چپتر 43: اپیزود ۴۳
0«اوغ!»
جوک گوم که دیگر توان تحمل خستگی انباشته‌شده را‌محافظان نداشت، در حالی که حملات جوخه شبح سفید را‌تسلیم دفع می‌کرد، بالاخره کنترل شمشیرش را از دست داد.
«آرغ—!»
شاید به خاطر شدت ضربه بود که خون بالا‌محافظان آورد. خون تیره و لخته‌شده همراه با تکه‌هایی از‌تسلیم اندام‌های داخلی‌اش، جلوی لباسش را تا زیر گردن کثیف کرد.
در همان لحظه،تسلیم جوخه شبح سفید‌محکم دوباره هجوم آورد.
جرنگ! جرنگ!
با وجود اینکه توانست حملاتشان را دفع کند، اما جوک گوم به شدت تلوتلو‌چشمانشان خورد. او که از قبل دچار جراحات داخلی بود، نمی‌توانست در برابر حملات آغشته‌صدای به انرژی واقعی جوخه شبح سفید که برایش بیش از حد مرگبار بود، مقاومت کند.
نمی‌تونم به دستام جون بدم.
فقط دست‌هایش‌آن‌ها نبود. تمام بدنش‌چشمانشان سنگین شده بود.
به سرعت نگاهی به اطراف انداخت. وضعیت داشت به بدترین حالت ممکن کشیده می‌شد.شدن شاگردان و خواهران کوچکتری که هنوز روی پا بودند، همگی تلوتلو می‌خوردند و توان‌سیاه سر پا ایستادن نداشتند. به نظر می‌رسید با یک تلنگر ساده روی زمین می‌افتند.
با دیدن این‌محافظان صحنه، چهره جوک‌آلو گوم تاریک شد.
پس آخرش همین‌جاست.
با گذشت زمان، جوک گوم و محافظان شمشیر‌لحظه— شکوفه آلو نزدیک شدن مرگ را حس می‌کردند.پایین آن‌ها با تسلیم و ناامیدی چشمانشان را محکم بستند.
اما در همان لحظه—
بام! بام! تالاپ!
یک چیز کاملاً سیاه چند بار‌همین‌جاست روی زمین بالا و پایین پرید و‌نزدیک بعد با صدای شلپی جلوی پایشان افتاد.
محافظان شمشیر شکوفه آلو که از این اتفاق‌لحظه— ناگهانی جا خورده بودند، چشمانشان را باز کردند‌پایین و با دیدن آن منظره در شوک فرو رفتند.
«...!»
«ا... این دیگه چیه؟!»
یک جسد‌صحنه به طرز وحشتناکی‌آخرش متلاشی شده بود.
جایی که باید سر قرار می‌داشت، هیچ‌چیز‌بستند نبود. بالاتنه طوری له شده بود که‌چند انگار زیر یک تخته‌سنگ عظیم خرد شده باشد.
تق— تق—
سپس، صدای‌زمان قدم‌هایی در‌شمشیر فضا طنین‌انداز شد.
در آن سکوت وهم‌آور، همان صدای‌همین‌جاست یکنواخت قدم‌ها کافی بود تا روح‌آلو از تن جوخه شبح سفید بیرون بکشد.
آن‌ها انگار که‌تسلیم تسخیر شده باشند،محکم سرهایشان را چرخاندند.
مرد جوانی به آرامی در حال‌همین‌جاست قدم زدن بود، در حالی که‌آلو شعله‌های آتش پشت سرش زبانه می‌کشید.
او لباس فرمی کمیاب به رنگ سیاه و سرخ بر‌می‌کردند تن داشت و قدش نسبتاً بلند بود. شانه‌های پهن و عضلات‌کاملاً برجسته‌اش نشان می‌داد که تمرینات طاقت‌فرسایی را پشت سر گذاشته است.
اما هرچه نزدیک‌تر می‌شد، چیزی که‌همین‌جاست جوخه شبح سفید را مسحور خود‌آلو می‌کرد هیکلش نبود، بلکه چشمانش بود.
چشمانی سرد و قیرگون‌ناامیدی که انگار حتی شعله‌های‌لحظه— پشت سرش را هم می‌بلعید.
لحظه‌ای که نگاهشان با او تلاقی کرد،گذشت ترس و وحشتی که در اعماق قلبشان‌شدن دفن شده بود، شروع به فوران کرد.
بالاخره، یکی از اعضای جوخه‌شکوفه شبح سفید برای غلبه بر‌می‌کردند این ترس، قدمی به جلو برداشت.
«هنوز یکی‌صحنه از اونا‌تاریک باقی مونده—»
خِرت!
مغز و خون‌چهره مثل باران به‌همین‌جاست هر طرف پاشید.
جوخه شبح سفید که حالا غرق‌آلو در خون و مغز رفیقشان شده بودند،ناامیدی در گیجی و بهت مطلق فرو رفتند.
اصلاً نمی‌دانستند‌صحنه چه اتفاقی‌تاریک افتاده است.
سر او ناگهان منفجر‌ناامیدی شده بود. مرگی که‌لحظه— از هیچ‌کجا نازل شد.
اما غریزه‌شان به آن‌ها می‌گفت؛آخرش کسی که این کار را‌شمشیر کرده، همین مرد جوان روبه‌رویشان است.
تا همین چند لحظه پیش‌شکوفه دستانش خالی بود، اما حالا یک‌آن‌ها دستکش زرهی سیاه در دست داشت.
«بیشتر از اون‌چهره چیزی که فکر‌همین‌جاست می‌کردم زنده موندید.»
به محض‌آن‌ها اینکه حرفش‌ناامیدی تمام شد—
خِرت!
یک سر‌زمان دیگر به‌شمشیر پرواز درآمد.
این بار، جوخه‌چهره شبح سفید همه چیز‌گذشت را به وضوح دیدند.
دستکش زرهی سیاه با حرکتی‌چشمانشان تند و تیز جلو رفت و‌چیز سر عضو جوخه را متلاشی کرد.
با دیدن چنین صحنه بی‌رحمانه‌آخرش و مورمورکننده‌ای، اعضای باقی‌مانده جوخه شبح‌شکوفه سفید از شدت وحشت خشکشان زد.
«استاد ارشد...»
«شما... شما اومدید.»
صدایی از‌آن‌ها پایین به‌ناامیدی گوش رسید.
چون هوی حالا ایستاده بود و با نگاهی‌زمان سرد به محافظان شمشیر شکوفه آلو که از‌می‌کردند فرط خستگی روی زمین افتاده بودند، خیره شده بود.
آن‌ها کاملاً تحلیل رفته بودند.
تنها جوک گوم و‌تاریک سول ران هنوز رمقی‌زمان برای سر پا ماندن داشتند.
«هنوزم بی‌عرضه‌اید، هان؟»
با شنیدن صدای بی‌تفاوت چون هوی، جوک گوم‌زمان و سول ران که تازه خیالشان راحت شده‌می‌کردند بود، رنگ از رخسارشان پرید و با دستپاچگی گفتند:
«آخه...»
«نـ-نه...»
«خفه.»
چون هوی سرش را چرخاند، غلاف‌همین‌جاست شمشیر را روی شانه‌اش انداخت و با‌نزدیک غضب به جوخه شبح سفید خیره شد.
«من این آشغال‌ها‌محافظان رو جمع می‌کنم.آلو بعداً به حسابتون می‌رسم.»
«مهارت بی‌نظیریه.»
شمشیر تنها قطع‌کننده‌چهره دست نتوانست جلوی تحسین‌گذشت و شگفتی‌اش را بگیرد.
حتی در برابر تکنیک شب‌شکوفه خونینِ تیغه شبح شب خونین،می‌کردند هیون دو اصلاً عقب‌نشینی نمی‌کرد.
نه، او‌صحنه داشت حریفش را‌آخرش در هم می‌شکست.
«خفه شو.»
اما واکنش‌صحنه هیون دو‌تاریک کاملاً سرد بود.
در درونش‌زمان حرارتی سوزان‌تر از‌شکوفه آتش زبانه می‌کشید.
حریفش یکی از اربابان چهار‌آخرش جهت قلعه شبح سفید بود، دشمن‌شکوفه خونی‌اش. این خشم کاملاً طبیعی بود.
چشمان شمشیر‌آن‌ها تنها قطع‌کننده‌ناامیدی دست تاریک شد.
فکر می‌کردم‌صحنه در بهترین حالت‌آخرش هم‌سطح خودم باشه...
این سطح از قدرت، با شایعات‌آلو و اطلاعاتی که قلعه شبح سفید جمع‌آوری‌ناامیدی کرده بود، زمین تا آسمان فرق داشت.
حداقل برابر، یا شاید هم...
«اطلاعاتمون در‌آن‌ها مورد فرقه کوه‌چشمانشان هوآشان غلط بود.»
صدایی که زیر‌چهره لب زمزمه کرد،همین‌جاست خشک و سنگین بود.
با وجود اینکه او را‌شکوفه شمشیر اول هوآشان می‌نامیدند، اما او‌آن‌ها این فرقه را دست‌کم گرفته بود.
شمشیر تنها قطع‌کننده دست دندان‌هایش را‌همین‌جاست به هم سایید، شمشیرش را محکم‌آلو در دست فشرد و کمرش را چرخاند.
فرم ایستادنش عجیب بود.
آستین چپش در باد تکان می‌خورد و‌گذشت دست راستش طوری به پشت سرش رفت‌شدن که انگار می‌خواست شمشیرش را پنهان کند.
این فرمِ شمشیر شب خونین بود، تکنیکی‌نزدیک از زیرشاخه‌های تکنیک شب خونین که مدت‌ها پیش‌محکم توسط یک شمشیرزن یک‌دستِ ناشناس خلق شده بود.
تق—
عضلاتش در هم پیچیدند و صداهای‌محکم شومی به گوش رسید. با این حال،سیاه چهره شمشیر تنها قطع‌کننده دست آرام ماند.
سپس تمام بدنش چرخید.
زوووش!
هوا از هم شکافته شد.
شمشیر در دستانش‌تسلیم مثل یک شلاق در‌بستند هوا به حرکت درآمد.
در واکنش به این حمله،آخرش هیون دو با آرامش نیروی درونی‌شکوفه خود را به شمشیرش تزریق کرد.
انرژی سفید و شفافی مانند نخ‌های ظریف‌نزدیک دور تیغه پیچید و خیلی زود پوسته‌ای‌چشمانشان شبیه به یک پیله را تشکیل داد.
این چی شمشیر بود، چیزی که‌همین‌جاست تنها کسانی که به قلمرو نهایت‌آلو رزمی رسیده بودند می‌توانستند به نمایش بگذارند.
جرنگ!
شمشیرها به هم برخورد کردند.
اما نتیجه‌زمان به طرز‌شمشیر غیرمنتظره‌ای ناامیدکننده بود.
«اوه!»
شمشیر تنها قطع‌کننده دست‌ناامیدی از شدت ضربه تلوتلوخوران‌لحظه— به عقب رانده شد.
...غیرممکنه!
چشمانش از تعجب گشاد شد.
او یک حمله غافلگیرانه انجام‌آخرش داده بود، اما کسی که‌شمشیر ضربه را خورد خودش بود.
هیون دو هم‌تسلیم غافلگیر شده بود، اما‌بستند به دلیلی کاملاً متفاوت.
همش همین بود؟
شمشیر تنها قطع‌کننده دست‌شمشیر یکی از سه متخصص برتر‌مرگ در قلعه شبح سفید بود.
با این حال،چهره حمله‌اش بیش از‌همین‌جاست حد ضعیف بود.
با دیدن حالت چهره‌ناامیدی هیون دو، نگاه شمشیر‌لحظه— تنها قطع‌کننده دست تغییر کرد.
او همیشه‌صحنه به دنبال‌تاریک قدرت بود.
برای تسلط بر تکنیک شب خونین که‌نزدیک روزی به طور تصادفی پیدایش کرده بود،چشمانشان حتی دست چپ خودش را قطع کرده بود.
پس از تسلط بر شمشیر شب خونین،گذشت در دنیای رزمی سرگردان شد، بدون اینکه‌شدن به فرقه‌های صالح یا غیرمتعارف تعلق داشته باشد.
اما یک‌آن‌ها روز، طعم‌ناامیدی شکست را چشید.
از آن زمان، هدفش تغییر‌آخرش کرد—شکست دادن خدای مرگ سفید‌شمشیر که او را مغلوب کرده بود.
به همین دلیل بود که‌شکوفه به قلعه شبح سفید که‌می‌کردند یک فرقه غیرمتعارف بود، پیوست.
اما حالا، کسی که حتی او‌همین‌جاست را یک تهدید به حساب نمی‌آورد،آلو داشت از بالا به او نگاه می‌کرد.
چشمانش از شدت خشم برگشت.
نه فقط چشمانش—تمام بدنش‌تاریک شروع به انتشار یک‌زمان انرژی تاریک و چسبناک کرد.
هیون دو با حس کردن تغییر‌آلو هاله و اتمسفر، او نیز به‌تسلیم آرامی نیروی درونی خود را گسترش داد.
سپس...
ووش...
«شمشیر تنها قطع‌کننده دست» از‌آخرش فاصله سه ژانگ ناپدید شد و‌شکوفه درست در مقابل او ظاهر شد.
جرنگ!
شمشیرهایشان به هم برخورد کرد.
انفجار آن‌قدر بلند بود که کسانی‌محکم که در همان حوالی بودند، گوش‌هایشان‌کاملاً را گرفتند و روی زمین افتادند.
آن دو در حالی که شمشیرهایشان در‌گذشت هم قفل شده بود به یکدیگر خیره شدند‌مرگ و سپس نیروی درونی‌شان را هم‌زمان آزاد کردند.
غرش...
هوا از‌صحنه قدرت کوبنده آن‌ها‌آخرش به شدت لرزید.
اما حالت‌آن‌ها چهره‌هایشان با‌ناامیدی هم فرق داشت.
«شمشیر تنها قطع‌کننده دست» مستأصل به‌همین‌جاست نظر می‌رسید، در حالی که هیون‌آلو دو آرامش خود را حفظ کرده بود.
سپس رگ‌های خونی در چشمان «شمشیر‌آلو تنها قطع‌کننده دست» بیرون زد و‌تسلیم صورتش به رنگ سرخ و کبود درآمد.
«هوپ!»
او دندان‌هایش را روی هم فشرد و‌بستند خونی را که از گلویش بالا می‌آمد به‌بار زور قورت داد و چشمانش را گشاد کرد.
صورتش داغون شده بود.
چشمانش آن‌قدر خون‌گرفته بود که انگار هر‌نزدیک لحظه ممکن بود خون گریه کند و‌چشمانشان باریکه‌ای از خون از گوشه لبش پایین چکید.
ووش...
هیون دو‌آن‌ها مچ دستش‌ناامیدی را چرخاند.
شاید به این دلیل‌تاریک که در وسط برخورد نیروی‌محافظان درونی، شمشیرش را عقب کشید.
غیژژژ!
تیغه «شمشیر تنها قطع‌کننده‌تاریک دست» که پر از قدرت‌محافظان بود، بی‌اختیار هوا را شکافت.
«...!»
او سعی کرد شمشیرش را‌آخرش عقب بکشد، اما دیگر تعادلش‌شمشیر را از دست داده بود.
هیون دو‌زمان چنین فرصتی را‌شکوفه از دست نمی‌داد.
او سوار بر جریان مختل‌شده‌آخرش نیروی درونی، فوراً «پروانه مست‌شمشیر شکوفه آلو» را آزاد کرد.
ووش...
بوی شکوفه‌های آلو بینی را قلقلک داد و نیت تیز‌شمشیر شمشیر، «شمشیر تنها قطع‌کننده دست» را مجبور کرد تا در‌چشمانشان هوا بچرخد و پای چپش را محکم به زمین بکوبد.
ووش...
آستین خالی‌اش در‌چهره هوا به اهتزاز‌همین‌جاست درآمد و دورش پیچید.
هیون دو که می‌خواست در‌چشمانشان میان‌هوا به او ضربه بزند،تالاپ جا خورد و به عقب پرید.
غیژژ!
شمشیری درست همان نقطه‌ای‌شمشیر که او چند لحظه پیش‌مرگ ایستاده بود را سوراخ کرد.
حتی در حال چرخیدن هم،آخرش «شمشیر تنها قطع‌کننده دست» تمرکزش‌شمشیر را از دست نداده بود.
چشمان هیون دو باریک شد.
(حتی با وجود جراحات‌تاریک داخلی عمیق هم این‌طوری‌زمان شمشیر می‌زنه... عجب آدم سرسختی!)
تحمل دردی که اکثر رزمی‌کاران را‌آلو از پا درمی‌آورد، نشان از اراده‌تسلیم شگفت‌انگیز «شمشیر تنها قطع‌کننده دست» داشت.
سپس هیون‌صحنه دو نیروی درونی‌اش‌آخرش را منفجر کرد.
«گوه!»
«شمشیر تنها قطع‌کننده دست» که‌آخرش مستقیماً با طوفان انرژی هیون دو‌شکوفه برخورد کرده بود، خون سرفه کرد.
ضربه بسیار سنگین بود.
سرانجام اشک خونین از چشمان‌آخرش سرخش جاری شد و حجم زیادی‌شکوفه از خون از گلویش بیرون ریخت.
حالا صورتش‌آن‌ها غرق در‌ناامیدی خون شده بود.
با این حال، او‌تاریک دست از تاب دادن شمشیرش‌محافظان به سمت هیون دو برنداشت.
«گوه! من... من نمی‌تونم ببازم!»
با فریادی مستأصلانه و خونی که‌همین‌جاست به هر طرف می‌پاشید، «شمشیر شب خونین»نزدیک حالا قدرت مخرب‌تری به خود گرفته بود.
بازوی شلاق‌مانند و شمشیرش‌ناامیدی حرکت کردند تا هیون‌لحظه— دو را تکه‌تکه کنند.
هیون دو شمشیرش را‌تاریک به صورت افقی تاب داد‌محافظان تا با آن مقابله کند.
نه سریع بود، نه کند.
اما نیروی درون آن‌تاریک به شکل غیرقابل تصوری‌زمان قدرتمند و استوار بود.
این «تکنیک گمشده عالی» بود؛ تکنیکی‌محکم که گفته می‌شد قدرتمندترین در میان‌کاملاً تکنیک‌های شمشیر فرقه کوه هوآشان است.
غیژژژ!
تیغه‌ای پنهان در میان‌شمشیر طوفان نیروی درونی، «شمشیر تنها‌مرگ قطع‌کننده دست» را هدف گرفت.
شمشیرهایشان با هم برخورد کرد.
چاک!
خون به اطراف‌چهره پاشید و سکوت‌همین‌جاست همه‌جا را فرا گرفت.
«شمشیر تنها قطع‌کننده دست»، در‌شکوفه حالی که غرق در خون بود،آن‌ها با سختی دهانش را باز کرد.
«در نهایت...»
صدایش که هنوز درد‌ناامیدی جراحات داخلی در آن‌لحظه— طنین‌انداز بود، کاملاً شکسته بود.
سپس دستش شل شد.
جرنگ، جرنگ، جرنگ...
شمشیر چند بار‌چهره روی زمین پرید‌همین‌جاست و سپس بی‌حرکت ماند.
او که شمشیری را که بیشتر عمرش‌بستند را با آن گذرانده بود رها کرده‌چند بود، سرش را به سمت هیون دو چرخاند.
در چشمان‌صحنه خون‌گرفته‌اش ردپایی از‌آخرش حسادت دیده می‌شد.
او هر کاری کرده بود تا از‌نزدیک آن دیوار بلندی که هر بار چشمانش‌چشمانشان را می‌بست می‌دید عبور کند، اما غیرممکن بود.
اما مردی که روبرویش‌تاریک ایستاده بود، به قلمرو‌زمان رزمی آسمانی رسیده بود.
چطور می‌توانست حسادت نکند؟
«...نتونستم... ازش عبور کنم.»
صدایش به آرامی‌محافظان مانند قطره آبی روی‌نزدیک یک دریاچه پخش شد.
بوم!
«شمشیر تنها قطع‌کننده دست» در‌چشمانشان حالی که تمام توانش را از‌چیز دست داده بود، روی زمین افتاد.
هیون دو‌صحنه به مرد‌تاریک افتاده نگاه کرد.
از زخم شمشیر روی جسد،شکوفه انرژی تکنیک گمشده عالی هنوز‌می‌کردند مانند شعله‌های آتش سوسو می‌زد.
«اگه در این حده...»
هیون دو در حالی که به دست‌بستند شمشیرزنش نگاه می‌کرد زمزمه کرد و سپس‌چند هر دو مشتش را محکم گره کرد.
اگرچه او به قلمرو‌تاریک رزمی آسمانی رسیده بود، اما‌محافظان از سطح خود مطمئن نبود.
اما حالا، مطمئن بود.
قدرت فعلی او‌چهره در میان برترین‌های‌همین‌جاست دنیای رزمی بود.
شاید حتی...
(حتی اگه‌صحنه خدای مرگ‌تاریک سفید باشه...)
شعله‌هایی در چشمانش زبانه کشید.
هدف او نابودی قلعه شبح‌آخرش سفید و گسترش نام فرقه‌شمشیر کوه هوآشان در همه‌جا بود.
او یک‌آن‌ها قدم نزدیک‌تر‌ناامیدی شده بود.
در حالی که‌چهره هیون دو به‌همین‌جاست آینده فکر می‌کرد...
«ارباب شرقی؟!»
صدای غافلگیرشده‌ای‌صحنه در همان‌تاریک نزدیکی طنین‌انداز شد.
هیون دو جا خورد و سرش را‌بستند چرخاند و سو بک-گوی و ها وو-جین‌چند را دید که داشتند با هم می‌جنگیدند.
«...امکان نداره.»
سو بک-گوی با ناباوری به جسد‌آلو بی‌جان «شمشیر تنها قطع‌کننده دست» خیره شد‌ناامیدی و سپس با شوک سرش را چرخاند.
«...!»
چشمانش به شدت‌تسلیم می‌لرزید، انگار که‌محکم زلزله‌ای رخ داده باشد.
او در حین مبارزه با ها‌همین‌جاست وو-جین متوجه نشده بود، اما حالا نمی‌توانست‌نزدیک حضور جوخه شبح سفید را حس کند.
«لعنت بهش!»
سو بک-گوی با درک‌تاریک وضعیت، چهره‌اش با خشمی‌زمان شیطانی در هم رفت.
در همان لحظه...
«حالا فقط تو یکی موندی.»
صدایی سرد‌زمان از کنارش‌شمشیر به گوش رسید.
ووش...
او با عجله‌تسلیم «کف دست یین‌محکم شبح» را آزاد کرد.
اما نه فریادی بلند شد‌آخرش و نه حس برخورد با‌شمشیر چیزی به او دست داد.
او که وحشت‌محافظان کرده بود، به‌آلو آرامی سرش را چرخاند.
دیواری به‌صحنه سیاهی قیر در‌آخرش مقابلش ایستاده بود.
سپس صدایی‌آن‌ها از بالا‌ناامیدی به گوش رسید.
«فکر کردی کجا داری می‌ری؟»
چون هوی به پایین و به‌آلو سو بک-گوی که قدش فقط تا دماغ‌ناامیدی او می‌رسید نگاهی انداخت و زمزمه کرد.
تق!
سو بک-گوی‌آن‌ها بلافاصله به‌ناامیدی عقب پرید.
(فکر کردی اینجا‌چهره می‌میرم؟! من وارث‌همین‌جاست قلعه شبح سفیدم!)
او تمام انرژی باقی‌مانده‌اش را‌شکوفه برای فرار صرف کرد و‌می‌کردند تمام تکنیک‌ها را کنار گذاشت.
هیکلش آن‌قدر سریع دور‌تاریک شد که به نظر می‌رسید‌محافظان مسافت را کش آورده است.
«نمی‌تونم بذارم فرار کنه... گوه!»
ها وو-جین سعی کرد او را‌همین‌جاست تعقیب کند اما تلوتلو خورد و‌آلو از عوارض جراحات داخلی‌اش ناله کرد.
سپس...
«چقدر رو اعصابه.»
چون هوی به‌تسلیم آرامی پایش را‌محکم به زمین کوبید.
ووش...
در یک چشم‌محافظان به هم زدن،آلو هیکلش ناپدید شد.
«آخ!»
سو بک-گوی سکندری خورد.
در حین فرار، یقه‌اش‌تاریک به چیزی گیر کرده‌زمان بود و داشت خفه‌اش می‌کرد.
«سرفه... سرفه.»
در حالی که از‌تاریک درد گلو سرفه می‌کرد،زمان سایه‌ای روی او افتاد.
چون هوی یقه‌اش را‌ناامیدی گرفته بود و داشت‌لحظه— به او نگاه می‌کرد.
«واقعاً فکر کردی بعد‌تاریک از این همه گندی که‌محافظان زدی می‌تونی قسر در بری؟»
«سـ-سرفه. خـ-خواهش‌زمان می‌کنم از‌شمشیر جونم بگذر...»
سو بک-گوی در حالی که‌آخرش سرفه می‌کرد، غرورش را دور‌شمشیر انداخت و روی زانوهایش التماس کرد.
«چی؟ می‌خوای از جونت بگذرم؟»
با شنیدن این حرف، سو‌آخرش بک-گوی ناگهان صاف شد و‌شمشیر با استیصال سر تکان داد.
در آن لحظه، دهان‌شمشیر چون هوی به شکل‌شدن یک پوزخند کج شد.
«آخه چرا‌صحنه باید این‌تاریک کارو بکنم؟»
در حالی که رنگ‌ناامیدی از رخسار سو بک-گوی با‌بام دیدن آن لبخند سرد پرید...
تراق!
چون هوی‌زمان پایش را روی‌شکوفه سر او کوبید.
مغز و‌صحنه خون به‌تاریک هر طرف پاشید.
چون هوی خون و تکه‌های مغز را‌بستند از روی لباسش تکاند، با سردی به‌چند جسد نگاه کرد و سپس رویش را برگرداند.
«حالا وقتشه‌صحنه که کلاً‌تاریک ریشه‌شون رو بکنیم.»