چپتر 192: فصل صد و نود و دو
0«یه شمش طلا کافی نیست؟»
چون هوی‌اعصاب با نارضایتی‌بری ملچ‌ملوچی کرد.
صدای سرزنش‌گری از کنارش بلند‌پشت شد: «تو که مثلاً یه‌پرتیه تائوئیستی، چرا این‌قدر لنگ پولی؟»
چون ایگه که تا اون لحظه‌می‌دم لای جمعیت قایم شده بود، غرغرکنان‌هنوز جلو اومد و کنار چون هوی ایستاد.
چون هوی‌این یکی از ابروهاش‌می‌گی رو داد بالا.
«یه گدا می‌تونه با پولی کار کنه که بیشتر مردم‌انگار تو کل عمرشون حتی خوابش رو هم نمی‌بینن، حالا اگه‌سلاح یه تائوئیست یکم از پول خوشش بیاد، آسمون به زمین می‌آد؟»
چون ایگه پشت سر هم‌پشت سرفه کرد: «اهم، اهم، این‌پرتیه چه چرت و پرتیه که می‌گی؟»
چون هوی پوزخند زد.
«دیگه به اندازه کافی‌پرتیه می‌شناسمت. من فقط سهمی‌اندازه که طلبکارم رو برمی‌دارم.»
چون ایگه با‌راه اعتراض پرید وسط حرفش:جوری «این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
اما چون هوی کوتاه نیومد.
«به لطف من،چندشم مفت و مجانی‌می‌دم پول به جیب زدی.»
«...اون پولی‌این بود که خودم‌می‌گی شرط بسته بودم.»
«یعنی ناراضی هستی؟»
وقتی چون هوی با یه‌پشت قیافه بی‌تفاوت این رو پرسید،پرتیه چون ایگه یهو احساس خطر کرد.
«اه! باشه، باشه! هر‌می‌شه چی. نوچ! فقط چون ازت‌خود چندشم می‌شه پولت رو می‌دم.»
«اونی که چندش‌آوره خود‌پرتیه شمایی، ارشد. هنوز حتی قی‌می‌شناسمت چشمت رو هم پاک نکردی—»
«ای توله سگ، همیشه می‌خوای‌دارم رو اعصاب من راه بری.انگار آخ، دارم می‌میرم، دارم می‌میرم!»
چون ایگه جوری چنگ زد‌پشت به سینه‌اش که انگار هر‌پرتیه لحظه ممکن بود منفجر بشه.
چون هوی بحث رو عوض‌پولت کرد: «راستی، قضیه شیطان ده‌شمایی هزار سلاح به کجا رسید؟»
چون ایگه نوچی‌چرت کرد و دست‌پوزخند از غر زدن برداشت.
«فعلاً تحویلش‌اعصاب دادم به‌بری شعبه شانشی اتحاد.»
«تحویلش دادی؟ مگه‌زمین قرار نبود ازش‌سرفه اطلاعات بکشی بیرون؟»
«قراره تحت‌الحفظ ببرنش‌چندشم اتحاد رزمی. رهبر شعبه‌اونی خودش به حسابش می‌رسه.»
«این دیگه تهِ بی‌مسئولیتیه.»
رگی روی‌اعصاب پیشونی چون‌بری ایگه برجسته شد.
«چی؟ مگه همه اینا به خاطر این‌اهم نیست که تو من رو خبر کردی؟ خودم‌می‌شناسمت هم می‌خواستم بفهمم اون حروم‌زاده چیا قایم کرده!»
چون هوی در حالی که‌پولت به چون ایگه غرغرو نگاه‌شمایی می‌کرد، سرش رو کج کرد.
«ولی من‌این که مستقیم تو‌می‌گی رو خبر نکردم.»
ابروهای چون ایگه پرید بالا.
«پس وقتی گفتی یه‌می‌آد خبرچین می‌خوای، اگه من‌این نمی‌اومدم می‌خواستی به کی بگی؟»
«یکی دیگه.»
«فکر کردی اون‌قدر دیوونه‌ام‌پرتیه که بذارم یه نفر دیگه‌می‌شناسمت گندکاری‌های تو رو جمع کنه؟»
«چرا که نه؟ هر‌بری کدوم از اعضای اتحادیه‌چنگ گدایان می‌تونستن از پسش بربیان.»
چون ایگه‌آسمون مات و‌می‌آد مبهوت موند.
کارهایی که چون هوی توشون دخالت کرده بود، خیلی فراتر از چیزی بود که اعضای‌نکردی— معمولی اتحادیه گدایان بتونن هضمش کنن. نابودی یه فرقه، قدیس شمشیر انتهای جنوبی و دونگ سو.بحث هر کدوم از اینا اگه به بیرون درز می‌کرد، برای لرزوندن کل دنیای رزمی کافی بود.
چون ایگه پیشونیش‌چرت رو مالید و‌پوزخند سرش رو تکون داد.
«ایش، بی‌خیال.اعصاب همون بهتر که‌دارم دهنم رو ببندم.»
بعد یهو‌آسمون چشم‌های چون‌می‌آد ایگه برق زد.
«مهم‌تر از اون، از اونجایی که‌می‌دم کوه ژونگ‌نان و کوه هوآشان دست به‌چشمت کار شدن، آدم‌های زیادی اینجا جمع شدن.»
«آشنا هم توشون هست؟»
«فقط آشناها نیستن.راه بعضی‌ها هستن که‌می‌میرم اصلاً نباید پیداشون می‌شد.»
نگاه چون ایگه روی‌می‌آد جمعیت چرخید و چند تا‌چرت چهره آشنا رو شکار کرد.
«نوچ، حتی اعضای جامعه آسمان پرواز‌می‌دم و اتحاد سیاه شرور هم اینجان.هنوز انگار آدم‌هایی از جنگل سبز هم اومدن...»
درست همون موقع‌چرت که چون ایگه داشت‌دیگه زیر لب زمزمه می‌کرد...
«هووووو!»
صدای تشویق‌آسمون بلندی از دور‌پشت به گوش رسید.
چون هوی سرش‌چندشم رو به اون‌می‌دم سمت چرخاند: «همم؟»
«یعنی به این زودی رسیدن؟»
توجه جمعیت به سمت سکوی‌دارم مبارزه بزرگی که تو چونگیاپیونگ‌انگار برپا شده بود، جلب شد.
یه سکوی مبارزه خام که با عجله ساخته شده بود. اما‌می‌گی وقتی چهره‌هایی که قرار بود روی اون سکو بدرخشن از هر‌وسط دو طرف ظاهر شدن، انگار خود سکو هم شروع به درخشش کرد.
اونا آدم‌های معمولی نبودن.
«کوه هوآشان و کوه ژونگ‌نان!»
«چهار ارباب شینژو!»
فریادها از‌آسمون هر دو طرف‌پشت به هوا رفت.
همه چشم‌ها به چهره‌هایی‌می‌شه دوخته شده بود که‌چندش‌آوره از دو طرف وارد می‌شدن.
دو جناحی که برای کنترل شانشی‌پوزخند با هم رقابت می‌کردن؛ کوه ژونگ‌نان و‌برمی‌دارم کوه هوآشان در برابر چهار ارباب شینژو.
مخصوصاً تائوئیست‌های کوه ژونگ‌نان و کوه هوآشان که‌چنگ از سمت چپ وارد شدن، توجه همه رو به‌قضیه خودشون جلب کردن. مردم آب دهانشون رو قورت دادن.
تائوئیست‌های هر دو فرقه با اعتماد به‌اهم نفس قدم برمی‌داشتن و هر کدوم ردای‌اندازه مخصوص فرقه خودشون رو به تن داشتن.
الگوهای ابر که‌چندشم روی ردای آبی و‌اونی سفید گلدوزی شده بود.
الگوهای شکوفه‌این آلو روی ردای‌می‌گی قرمز و سفید.
دیدن دو تا از قدیمی‌ترین فرقه‌های‌می‌میرم تائوئیست شانشی که در کنار هم‌منفجر ظاهر شده بودن، واقعاً منظره‌ای تماشایی بود.
بعضی‌ها با‌آسمون هیبت و‌می‌آد شگفتی نگاه می‌کردن.
«کوه هوآشان‌ازت و کوه ژونگ‌نان‌پولت در کنار هم.»
«به رهبران فرقه‌شون نگاه‌پرتیه کن. انگار جاودانه‌هایی هستن‌اندازه که از آسمون نازل شدن.»
«کی دیگه‌اعصاب قراره همچین‌بری صحنه‌ای رو ببینیم؟»
در همین حال،زمین طرف مقابل هم‌سرفه پر از هیاهو بود.
اما حسی که منتقل می‌کردن‌پولت با تماشای کوه هوآشان و‌شمایی کوه ژونگ‌نان کاملاً فرق داشت.
«ای-این نیت قتل خیلی شدیده.»
«چه حضور خفه‌کننده‌ای...»
هاله چهار‌آسمون ارباب شینژو به‌پشت شدت سنگین بود.
مخصوصاً سه مرد و زنی که در کنار رهبران‌خود چهار ارباب راه می‌رفتن (به استثنای ارباب دره بید‌می‌خوای مرده)، تمام نگاه‌ها رو به خودشون جلب کرده بودن.
مردی قدبلند با‌چرت کلاهی که پایین‌پوزخند کشیده شده بود.
مرد جوانی‌اعصاب خوش‌قیافه با‌بری لبخندی درخشان.
و زن جوان زیبایی‌می‌آد که ارباب اتاق شبح‌این شیطانی رو همراهی می‌کرد.
هر سه نفر جذابیت خاص خودشون‌می‌دم رو داشتن، اون‌قدر که حضور رهبران‌هنوز فرقه در کنارشون رو هم کمرنگ می‌کردن.
«چهار ارباب‌این رو هم‌پرتیه نباید دست‌کم گرفت.»
«کی می‌دونه کی قراره ببره...!»
وقتی دو جناح جایگاه‌می‌آد خودشون رو در دو‌این طرف سکوی مبارزه پیدا کردن...
«من دیگه می‌رم. ارشد،می‌شه شما همین‌جا بمون و‌چندش‌آوره یکم اطلاعات جمع کن.»
چون هوی با گفتن این‌می‌گی حرف‌ها که بیشتر شبیه یه‌فقط دستور بود تا درخواست، ناپدید شد.
قبل از اینکه چون ایگه بتونه جوابی‌جوری بده، او رفته بود و فقط رد‌بحث محوی از خودش به جا گذاشته بود.
چون ایگه در حالی که چشم‌هاش برق‌اهم می‌زد، غرغر کرد: «حتی اگه تو هم‌اندازه چیزی نمی‌گفتی خودم این کار رو می‌کردم!»
چونگیاپیونگ که حالا پر از‌پولت جمعیت بی‌شماری شده بود، یه‌شمایی گنجینه اطلاعاتی به حساب می‌اومد.
او فوراً‌این گوش‌هاش رو‌پرتیه تیز کرد.
«منم اینو شنیدم...»
«درباره چهار ارباب...»
وقتی چون هوی به اردوگاه سمت‌پوزخند چپ، جایی که تائوئیست‌های کوه ژونگ‌نان‌طلبکارم و کوه هوآشان جمع شده بودن، رسید...
رهبر فرقه‌اعصاب با گرمی بهش‌دارم خوش‌آمد گفت: «اومدی؟»
اما نگاه چون هوی به‌پشت جای رهبر فرقه، روی آدم‌های‌پرتیه توی اردوگاه قفل شده بود.
«فضای اینجا... عجیبه.»
با اینکه کوه هوآشان و کوه ژونگ‌نان در یک‌می‌شناسمت جبهه بودند، مثل آب و روغن از هم فاصله‌صیغه‌ایه می‌گرفتند و هیچ قصدی برای نزدیک شدن به هم نداشتند.
دقیق‌تر بگویم، به نظر می‌رسید هیچ‌کدام‌می‌میرم حاضر نبودند قدم اول را بردارند‌منفجر یا سر صحبت را باز کنند.
رهبر فرقه با آرامش گفت: «شکافی به‌اهم این عمق که طی سال‌ها ایجاد شده،اندازه مگر می‌شود در عرض چند روز ترمیم شود؟»
نگاهش به‌ازت سمت کوه‌می‌شه ژونگ‌نان بود.
بعضی از آن‌ها حسن‌نیت‌پرتیه نشان می‌دادند، اما فقط همین.می‌شناسمت هیچ‌کس سعی نمی‌کرد نزدیک‌تر بیاید.
با این طرز نگاه کردنشون...
چون هوی احساساتشان را می‌خواند.
در نگاه اول به نظر می‌رسید که کوه‌چندش‌آوره ژونگ‌نان و کوه هوآشان متقابلاً نسبت به هم محتاط‌همیشه هستند، اما با دقت بیشتر، تفاوت ظریفی وجود داشت.
بیشتر تائوئیست‌های کوه ژونگ‌نان، هرچند‌می‌گی نه به صورت علنی، اما از‌سهمی بالا به کوه هوآشان نگاه می‌کردند.
به همین ترتیب، تائوئیست‌های‌بری کوه هوآشان هم به وضوح‌سینه‌اش از کوه ژونگ‌نان ناراضی بودند.
اینا قرار نیست‌زمین به این زودیا‌سرفه با هم گرم بگیرن.
چون هوی‌ازت چشمانش را‌می‌شه ریز کرد.
همین‌طور که سرش را برمی‌گرداند...
رهبر فرقه در حالی که نگاهش را به‌چنگ سمت میدان مبارزه در چونگیاپیونگ می‌دوخت، به آرامی‌راستی گفت: «مهم‌تر از همه، الان دیگه وقت شروعه.»
در حالت عادی، رهبر فرقه‌پشت هرگز کوه هوآشان را ترک‌پرتیه نمی‌کرد، اما این بار فرق داشت.
مبارزه‌ای که‌ازت سرنوشت شانشی‌می‌شه را تعیین می‌کرد.
برای کوه هوآشان که حالا در حال‌دیگه اوج گرفتن بود، این مسابقه تعیین می‌کرد که‌پرید آیا بالاتر پرواز می‌کنند یا سقوط خواهند کرد.
ما باید پیروز شویم.
در حالی که رهبر فرقه به‌سرفه شدت پرتنش بود، چون هوی خمیازه‌ای‌پوزخند کشید و سرش را کج کرد.
سپس...
«همم؟»
یک چهره‌اعصاب آشنا توجهش‌بری را جلب کرد.
به محض اینکه نگاه ها‌پشت وو-جین با چون هوی تلاقی‌پرتیه کرد، صورتش از خوشحالی روشن شد.
دست تکان‌ازت داد و‌می‌شه به سمتش دوید.
«چون هوی!»
«خیلی وقته ندیدمت.»
«آره، خیلی گذشته.»
ها وو-جین لبخند درخشانی زد.
پس از لحظه‌ای، نگاهی به تائوئیست‌های کوه‌دیگه هوآشان انداخت. حالت چهره‌اش سفت و سخت شد‌پرید و خودش را به چون هوی نزدیک کرد.
سپس با احتیاط‌راه زمزمه کرد: «نکنه...می‌میرم تو نماینده هوآشانی؟»
«خودمم. چطور مگه؟»
«ها...»
حالت چهره‌این ها وو-جین‌پرتیه پیچیده شد.
نگرانی در لحنش‌راه موج می‌زد و‌می‌میرم گفت: «دیگه پنهانش نمی‌کنی؟»
چون هوی تقریباً پوزخند زد.
کی داره نگران کی می‌شه؟
جلوی خنده‌اش را گرفت و‌می‌گی گفت: «می‌گن سوزن تو کیسه‌فقط بالاخره یه روزی بیرون می‌زنه.»
«...راست می‌گی.»
ها وو-جین لبخند تلخی زد.
وقتی به آن فکر می‌کرد، همین که‌اونی تا الان توانسته بودند چون هوی را‌پاک پنهان نگه دارند، خودش یک معجزه بود.
بالاخره که باید گندش‌پرتیه درمی‌اومد. همون بهتر که بذارن‌می‌شناسمت یکم اسم و رسم درکنه.
تصمیم منطقی‌ای به نظر می‌رسید.
ها وو-جین سر تکان داد‌پشت و گفت: «پس من و تو‌می‌گی قراره تو این مبارزه شرکت کنیم.»
چون هوی سرش را‌می‌شه کج کرد و گفت:چندش‌آوره «ها؟ تو قراره بری تو؟»
«چرا این‌قدر تعجب‌چرت کردی؟ عجیبه که‌پوزخند منم شرکت کنم؟»
چون هوی طوری که انگار بدیهی‌ترین چیز‌جوری دنیاست، گفت: «اونم هست، ولی من فکر می‌کردم‌عوض خود رهبر فرقه کوه ژونگ‌نان پا پیش می‌ذاره.»
البته که ها وو-جین قوی بود. بعد از نبرد‌چرت در قلعه شبح سفید، به نظر می‌رسید که از یک‌برمی‌دارم سد عبور کرده و حالا هاله‌ی متفاوتی به همراه داشت.
اما...
هنوز کافی نیست.
در مقایسه با‌راه ایم یونگ، او‌می‌میرم هنوز خیلی کم داشت.
چون هوی ادامه داد: «این مبارزه‌ایه که‌اهم قراره سرنوشت شانشی رو مشخص کنه. فکر‌اندازه می‌کردم خود رهبر فرقه شخصاً وارد میدون می‌شه.»
ها وو-جین‌ازت لبخندی زد.می‌شه «بهم اعتماد نداری؟»
«رهبر فرقه قوی‌تره، همین.»
چشمان ها وو-جین گشاد شد.دارم با عجله به اطراف نگاه کرد‌ممکن و جلو آمد تا زمزمه کند.
«...تو از کجا اینو می‌دونی؟»
«ها؟»
حالت چهره ها وو-جین جدی شد. «همه فقط‌اندازه در همین حد می‌دونن که قدرت رزمی رهبر فرقه‌حرفش تازه به قلمرو نهایت رزمی رسیده. ولی تو چطور...؟»
«خب با‌اعصاب یه نگاه می‌شه‌دارم فهمید، مگه نه؟»
«چی...؟»
ها وو-جین‌ازت با ناباوری به‌پولت او خیره شد.
سپس خنده‌ای‌این توخالی سر داد.می‌گی «اصلاً نباید می‌پرسیدم.»
هرچه باشد، او چون هوی‌دارم بود. کسی که فراتر از‌انگار منطق و عقل سلیم بود.
در حالی‌آسمون که ها‌می‌آد وو-جین می‌خندید...
تق، تق...
پیرمردی تنومند‌این با موهای سفید‌می‌گی به سمتشان آمد.
با دیدن او، ها وو-جین‌دارم با احترام دستانش را به هم‌ممکن گره زد و ادای احترام کرد.
او بک پا-گون بود، رهبر فرقه دروازه شمشیر کوچک، فرقه‌ای‌پرتیه که به انتقال آموزه‌هایش تنها به یک شاگرد در هر‌اعتراض نسل معروف بود. او هم در این مبارزه شرکت می‌کرد.
«خیلی وقته‌ازت که ندیدمتون،می‌شه قهرمان بزرگ.»
«شنیدم شما‌این هم تو مبارزه‌می‌گی شرکت می‌کنید. درسته؟»
«بله، همین‌طوره.»
نگاه بک پا-گون‌زمین عمیق‌تر شد. «پس‌سرفه یه درخواستی ازت دارم.»
«چی هست؟»
«مشکلی نداره‌این اگه من‌پرتیه اول برم؟»
او مشتش را گره کرد،دارم مشتاق بود که قدم به میدان‌ممکن مبارزه بگذارد. «از شما اجازه می‌خوام.»
چشمان ها وو-جین گشاد شد. بک‌سرفه پا-گون به عنوان یک گرگ تنها شناخته‌دیگه می‌شد. اینکه او این‌طور سر خم کند...
«من که مشکلی ندارم.»
بک پا-گون دستانش را به‌می‌گی هم فشرد. «ممنون که این‌فقط فرصت رو به من دادید.»
«هاها، چیزی نیست.»
وقتی برگشت تا برود، ناگهان‌پشت پرسید: «راستی، می‌دونی کوه هوآشان‌پرتیه کی رو برای مبارزه می‌فرسته؟»
به محض‌ازت اینکه سؤالش‌می‌شه تمام شد...
«اون منم.»
چون هوی که‌راه بین آن‌ها ایستاده‌می‌میرم بود، جواب داد.
«...!»
چشمان بک پا-گون لرزید.
این مبارزه‌ای بود که سرنوشت کوه هوآشان را به دوش‌فقط می‌کشید. او انتظار کسی مثل شمشیرزن ابر روان یا شخصی‌کوتاه با مهارت مشابه را داشت. اما یک پسر به این جوانی؟
کوه هوآشان‌اعصاب پیش خودش‌بری چی فکر کرده؟
لحظه‌ای تأمل‌آسمون کرد، سپس سرش‌پشت را تکان داد.
اصلاً کوه هوآشان چه‌می‌شه اهمیتی داشت؟ او اکنون‌چندش‌آوره فقط یک خواسته داشت.
لحن بک پا-گون جدی‌پرتیه و رسمی شد: «اگه زیاده‌روی‌می‌شناسمت نیست، می‌تونم اول من برم؟»
هرچقدر هم که جوان بود، طرف‌می‌میرم مقابل یک تائوئیست از کوه هوآشان‌منفجر بود. یکی از شرکت‌کنندگان در مبارزه.
«هر کار دلت می‌خواد بکن.»
«از درکتون سپاسگزارم.»
چون هوی با بی‌خیالی‌پرتیه جواب داد: «چیز مهمی نیست.می‌شناسمت اون‌قدرها هم قضیه بزرگی نیست.»
و برای‌اعصاب اولین بار، بک‌دارم پا-گون لبخند زد.
«هه هه.»
او مثل پدربزرگی‌چندشم که به نوه‌اش‌می‌دم نگاه می‌کند، لبخند زد.
اما فقط برای یک لحظه.
تق.
بک پا-گون لبخند را از صورتش‌سرفه پاک کرد، پایش را محکم روی‌پوزخند زمین کوبید و به هوا پرید.
با یک جهش روی میدان مبارزه‌می‌دم فرود آمد، با خشونت به سمت چهار‌چشمت ارباب شینژو خیره شد و فریاد زد.
«من بک‌این پا-گون از دروازه‌می‌گی شمشیر کوچک هستم!»
غرش شیر او با صدایی رعدآسا طنین‌انداز‌جوری شد. آن‌قدر بلند و قدرتمند که جمعیتی‌بحث که آماده تشویق بودند، گوش‌هایشان را گرفتند.
اما بک پا-گون‌زمین هیچ توجهی نکرد‌سرفه و دوباره فریاد زد:
«ارباب فرقه‌ازت شعله روح،می‌شه بیا جلو!»