چپتر 155: ورود فرقه انتهای جنوبی
0«ده روز شد؟»
حوصله چون‌تقریباً هوی سر‌بیرون رفته بود.
زندگی در دروازه ایلهوا بیش از حد ساده شده بود. بخواب، بیدار‌می‌دید شو، بخور. گهگاهی هم باید به حساب آن احمق‌هایی می‌رسید که دزدکی‌کلمات نگاهش می‌کردند. اما حتی همین هم در سه روز گذشته اتفاق نیفتاده بود.
«هوم، فکر‌چشمش کنم دیگه‌هوپ وقت رفتنه.»
دروازه ایلهوا کم‌کم داشت ثباتش را پس می‌گرفت. رهبر فرقه از‌داد جراحاتش بهبود یافته بود و ساختمان‌های مخروبه تعمیر شده بودند. حتی‌کور بزرگ‌ترین مشکلشان، یعنی آموزش هنرهای رزمی، هم تقریباً حل شده بود.
چون هوی‌تقریباً از پنجره به‌نگاه بیرون نگاه کرد.
آنجا، زیر نظر سول ران، جو گو-ریول با پشتکار مشغول تمرین هنرهای رزمی بود. تا به حال چند باری کارش را‌کور دیده بود، اما این پسرک هیچ استعدادی نداشت. در حالی که جوک گوم و سول ران قدم‌های هفت ستاره را فقط‌آزاد با دوازده بار تمرین یاد گرفته بودند، جو گو-ریول هنوز تلوتلو می‌خورد و حتی نمی‌توانست رد پاها را درست دنبال کند.
با این‌چشمش حال، داره‌هوپ سخت تلاش می‌کنه.
با وجود بی‌تخمی در استعداد، جو گو-ریول بیشتر از هر کس دیگری تلاش می‌کرد. روزی دو بار، صبح و عصر،شمشیر حتی قبل از اینکه سول ران به او بگوید بدنش را تمرین می‌داد و هرگز تمرین هنرهای رزمی را از قلم‌درونی‌ات نمی‌انداخت. هر بار که چون هوی از پنجره به بیرون نگاه می‌کرد، جو گو-ریول اولین چیزی بود که به چشمش می‌آمد.
«هوپ! هوپ!»
جو گو-ریول آستین‌های خیس از‌بالا عرقش را بالا زد و دوباره‌سریع‌تر پاهایش را به سرعت حرکت داد.
«سریع‌تر!»
سول ران که می‌دید او از تلاش‌دوباره برای اجرای قدم‌های هفت ستاره چقدر خسته‌برای شده، به او انگیزه می‌داد و هلش می‌داد.
«با این سرعت،پنجره حتی شمشیر یه آدم‌آنجا کور هم بهت می‌خوره.»
کلمات تند و تیزش را به زبان‌پاهایش آورد و در حالی که به او‌اجرای نزدیک می‌شد، حالت بدنش را اصلاح کرد.
«اینجا، فاصله پای چپت رو بیشتر‌خیس کن، و وقتی حرکت می‌کنی، نیروی درونی‌ات‌داد رو یک‌جا آزاد کن. این‌طوری سریع‌تر می‌شی...»
او می‌خواست تا جایی‌خیس که می‌تواند کمکش کند تا‌سرعت تلاش‌های پسرک به هدر نرود.
«فقط با بیرون ریختن نیروی درونی سریع‌تر‌آنجا نمی‌شی. از کمترین مقدار نیروی درونی استفاده کن‌تمرین و در عوض، از مچ پاهات کمک بگیر...»
سول ران ناگهان مکث کرد، چون‌دوباره به یاد آورد که خودش چطور‌می‌دید قدم‌های هفت ستاره را اجرا می‌کرد.
«مشکلی پیش اومده؟»
وقتی او ناگهان از توضیح دادن‌بالا دست کشید، جو گو-ریول هم متوقف‌سریع‌تر شد و به او نگاه کرد.
«نه، چیزی‌تقریباً نیست. دوباره‌بیرون امتحان کن.»
سول ران‌آستین‌های سریع موضوع‌عرقش را عوض کرد.
چرا چیزی رو‌می‌آمد که از قبل‌خیس می‌دونستم فراموش کردم؟
تا الان، او این تکنیک را کاملاً غریزی‌پاهایش و بدون اینکه فکر کند چطور و به‌چقدر چه روشی آن را اجرا می‌کند، به کار می‌برد.
اصلاً چرا‌تقریباً بهش می‌گن‌بیرون قدم‌های هفت ستاره...؟
در حالی که این سوال‌بالا در ذهنش شکل می‌گرفت، به‌داد اجرای قدم‌های جو گو-ریول نگاه کرد.
قدم‌های هفت ستاره او کاملاً با‌خیس مال خودش فرق داشت. با این‌حرکت حال، هنوز هم همان تکنیک بود.
پس این‌هوپ تفاوت از‌خیس کجا نشأت می‌گرفت؟
همان‌طور که شروع به تأمل در این‌آنجا هنر رزمی کرد، مردمک چشمانش کم‌کم تمرکزشان را‌تمرین از دست دادند و غرق در افکار شد.
اوهو، به‌آستین‌های نظر میاد یه‌بالا چیزی دستگیرش شده.
چون هوی که می‌دید سول‌آستین‌های ران نیمه‌غرق در روشنگری شده، خمیازه‌ای‌سرعت کشید و از جایش بلند شد.
پایه‌های هنرهای رزمی رو‌خیس بهشون یاد دادم، پس دیگه‌سرعت باید کم‌کم آماده رفتن بشم.
قرار نبود تا ابد در دروازه ایلهوا بماند. دیر یا‌سول زود، باید گورش را گم می‌کرد و می‌رفت. در حالی‌دیده که با خودش فکر می‌کرد چه زمانی برای رفتن مناسب‌تر است...
غرررر...
شکمش به قار‌می‌آمد و قور افتاد‌خیس و طلب غذا کرد.
«تچ. اول‌هوپ یه چیزی‌خیس کوفت می‌کنم.»
چون هوی ردای رزمی خاکستری‌رنگی‌نگاه که روی دیوار آویزان بود‌سول را پوشید و بیرون رفت.
در حالی که از عمارت در جهت‌پاهایش مخالف حیاط تمرین که جوک گوم و‌اجرای سول ران در آن بودند عبور می‌کرد...
«ارباب! کجا می‌رید؟»
جوک گوم که مشغول نظارت بر‌بالا شاگردان دروازه ایلهوا در حال تمرین‌سریع‌تر حالت اسب بود، او را صدا زد.
«میرم یه چیزی بخورم.»
جوک گوم سر تکان داد.
در حال حاضر، هیچ وعده غذایی در‌عرقش دروازه ایلهوا سرو نمی‌شد. سالن غذاخوری اصلی‌سریع‌تر فرو ریخته بود و هیچ آشپزی هم نداشتند.
«لطفاً به سلامت برگردید.»
به محض اینکه جوک گوم ادای‌کرد احترامش را تمام کرد، چشمان شاهین‌مانندش‌ریول را دوباره به سمت شاگردان چرخاند.
«دستاتون رو بالاتر بیارید. به ارباب جوان جو نگاه کنید.داد تمرین حالت اسبش رو تموم می‌کنه و بلافاصله میره سراغ هنرهای‌کور رزمی. اگه همین‌طوری خودتون رو خسته کنید، نمی‌تونید درست تمرین کنید...»
جوک گوم شاگردان را سرزنش می‌کرد‌خیس و دقیقاً همان چیزهایی را تکرار می‌کرد‌داد که از چون هوی یاد گرفته بود.
هوم، به نظر‌آستین‌های میاد جوک گوم هم‌دوباره یه چیزایی یاد گرفته.
چون هوی نگاهی به جوک گوم‌کرد که حالا آرام‌تر به نظر می‌رسید‌ریول انداخت و پا به بیرون گذاشت.
مدتی بعد، چون هوی‌هوپ به خیابان‌های یونان رسید‌بالا و نگاهی به اطراف انداخت.
بالاخره سر‌هوپ و کله‌خیس آدما پیدا شد.
همین سه روز پیش، خیابان‌ها سرد و خالی بودند. اما‌سول حالا، مردم بیرون آمده بودند و در حال رفت و‌دیده آمد بودند، و این مکان کم‌کم داشت سرزندگی‌اش را پس می‌گرفت.
«هوف، بالاخره‌آستین‌های می‌تونم دوباره‌عرقش نفس بکشم.»
«چقدر خوبه که‌می‌آمد دیگه خبری از‌خیس اون رزمی‌کارا نیست.»
«همه‌ش به‌هوپ خاطر دروازه ایلهوا‌عرقش و قلعه سوهونگه.»
صدای تعریف و‌پنجره تمجید از هر‌کرد طرف به گوش می‌رسید.
مخصوصاً برای قلعه سوهونگ که با وجود تعلق به فرقه‌های‌داد غیرمتعارف، مردم به خاطر اهمیتی که به آن‌ها می‌دادند، حتی‌آدم بیشتر از مقامات رسمی از آن‌ها به نیکی یاد می‌کردند.
«ها ها، برخلاف دروازه بید‌آستین‌های شبح و تالار ببر سیاه، قلعه‌سرعت سوهونگ حتی ازمون پول هم نمی‌گیره.»
«واقعاً آدمای قدرشناسی هستن.»
البته، محال بود که در‌نگاه این شایعات حرفی از فرقه‌سول کوه هوآشان به میان نیاید.
«بیشتر از هر چیزی، این کارِ کوه هوآشانه!سرعت به محض اینکه فرقه وابسته‌شون درخواست کمک کرد،خسته مشکل رو از ریشه کندن و نابود کردن.»
«بی‌دلیل نیست که بهشون می‌گن یکی از اتحاد نه‌دوباره فرقه. حالا دیگه کی جرئت می‌کنه به دروازه ایلهوا... یا‌خسته بهتر بگم، فرقه وابسته به کوه هوآشان دست درازی کنه؟»
چون هوی این ستایش‌ها از کوه هوآشان‌دوباره را از یک گوش گرفت و از گوش‌اجرای دیگر در کرد و وارد مسافرخانه آشنایی شد.
سویش...
با عبور از پرده مهره‌دار...
«خوش اومدی... آه!می‌آمد قهرمان بزرگ، امروز‌خیس هم تشریف آوردید!»
خدمتکار با‌هوپ گرمی به‌خیس او خوش‌آمد گفت.
برای او، چون هوی یک مشتری دست‌آنجا و دلباز بود. نه تنها پول غذایش را‌تمرین سخاوتمندانه حساب می‌کرد، بلکه انعام‌های درشتی هم می‌داد.
خدمتکار به سرعت‌خیس او را به‌دوباره طبقه دوم راهنمایی کرد.
پس از هدایت او به‌آستین‌های یک صندلی بسیار خوب، خدمتکار دستانش‌سرعت را به هم مالید و پرسید:
«امروز چی میل دارید ارباب؟»
«یه چیز‌تقریباً درست و‌بیرون حسابی بیار.»
چون هوی‌آستین‌های با بی‌حوصلگی‌عرقش جواب داد.
«همین الان آمادش می‌کنم.»
خدمتکار با عجله دور شد.
با تماشای رفتن او، چون‌نگاه هوی برای خودش در فنجان کنار‌ران دستش چای ریخت و جرعه‌ای نوشید.
شاید بعداً‌آستین‌های باید یکم‌عرقش شراب بخرم.
درست زمانی که داشت به‌آستین‌های شرابی فکر می‌کرد که مدتی‌پاهایش بود لب به آن نزده بود...
اونا دیگه کین؟
چشمان چون هوی تنگ شد.
او حضور افرادی را حس کرد که به مسافرخانه نزدیک‌داد می‌شدند. هاله‌ی شخصی که آن‌ها را رهبری می‌کرد به‌طور ویژه‌ای‌آدم قدرتمند بود، احتمالاً کسی که به قلمرو مطلق رسیده بود.
قدرتش با‌چشمش ارشدهای کوه‌هوپ هوآشان برابری می‌کنه.
درست در‌هوپ همان لحظه، پرده‌عرقش مهره‌دار تکان خورد.
سویش...
با ورود گروه به‌عرقش مسافرخانه، ابروهای چون هوی‌سرعت در هم گره خورد.
فرقه انتهای‌چشمش جنوبی اینجا‌هوپ چه غلطی می‌کنه؟
او نگاهی به پنج تائوئیست با رداهای آشنا انداخت. به جز مرد میانسالی که آن‌ها‌اجرای را رهبری می‌کرد، بقیه جوان بودند. به نظر می‌رسید سه نفرشان در اوایل دهه بیست‌نزدیک زندگی‌شان باشند، و نفر آخر، که یک پسر بود، خیلی کم‌سن و سال به نظر می‌رسید.
ابروهای چون هوی با‌بیرون دیدن آن پسر دوباره‌زیر در هم گره خورد.
«جونگ‌هیون؟»
در همان لحظه، پسرک، یعنی جونگ‌هیون هم او‌بالا را شناخت. چشمانش از تعجب گشاد شد و بعد‌اجرای با نیشی باز و با هیجان دست تکان داد.
«برادر بزرگ!»
فریادش مسافرخانه را‌پنجره لرزاند و با عجله‌آنجا از پله‌ها بالا دوید.
وقتی به میز چون هوی رسید، با‌پاهایش چشمانی پر ستاره و درخشان به او خیره‌چقدر شد و گفت: «اصلاً فکرشو نمی‌کردم اینجا ببینمتون!»
چون هوی‌چشمش جواب داد:هوپ «منم همین‌طور.»
«چرا این‌جوری یهو می‌دوی؟»
بقیه راهبان تائویست فرقه انتهای‌نگاه جنوبی هم پشت سرش بالا‌سول آمدند و او را سرزنش کردند.
«ها؟ این یارو برام آشناست...»
چون هوی‌چشمش چشمانش را‌هوپ ریز کرد.
راهب میانسالی که‌آستین‌های جلوتر از بقیه‌بالا بود، چهره آشنایی داشت.
بعد از‌تقریباً چند لحظه‌بیرون خیره شدن...
«آها! همون راهبیه‌خیس که وقتی رفتم‌دوباره فرقه انتهای جنوبی دیدمش.»
به خاطر آورد.
او برادر ارشد ها‌خیس وو-جین بود که آن زمان‌سرعت راهبان جوان را رهبری می‌کرد.
«اون موقع هم داشت یه مشت‌کرد جوجه شاگرد رو هدایت می‌کرد. مثل اینکه‌پشتکار تو دنیای رزمی همون شغل رو داره.»
در حالی‌آستین‌های که چون‌عرقش هوی نگاهش می‌کرد...
راهب میان‌سال هم چون هوی را شناخت و ادای‌دوباره احترام کرد: «شما... آمیتاآبا. من همون راهبی هستم که‌چقدر با دعوت برادر کوچیک‌ترتون به فرقه شما اومده بودم.»
چون هوی با‌آستین‌های بی‌خیالی گفت: «پس‌بالا منو یادت مونده.»
راهب با خنده‌ای از‌بیرون ته دل گفت: «ها‌زیر ها، مگه می‌شه یادم بره؟»
سپس ادامه داد:خیس «اگه مزاحمتی نیست،دوباره می‌تونیم پیش شما بشینیم؟»
«پیش من...»
چون هوی‌هوپ می‌خواست رد کند،عرقش اما مکث کرد.
جونگ‌هیون از قبل کنارش نشسته بود‌کرد و با چشمانی که مثل یک‌ریول توله‌سگ می‌درخشید، به او نگاه می‌کرد.
«برادر بزرگ،آستین‌های بیا با‌عرقش هم غذا بخوریم!»
جونگ‌هیون که از دیدار غیرمنتظره‌آستین‌های با چون هوی حسابی ذوق‌زده شده‌سرعت بود، با خوشحالی به او چسبید.
«خب، برام مهم نیست. در هر‌بالا صورت کنجکاوم بدونم فرقه انتهای جنوبی‌سریع‌تر اصلاً برای چی پاشده اومده یونان.»
چون هوی بعد از کمی فکر‌کرد کردن، سرش را تکان داد و‌ریول گفت: «هر کار دوست دارین بکنین.»
«پس با اجازه.»
وقتی راهب میان‌سال نشست،هوپ راهبان جوان پشت سرش‌بالا هم با تردید نشستند.
«امم، برادر بزرگ.»
جونگ‌هیون به چون هوی نگاه‌نگاه کرد و پرسید: «چرا اون روز‌ران یهو فرقه ما رو ترک کردی؟»
«وقت رفتن بود.»
جونگ‌هیون سرش را تکان داد: «آها،خیس که این‌طور! ولی کاش قبل از رفتن‌داد یه چیزی به این برادر کوچیک‌ترت می‌گفتی...»
در حالی که جونگ‌هیون‌خیس با یادآوری آن روز لب‌سرعت و لوچه‌اش آویزان شده بود...
راهب میان‌سال خندید و بحث‌نگاه را عوض کرد: «ها ها، حتماً‌ران کار واجبی داشتن. مگه نه، هم‌مسلک؟»
«آره، همین‌طوره.»
«آه، راستی الان که‌هوپ فکرشو می‌کنم، ما هیچ‌وقت‌بالا اسم همدیگه رو نپرسیدیم.»
چشمان راهب‌هوپ مثل هلال‌خیس ماه خمیده شد.
«من بوسونگ هستم.»
هویت راهب میان‌سال غافلگیرکننده بود.
شمشیر رعد، بوسونگ!
یکی از ارشدهای فرقه انتهای‌عرقش جنوبی و متخصصی که زمانی‌حرکت در دنیای رزمی شهرت زیادی داشت.
«جای تعجب‌تقریباً نیست که حضورش‌نگاه این‌قدر سنگین بود.»
راهبان جوان‌آستین‌های ایستادند و مؤدبانه‌بالا ادای احترام کردند.
«من سوران هستم.»
«من هویونگ هستم.»
«من سویونگ هستم.»
بعد از اینکه آن‌ها خودشان‌بالا را معرفی کردند، چون هوی با‌سریع‌تر بی‌خیالی اسمش را گفت: «چون هوی.»
در آن لحظه،می‌آمد چشمان هر سه‌خیس راهب گشاد شد.
«چون هوی...»
«همونی که قبلاً اومده بود...»
در حالی‌آستین‌های که بین‌عرقش خودشان پچ‌پچ می‌کردند...
بوسونگ پرسید: «شما‌می‌آمد برای کمک به دروازه‌عرقش ایلهوا به یونان اومدین؟»
«یه چیزی تو همین مایه‌ها.»
«پس هدفمون یکیه.»
چون هوی‌آستین‌های گیج به‌عرقش نظر می‌رسید.
دروازه ایلهوا وابسته به فرقه‌آستین‌های کوه هوآشان بود و هیچ‌پاهایش ربطی به فرقه انتهای جنوبی نداشت.
بوسونگ که متوجه سردرگمی او شده بود، توضیح داد: «اخیراً، گروه‌های‌داد تاجری که با فرقه ما معامله می‌کنن، پیشمون اومدن و گفتن‌کور که فرقه‌های غیرمتعارف تو یونان دارن وحشی‌بازی درمیارن و ازمون کمک خواستن.»
آها، پس قضیه این بود.
چون هوی فوراً متوجه شد.
فرقه انتهای جنوبی و کوه هوآشان کنترل استان شانشی‌دوباره را با هم شریک بودند. اگر فرقه‌های غیرمتعارف در‌چقدر یونان جمع می‌شدند، طبیعی بود که آن‌ها نگران شوند.
همین‌طور که‌هوپ چون هوی‌خیس سر تکان می‌داد...
بوسونگ به چشمان چون هوی نگاه کرد و گفت:نظر «و از قضا کوه هوآشان هم اینجاست. از اونجایی‌باری که هدفمون یکیه، نظرتون چیه با هم متحد بشیم؟»
«برای چی دقیقاً؟»
«معلومه دیگه،چشمش برای شکست‌هوپ دادن فرقه‌های غیرمتعارف.»
چون هوی پوزخندی زد.
چه پیشنهاد دیرهنگامی.
«من قبلاً ترتیبشونو دادم.»
چشمان بوسونگ از تعجب‌هوپ گشاد شد: «ترتیبشونو دادی...؟بالا یعنی حساب همه‌شونو رسیدی؟»
«دقیقاً.»
بوسونگ سرش را تکان داد.
آن‌ها قبل از آمدن‌عرقش به یونان، رهبران ارشد فرقه‌های‌حرکت غیرمتعارف را شناسایی کرده بودند.
رهبر فرقه‌چشمش بید شبح،هوپ تیغه شبح خون.
رهبر تالار‌هوپ ببر سیاه، خرس‌عرقش مشت ببر سیاه.
ارباب قلعه‌تقریباً سوهونگ، شیطان‌بیرون شمشیر ارباب باد.
همه‌ی آن‌ها سال‌ها‌خیس به عنوان متخصصان‌دوباره عالی‌رتبه شناخته می‌شدند.
«کوه هوآشان‌چشمش واقعاً شمشیرشو‌هوپ از غلاف کشیده.»
حتی اگر در یونان آشوب‌عرقش به پا کرده بودند، باز‌حرکت هم حریف کوه هوآشان نمی‌شدند.
بوسونگ نام اولین متخصصی را که به ذهنش رسید، به زبان‌ران آورد: «اما برای مقابله با اون سه فرقه، کوه هوآشان باید یه‌هیچ متخصص سطح بالا فرستاده باشه... جاودانه هیون یانگ، شمشیرزن ابر روان بود؟»
«نه.»
در حالی که داشت متخصصان شناخته‌شده کوه هوآشان را لیست می‌کرد، گفت:حرکت «پس کی؟ شمشیر الهی شکوفه آلو و جاودانه هیون جین که تو‌کور اتحاد رزمی هستن، بقیه ارشدها هم که به‌ندرت کوه هوآشان رو ترک می‌کنن...»
چون هوی حرفش‌آستین‌های را قطع کرد:بالا «من کارشونو ساختم.»
حرف‌های چون هوی نه‌تنها‌بیرون بوسونگ، بلکه بقیه راهبان را‌نظر هم در شوک فرو برد.
«چطور ممکنه تو...»
«اصلاً همچین چیزی ممکنه؟»
«فقط تو چند روز...»
در حالی که آن‌بیرون سه راهب با ناباوری‌زیر زیر لب زمزمه می‌کردند...
جونگ‌هیون فریاد زد: «همین‌عرقش انتظار رو هم از برادر‌حرکت بزرگ داشتم! همه‌شونو مجازات کردی!»
چشمانش مثل ستاره‌ها می‌درخشید.
برخلاف بقیه، او‌آستین‌های اصلاً به چون‌بالا هوی شک نداشت.
برای او، چون هوی مثل استادش‌کرد بود؛ کسی که مانند آسمان به‌ریول او نگاه می‌کرد و احترام می‌گذاشت.
واکنش او‌آستین‌های بقیه راهبان را‌بالا بیشتر گیج کرد.
آن‌ها قبلاً هرگز‌می‌آمد چنین واکنشی از‌خیس جونگ‌هیون ندیده بودند.
و اینکه‌هوپ با این‌همه‌خیس اعتماد حرف می‌زد...
«اگه اون این‌طوری میگه...»
«...پس حتماً راسته؟»
«اما برای مقابله با‌هوپ اونا، به کسی در‌بالا سطح استاد ارشد نیاز داری...»
در حالی که آن سه نفر‌بالا با گیجی نگاهشان را بین جونگ‌هیون‌سریع‌تر و چون هوی رد و بدل می‌کردند...
ششش...
در همین‌آستین‌های حین، بوسونگ‌عرقش چای ریخت.
عطر برخاسته از چای ذهنش را آرام کرد.بالا به چون هوی نگاه کرد و گفت: «...در‌برای هر صورت، خوشحالم که مشکل یونان حل شده.»
اینکه چه کسی‌آستین‌های این کار را‌بالا کرده بود، اهمیتی نداشت.
مهم این بود که حساب‌نگاه فرقه‌های غیرمتعارف رسیده شده و‌سول از یونان بیرون رانده شده بودند.
لحظه‌ای به چون هوی نگاه کرد، به برنامه‌های‌سرعت آینده‌شان فکر کرد و پرسید: «حالا که همه‌چیز‌خسته حل شده، حدس می‌زنم به‌زودی به کوه هوآشان برگردی.»
«آره.»
«کی قصد داری برگردی؟»
چون هوی با‌پنجره کنجکاوی به او‌کرد نگاه کرد: «چرا می‌پرسی؟»
بوسونگ با آرامش ادامه داد: «ها ها، خیلی‌سرعت یهویی پرسیدم. ما برنامه داریم در قدم بعدی به‌انگیزه کوه هوآشان سر بزنیم، برای همین برام سؤال شد.»
این حرف کاملاً غیرمنتظره بود.
فرقه انتهای جنوبی‌آستین‌های قبلاً هیچ‌وقت با‌بالا کوه هوآشان تعاملی نداشت.
چون هوی‌تقریباً پرسید: «برای چی‌نگاه می‌خواین برین اونجا؟»
بوسونگ لحظه‌ای فکر‌خیس کرد و بعد‌دوباره سر تکان داد.
«ما یه نامه‌می‌آمد داریم که باید به‌عرقش کوه هوآشان تحویل بدیم.»