چپتر 60: چپتر 60
0کمی بعد، چون هوی به ورودی اتحاد‌بار هنرهای رزمی رسید و با چشم‌هایی که از‌می‌دید تعجب گرد شده بود، به بالا نگاه کرد.
با خودش‌چنین فکر کرد:تجملاتی «چقدر گنده‌ست.»
حتی در مقایسه با فرقه‌عوض شیطان بهشتی هم، اتحاد هنرهای‌دروازه رزمی به طرز مضحکی عظیم‌تر بود.
انگار یه قلعه‌ی‌عظمت دیگه رو دقیقاً وسط‌زیر شهر ووهان چپونده بودن.
«جای تعجب نیست که اون پیرمردهای خرفت فرقه اینقدر‌همیشه برای حمله به دشت‌های مرکزی له‌له می‌زدن. حتی فرقه‌قبلاً خودمون هم نمی‌تونست چنین ولخرجی‌ها و تجملاتی داشته باشه.»
ساختمان‌های اتحاد هنرهای رزمی اون‌قدر باشکوه و مجلل‌اون‌قدر بودن که اصلاً عجیب نبود فرقه شیطان بهشتی از‌تیز مدت‌ها پیش دندون برای دشت‌های مرکزی تیز کرده باشه.
«البته که دیگه‌گفت هیچ‌کدوم از اینا‌نشده به من ربطی نداره.»
سریع این‌می‌دید رشته افکار مزاحم‌قبلاً رو پاره کرد.
نقشه‌های فتح دشت‌های مرکزی، فرقه شیطان بهشتی... هیچ‌کدوم از‌همیشه این دردسرها دیگه به او، که حالا فقط یه‌قبلاً تائوئیست ساده از فرقه کوه هوآ بود، ارتباطی نداشت.
«همین الانش هم تمرکز کردن روی کوه هوآ‌اون‌قدر به اندازه کافی وقتم رو می‌گیره و کلافه‌کننده‌ست.دندون فرقه شیطان بهشتی دیگه به چه دردم می‌خوره؟»
هیون دو که واکنش چون‌عوض هوی و خیره شدنش به اتحاد‌عظیم هنرهای رزمی رو دید، ریز خندید.
«بار اول‌می‌دید همیشه آدم‌می‌خورد رو غافلگیر می‌کنه.»
هر کسی که برای اولین بار اتحاد‌بار هنرهای رزمی رو می‌دید، از این عظمت‌اولین جا می‌خورد. خودش هم قبلاً همین‌طور بود.
هیون دو زیر لب‌تجملاتی گفت: «اتحاد حتی یه‌اون‌قدر ذره هم عوض نشده.»
همین‌طور که با خودشون‌ذره غرغر می‌کردن و به‌غرغر دروازه عظیم نزدیک می‌شدن...
جرنگ!
دو تا نگهبان دروازه نیزه‌های‌ریز بلندشون رو ضربدری جلوی هم‌آدم گذاشتن و راه رو بستن.
«شما از کوه هوآ هستید.»
«برای چی اومدید اتحاد؟»
هیون دو در حالی که‌قبلاً نامه‌ای رو به سمتشون می‌گرفت، با‌نشده بی‌حوصلگی جواب داد: «استراتژیست احضارمون کرده.»
نگهبان دروازه نامه‌شدنش رو با دقت بررسی‌بار کرد و چشماش لرزید.
«این... مهر رسمی استراتژیسته...»
«تایید شد.»
دو نگهبان بلافاصله نیزه‌هاشون رو‌قبلاً صاف کردن و با قیافه‌هایی جدی‌نشده و خشک، دروازه رو هل دادن.
غییییژ—
با صدای بلندی، دروازه عظیم‌داشته باز شد و نمای داخلی اتحاد‌اصلاً هنرهای رزمی رو به رخ کشید.
«اینجا قشنگ‌زیر برای خودش‌ذره یه شهر کوچیکه.»
چون هوی در حالی که‌قبلاً به داخل نگاه می‌کرد، واقعاً‌عوض تحت تاثیر قرار گرفته بود.
واقعاً یه شهر درون یه شهر دیگه بود. ساختمان‌های بی‌شماری سر‌غافلگیر به فلک کشیده بودن که با خیابان‌های کوچیک به هم وصل‌ذره می‌شدن و کلی آدم در حال رفت و آمد و تکاپو بودن.
«چی؟ شمشیر الهی شکوفه آلو؟»
«الان گفت‌زیر شمشیر الهی‌ذره شکوفه آلو؟»
آدم‌های نزدیک دروازه توجهشون به سمت اونا جلب شد. در‌عوض حالی که لباس‌های رزمی و تائوئیستی مختلفی تنشون بود، مثل مجسمه‌نیزه‌های سر جاشون خشکشون زد، انگار پاشون به زمین میخکوب شده باشه.
«عالی شد،خیره حالا شدیم‌دید دلقک سیرک.»
چون هوی که سنگینی اون نگاه‌های‌باشه خیره رو حس می‌کرد، سرش رو کمی‌نبود چرخوند تا نگاهی به هیون دو بندازه.
هیون دو از این‌ذره همه توجه یه مقدار‌غرغر دستپاچه به نظر می‌رسید.
«پیرمرد کلاً کنترلش‌عظمت رو از دست داده.زیر حالا باید چیکار کنم؟»
درست وقتی که چون هوی داشت فکر‌بار می‌کرد چطور این وضعیت روی اعصاب رو‌اولین جمع‌وجور کنه، جمعیت ناگهان از هم شکافت.
«بالاخره رسیدید.»
گروهی از آدم‌ها با لباس‌های زرق‌وبرق‌دار از بین جمعیت‌می‌کردن بیرون اومدن. بین اونا، یه مرد جوان خوش‌قیافه به سمت‌جلوی هیون دو قدم برداشت و بادبزن تاشوش رو باز کرد.
«منتظرتون بودیم.»
چون هوی به چشم‌های مرد جوان که‌بار از پشت بادبزنی که بینی و دهانش‌اولین رو پوشونده بود خودنمایی می‌کرد، خیره شد.
«یه مار‌چنین سمی اون‌تجملاتی تو قایم شده.»
چشم‌هاش به وضوح نشون‌ذره می‌داد که نقشه‌ای تو‌غرغر سرشه. یه جای کار می‌لنگید.
همین‌طور که چون هوی داشت به این‌زیر چیزا فکر می‌کرد، چشم‌های مرد جوان مثل‌می‌کردن هلال ماه کج شد و لبخند زد.
اما فقط برای یه‌دید لحظه؛ خیلی زود نگاهش رو‌همیشه به سمت هیون دو برگردوند.
تق!
بادبزنش رو با یه حرکت‌عوض سریع بست و با احترام‌دروازه دست‌هاش رو به هم گره کرد.
«من سول گوم‌عظمت هستم، معاون استراتژیست‌همین‌طور اتحاد هنرهای رزمی.»
هیون دو پرسید: «معاون استراتژیست؟»
سول گوم لبخندی زد: «دقیقاً.»
«...من هیون‌زیر دو از‌ذره کوه هوآ هستم.»
«ملاقات با شما باعث افتخاره.»
چون هوی به سول گوم زل زد.بار طرز پیچ و تاب خوردن مردمک چشم‌هاش‌اولین مثل یه مار، حسابی رو اعصابش می‌رفت.
«این‌جور آدمای مارمولک‌ولخرجی‌ها رو فقط باید با‌ساختمان‌های زور خالص له کرد.»
شاید سول گوم سنگینی‌ذره نگاهش رو حس کرد‌غرغر که دوباره لبخند زد.
«اگه زحمتی نیست،عظمت می‌تونم اسم شما‌همین‌طور رو بپرسم، قهرمان جوان؟»
«من چون هوی هستم.»
«از دیدنتون خوشحالم، چون هوی.»
دقیقاً همون موقع...
«معاون استراتژیست.»
یکی از کسانی‌شدنش که با سول گوم‌بار اومده بود، صداش زد.
«چیه؟»
«همون‌طور که قبلاً گفته‌ذره شد، ما جاودانه هیون‌غرغر دو رو همراهی می‌کنیم.»
«...فهمیدم.»
سول گوم ناراضی به نظر می‌رسید، اما‌بار جوری سر تکون داد که انگار چاره‌اولین دیگه‌ای نداشت. بعد رو کرد به هیون دو.
«جاودانه، لطفاً با اونا برید.»
چروکی روی‌زیر پیشانی هیون‌ذره دو افتاد.
«مگه قرار‌می‌دید نبود خودت ما‌قبلاً رو راهنمایی کنی؟»
«خیلی دلم می‌خواست، اما...»
سول گوم شونه‌ای بالا انداخت‌داشته و با انگشت اشاره‌اش به ساختمان‌اصلاً بلندی در پشت سرش اشاره کرد.
«کله‌گنده‌های اون بالا دستور‌ذره دادن. منم که یه زیردست‌می‌کردن ساده‌ام و باید اطاعت کنم.»
کاملاً مشخص بود که از‌قبلاً کنار گذاشته شدن شاکیه، برای‌عوض همین با لحن تلخی حرف می‌زد.
«آها، و چون‌شدنش هوی، لطفاً تو‌خندید با من بیا.»
با شنیدن این‌ولخرجی‌ها حرف، چهره هیون‌باشه دو در هم رفت.
«چرا دارین‌زیر ما رو از‌عوض هم جدا می‌کنین؟»
سول گوم از اون لحن‌قبلاً غران کمی جا خورد، اما‌عوض به زور لبخندی روی لبش نشوند.
«رهبر اتحاد و استراتژیست‌دید می‌خوان با شما ملاقات‌اول کنن، نه با چون هوی.»
قیافه هیون‌چنین دو تو‌تجملاتی هم رفت.
«پس اصلاً‌زیر چرا چون هوی‌عوض رو دعوت کردین؟»
«رهبر اتحاد نه،عظمت یه نفر دیگه‌همین‌طور خواستار حضور ایشون شده.»
«کی؟»
سول گوم نگاهی به چون هوی‌باشه انداخت و در حالی که بادبزنش‌عجیب رو کنار گونه‌اش گرفته بود، پچ‌پچ کرد.
«فرقه گدایان.»
«فرقه گدایان؟»
چون هوی اخم‌شدنش کرد. فقط یه‌خندید ارتباط با اونا داشت.
«نکنه اون‌چنین جین گائه هویّت‌داشته منو لو داده؟»
به نظر می‌رسید هیون دو هم‌نشده دقیقاً به همین موضوع فکر می‌کنه، چون‌می‌شدن دو تا خط عمیق بین ابروهاش افتاد.
«چرا فرقه‌می‌دید گدایان باید‌می‌خورد اونو احضار کنه؟»
«من از جزئیاتش خبر ندارم.»
«خبر نداری،چنین ولی داری‌تجملاتی با خودت می‌بریش...»
سول گوم در حالی که‌عوض به چون هوی نگاه می‌کرد، پرید‌عظیم وسط حرفش: «وقتی برید خودتون می‌فهمید.»
در حالی که‌عظمت هیون دو داشت با‌زیر چشم‌غره بهش نگاه می‌کرد...
مردهای همراهشون‌خیره اصرار کردن:دید «دیگه باید بریم.»
«رهبر اتحاد منتظره.»
هیون دو با قاطعیت به‌عوض مردایی که عجله داشتن جواب‌دروازه داد: «فهمیدم. فقط یه لحظه.»
بعد خم شد‌عظمت تا تو گوش‌همین‌طور چون هوی پچ‌پچ کنه.
«حواست رو خیلی جمع‌دید کن که یه وقت نفهمن‌همیشه با فرقه گدایان چیکار کردی.»
«حواسم هست.»
هیون دو آهی کشید.
چون هوی اصلاً ایده‌ای نداشت که اگه هویّتش‌گفت فاش بشه چه دردسری درست می‌شه، یا اینکه‌عظیم فرقه گدایان چقدر می‌تونن روی اعصاب و بی‌رحم باشن.
«یادت نره‌ها.»
«آره، آره.»
«جدی می‌گم. اصلاً سوتی ندی.»
هیون دو بعد از تکرار هشدارهای خسته‌کننده‌اش، با بقیه راه افتاد و‌خودشون رفت. وقتی اونا از دید خارج شدن، سول گوم با قیافه‌ای که‌جلوی انگار بار سنگینی از روی دوشش برداشته شده، زیر لب غرغر کرد.
«واقعاً که. باید هرچه زودتر‌ریز به مقام استراتژیست ارتقا پیدا‌آدم کنم. این‌جور پادویی‌ها دیگه نوبره...»
در حالی که غر‌تجملاتی می‌زد، با یه لبخند گشاد‌باشکوه رو کرد به چون هوی.
«خب، بریم؟»
«همین‌جاست.»
«پس فرقه‌چنین گدایان واقعاً یه‌داشته طویله برای گداهاست.»
چون هوی با قیافه‌ای در هم رفته‌خودشون به ساختمان روبه‌روش نگاه کرد. جایی که سول‌نگهبان گوم آوردتش، یه سالن مخروبه و داغون بود.
اون‌قدر قدیمی به نظر می‌رسید که حس‌زیر می‌کردی اگه به دیوارها یا درهای ترک‌خورده‌اش‌می‌کردن دست بزنی، همون‌جا آوار می‌شه رو سرت.
سول گوم با معذب‌دید بودن خندید: «هاها، آره دیگه؟»همیشه بعد در چوبی رو زد.
«کسی اونجا هست؟»
«کیه اونجا!»
صدای تیزی از‌عظمت داخل بلند شد که‌زیر گوششون رو خراش داد.
«...هنر صوتی.»
چون هوی بلافاصله اون صدای‌داشته گوش‌خراش رو با نیروی درونی خودش‌اصلاً خنثی کرد و نگاهش رو چرخوند.
از ده قدمی، یک حضور‌عوض تیز و برنده داشت خیلی‌دروازه بی‌سروصدا و مثلاً مخفیانه نزدیک می‌شد.
همین‌طور که نزدیک‌تر می‌شد...
«منم.»
سول گوم قیافه‌اش را مچاله کرد‌باشه و در حالی که با هر دو‌نبود دست گوش‌هایش را گرفته بود، داد زد:
«آخه من از کجا‌ذره باید با همین یه‌غرغر کلمه بفهمم تو کی هستی؟»
«سول گوم.»
«چی؟ تو، ای بچه پررو؟»
ناگهان پیرمردی‌چنین از زمین‌تجملاتی سبز شد.
«چی باعث‌زیر شده بیای‌ذره اینجا... هوم؟»
پیرمرد در حالی که به چون‌همین‌طور هوی که کنار سول گوم ایستاده‌خودشون بود نگاه می‌کرد، سرش را کج کرد.
«این دیگه کیه؟»
«این چون هوی از‌تجملاتی کوه هواست، همونی که‌اون‌قدر قبلاً در موردش حرف زدی.»
«چون هوی؟زیر من همچین‌ذره حرفی زدم؟»
پیرمرد با ناخن‌های سیاه و چرک‌مرده‌اش موهای‌زیر چربش را خاراند و بعد انگار که چیزی‌دروازه یادش آمده باشد، دست‌هایش را به هم کوبید.
تق!
«آها! همون بچه‌ای که وقتی شمشیر الهی‌ساختمان‌های شکوفه آلو و ارباب شمشیر پرستوی پرنده‌مدت‌ها قلعه شبح سفید رو پایین آوردن، باهاشون بود!»
پیرمرد با‌زیر دقت به چون‌عوض هوی خیره شد.
چون هوی‌می‌دید هم متقابلاً به‌قبلاً او زل زد.
«کثافت خالص.»
این تنها برداشت‌ولخرجی‌ها ساده‌اش بود. پیرمرد تجسم‌ساختمان‌های کثافت و آلودگی بود.
«حتی دلم‌زیر نمی‌خواد بهش‌ذره نزدیک بشم.»
صورتش از‌می‌دید روی انزجار‌می‌خورد در هم رفت.
موهای چربش مثل گل‌ولای به هم چسبیده و‌اول روی صورتش افتاده بود و لباس‌هایش آن‌قدر کثیف‌عظمت بود که به‌سختی می‌شد اسمشان را لباس گذاشت.
قدم—
پیرمرد یک قدم نزدیک‌تر شد.
بوی گند وحشتناکی به صورتش‌قبلاً خورد و چون هوی با‌عوض قیافه‌ای مچاله، بینی‌اش را گرفت.
«بوی گند‌خیره می‌دی. می‌شه یه‌ریز کم بری عقب؟»
«چی؟»
چشم‌های پیرمرد گشاد‌گفت شد و بعد‌نشده زیر خنده زد.
«پوهاهاها! سول گوم،عظمت شنیدی این بچه‌همین‌طور پررو الان چی گفت؟»
«ممنون می‌شم‌خیره دهنت رو‌دید هم ببندی.»
چون هوی اخم کرد.
وقتی پیرمرد می‌خندید، بوی گند دهانش حتی‌خودشون از بینیِ گرفته‌ی چون هوی هم عبور‌جرنگ می‌کرد و باعث می‌شد سرش تیر بکشد.
«...هوف.»
پیرمرد زد روی‌شدنش شانه سول گوم‌خندید که هاج‌وواج ایستاده بود.
«هی، پسرجون. شنیدی؟ولخرجی‌ها بهم گفت خفه شم‌ساختمان‌های و برم عقب. پوهاها!»
او روی زمین‌گفت غلت زد و‌نشده شکمش را گرفت.
بعد از‌می‌دید مدتی، اشک‌هایش‌می‌خورد را پاک کرد.
چون هوی از‌شدنش روی چندش چشم‌هایش‌خندید را محکم بست.
«لعنتی! یه‌چنین چیزی دیدم‌تجملاتی که نباید می‌دیدم!»
با اینکه واضح بود آن مایع اشک‌خودشون است، اما روی انگشتان پیرمرد از قبل‌جرنگ تبدیل به چرک و گل شده بود.
«پس تو همون تائوئیست عجیبی‌قبلاً هستی که شاگرد بی‌عرضه‌ام در موردش‌نشده حرف می‌زد؟ قطعاً آدم عجیبی هستی.»
حالت چهره‌خیره پیرمرد ناگهان‌دید جدی شد.
انگار که آن خنده‌ها از‌داشته اساس دروغ بود، به چون‌مجلل هوی خیره شد و گفت:
«...هوم. پس‌زیر تو از‌ذره کوه هوا هستی.»
سول گوم که‌عظمت بالاخره به خودش‌همین‌طور آمده بود، پرسید:
«منظورت از این حرف چیه؟»
دست پیرمرد‌چنین با سرعت‌تجملاتی برق حرکت کرد.
شترق!
«آخ!»
سول گوم سرش را گرفت.
«این دیگه برای چی بود؟»
«سعی کردی از‌گفت رهبر فرقه گدایان اطلاعات‌خودشون بکشی بیرون. حقت بود.»
پیرمرد نوچی کرد.
«به‌هرحال، حالا که مهمون داریم...»
چرخید و لگدی‌ولخرجی‌ها به در قدیمی‌باشه پشت سرش زد.
بنگ!
برخلاف ظاهرش، در محکم بود‌قبلاً و چهارطاق باز شد و‌عوض یک گذرگاه را نشان داد.
«دنبالم بیاین.»
پیرمرد وارد شد‌ولخرجی‌ها و سول گوم‌باشه هم پشت سرش رفت.
چون هوی‌زیر با اخم به‌عوض رفتنشان نگاه کرد.
اصلاً دلش نمی‌خواست برود داخل.
خود پیرمرد به‌تنهایی این‌قدر‌دید بوی گند می‌داد؛ داخل‌اول آنجا دیگر چقدر افتضاح بود؟
«قراره بوی گند بده...»
صدایی از داخل آمد:
«نگران نباش. بو نمی‌ده.»
پیرمرد برگشت و نیشخندی‌دید زد و دندان‌های زرد و‌همیشه یکی‌درمیانش را به نمایش گذاشت.
چون هوی با شک و‌داشته تردید نگاه می‌کرد که پیرمرد با‌اصلاً آرنج به پهلوی سول گوم زد.
سول گوم سریع گفت:
«اوف. باشه، می‌گم.»
«برخلاف ظاهرش، واقعاً بو نمی‌ده. و اگه‌بار نیای، این پیرمرد... نه، این مرد بزرگ... تا‌می‌دید ابد ولت نمی‌کنه و همه‌جا دنبالت راه می‌افته.»
صورت چون‌چنین هوی در‌تجملاتی هم رفت.
«برای همینه که‌گفت همیشه از این‌نشده گداهای بدبخت متنفر بودم.»
حتی فکر اینکه این پیرمردِ‌قبلاً گندیده بخواهد همه‌جا دنبالش راه‌عوض بیفتد، سردرد به جانش می‌انداخت.
«و دیگه‌خیره نمی‌تونم مثل قدیما‌ریز فقط بزنم بکشمش.»
با یک آه عمیق گفت:
«فقط حرف می‌زنم و می‌رم.»
پیرمرد ریز خندید:
«باشه.»
با اینکه چون هوی ذره‌ای‌داشته به او اعتماد نداشت، اما‌مجلل چاره‌ای جز دنبال کردنش نداشت.
قدم— قدم—
برخلاف نمای بیرونیِ درب‌وداغانش، فضای‌قبلاً داخل آن‌قدرها هم که انتظار‌عوض می‌رفت کهنه و مخروبه نبود.
بعد از کمی پیاده‌روی...
«همین‌جاست.»
پله‌هایی پدیدار شد.
وقتی چون هوی با‌می‌خورد چهره‌ای گیج به پله‌هایی که‌ذره به زیرزمین می‌رفت نگاه کرد...
پیرمرد خندید:
«تعجب کردی؟»
«اینجا شعبه‌ی‌زیر اتحاد رزمیِ‌ذره فرقه گدایانه.»
چون هوی به دنبال‌می‌خورد پیرمرد و سول گوم‌گفت از پله‌ها پایین رفت.
فضای زیرزمینی واقعاً حیرت‌انگیز بود.
یک تالار وسیع و دست‌ساز آنجا‌باشه امتداد یافته بود و در انتهای‌عجیب دیوار، سه بالشتک قرمز قرار داشت.
پیرمرد روی‌زیر یکی از‌ذره آن‌ها ولو شد.
«همون‌جا خشک نشو. بشین.»
آن‌ها نشستند.
چون هوی به‌محض نشستن پرسید:
«خب، برای چی صدام کردی؟»
«کنجکاو بودم.»
«در مورد چی؟»
«تو.»
پیرمرد نیشخندی زد.
«بعد از شنیدن حرفای این شاگرد‌همین‌طور بی‌عرضه‌ام، بیشتر از شمشیر الهی شکوفه‌خودشون آلو، در مورد تو کنجکاو شدم.»
سول گوم‌خیره با ناباوری‌دید نگاه کرد.
«فقط به خاطر همین‌تجملاتی یه شاگرد کوه هوا رو‌باشکوه احضار کردی به اتحاد رزمی؟»
صدای پیرمرد پایین آمد:
«می‌گی "فقط"؟»
«می‌دونی فرقه گدایان چطور به همچین قدرت بزرگی تبدیل شد؟ چون ما کنجکاو بودیم.اولین اساتید دنیای رزمی کی هستن؟ چه‌جور آدمایی‌ان؟ از چه هنرهای رزمی استفاده می‌کنن؟ ما تمام‌عظیم این اطلاعات رو جمع کردیم و تبدیل شدیم به این فرقه بزرگی که امروز هستیم.»
«...»
سول گوم ساکت شد.
در واقع، فرقه گدایان قبل از پیوستن‌زیر به اتحاد نه فرقه، نام خود را به‌دروازه عنوان یک فرقه اطلاعاتی سر زبان‌ها انداخته بود.
«تچ، بهت گفته بودم این‌قدر راحت‌خندید و بی‌فکر حرف نزنی. با این‌می‌کنه وضع، هیچ‌وقت نمی‌تونی جانشین استراتژیست بشی...»
پیرمرد به‌چنین چون هوی‌تجملاتی نگاه کرد.
«اما تو بدون اینکه حتی بدونی من‌خودشون کی هستم دنبالم اومدی. خیلی جسوری. اگه یه‌نگهبان دشمن بودم که می‌خواستم بهت صدمه بزنم چی؟»
«بودی؟»
«خب، نه.»
«پس مشکلی نیست.»
«...خیلی ریلکسی.»
«برای ریلکس بودنم دلیل دارم.»
«حتی الان؟»
ناگهان هاله پیرمرد تغییر کرد.
آن حضور شاد و سرخوشانه‌عوض ناپدید شد و انرژی‌اش کل‌دروازه فضای زیرزمین را پر کرد.
«هین!»
سول گوم با‌شدنش عجله نیروی درونی‌اش‌خندید را جمع کرد.
اما نتوانست از زیر‌تجملاتی آن فشار فرار کند‌اون‌قدر و چشم‌هایش سرخ شد.
«تچ، پس فقط حرف نبود.»
رهبر فرقه گدایان علاقه‌اش‌می‌خورد را از دست داد‌گفت و هاله‌اش را پس کشید.
«این دیگه زیاده‌روی‌شدنش نبود؟ اون هنوز‌خندید یه شاگرد کوه هواست.»
«زیاده‌روی؟ اون‌چنین که حالش‌تجملاتی کاملاً خوبه.»
«ها؟»
سول گوم سرش را چرخاند.
«...!»
و شوکه شد.
یک شکاف عظیم در اطراف‌عوض چون هوی که درست کنارش‌دروازه نشسته بود، شکل گرفته بود.
آن‌قدر بزرگ بود‌عظمت که عجیب بود تا‌زیر الان متوجهش نشده بود.
قورت—
سول گوم‌چنین آب دهانش را‌داشته به‌سختی قورت داد.
«چیکار کردی؟»
«می‌دونی من کی‌ام؟»
چون هوی که‌شدنش دیگر حوصله رعایت‌خندید ادب را نداشت، گفت:
«تو یه گدای پیری.»
از آنجا که پیرمرد او را‌نشده آزمایش کرده بود، او هم دیگر رعایت‌می‌شدن ادب و احترام را کنار گذاشته بود.
«هاهاها! یه گدای پیر! درسته،قبلاً اما تو دنیای رزمی، من رو‌نشده با یه اسم دیگه صدا می‌زنن.»
پیرمرد به‌خیره جسارت چون‌دید هوی خندید.
تکبر و‌چنین اعتمادبه‌نفس جوانی‌اش به‌داشته دلش نشسته بود.
خیلی زود‌زیر هویتش را‌ذره فاش کرد:
«من یونگ جو گائه هستم.»
چشم‌های چون هوی باریک شد.
حتی او‌چنین هم این اسم‌داشته را شنیده بود.
نه، اصلاً محال بود نشناسد.
رهبر فرقه گدایان، کسی‌می‌خورد که بر بیش از‌گفت هشتصد هزار عضو فرمانروایی می‌کرد.