمین تا آسمان فرق داشت،مسیر لرزه بر اندام هنرمندان رزمی که تماشا می‌کردند انداخت.
«با این حال، شانس آوردم. من از همون‌حالا اول هم فقط می‌خواستم با تو متحد بشم‌داشت و اون زن هم که خیلی به‌موقع غیبش زد.»
او داشت‌اهمیت به چوریون‌ضعیف فکر می‌کرد.
با وجود اینکه از هر‌استان طرف اطلاعات جمع‌آوری کرده بود، نتوانسته‌مسیر بود هیچ چیزی درباره او بفهمد.
انگار از آسمان افتاده بود.
«اگه اون اینجا‌نامی بود، من پیشنهادت‌نخورده رو قبول نمی‌کردم.»
جان چیل موافقت کرد.
برای یک‌زیر قاتل، اطلاعات‌آهنین یعنی زندگی.
او نمی‌خواست با کسی‌رزمی مثل چوریون که گذشته‌اش یک‌چنگال معمای کامل بود، متحد شود.
«پس مشتاقانه‌هوی منتظر همکاری‌حال با تو هستم.»
مرد دوباره‌اهمیت دستش را‌ضعیف دراز کرد.
جان چیل نگاهی بین دست‌استان و صورت مرد رد و بدل‌مسیر کرد و بعد رویش را برگرداند.
«این فقط یه‌دنیای اتحاد موقته. انتظار‌دنیایی بیشتری نداشته باش.»
«هاهاها.»
مرد با دستپاچگی‌نمی‌دادن خندید و دستش‌شایعه را پس کشید.
«با این حال، بهتر نیست با‌قلمرو هم کنار بیایم؟ گروه‌های ما قراره‌نابودی تا یه مدت با هم کار کنن.»
«نه. فکر‌جدیدی نمی‌کنم همچین‌رزمی چیزی ممکن باشه.»
ناگهان، صدایی‌هوی حرفشان را‌حال قطع کرد.
مرد و جان‌نمی‌دادن چیل به‌سرعت سرشان‌شایعه را بالا آوردند.
روی شاخه درختی‌چنگال بالای سرشان، چون‌قلمرو هوی ایستاده بود.
«تـ-تو؟!»
«کی رسیدی اونجا...؟!»
در حالی که آن دو با شوک‌مخصوصاً به بالا نگاه می‌کردند، چون هوی پوزخندی‌دنیایی زد و دندان‌های سفیدش را به نمایش گذاشت.
«به‌هرحال همه‌تون قراره همین‌جا بمیرید.استان پس چطور ممکنه این اتحاد مدت‌مسیر زیادی دوام بیاره؟ این‌طور فکر نمی‌کنید؟»