چپتر 397: فصل ۳۹۷
0ردی طولانی‌تایجی بر فراز قله‌غرشی تیان‌ینگ نقش بست.
شمشیر جاودانه شمشیر وودانگ به پایین فرود‌جهان‌لرزان آمد و ستونی خلق کرد که آسمان‌می‌شد و زمین را به هم پیوند می‌داد.
نیت شمشیری که‌نمادی تجلی اتحاد آسمان‌ترسیم و زمین بود.
در امتداد مسیر این برش که‌اصلی‌اش انرژی زلال و بی‌نقصی را در خود‌منفجر جای داده بود، سکوتی سنگین حاکم شد.
غرش رعد و صدای‌کووووم شکافته شدن باد توسط‌موج این برش، دیگر وجود نداشت.
تنها آرامشی مطلق و‌کررا خالی از حتی یک‌منفجر نفس باقی مانده بود.
صدای شکافته شدن هوا توسط‌واحد شمشیر باستانی سونگ‌مون حتی نمی‌توانست‌ذات به سرعت این برش برسد.
سپس، ناگهان.
شعله‌ای زلال در امتداد مسیر برش‌جهان‌لرزان زبانه کشید و در یک چشم‌ساطع به هم زدن، تغییری عظیم رخ داد.
چشم‌انداز و هوای اطراف که توسط این برش‌منفجر به دو نیمه چپ و راست شکافته شده بود،کنار در امتداد این مسیر شروع به تحریف شدن کرد.
کوه‌ها، رودخانه‌ها،متمایل علف‌ها و درختان‌واحد در هم پیچیدند.
هوا و‌فرقه انرژی محیط‌ذات به تلاطم افتادند.
این دگرگونی که محیط‌کووووم اطراف را در هم‌موج می‌تنید، به اوج خود رسید.
ووووش!
تندبادی با‌متمایل تأخیر شروع‌آشنا به شکل‌گیری کرد.
صدا، انرژی‌فرقه و آن‌ذات شعله زلال سوزان.
همه‌چیز با لرزشی‌کررا شدید به درون‌جهان‌لرزان این مسیر کشیده شد.
دقیقاً در همان لحظه بود.
مسیر برش ناگهان به یک‌واحد سو متمایل شد و نمادی‌ذات آشنا و واحد را ترسیم کرد.
نشان فرقه وودانگ،یعنی یعنی همان ذات‌اصلی‌اش و ماهیت اصلی‌اش.
آن نماد، تایجی بود.
کررا-کووووم!
غرشی جهان‌لرزان منفجر شد.
موج انرژی‌ای که از تایجیِ ترسیم‌شده‌اصلی‌اش در هوا ساطع می‌شد، تمام گوشه‌جهان‌لرزان و کنار کوه وودانگ را درنوردید.
این موج با‌کررا تندبادی از گرد و‌منفجر غبار غلیظ همراه بود.
در فاصله حدود پنجاه قدمی از قله تیان‌ینگ،منفجر ده تائوئیست که در حال تماشای دوئل آن‌ها‌گوشه بودند، با عجله انرژی خود را بالا بردند.
آن‌ها جاودانه موک یوپ،آشنا هشت استاد قصر و‌فرقه امپراتور شمشیر تایجی بودند.
وووونگ!
گرد و غبار و‌کووووم تندباد به شدت به‌موج دیوار چی کوبیده شدند.
اما حتی در میان این هیاهو، امپراتور شمشیر تایجی حتی‌انرژی‌ای یک بار هم پلک نزد و با چشمانی شوکه به‌گرد دو چهره‌ای که در غبار غلیظ پنهان شده بودند، خیره ماند.
«خیلی وقت بود که شمشیر‌واحد استاد ارشد رو ندیده بودم،ذات اما هنوز هم نمی‌تونم درکش کنم.»
قطره‌ای عرق‌فرقه سرد از‌ذات پیشانی‌اش پایین چکید.
با اینکه او خودش هم یک متخصص از قلمرو رزمی آسمانی بود، اما‌می‌شد ضربه شمشیری که به تازگی به نمایش درآمده بود، متعلق به قلمرویی بود که‌تائوئیست او با تمام سال‌ها تجربه و هنرهای رزمی انباشته‌اش نمی‌توانست آن را درک کند.
یک متخصص بی‌نظیر‌تایجی از قلمرو خدای‌غرشی رزمی، جاودانه شمشیر وودانگ.
ضربه متعالی‌ای که او رها کرد، با آن اصل والایی که‌ماهیت قوانین طبیعت را به لرزه درمی‌آورد، هیچ مجالی برای کسانی که در‌ترسیم‌شده قلمرو پایین‌تری بودند باقی نمی‌گذاشت تا حتی برای شکستن آن تلاشی بکنند.
«چطور می‌تونه همچین حرکتی بزنه...»
با یادآوری ضربه جاودانه شمشیر‌غرشی وودانگ، ذهنش چنان به شدت درگیر‌ترسیم‌شده شد که گویی در آتش می‌سوخت.
در اصل، شمشیر فرقه وودانگ بر پایه این‌منفجر اصل استوار بود که نرمی بر سختی غلبه می‌کند‌کنار و ضربه زدن باید پس از حرکت حریف باشد.
اما شمشیری که‌نمادی جاودانه شمشیر رها کرده‌نشان بود، کاملاً متفاوت بود.
فشار؛ این‌فرقه کلمه دقیقاً‌ذات برازنده‌اش بود.
قدرتی برای در‌کررا هم شکستن همه‌چیز و‌منفجر ایستادن بر فراز آن.
او می‌توانست به طور کامل خلق و‌جهان‌لرزان خوی جاودانه شمشیر وودانگ را احساس کند؛ کسی‌تمام که روزگاری در تمام جهان بی‌رقیب ایستاده بود.
«یعنی اون تکنیک شمشیر‌آشنا فرقه وودانگ رو مال‌فرقه خودش کرده و ارتقاش داده؟»
در حالی که‌یعنی امپراتور شمشیر تایجی‌اصلی‌اش غرق در افکارش بود.
«...استاد ارشد‌تایجی همون‌طوریه که‌کووووم همیشه بود.»
از درست کنار او، صدایی آمیخته‌غرشی با احساسات پیچیده‌ای مثل ترسِ آمیخته‌ترسیم‌شده به احترام و تلخی به گوش رسید.
این صدای‌متمایل رهبر فرقه، جاودانه‌واحد موک یوپ بود.
او که مانند امپراتور شمشیر تایجی‌اصلی‌اش در حال تماشای دوئل بود، سرش‌جهان‌لرزان را به چپ و راست تکان داد.
فقط او نبود.
حالت چهره هشت استاد‌کررا قصر که کنارش ایستاده بودند‌موج نیز به شدت پیچیده بود.
«اون شمشیر هیچ تغییری نکرده.»
«زمان زیادی گذشته، اما‌ذات به نظر می‌رسه حتی‌تایجی از قبل هم پرانرژی‌تر شده.»
آن‌ها احساسات‌تایجی پیچیده خود‌کووووم را ابراز کردند.
با وجود اینکه از پرانرژی بودن‌غرشی جاودانه شمشیر وودانگ خوشحال بودند، اما از‌ساطع سوی دیگر، ترسی در دلشان جوانه می‌زد.
مگر نه اینکه آن‌ها در دلیلی‌ترسیم که باعث شد جاودانه شمشیر وودانگ‌اصلی‌اش به انزوا برود، مسئولیت سنگینی داشتند؟
اگر به خاطر قولی که به رهبر فرقه‌تایجی قبلی داده بود نبود، شاید تیغه شمشیر جاودانه‌تایجیِ شمشیر وودانگ به سمت خود فرقه وودانگ نشانه می‌رفت.
«به نظر می‌رسه‌کررا عمل کردن به‌جهان‌لرزان اون قول غیرممکن باشه.»
جاودانه موک‌نماد یوپ به‌کررا آرامی زمزمه کرد.
وقتی چون هوی با اطمینان گفته‌ترسیم بود که جاودانه شمشیر وودانگ را‌اصلی‌اش بازمی‌گرداند، او کمی امیدوار شده بود.
هر چه نباشد، این چون هوی بود که‌تایجی باعث شد جاودانه شمشیر از سازند فرار بهشت‌تایجیِ پنهان که مدت‌ها دست‌نخورده باقی مانده بود، خارج شود.
اما از ظواهر‌کررا امر پیدا بود که‌منفجر او شکست خورده است.
«نتیجه مبارزه همین‌جا مشخص شد.»
جاودانه موک یوپ با خود فکر‌ترسیم کرد که مبارزه دیگر تمام شده و‌نماد برنده، بدون شک، جاودانه شمشیر وودانگ است.
شایعه اینکه قهرمان الهی شکوفه آلو توانسته‌نماد امپراتور جنگل سبز و رهبر فرقه جاودانه‌موج آسمانی را شکست دهد، احتمالاً اغراق‌آمیز نبود.
او واقعاً بچه‌ای با مهارت‌های‌غرشی رزمی فوق‌العاده بود، اما حریفش‌تایجیِ اصلاً برای او مناسب نبود.
جاودانه شمشیر‌نماد وودانگ، یکی از‌کووووم هشت خدای رزمی.
علاوه بر این، شمشیر جاودانه شمشیر وودانگ که به تازگی‌ذات به نمایش درآمده بود، ضربه‌ای چنان متعالی بود که حس‌موج می‌کردی نقطه طب سوزنی تاجت با آتش داغ شده است.
شکست قطعی، اجتناب‌ناپذیر بود.
«انگار چاره‌ای ندارم‌کررا جز اینکه خودم‌جهان‌لرزان ازش درخواست کنم.»
جاودانه موک یوپ در حالی‌کووووم که به آرامی زمزمه می‌کرد،انرژی‌ای نیروی درونی خود را بالا برد.
او از همان ابتدا با این پیش‌بینی‌نشان که چون هوی شکست می‌خورد به اینجا‌تایجی آمده بود، بنابراین رفتارش کاملاً طبیعی بود.
درست زمانی که می‌خواست‌ذات از هنر قدم زدن‌تایجی روی ابر استفاده کند.
«...!»
متوجه چیزی‌نماد شد و‌کررا یکه خورد.
با نگاه به گرد و غباری که با‌فرقه وزش باد به تدریج در حال محو شدن‌کووووم بود، چشمان جاودانه موک یوپ از تعجب گشاد شد.
چون هوی صاف ایستاده بود.
لباس‌های بالاتنه‌اش پاره شده و سینه‌اش‌جهان‌لرزان را نمایان کرده بود، اما به‌ساطع نظر نمی‌رسید جراحت جدی‌ای برداشته باشد.
«چطور ممکنه؟!»
«...یعنی اون ضربه‌نمادی شمشیر به اون‌ترسیم قدرتمندی رو دفع کرد؟!»
«غیرقابل باوره...»
جاودانه موک یوپ و هشت‌غرشی استاد قصر نتوانستند حیرت خود را‌ترسیم‌شده از دیدن چون هوی پنهان کنند.
شوک آن‌ها از این جهت بیشتر بود که‌منفجر می‌دانستند در گذشته چه کسانی در برابر همین ضربه‌کنار از جاودانه شمشیر وودانگ، درمانده و تسلیم شده بودند.
مگر ارباب شیطان خون آهنین و امپراتریس شیطان‌فرقه خون که زمانی به آن‌ها شیاطین دوقلوی رودخانه‌کووووم خون می‌گفتند، با همین شمشیر از پا درنیامده بودند؟
«...اون واقعاً تو‌یعنی این سن داره برای‌نماد تسلط بر دنیا می‌جنگه؟»
تنش از هر‌کررا سو فضا را‌جهان‌لرزان پر کرده بود.
جاودانه شمشیر وودانگ یک متخصص بی‌نظیر بود‌جهان‌لرزان که حتی فرقه وودانگ هم سعی داشت‌می‌شد به هر طریقی او را نگه دارد.
اما در مورد‌نمادی اون قهرمان الهی‌ترسیم شکوفه آلو چطور؟
او متخصصی از نسل فعلی‌ماهیت بود که برای امور فرقه کوه‌غرشی هوآشان از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد.
علاوه بر این،کررا او هنوز جوان و‌منفجر پر از پتانسیل بود.
اگرچه فرقه وودانگ استعداد برجسته‌ای‌کووووم به نام قیلین یشمی داشت،انرژی‌ای اما تفاوت کاملاً آشکار بود.
جاودانه موک‌متمایل یوپ نگاهی‌آشنا به آن‌ها انداخت.
در حالی که هشت استاد قصر‌اصلی‌اش نمی‌توانستند احساسات پیچیده خود را پنهان کنند‌منفجر و همه چیز در چهره‌شان نمایان بود.
تک، تک.
چون هوی گرد و خاک را‌غرشی از روی شانه‌ها و موهایش تکاند‌ترسیم‌شده و سپس سرش را پایین آورد.
زخم شمشیری‌متمایل روی سینه‌اش‌آشنا به چشم می‌خورد.
این جراحت، حاصل‌یعنی همان یک ضربه در‌نماد چند لحظه پیش بود.
«همم، بدجوری خطرناک بود.»
چون هوی در حالی‌کررا که به سینه‌اش دست‌منفجر می‌کشید، زیر لب غرغر کرد.
خونی که بیرون می‌زد، نوک‌واحد انگشتانش را تحریک می‌کرد و‌ذات حس گرمی به او می‌داد.
«اگه فقط یه‌یعنی ذره عمیق‌تر بود،اصلی‌اش کارم رو می‌ساخت.»
ضربه شمشیرِ جاودانه شمشیر وودانگ را‌جهان‌لرزان که همین چند لحظه پیش با آن‌می‌شد روبرو شده بود، در ذهن مرور کرد.
آن ضربه‌ای که برای یک لحظه‌غرشی پیچ خورده بود تا نفوذ کند، از‌ساطع گره‌خوردگی بی‌نهایتِ مسیرهای شمشیر ساخته شده بود.
مکش عجیبی که‌نمادی همه‌چیز را به‌ترسیم درون خود می‌کشید.
فشار عظیمی‌فرقه که در نیت‌ماهیت شمشیر نهفته بود.
و مسیر بی‌نهایت شمشیری که تمام این‌ها‌منفجر را در یک نقطه متراکم کرده و منفجر‌گوشه ساخته بود، به وضوح در چشمانش دیده می‌شد.
فقط فکر کردن به آن باعث می‌شد‌جهان‌لرزان مورمور شدن را روی پوستش احساس کند‌می‌شد و ناخودآگاه لبخندی روی لب‌هایش نقش بست.
«استادی که حتی‌نمادی تو زندگی قبلیم هم‌نشان لنگه‌ش کم پیدا می‌شد.»
آتش شبح‌وار در‌یعنی مردمک چشمان چون‌اصلی‌اش هوی شعله‌ور شد.
هیجانی شدید و وصف‌ناپذیر بود.
سپس بدنش را در نیروی درونی هنر الهی‌منفجر شکوفه آلو پوشاند و تکنیک چشمی خود را‌گوشه که به قلمرو تعالی رسیده بود، فعال کرد.
نگاهش مستقیم‌متمایل به جلو‌آشنا خیره ماند.
جریان محیط‌فرقه اطرافش کاملاً‌ذات واضح شد.
هاله، هوا، و انرژی طبیعت.
و در میان آن‌ها،کررا حضور غول‌پیکر و غیرقابل‌منفجر توصیفی ذوب شده بود.
قلمرویی که در آن‌آشنا اراده شخص می‌توانست بر‌فرقه محیط اطراف تأثیر بگذارد.
جاودانه شمشیر وودانگ که تکنیکی بسیار‌اصلی‌اش فراتر از تصور یک فرد عادی‌جهان‌لرزان به نمایش گذاشته بود، دهان باز کرد.
«اون تکنیک‌تایجی شمشیر شکوفه‌کووووم آلو نیست.»
صدایش مانند یک سراب می‌لرزید.
انگار صدای واقعی خودش بود، اما در‌نشان عین حال شبیه به انتقال صدا به نظر‌کررا می‌رسید؛ صدایی با مرزی به طرز عجیبی محو.
دقیقاً در همان لحظه بود.
سسسک—
جاودانه شمشیر وودانگ در حالی که‌غرشی چشمان مایل به آبی‌اش می‌درخشیدند، خود‌ترسیم‌شده را از میان هوای خالی نمایان کرد.
او با شمشیر باستانی سونگ‌مون که پایین افتاده‌فرقه بود، در وضعیتی بی‌دفاع قرار داشت، اما در‌کووووم چشمان چون هوی، هیچ نقطه ضعفی دیده نمی‌شد.
«اون چه تکنیک شمشیریه؟»
جاودانه شمشیر وودانگ پرسید.
لحنش پر از کنجکاوی بود.
«شمشیر هفت‌گانه شکوفه آلو.»
«تا حالا اسم همچین تکنیک‌ماهیت شمشیری رو نشنیده بودم. فرقه‌کووووم کوه هوآشان همچین تکنیکی داشت؟»
«معلومه که نشنیدی.»
چون هوی شانه‌ای‌تایجی بالا انداخت و‌غرشی بلافاصله جواب داد.
«چون خودم خلقش کردم.»
«یک تکنیک شمشیر خلق کردی...؟»
با این جواب، جاودانه شمشیر وودانگ با‌منفجر چشمانی نیمه‌باز و با علاقه‌ای آشکار به چون‌گوشه هوی نگاه کرد و خیلی زود پوزخندی زد.
«تو حتی ویژگی‌های‌تایجی یک استاد اعظم‌غرشی رو هم داری.»
جاودانه شمشیر‌متمایل وودانگ با‌آشنا رضایت گفت.
کاملاً خشنود به نظر می‌رسید.
چون هوی‌تایجی به او نگاه‌غرشی کرد و پرسید:
«تکنیک شمشیری‌نماد که تو استفاده‌کووووم کردی چی بود؟»
«بهش میگن شمشیر شفافیت عالی.»
«شمشیر شفافیت‌فرقه عالی، هوم.ذات که اینطور.»
چون هوی‌تایجی سرش را‌کووووم تکان داد.
در همان زمان، فضای بین‌کووووم آن‌ها به سرعت سرد شد‌انرژی‌ای و سرمای گزنده‌ای میانشان جریان یافت.
گفتگوی رسمی تمام شده بود.
در حین صحبت، نیروی درونی آن‌ها‌اصلی‌اش تا حدودی تثبیت شده بود و‌جهان‌لرزان دوباره خود را در انرژی پوشانده بودند.
آن‌ها بار دیگر‌کررا در وضعیت آمادگی‌جهان‌لرزان کامل قرار داشتند.
«پس بیا شروع کنیم.»
«شروع می‌کنیم.»
دقیقاً در همان‌یعنی لحظه‌ای که کلماتشان‌اصلی‌اش روی هم افتاد.
وووش!
پیکر چون هوی‌تایجی و جاودانه شمشیر وودانگ‌جهان‌لرزان با هم ناپدید شدند.
ردپاهای عمیقی در جایی که ایستاده‌ترسیم بودند به جا ماند و با‌اصلی‌اش کمی تأخیر، ترکی روی زمین ایجاد شد.
هنر قدم زدن‌یعنی روی ابر و‌اصلی‌اش رانش رایحه پنهان.
در حالی که پیکر جاودانه شمشیر وودانگ طوری پرواز می‌کرد که‌ترسیم‌شده انگار در هوا شناور است، پیکر چون هوی مانند یک تیر شلیک‌فاصله شد و در یک چشم به هم زدن فاصله را پر کرد.
فاصله حدود‌نماد پنج فوتی‌کررا بین آن‌ها.
اما در یک لحظه‌آشنا از بین رفت و آن‌ها‌یعنی به یک قدمی هم رسیدند.
در آن لحظه، جاودانه شمشیر‌ماهیت وودانگ شمشیر باستانی سونگ‌مون را در‌غرشی میان هوا تا سینه‌اش بالا آورد.
همزمان، چون‌تایجی هوی قدم‌کووووم بزرگی برداشت.
بام!
یک قدم واقعی‌نمادی و قدرتمند، آمیخته با‌نشان تکنیک سقوط هزار پوندی.
چون هوی با استفاده از آن نیرو‌نماد به عنوان تکیه‌گاه، کمرش را چرخاند و شمشیر‌انرژی‌ای ماه شکوفه را با قوس بزرگی تاب داد.
کییییینگ!
صدای تیز‌نماد و فلزیِ برخورد‌کووووم به گوش رسید.
شمشیر باستانی سونگ‌مون و ماه‌واحد شکوفه از روی یکدیگر لغزیدند‌ذات و ضربات شمشیر را منحرف کردند.
بلافاصله پس از آن،ذات بادی شبیه به باد‌تایجی شمالی روی بدن‌هایشان وزید.
موها و لباس‌های چون هوی‌غرشی با باد شدید بریده شدند و‌ترسیم‌شده به هر طرف به پرواز درآمدند.
با این حال، نگاه چون‌کووووم هوی بدون هیچ تزلزلی، تنها روی‌تایجیِ جاودانه شمشیر وودانگ قفل شده بود.
برای جاودانه‌متمایل شمشیر وودانگ‌آشنا نیز همین‌طور بود.
هیچ‌کدام حتی برای‌یعنی یک لحظه هم‌اصلی‌اش گاردشان را پایین نیاوردند.
چون می‌دانستند.
اگر اینجا حتی کمی‌کررا غفلت می‌کردند، به قیمت‌منفجر یک زخم کشنده تمام می‌شد.
به همین دلیل‌نمادی بود که حتی یک‌نشان لحظه هم درنگ نکردند.
به محض اینکه ضربه به یک درگیری تبدیل شد،کررا هر دو بلافاصله ضربات زنجیره‌ای خود را آماده کردند،ساطع اما جاودانه شمشیر وودانگ در شروع کمی سریع‌تر بود.
شواااااک!
دستی که شمشیر‌تایجی باستانی سونگ‌مون را‌غرشی نگه داشته بود، لرزید.
شمشیر پراکنده.
در آن لحظه کوتاه، او زنجیره‌ای‌اصلی‌اش از ضربات را به نمایش گذاشت‌جهان‌لرزان و شمشیر را نه بار تاب داد.
شمشیر متصل نه قصر.
در مواجهه با شمشیر سریعی که آن‌قدر تند بود‌موج که حتی پس‌تصویرهایش هم محو به نظر می‌رسیدند، چون‌کوه هوی بلافاصله ماه شکوفه را به صورت افقی تاب داد.
کاگگگاگگگانگ!
در حالی که سه ضربه شمشیر را‌نماد که به سمت چپش نشانه رفته بودند‌موج منحرف می‌کرد، چون هوی بدنش را چرخاند.
او کف دست چپِ کاملاً‌غرشی بازش را به سمت شکمِ‌تایجیِ بی‌دفاعِ جاودانه شمشیر وودانگ دراز کرد.
این یک ضربه‌تایجی غافلگیرکننده با کف‌غرشی دست شکوفه آلو بود.
«تلاش بیهوده‌ایه.»
اما جاودانه شمشیر وودانگ از قبل در حال بازیابی شمشیرش بود‌غرشی و با قصد قطع کردن مچ دستی که با ضربه کف دست‌کوه شکوفه آلو نزدیک می‌شد، شمشیرش را مستقیم به سمت بالا تاب داد.
کاگگگاگگگانگ!
جرقه‌ها به‌نماد هر طرف‌کررا پرتاب شدند.
در فاصله‌ای کمتر از یک فوت، حملاتی‌نشان که به سمت یکدیگر نشانه رفته بودند،تایجی بارها و بارها رها و دفع شدند.
امواج شوکِ سنگین و تیز یکی پس از‌تایجی دیگری مانند امواج خروشان به هر طرف فوران کردند‌ترسیم‌شده و زمینی که روی آن ایستاده بودند، فرو ریخت.
«پس این یه‌کررا عضو واقعی از‌جهان‌لرزان هشت خدای رزمیه؟»
چشمان چون هوی‌تایجی در حالی که به‌جهان‌لرزان حریفش نگاه می‌کرد، درخشید.
زنی که خودش‌نمادی را امپراتور تاریک نامیده‌نشان بود هم قوی بود.
اما او فقط در‌ذات سطح اساتیدی بود که‌تایجی تا به حال دیده بود.
اما جاودانه‌تایجی شمشیر وودانگ‌کووووم فرق داشت.
استادی که حتی‌تایجی در زندگی قبلی‌اش‌غرشی هم انگشت‌شمار بود.
نه، شاید‌متمایل این اولین‌آشنا بار بود.
جاودانه شمشیر وودانگ آزادانه شمشیرش‌ماهیت را به حرکت درآورد و‌کووووم حرکات بی‌شماری را رها کرد.
هیچ آغاز‌تایجی و پایانی‌کووووم وجود نداشت.
همه‌چیز هم آغاز بود و‌کووووم هم پایان، و آن‌ها به طور‌تایجیِ پیوسته در هماهنگی کامل جریان داشتند.
شمشیر پراکنده،متمایل شمشیر توهمی، شمشیر‌واحد سریع، تغییرات متوالی...
او محدود به فرقه وودانگ‌ماهیت نبود و انواع و اقسام‌کووووم تکنیک‌ها را به نمایش می‌گذاشت.
«این واقعاً هیجان‌انگیزه.»
جاودانه شمشیر‌نماد وودانگ ناگهان‌کررا زمزمه کرد.
لحنش شاد بود،نمادی انگار که در‌ترسیم روحیه خوبی قرار داشت.
در آن لحظه، هوای‌ذات پشت سر جاودانه شمشیر‌تایجی وودانگ لرزید و سفید شد.
موجی از‌تایجی انرژی مانند یک‌غرشی رایحه شکوفا شد.
خیلی زود، فضای‌تایجی اطراف او شروع‌غرشی به تحریف شدن کرد.
«هوم؟»
چشمان چون هوی باریک شد.
جاودانه شمشیر وودانگ برای یک‌غرشی لحظه به دو نیم تقسیم شد‌ترسیم‌شده و حضور شدیدی را پراکنده کرد.
«شمشیر توهمیه؟ اما برای‌کررا یک شمشیر توهمی، نیتِ درون‌موج ضربه بیش از حد واضحه.»
در حالی که‌نمادی با دیدن این پدیده‌نشان عجیب اخم کرده بود.
سسسک—
جاودانه شمشیر وودانگ که به دو نفر تقسیم‌موج شده بود، شمشیر باستانی سونگ‌مون را بالا برد‌کنار و شمشیرش را به روش‌های مختلفی پایین آورد.
حالت‌های مختلف، فرم‌های‌تایجی مختلف و کنترل‌غرشی متفاوتِ نیروی درونی.
یکی از‌متمایل آن دو باید‌واحد یک توهم می‌بود.
اما چون هوی که با‌ماهیت آن روبرو بود، احساس کرد که‌غرشی هر دو حرکت شمشیر واقعی هستند.
«داره دو حرکت شمشیر رو همزمان‌جهان‌لرزان اجرا می‌کنه؟ اگه این کار رو‌ساطع بکنه، چی و خونش به هم می‌پیچه...»
چون هوی با دیدن صحنه‌ای که‌غرشی چارچوب هنرهای رزمی را کاملاً در‌ترسیم‌شده هم می‌شکست، برای لحظه‌ای اخم کرد.
تنها یک نام که جاودانه‌واحد شمشیر وودانگ به زبان آورده‌ذات بود، از ذهنش عبور کرد.
«تکنیک درونی دو اصل...؟»