چپتر 254: چپتر ۲۵۴
0کمی بعد، پس از تمام کردن‌فوراً غذایشان، گروه از مسافرخانه شکوفه آلو‌نشست بیرون آمدند و در یک خط ایستادند.
چهره‌هایشان پر از رضایت بود.
از آنجا که کله‌سحر با شکم‌مشکلی خالی راه افتاده بودند، یک صبحانه‌می‌گفت لذیذ حسابی حالشان را جا آورده بود.
«خیلی وقت بود‌تشکر این‌قدر با اشتها‌کرد غذا نخورده بودم.»
«گوشتی در کار نبود و‌تشکر فقط سبزیجات داشتیم، ولی اولین‌روی باره که این‌قدر بهم مزه می‌ده.»
همه دستی به شکمشان‌یک‌صدا کشیدند و شروع به‌غذای تعریف و تمجید کردند.
وقتی غذا تازه سرو شده بود، از دیدن کاسه‌های پر‌پرس‌ها از علف و سبزیجات تو ذوقشان خورده بود، اما فقط بعد‌حرفش از چند لقمه با چاپستیک‌هایشان، مثل قحطی‌زده‌ها شروع به بلعیدن کردند.
بخشی از آن به خاطر گرسنگی بود،لبخندی اما طعمش برای غذایی که فقط از‌بوده سبزیجات پخته شده بود، به‌طرز عجیبی خوب بود.
با شنیدن این تعریف‌ها‌جلو از هر طرف، یک‌کرد نفر لبخند ملایمی زد.
«نگران بودم که چون فقط سبزیجاته،راحتی هر چقدر هم خوشمزه باشه بازم‌هیون شاکی بشن، اما انگار نگرانی بی‌خودی بود.»
در حالی که مهماندار‌میلتون ارشد او از این‌مهمون تمجیدهای یک‌صدا نفس راحتی کشید.
«غذای خوبی بود.»
«واقعاً چسبید.»
هیون دو و چو‌یک‌صدا گی-گوانگ جلو آمدند و‌غذای از او تشکر کردند.
مهماندار ارشد او با دیدن‌بوده آن دو، فوراً سرش را خم‌بزرگ کرد و لبخندی روی لبانش نشست.
«خوشحالم که باب میلتون بوده.»
«ولی واقعاً مشکلی نیست؟جلو برای یه مهمون کردن‌کرد ساده، پرس‌ها خیلی بزرگ بود.»
در حالی که هیون دو این را می‌گفت و‌خوبی به خدمتکار و آشپزی که با عجله ظرف‌ها را جمع‌لبخندی می‌کردند نگاه می‌کرد، چو گی-گوانگ هم حرفش را تأیید کرد.
«حرف جاودانه هیون دو درسته. من‌مشکلی پول کافی همراهم هست، پس اگه‌می‌گفت قیمتش رو بگی، همین الان حساب می‌کنم.»
مهماندار ارشد او با دیدن چو‌کرد گی-گوانگ که داشت کیسه پولش را‌باب درمی‌آورد، با دستپاچگی دست‌هایش را تکان داد.
«ای وای، نه. این مسافرخانه بدون کمک فرقه‌کرد هوآشان اصلاً نمی‌تونست سر پا بمونه. چطور می‌تونم‌بوده برای یه وعده غذای ناقابل ازتون پول بگیرم؟»
مهماندار ارشد او با لحنی‌نفس قاطع حرف می‌زد، انگار که‌واقعاً اصلاً قصد کوتاه آمدن نداشت.
«همم، همم. که این‌طور؟»
گوشه لب‌های‌جلو هیون دو‌فوراً تکان خورد.
او از حرف‌های مهماندار ارشد او‌فوراً که به‌طور نامحسوسی فرقه هوآشان را‌نشست بالا می‌برد، حسابی کیف کرده بود.
«پس منم‌ارشد دست رد به‌نفس سینه لطفت نمی‌زنم.»
با این حرف هیون دو، لبخند‌مشکلی گشادی روی صورت مهماندار ارشد او نقش‌خدمتکار بست و به چو گی-گوانگ نگاه کرد.
چو گی-گوانگ که چهره‌اش‌فوراً کمی معذب به نظر‌روی می‌رسید، بالاخره سر تکان داد.
«ممنونم.»
می‌گفتند رد کردن‌تمجیدهای لطف دیگران هم‌راحتی از بی‌ادبی است.
این موضوع به‌ویژه در مورد لطف انجمن‌نیست تاجران جهان که به دنبال ایجاد رابطه‌ای‌آشپزی عمیق با اتحاد رزمی بود، صدق می‌کرد.
«ای بابا،جلو این که‌فوراً چیزی نیست.»
مهماندار ارشد او که در حالی که‌سرش دستش را تکان می‌داد با فروتنی حرف‌باب می‌زد، برای لحظه‌ای برقی در چشمانش درخشید.
«فکرش رو هم نمی‌کردم‌یک‌صدا که شمشیر اوج‌گیرنده، چو‌غذای گی-گوانگ رو از نزدیک ببینم.»
این اسم‌خوشحالم را بارها‌میلتون شنیده بود.
او یکی از مشهورترین‌فوراً چهره‌های فعلی اتحاد رزمی بود،لبانش به‌ویژه در میان رزمی‌کاران جوان‌تر.
«اون کسیه که‌گوانگ آینده اتحاد رزمی‌فوراً رو به دوش می‌کشه.
اگه بتونم با یه وعده‌نفس غذای این‌طوری نظر مثبتش رو جلب‌چسبید کنم، واقعاً بهای ناچیزی براش دادم.»
درست زمانی که‌باب تعارفات این سه‌مشکلی نفر تمام شد.
«کارهاتون تموم شد؟»
چون هوی در حالی‌جلو که پرده مهره‌ای را‌کرد کنار می‌زد، بیرون آمد.
هیون دو با دیدن‌یک‌صدا لبخند رضایت‌بخش روی صورت‌غذای چون هوی، گوشه لبش پرید.
«تو خودت حرف‌هات تموم شد؟»
«آره، خوب پیش رفت.»
چون هوی این را گفت و با‌سرش دقت به سمتی خیره شد که چون‌باب یانگ‌گونگ، غرق در افکارش، آنجا نشسته بود.
آن پیرمرد تا زمانی که چون هوی بیرون بیاید،خوبی حتی به غذای جلویش دست هم نزده بود و‌کرد با دست‌های گره‌کرده در سینه، در افکارش غوطه‌ور بود.
«هنوز داره‌خوشحالم به اون‌میلتون ورد فکر می‌کنه؟»
چون هوی با به یاد آوردن مردی که‌روی از زمان شنیدن آن دو خط ورد، ابروهایش‌نیست در هم گره خورده بود، خنده کوچکی سر داد.
همان‌طور که انتظار‌گوانگ می‌رفت، او فوراً‌فوراً پیشنهاد را پذیرفته بود.
چطور می‌توانست وقتی نیمه دوم ورد هنر‌کشید آتش شیطانی نه جهان زیرین به او‌جلو پیشنهاد شده بود، آن را رد کند؟
«تا چند سالی صداش درنمیاد.
پدرش درمیاد تا‌تشکر بتونه اون ورد‌کرد رو رمزگشایی کنه.»
این یک پیش‌بینی‌گوانگ نبود، بلکه بیشتر به‌سرش یک یقین شباهت داشت.
«بی‌دلیل نیست که هنر آتش شیطانی نه جهان‌غذای زیرین، حتی در بین ده قدرتمند مسیر شیطانی،فوراً یکی از سخت‌ترین‌ها برای تسلط به حساب میاد.»
نیمه دوم ورد هنر آتش شیطانی‌مشکلی نه جهان زیرین بسیار عمیق بود‌می‌گفت و درک معنایش کار هر کسی نبود.
آن دو جمله‌ای که همین الان به او گفته‌لبانش بود، به‌شدت پیچیده بودند، چرا که مستقیماً به هسته‌ساده اصلی هنر آتش شیطانی نه جهان زیرین اشاره داشتند.
شعله مقدس تزکیه شیطانی.
دلیلش این بود که آن جملات، جوهره هنر آتش‌خوبی شیطانی نه جهان زیرین را در خود جای داده‌کرد بودند؛ نقطه اوج رسیدن به انتهای سرپیچی از بهشت.
برای لحظه‌ای،خوشحالم لبخند چون‌میلتون هوی کج شد.
لحظه‌ای که چون یانگ‌گونگ آن ورد‌کرد را درک می‌کرد، قطعاً برای یادگیری بخش‌میلتون بعدی، آویزان تک‌تک کلمات چون هوی می‌شد.
تفاوت بین تسلط بر نیمه اول‌فوراً و یادگیری حتی بخش کوچکی از‌نشست نیمه دوم، مثل روز روشن بود.
«حسابی تو مشتمه.»
همه چیز طبق نقشه بود.
او با افشای قطره‌چکانی نیمه دوم ورد،لبخندی داشت آرام‌آرام چون یانگ‌گونگ را در باتلاق‌بوده هنر آتش شیطانی نه جهان زیرین غرق می‌کرد.
چنان عمیق غرقش می‌کرد که‌تشکر بدون اینکه خودش بفهمد، دیگر‌روی هرگز راه فراری نداشته باشد.
و نتیجه‌اش‌ارشد هم داشت خودش‌نفس را نشان می‌داد.
«برای یادگیری این ورد، یا‌بوده باید برگرده به فرقه شیطان آسمانی‌بزرگ یا اونو از زبون من بشنوه.»
اما او‌جلو نمی‌توانست به فرقه‌سرش شیطان آسمانی برگردد.
بازگشت به‌هیون آنجا، معنایی جز‌تشکر مرگ برایش نداشت.
در این صورت، تنها کسی که‌راحتی می‌توانست تا آخر خط به او‌هیون چنگ بیندازد، خودِ چون هوی بود.
«حالا دیگه حتی تو‌میلتون خواب هم جرئت نمی‌کنه‌مهمون از حرف‌هام سرپیچی کنه.»
در همین حین، هیون دو با به‌لبخندی یاد آوردن چون یانگ‌گونگ که همراه چون‌بوده هوی بالا رفته بود، به آرامی پرسید.
«تو اصلاً اومدی به‌جلو این مسافرخانه شکوفه آلو تا‌لبخندی با اون آدم ملاقات کنی؟»
«دقیقاً.»
چون هوی سر تکان داد.
همان‌طور بود که می‌گفت.
دلیلی که او شخصاً به‌تشکر مسافرخانه شکوفه آلو آمده بود، چیزی‌لبانش جز ملاقات با چون یانگ‌گونگ نبود.
یک تهدید‌ارشد بالقوه برای‌یک‌صدا فرقه هوآشان.
این یک‌خوشحالم اقدام پیشگیرانه‌میلتون برای آن بود.
چون هوی نگاهش را از‌سرش بالا پایین آورد و به‌نشست چشمان هیون دو خیره شد.
«اگه یه روزی فرقه‌جلو هوآشان تو خطر بیفته،کرد اون یارو کمک‌مون می‌کنه.»
«اگه فرقه‌مون تو خطر بیفته...؟»
هیون دو که سرش را کج‌مشکلی کرده بود، طوری حرف زد که‌می‌گفت انگار متوجه منظور چون هوی شده است.
«هاهاها، از اونجایی که من و تو داریم‌روی می‌ریم، یه متخصص عالی‌رتبه رو دعوت کردی تا‌نیست برای روزی که فرقه‌مون تو خطر افتاد آماده باشیم.»
«یکم فرق داره،گوانگ ولی خب آره،فوراً تو همین مایه‌هاست.»
چون هوی‌ارشد با بالا انداختن‌نفس شانه‌هایش جواب داد.
او شخصاً دعوتش نکرده بود،بوده اما وقتی به آن فکر می‌کرد،بزرگ این حرف کاملاً هم اشتباه نبود.
با جواب چون‌تشکر هوی، لبخندی روی لبان‌لبخندی هیون دو نقش بست.
«ولی می‌تونی بهم بگی اون کیه؟فوراً با توجه به انرژی‌ای که داره،نشست به نظر می‌رسه آدم کاملاً مشهوری باشه...»
نگاهش با فکر‌تمجیدهای کردن به چون‌راحتی یانگ‌گونگ عمیق‌تر شد.
با وجود اینکه داشت آن را سرکوب می‌کرد،مهمون اما انرژی‌ای که هنوز از او نشت می‌کرد،ظرف‌ها متعلق به یک فرد قدرتمند و ترسناک بود.
با سؤال هیون‌تشکر دو، چون هوی لحظه‌ای‌لبخندی در افکارش مکث کرد.
«همون‌طور که می‌گی حسابی مشهوره.»
مشکل اینجا بود که این‌نفس شهرت از نوع خوبش نبود،واقعاً بلکه بیشتر یک بدنامی بود.
«اسمش شیطان خونین دیوانه بود؟»
چون هوی با به یاد آوردن‌کرد لقبی که زمانی به چون یانگ‌گونگ‌باب اشاره داشت، پشت سرش را خاراند.
فاش کردن‌هیون چنین لقبی‌جلو کمی معذب‌کننده بود.
بهتره فقط یه جوری بپیچونمش.
«اون کسیه که هیچ‌وقت‌میلتون تو دنیای رزمی خیلی شناخته‌شده‌ساده نبوده، برای همین کسی نمی‌شناسش.»
این یک دروغ نبود.
دهه‌ها از زمانی که او در دنیای رزمی‌کرد فعالیت می‌کرد گذشته بود، پس آیا در صحنه هنرهای‌مشکلی رزمی فعلی کسی پیدا می‌شد که او را بشناسد؟
«اوه، که این‌طور.»
با وجود اینکه این حرف می‌توانست کمی‌نیست عجیب به نظر برسد، اما هیون دو‌آشپزی اصلاً به حرف‌های چون هوی شک نکرد.
چطور می‌توانست‌جلو به حرف‌های چون‌سرش هوی شک کند؟
«هیچ‌وقت تو دنیای‌گوانگ رزمی فعال نبوده، پس‌سرش حتماً یه استاد گوشه‌گیره.
هاها، چون هوی چه‌یک‌صدا ارتباطات گسترده‌ای برای خودش‌غذای دست و پا کرده.»
در عوض، در دلش لبخند زد. کمی نگران بود که‌پرس‌ها با چون هوی سفر کند، اما اگر یک متخصص عالی‌رتبه‌می‌کرد در آن سطح به آن‌ها کمک می‌کرد، خیالش راحت می‌شد.
در همین حال،تشکر چو گی-گوانگ هم حواسش‌لبخندی به مکالمه آن‌ها بود.
«یک استاد گوشه‌گیر...»
اخم‌هایش کمی در هم رفت.
با اینکه اساتید گوشه‌گیر و ناشناخته‌مشکلی زیادی در دنیا وجود داشتند، اما‌می‌گفت انرژی این پیرمرد اصلاً عادی نبود.
«یعنی واقعاً‌جلو تو دنیای‌فوراً رزمی کسی نمی‌شناسدش...»
ذهنش به سرعت درگیر شد.
چهره افراد زیادی که دیده یا‌راحتی درباره‌شان شنیده بود از ذهنش گذشت،هیون اما هیچ‌کدام با این پیرمرد همخوانی نداشتند.
بعد از چند لحظه.
«الان فکر‌جلو کردن بهش‌فوراً فایده‌ای نداره.»
چو گی-گوانگ‌هیون افکارش را‌جلو کنار زد.
درباره هویت این مرد‌یک‌صدا کنجکاو بود، اما الان‌غذای مسائل مهم‌تری برای رسیدگی داشتند.
«...بعداً باید این‌باب رو به اتحاد‌مشکلی رزمی گزارش بدم.»
نگاهی به مسافرخانه انداخت و بعد‌کرد رویش را برگرداند و به چون‌باب هوی و هیون دو نزدیک شد.
«خب، از اونجایی‌گوانگ که غذامون رو‌فوراً خوردیم، دوباره راه می‌افتیم.»
شاید چون رهبر نیروی ویژه‌بوده قهرمانان بود، چو گی-گوانگ آدم‌پرس‌ها به شدت دقیقی به حساب می‌آمد.
«دیشب آمادشون کردم.»
به محض اینکه به شهرستان‌تشکر هوآیین رسیدند، چند اسب و‌روی یک کالسکه تهیه کرده بود.
فقط این نبود.
جیره‌های غذایی که معلوم نبود‌بوده کِی خریده، با نظم و‌پرس‌ها ترتیب داخل کالسکه چیده شده بودند.
چون هوی با‌تشکر چهره‌ای راضی به‌کرد این صحنه نگاه کرد.
هووش—
چو گی-گوانگ‌ارشد روی صندلی‌یک‌صدا کالسکه‌چی نشست.
اگر می‌خواست، می‌توانست با‌میلتون پول یک کالسکه‌چی استخدام کند،ساده اما این کار را نکرد.
افرادی که الان با خودش‌سرش می‌برد، مهمانان محترمی بودند که‌نشست شخص استراتژیست نظامی دعوتشان کرده بود.
چطور می‌توانست‌هیون آن‌ها را به‌تشکر یک کالسکه‌چی بسپارد؟
باید آن‌ها را‌تمجیدهای در کمال راحتی‌راحتی و امنیت همراهی می‌کرد.
«اگه این‌خوشحالم کار رو نکنم،بوده روزگارم سیاه می‌شه.»
آهی از درون کشید، اما آن را فرو‌روی برد و نگاهی به چون هوی، هیون دو، ها‌مهمون وو-جین و جونگ‌هیون انداخت و بعد دهان باز کرد.
«لطفاً سوار کالسکه بشید.»
وقتی هر چهار نفر‌یک‌صدا سوار کالسکه شدند، چو‌غذای گی-گوانگ افسار را محکم کشید.
هی‌هی‌هینگ—
با صدای‌جلو شیهه اسب،فوراً کالسکه راه افتاد.
سفر بدون‌هیون هیچ اتفاق‌جلو خاصی پیش رفت.
بعد از چند بار استراحت و‌راحتی دوباره حرکت کردن، خورشید کم‌کم غروب‌هیون کرد و تاریکی دنیا را فرا گرفت.
هی‌هی‌هینگ—
چو گی-گوانگ که افسار را در‌کرد دست داشت، به فضای باز و وسیع‌میلتون روبرویش نگاه کرد و به زیردستانش گفت:
«برای اردو زدن آماده بشید.»
اعضای نیروی ویژه قهرمانان به‌نفس سرعت از اسب‌هایشان پیاده شدند‌واقعاً و با هماهنگی کامل حرکت کردند.
گروه در یک‌باب چشم به هم‌مشکلی زدن تقسیم شد.
عده‌ای اسب‌ها را به یک طرف‌کرد بردند و بستند، در حالی که‌باب بقیه شروع به جمع‌آوری هیزم کردند.
حرکاتشان به شدت ماهرانه بود.
این کارِ کسی نبود که‌نفس فقط یکی دو بار این‌واقعاً کار را انجام داده باشد.
چو گی-گوانگ به زیردستانش که در‌مشکلی حال آماده کردن اردوگاه بودند نگاه‌می‌گفت کرد، و بعد سرش را برگرداند.
با لحنی شرمنده گفت: «واقعاً معذرت‌کرد می‌خوام. باید تو یه مسافرخانه استراحت می‌کردیم،میلتون اما چون عجله داشتیم مجبوریم اردو بزنیم.»
در حالت عادی، برنامه‌ریزی می‌کرد‌تشکر تا در یک مسافرخانه بمانند، اما‌لبانش الان زمان به شدت حیاتی بود.
تا جایی که باید‌یک‌صدا حتی از کوچک‌ترین فرصت‌ها هم‌خوبی برای جلو افتادن استفاده می‌کرد.
هیون دو در حالی که انگار می‌خواست‌نیست بگوید جای نگرانی نیست، به آرامی از‌آشپزی کالسکه پایین آمد و گفت: «هاها، مشکلی نیست.»
«تازه‌ش هم، مگه اردو‌فوراً زدن برای آدم‌های دنیای‌روی رزمی یه تجربه آشنا نیست؟»
با جواب همراه با‌جلو لبخند هیون دو، چو‌کرد گی-گوانگ نفس راحتی کشید.
درست در همان لحظه،یک‌صدا سه نفر دیگر هم‌غذای از کالسکه پیاده شدند.
«اوچا.»
چون هوی که با خیال راحت و به عنوان‌لبانش آخرین نفر از کالسکه پیاده شد، در حالی که‌ساده به منظره اطراف نگاه می‌کرد، سرش را کج کرد.
کارهای مربوط به‌گوانگ اردو زدن از‌فوراً قبل تمام شده بود.
آتشی که با سنگ چخماق روشن شده‌کشید بود، اطراف را روشن می‌کرد و اعضای نیروی‌تشکر ویژه قهرمانان در حال آماده کردن غذا بودند.
در همان لحظه، یکی از اعضای‌مشکلی نیروی ویژه قهرمانان که مضطرب به نظر‌خدمتکار می‌رسید، با احتیاط به او نزدیک شد.
«امم، ارباب‌جلو جوان... این‌فوراً غذای شماست.»
عضو نیروی ویژه قهرمانان که‌تشکر یک کاسه فرنی داغ و‌روی بخارپز آورده بود، چشم‌هایش برق می‌زد.
«دستت درد نکنه.»
چون هوی کاسه را گرفت.
بعد به سمت جایی‌فوراً رفت که هیون دو از‌لبانش قبل کنار آتش نشسته بود.
«اومدی؟»
چون هوی کنار هیون‌یک‌صدا دو نشست و در‌غذای سکوت شروع به خوردن کرد.
و مدت کوتاهی بعد.
تق.
چون هوی کاسه‌ای‌گوانگ را که هنوز تویش‌سرش غذا بود، پایین گذاشت.
مزه زهر مار می‌ده.
اخم‌هایش را در‌باب هم کشید و‌مشکلی به اطراف نگاه کرد.
به جز این نقطه که افراد فرقه تائوئیستی‌روی نشسته بودند، بقیه داشتند با آرامش فرنی غلیظی‌نیست را که تویش گوشت خشک شده بود، قورت می‌دادند.
«تچ.»
چون هوی لب‌هایش را لیسید.
بویی که از همه طرف به مشام‌نیست می‌رسید بینی‌اش را تحریک می‌کرد، اما او‌آشپزی در موقعیتی بود که نمی‌توانست از آن بخورد.
«هوف.
واسه همینه که‌گوانگ سفر کردن با‌فوراً آدم‌هایی که می‌شناسم بهتره.»
چون هوی به هیون دو،نفس ها وو-جین و جونگ‌هیون که‌واقعاً هنوز داشتند غذا می‌خوردند نگاه کرد.
این سه نفر داشتند از فرنی‌ای‌مشکلی که فقط تویش سبزیجات بود لذت می‌بردند،خدمتکار انگار که کاملاً از غذا راضی بودند.
«همم، این‌طوری نمی‌شه.»
چون هوی که از بویی که‌فوراً مدام بینی‌اش را قلقلک می‌داد کلافه‌نشست شده بود، ناگهان از جایش بلند شد.
«همم؟!»
هیون دو با دیدن اینکه چون هوی‌نیست ناگهان بلند شد، چهره‌ای جدی به خود‌آشپزی گرفت، انگار که اتفاق بدی افتاده بود.
«چی شده؟ دشمنی پیداش شده...»
«نه.»
«پس چرا‌ارشد یهو وسط غذا‌نفس خوردن بلند شدی؟»
«دیگه سیر شدم.»
چون هوی نگاهی به‌فوراً کاسه نیمه‌خالی انداخت و‌روی به آرامی بدنش را چرخاند.
«می‌رم یه کم تمرین کنم.»
به محض اینکه حرفش تمام شد، چون هوی‌غذای پایش را به زمین کوبید و در یک‌فوراً چشم به هم زدن در جنگل ناپدید شد.
تات.
چون هوی که در یک لحظه از‌لبخندی گروه فاصله گرفته بود، رانش رایحه پنهان‌بوده خود را اجرا کرد و لبخند زد.
«بریم سراغ شکار.»
چون هوی در تاریکی ذوب شد و بلافاصله‌غذای شروع به شکار کرد و در یک چشم‌فوراً به هم زدن از میان جنگل عبور کرد.
و مدت کوتاهی بعد.
تاداداک—
چون هوی در حالی که داشت یک خرگوش را‌لبخندی کباب می‌کرد، مقدار زیادی نمک که با خودش آورده‌نیست بود روی آن پاشید و زیر لب آوازی زمزمه کرد.
«بوی خوبی می‌ده.»
چون هوی در حالی که به جلز‌نیست و ولز کردن گوشت نگاه می‌کرد، یک تکه‌عجله قهوه‌ای-طلایی از آن کند و در دهانش انداخت.
«ملچ ملوچ، آخ. اگه فقط یه کم‌لبخندی شراب اینجا داشتم، دیگه نور علی نور‌بوده می‌شد، تچ. پیدا کردنش این اطراف سخته...»
حالا که یک چیز‌جلو را به دست آورده بود،لبخندی حسرت چیز دیگری را می‌خورد.
چون هوی با فکر کردن‌نفس به شراب، گوشت توی دهانش را‌چسبید حسابی جوید و بعد قورت داد.
«بالاخره دارم سیر می‌شم.»
بعد از مدتی، وقتی تا خرخره خورد و راضی‌لبانش شد، چون هوی به تپه استخوان‌های روی زمین نگاه‌ساده کرد، آتش را خاموش کرد و دوباره به راه افتاد.
لحظه‌ای که‌هیون به فضای‌جلو باز برگشت.
«ها؟»
با صحنه عجیبی روبرو شد.
اعضای نیروی ویژه قهرمانان که قبل از رفتنش‌روی مشغول غذا خوردن بودند، الان داشتند با جدیت‌نیست تمام سلاح‌هایشان را در فضای باز تاب می‌دادند.
«این دیگه غیرمنتظره‌ست.گوانگ بهشون نمی‌اومد این‌قدر‌فوراً سخت تمرین کنن.»
در همان لحظه، هیون‌یک‌صدا دو با لبخندی به‌غذای چون هوی نزدیک شد.
«انگار همه با دیدن اینکه تو به‌نیست محض تموم شدن غذات رفتی تمرین کنی،آشپزی تحریک شدن و بلافاصله سلاح‌هاشون رو درآوردن.»
«تحریک شدن؟»
چون هوی با ناباوری‌جلو به اعضای در حال تمرین‌لبخندی نیروی ویژه قهرمانان نگاه کرد.
من فقط‌ارشد رفتم گوشت‌یک‌صدا بخورم که؟
در همان لحظه بود که...
«برادر بزرگ‌تر!»
جونگ‌هیون دوان‌دوان به سمتش آمد.
جونگ‌هیون که غرق در عرق‌نفس بود، انگار او هم تمرین کرده‌چسبید بود، به چون هوی نگاه کرد.
«...می‌شه با‌خوشحالم من مبارزه‌میلتون تمرینی کنی؟»
«مبارزه تمرینی؟»
«بله!»
چشم‌های جونگ‌هیون برق زد.
«این بار‌خوشحالم یه تکنیک شمشیر‌بوده جدید یاد گرفتم!»
با شنیدن حرف‌های‌تشکر جونگ‌هیون، چون هوی‌کرد چانه‌اش را نوازش کرد.
اوه، یه تکنیک شمشیر جدید؟
نگاهی به پشت سرش انداخت.
ها وو-جین که با‌میلتون آرامش در حال مراقبه‌مهمون نشسته بود، لبخند ملایمی زد.
『لطفاً باهاش مبارزه کن.فوراً خیلی سخت تمرین کرده‌روی تا بهت نشونش بده.』
همم، که این‌طور؟گوانگ ببینم چه جور‌فوراً تکنیک شمشیری یاد گرفته؟
چون هوی با شنیدن انتقال‌نفس صدای ها وو-جین، نگاهی به جونگ‌هیون‌چسبید انداخت و بعد دهان باز کرد.
«باشه.»